อ้อนรักมาเฟียแสนร้าย Novels & Stories

“มาร์คัสเหรอวะ มาร์คัส อนันตวรากุล…ชะ..เชี่ย! ก็ลูกท่านดิฐานี่หว่า แบล็กเรด..แก๊งมาเฟียอีก โธ่ไอ้เหี้ยเอ้ยชีวิตกู..เพราะไอ้โนอาห์คนเดียวเลยแม่ง ไอ้น้องเหี้ย!” สิงห์สบถหัวเสีย ให้เขาแจ้งตำรวจก็เหมือนผูกคอตายล่ะวะ ชีวิตได้ป่นปี้เหมือนขี้เถ้าบุหรี่น่ะสิ..เขาเจ็บใจไม่ห าย แต่เหนือไปกว่าเจ็บใจมาร์คัสคือโนอาห์ ไอ้น้องรักน้องเวรที่สรรหาเรื่องให้ไม่เว้นแต่ล่ะวัน ต่อไปนี้มันจะเป็นตายร้ายดียังไงเขาจะไม่นับญาติกับมันอีก คอยดู!

"พี่รักเฟิร์น... รักจนจะเป็นบ้าอยู่แล้ว... พอได้ยินคำนั้นสมองมันก็สั่งการผิดเพี้ยนไปหมด... ยกโทษให้พี่นะครับ... นะครับคนดีของพี่..." สายตาอ้อนวอนของมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ ที่ยอมทิ้งอีโก้สยบแทบเท้าเธอ ทำให้กำแพงความกลัวของใบเฟิร์นค่อยๆ ทลายลง เธอมองเห็นผู้ชายที่รักเธอสุดหั วใจอยู่ตรงหน้า... แม้เขาจะอารมณ์ร้าย ดิบเถื่อน แต่เขาก็ขาดเธอไม่ได้

คำออดอ้อนของเขาได้ผล ซีลีนแพ้ลูกอ้อนของสามีตัวโตจนกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้ว มาเฟียทรงอิทธิพลในอิตาลียามนี้ ไม่ต่างจากลูกหมาตัวน้อยๆ ที่อ้อนของขนมจากเจ้าของ

มาเฟียหนุ่มเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน พร้อมดวงตาคมที่กระตุกวูบสั่นเทา ซอนญ่าเห็นมันทุกอย่างแต่เธอเลือกที่จะมองข้ามมันไป “เพื่ออะไร” ซอนญ่าถามกลับคนตัวสูงออกมาเสียงแข็ง “ซอน ให้โอกาสพี่ได้ทำอะไรให้ซอนกับลูกบ้างเถอะนะให้พี่ได้ไถ่โทษกับความผิดของตัวเองที่มีต่อซอน กับลูกบ้างเถอะ” ออสตินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน พร้อมคลุกเข่าลงตรงหน้าหญิงสาว ซอนญ่าคือผู้หญิงคนแรกที่มาเฟียอย่างเขายอมอ้อนวอนมากขนาดนี้ แต่ก็ไม่ได้ทำให้ซอนญ่าใจอ่อนแต่อย่างใด

ยอดพธู ริโอยอมรับว่าเขายังคงเป็นผู้ชายที่รักสนุก ไม่คิดจะผูกมัดตัวเองไว้กับผู้หญิงเพียงแค่คนเดียว และอีกหนึ่งเหตุผลสำคัญคือเขาเป็นมาเฟียที่ชีวิตนั้นแขวนอยู่บนเส้นด้ายของความอันตราย คำว่ามาเฟียทำให้เขามีทุกอย่างที่อยากจะมี แต่ก็ต้องแลกมาด้วยความเสี่ยงที่มากมายเช่ นกัน

ไม้แข็งไม่ได้ผลกับเธอ เสียงอ้อนๆของมาเฟียเลยเกิดขึ้น พร้อมกับในตาเว้าวอนอย่างที่ไม่มีใครเคยได้เห็นมาก่อนนอกจากเธอคนนี้คนเดียว "อยากสิเพราะหนูก็รักเฮียเหมือนกัน รักนะมาเฟียของหนู"

อ้อนเมียให้สุด (ไม่ใจอ่อนง่าย ๆ หรอก) ไอริสยู่จมูกใส่คนในจออย่างน่ารัก "เเต่ใจตัวเองเป็นของเค้าใช่ไหมล่าา?" มาเฟียบ้าอะไรขยันตกจังเลย (คนบ้า ไม่คุยด้วยเเล้ววว!)

มาเฟียหนุ่มเอ่ยพร้อมกระตุกยิ้มร้ายออกมาเมื่อเห็นสีหน้าบิดเบี้ยวของหญิงสาวที่ถูกมือของเขากระตุนอารมณ์รัก "อื้อ~ อ้า~ " โมเน่เม้มปากแน่นอย่างพยายามกลั้นเสียงครางแต่ก็ไม่เป็นผลจนต้องครางปากครางออกมาเสียงกระเส่าเมื่อถูกมือร้ายของมาเฟียหนุ่มหมุนวนกลีบกุหลาบของเธอเน้นๆ

แสนล้านตอบเสียงเรียบ เขาอยากอยู่ในห้องมากกว่า ไม่ชอบร้านที่คนเยอะ แออัด และวุ่นวายจนชวนเบื่อ “อุตส่าห์อยู่ด้วยกันทั้งที ไปเถอะนะแสน นะ ๆ แสนล้านของ มาเฟียคนสวย” มาเฟียที่นั่งอยู่ข้าง ๆ หันมาออดอ้อนด้วยน้ำเสียงงอแง แสนล้านมองหน้าอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมพยักหน้ารับ อย่างเสียไม่ได้

"เมื่อก่อนเธอคือภรรยาตามสัญญา... แต่ตอนนี้เธอคือภรรยาจริงๆ ของฉัน ฉันจะทำอะไรหรือใส่อะไรในห้องนี้ มันก็เป็นสิทธิ์ของฉัน... ไม่ใช่เหรอ?" พรีมจ้องมองลึกลงไปในดวงตาคมกริบคู่นั้น หัวใจดวงน้อยพองโตด้วยความอบอุ่นและวาบหวาม คำว่า 'ภรรยาจริงๆ' จากปากของมาเฟียผู้เย ือกเย็น ทำให้กำแพงความประหม่าของเธอค่อยๆ ละลายหายไป เหลือเพียงความเขินอายที่เต็มไปด้วยความสุข