อ้อนรักมาเฟียแสนร้าย Novels & Stories

จันทร์เจ้ารับคำเสียงใส แววตาทะเล้นกลับมาอีกครั้ง "จันทร์จะเก็บความเร้าใจไว้ใช้กับบอสคนเดียวแน่นอนค่ะ... สัญญาด้วยเกียรติของเด็กแสบเลย" คามินยิ้มมุมปาก มองดูยัยตัวร้ายในอ้อมกอด... บางทีชีวิตมาเฟียที่เสี่ยงตายทุกวันแบบเขา การมีคู่หูที่พร้อมจะบ้าและร้ายไปด้วยกันแบบนี้ มันก็ดูน่าสนุกด ีเหมือนกัน

พิษรักมาเฟีย : บทนำ ตับ ตับ ตับ "โอมายกอด...ฟัค! อ๊าาย โอ้วว กระแทกแรงๆเลยค่ะ เสียวจนจะแตกแล้ว อ๊างง อ่า"

55 [AMI] คุณชายมาเฟียผู้เปลี่ยนไป เขาน่ารักขึ้นเป็นกอง แถมยังกองโตๆด้วย ฉันเหมือนจะได้คุณพายุโหมดอบอุ่นเหมือนตอนที่อยู่เชียงใหม่กลับมา และแถมด้วยโหมดพิเศษใส่ไข่นั่นคือตำแหน่ง 'แฟน'

แหงนหน้าเอ่ยกับเจ้าของแบล็คการ์ดด้วยรอยยิ้มสดใส สวนทางกับในใจที่แอบแฝงอะไรบางอย่าง แต่คำพูดและรอยยิ้มแสนสดใสของเธอนี่แหละทำให้มาเฟียหนุ่มรู้สึกเสียงสันหลังแปลบมันดูไม่น่าไว้ใจยังไงไม่รู้ แต่ก็นั่นแหละตอนนี้เขากำลังตามง้อเธออยู่จะไปขัดอะไรได้กัน อีกอย่างเธอคงไม่ซื ้อหมดเป็นร้อยล้านหรอก "ใช่..อยากได้อะไรก็จัดเลยครับเมีย"

~ รักร้ายนายมาเฟีย ~ (ยี่เฟิงxโปรด) . . . "ฮัลโหล พี่กล้าหรือครับ ผมเองนะครับโปรดปราน"

แววตาคู่สวยที่มองเขาตอนนี้เต็มไปด้วยความท้าทาย เธอกำลังท้าทายมาเฟียอย่างฟรานเชสโก้ที่ไม่เคยพ่ายแพ้ใคร แต่กำลังจะแพ้ให้กับแฟนเก่าอย่างเธอ “ไม่มีปัญหา แต่เธอต้องเลิกยุ่งกับไอ้ฟา เพราะฉันไม่ชอบให้ของๆฉันแปะเปื้อนรอยนิ้วใครทั้งนั้น” เธอแสยะยิ้มอย่างเย้ยหยัน ทำไมเ� �อต้องเชื่อฟัง?

แม้คุณหมอสาวจะขัดเขินอยู่ในช่วงแรก แต่ก็ถูกเขาหลอกล่อสารพัดวิธี เนื้อตัวหอมราวกลิ่นแป้งของเด็กอ่อนจากตัวเมียสาวทำให้เจ้าพ่อมาเฟียยิ่งเคลิบเคลิ้มหลงใหล และไม่ยอมปล่อยให้บทรักจบลงง่าย บนโซฟาตัวยาว เขารุกรานเธอไม่หยุดด้วยจังหวะแสนร้อนแรง สะโพกสอบของมาเฟียหนุ่

"แต่อาหารที่ทำไม่อร่อยเท่าฉันหรอกนะ" "ขี้โม้" รอยยิ้มแสนหวานกระทบกระเทือนหัวใจ มาเฟียแสนดุร้ายบัดนี้ยอมจำนน "ถ้าไม่อิ่มเดี๋ยวไปหามาเพิ่มให้"

ร่างบางหาได้ฟังคำพูดของมาเฟียหนุ่มไม่เธอส่งสายตาเว้าวอนสุดฤทธิ์เพื่อให้เขาหยุดสิ่งที่กำลังทำเพราะความเจ็บจากการถูกกระทำก่อนหน้านี้ยังไม่จางหายดีหากโดนอีกรอบเธอต้องตายแน่ ๆ "ผมกับคุณจดทะเบียนสมรสเป็นสามีภรรยาที่ถูกตามกฏหมายแล้วก็ต้องดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์กันหน่อ ยสิจะได้ครบสมบรูณ์แบบ" แต่คำอ้อนวอนของเธอก็เปล่าประโยชน์มาเฟียหนุ่มหาได้สนใจคำร้องขอและท่าทางน่าสงสารของเธอไม่ เขาแสยะยิ้มออกมาอย่างร้ายกาจนิ้วเรียวที่ยังคาอยู่ในร่องสวาทคับแคบเริ่มขยับเข้าออกอีกครั้งหลังจากพูดจบ อีกคนได้แต่เม้มปากแน่นข่มความเจ็บเอาไว้

ศรัทธาห้าปี เหรียญรางวัลที่ฉันแลกมาด้วยชีวิต กลายเป็นเรื่องตลกสิ้นดี ฉันไม่ร้องไห้ ไม่พังทลาย ท่ามกลางเสียงฉลอง ฉันหยิบแชมเปญ เดินช้า ๆ ไปหาเดม่อน ท่ามกลางความเงียบงัน ฉันยกแก้วขึ้น ยิ้ม พูดเสียงนิ่งสงบ “ยินดีด้วยนะคะ คุณเจ้าพ่อมาเฟีย และคุณบิอังก้า… ยินดีกับของสืบ ทอดที่ ‘มีความหมาย’ ของคุณ”