แค้น Novels & Stories

ธาวินเค้นเสียงคำรามรอดไรฟัน น้ำเสียงเจือกระแสความเจ็บปวดและเคียดแค้นผสมปนเปจนฟังดูน่ากลัว “คุณรู้ไหมว่าวันนั้นผมเตรียมเค้กวันเกิดไปเซอร์ไพรส์คุณ แต่พอกลับมาคุณกลับทิ้งผมไปอย่างไร้ร่องรอย! คุณรู้ไหมว่าผมต้องเสียใจและเหมือนคนบ้าขนาดไหน!”

น้ำเสียงของเขาแตกพร่า ดวงตาเต็มไปด้วยความเจ็บแค้นที่แทบกลั่นออกมาเป็นเลือด “ตำแหน่งฮูหยินแม่ทัพนี้ นางไม่สมควรได้รับ!” เสียงตะโกนของจางกั่วดังสะท้อนในป่ามืด ราวเสียงปีศาจที่ร่ำร้องในความมืดมน

สิ่งเดียวที่สะเพร่าและบ้าบิ่นที่สุดในชีวิตก่อนของฉัน คือการตกหลุมรักลูก้า โมเรตติ เป็นเวลาถึงห้าปีที่ฉันเรียกเขาว่าพี่ชายในยามกลางวัน และนอนอยู่ในอ้อมแขนของเขาในยามค่ำคืน กระทั่งครึ่งเดือนก่อน หน้าคลับของตระกูลโมเรตติ ฉันได้ยินเขากำลังคุยอยู่กับลูกน้องของตัวเอง 'ลูก้า นายจะเอายังไงกับเด็กผู้หญิงที่เกรซพาเข้ามาล่ะ? ไหนว่าตกลงกันว่าจะแค่เล่นๆ แล้วก็เขี่ยทิ้งไง ทำไมถึงปล่อยให้มันยืดเยื้อมาตั้งห้าปีได้วะ?' 'นายเข้าหาเธอเพื่อแก้แค้นแม่เลี้ยงสินะ? ก็โซเฟียทิ้งนายไปตอนนั้น นายก็เลยหันไปเล่นงานลูกสาวสุดที่รักของเกรซแทน อย่าบอกนะว่านายดันหลงรักเธอเข้าจริงๆ' จากนั้น น้ำเสียงที่เย็นชาและไร้ความปรานีของลูก้าก็ลอดผ่านรอยแง้มของประตูออกมา 'รักงั้นเหรอ? จะบ้าหรือไง ฉ