FAZER LOGINค่ำคืนเร่าร้อน ~~“น้าาาา...คืนนี้เฮียขอนะ...นะ...อดมานานแล้วใจจะขาดอยู่แล้วเมียจ๋า...”เสียงกระซิบแผ่วเบาที่ข้างหูหลังจากที่ฉันเพิ่งกล่อมลูกนอนเสร็จ“รอให้ลูกโตกว่านี้ก่อนได้ไหมคะ...พอแกแยกห้องได้แล้วเราค่อย...เอ่อ...”ฉันต่อรองเพราะด้วยลูกชายฝาแฝดวัยสามขวบกว่าที่อยู่ในช่วงวัยกำลังอยากรู้อยากเห็นกำลังจดจำจนบางครั้งคำพูดคำจาก็พาฉันอึ้งไปไม่เป็น อีกทั้งสองแสบที่ไม่ยอมแยกไปนอนห้องที่ถูกจัดเอาไว้ให้ติดกันกับห้องของฉันทั้งที่ปกติแล้วเวลานอนกลางวันก็ไม่เคยงอแงขอนอนร่วมเตียงกับพ่อแม่เลยสักครั้งเดียว“โธ่...เมียขาาาา...เฮียจะขาดใจตายอยู่แล้วเมียจ๋า ไม่ได้รักเมียมาจะเดือนอยู่แล้วรู้ไหมว่าเฮียจะคลั่งตายอยู่แล้ว”เสียงอ้อนวอนยังคงถูกส่งมาจากคนน่าสงสาร เพราะเจ้าลูกชายจอมแสบทั้งสองคนที่ออกมาเพื่อปราบพ่อของเขาจริง ๆ แทบจะไม่ให้พ่อเข้าใกล้แม่ของพวกเขาเลย“แต่ว่า...”&
ภาพข่าวประโคมทุกหน้าแพลตฟอร์มไม่ว่าจะเป็นทั้งทางโทรทัศน์ ทั้งทางนิตยสารสื่อสิ่งพิมพ์ ทั้งสื่อโซเชียลมีเดีย อีกทั้งทางวิทยุสื่อสารถึงข่าวการแต่งงานของลูกชายตระกูลใหญ่ที่อลเวงอลหม่านสลับตัวเจ้าสาวกลับไปกลับมาเพียงแต่ว่า...สุดท้ายแล้วเจ้าสาวที่ใบหน้าโชว์หราอยู่เต็มหน้าจอหน้าสื่อ...ก็ยังคงเป็นเธอคนที่เขาหลงรัก...ร่างสูงโปร่งในชุดกาวน์วางมือถือที่ตนเพิ่งอ่านข่าวการแต่งงานของผู้หญิงที่เขาตามหาอยู่นานนับเดือน ก่อนจะเอนพิงเก้าอี้ขนาดใหญ่พร้อมกับหลับตานึกไปถึงเรื่องราวของเธอที่ผ่านมาที่เขาเองก็ช่างจำมันได้อย่างชัดเจนทั้งภาพเรื่องราวในครั้งแรกที่เขาเห็นเธอใบหน้าสวยหวานที่เขาถึงกับยอมให้ เพราะไม่ใช่ว่าเขาจะไม่เคยเจอผู้หญิงสวย ทั้งนางแบบ ดารา หรือลูกหลานไฮโซที่หน้าตาดีเขานั้นเคยเห็นเคยสัมผัสมาก็มากแต่ทว่า...กับเธอคนนี้กลับมีแรงดึงดูดบางอย่าง...เสน่ห์บางมุมที่ทำให้เขาไม่เคยลืมเธอเลยไหนจะเรื่องราวที่เขาเผลอคิดเอาเองว่ามันคือบุพเพสันนิวาสที่ได้มาเจอกับเธออีกครั้ง เธอที่อยู่ใน
สามปีต่อมา ~~ถ้าหากย้อนกลับไปสามสี่ปีก่อนหน้านี้ช่วงเวลานั้นฉันคงไม่มีทางจินตนาการได้อย่างแน่นอนว่าฉันจะมีโอกาสได้เห็นภาพตรงหน้านี้ภาพบรรยากาศที่ทุกคนที่ฉันรักมาอยู่รวมตัวกันอีกครั้ง เสียงเจี๊ยวจ๊าวหัวเราะหัวใคร่เต็มไปด้วยความสุขจนฉันเองแม้จะได้เห็นภาพเหล่านี้อยู่บ่อยครั้งแต่ก็ไม่เคยเบื่อเลยสักนิด ฉันยังอยากเห็นจนกว่าลมหายใจสุดท้ายของชีวิตจะสิ้นสุดลงก่อนที่รอยยิ้มหวานละมุนจะฉายประดับบนใบหน้าที่ยังคงความสวยหวานสมวัย และในขณะที่ดวงตากลมใสกำลังทอดมองออกไปเบื้องหน้า โดยที่ใบหน้าก็กำลังถูกลมทะเลพัดเข้ามาปลอบประโลมสร้างความอบอุ่นจนผมที่ปรกลงมาปลิวไสวในจังหวะที่ฉันกำลังเหม่อลอยอยู่อย่างนั้น...“พ่อขอนั่งด้วยคนได้ไหมลูก” (^-^)เสียงของผู้ชายอีกคนที่ฉันรักมากที่สุดเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่นเช่นเคย โดยที่เสียงนั้นก็เรียกให้ฉันหลุดออกมาจากภวังค์ความคิด ก่อนที่ฉันจะหันไประบายยิ้มให้กับคนตรงหน้าเป็นเชิงบอกว่า...ด้วยความเต็มใจ.
สามเดือนต่อมา ~~หลังจากที่ฉันคลอดลูกได้สามเดือน ฉันที่ยังคงยึดมั่นในปรารถนาของตัวเองไว้ว่าต้องการจะเรียนให้จบก็ได้ทำตามอย่างที่ตั้งใจเอาไว้ส่วนเฮียทิศที่ตอนนี้เป็นทั้งสามีที่ถูกต้องตามกฎหมายอีกทั้งยังเป็นพ่อของลูกชายฝาแฝดก็ไม่ได้ผิดคำพูดแต่อย่างใด เขาที่ทำระบบเรียนออนไลน์ให้ฉันโดยเฉพาะอย่างที่พูดเอาไว้ ส่วนฉันก็มีหน้าที่แค่อยู่บ้านเรียนออนไลน์ไป และพอถึงเวลาจะต้องสอบอาจารย์จากมหาวิทยาลัยก็จะมาทำการสอบให้ฉันถึงที่แบบ VIP สุด ๆและถึงแม้ว่าฉันจะเคยบอกว่าฉันอยากทำตามกฎโดยการไปเข้าสอบเหมือนเพื่อน ๆ คนอื่น แต่เพราะความขี้หึงที่ยิ่งหลังคลอดลูกแล้วก็ดูจะทวีความรุนแรงมากขึ้น ดังนั้นสิ่งที่ฉันต้องการเลยถูกปัดตกกระเด็นออกไปไกลหลายกิโล...ส่วนเรื่องราววีรกรรมของเขายังไม่หมดแค่นั้น เพราะหลังจากที่ฉันมีสอบครั้งแรกหลังจากเรียนระบบออนไลน์ในครั้งนั้นทางมหาวิทยาลัยได้ส่งอาจารย์ที่เป็นผู้ชายมาคุมสอบ และด้วยเหตุการณ์วันนั้นเฮียทิศที่ออกอาการหัวเสียถึงกับโทรไปว้ากกับทางมหาวิทยาลัยจนทางนั
ภายในห้องพักผู้ป่วย VVIP ~~“น่าเกลียดน่าชังมากเลยหลานปู่” (^-^)คุณพ่ออารัญพูดในขณะที่ท่านก้มดูร่างเล็ก ๆ สองคนที่นอนเคียงข้างกัน“ฮ่าๆๆ นั่นนะซิหลานตาเนี่ยมันหล่อเหมือนตาเลยแฮะ ฮ่าๆๆ”ส่วนพ่อของฉันที่เห่อหลานไม่ต่างกันก็รีบพูดข่มจนพ่ออารัญค้อนขวับเข้าให้“อุบ๊ะ...!! ต้องหล่อเหมือนกูซิวะไอ้ภพ”“ได้ไงลูกของลูกสาวกูก็ต้องหล่อเหมือนกูซิวะ”“อ้าว...แล้วลูกกูไม่ได้ทำหรือไงว่ะใจคอมึงจะไม่ให้ลูกมันหล่อเหมือนพ่อมันเลยว่างั้น...”และในขณะที่ชายสูงวัยกำลังปะทะคารมที่นับตั้งแต่คุณพ่ออารัญยกตำแหน่งผู้สืบทอดให้กับเฮียทิศแล้วท่านก็ย้ายไปอยู่บ้านเดียวกันกับพ่อของฉัน โดยที่ในแต่ละวันพวกท่านต่างพากันทำกิจกรรมนันทนาการตัวเองไม่หยุด...จนคนที่น่าจะปวดหัวกับสองคนนี้ที่สุดก็คือพี่นิด...“คุณท่านทั้งสองค่ะ ช่วยเบาเสียงหน่อย
รุ่งเช้า ~~“ว่าไงครับลูก...อย่าเตะคุณแม่แรงซิครับเดี๋ยวคุณแม่ก็ตื่นหรอกต้องให้คุณแม่พักผ่อนเยอะ ๆ นะรู้ไหม เพราะถ้าคุณแม่พักผ่อนไม่เพียงพอเดี๋ยวคืนนี้พ่อจะอดน้าาาา...คิกคิก” (^-^)คนพูดพูดพร้อมกับหัวเราะคิกคักอยู่ตรงหน้าท้องของฉันอย่างคนอารมณ์ดี พร้อมกับมือที่สัมผัสอย่างแผ่วเบาอยู่บริเวณท้องอย่างต้องการหยอกล้อเด็กน้อยที่มีเพียงแค่ผนังหนังท้องกั้นเท่านั้น“ตาบ้า...!! พูดอะไรกับลูกเนี่ย...ทะเล้นทะลึ่งจริง ๆ”ส่วนฉันที่พอได้ยินคำพูดแบบนั้นก็อดพูดในใจในขณะที่ตัวเองยังไม่ลืมเปลือกตาขึ้นมา และแม้ว่าสิ่งนี้คุณสามีของฉันมักจะทำอยู่ทุกเช้านับตั้งแต่เขารู้ว่ามีเจ้าสองแสบ แต่เรื่องคำพูดที่บอกลูกแบบนี้ฉันเพิ่งได้ยินเป็นหนแรกและในขณะที่ฉันยังไม่ทันได้หายเหนื่อยใจให้กับคำพูดเพี้ยน ๆ ก่อนหน้านี้ของเขา คำพูดคำจาประหลาดก็ถูกพูดออกมาอีกหน จนฉันอดไม่ได้ที่จะลืมตาขึ้นมาดูคนตรงหน้าเพราะไม่อย่างนั้นคงได้มีแต่คำพูดไม่เข้าท่าออกมาพูดกับลู
“โชคมึงเป็นไงบ้าง ดีขึ้นแล้วหรือยัง”ผมถามออกไปด้วยความเป็นห่วง เพราะถึงแม้ว่าปลายสายจะไม่ได้รับบาดเจ็บหนักเท่ากับผมเพราะในวันนั้นดันถูกผมผลักตกเขาไปซะก่อน แต่ถึงอย่างนั้นปลายสายก็สะบักสะบอมอยู่เหมือนกันกว่าจะปีนกลับขึ้นมาช่วยผมที่เกือบสิ้นลมเอาไว้ได้“ดีขึ้นแล้วครับนาย ผมพร้อมที่จะรับคำสั่งจากนายแ
“ไม่เป็นไรเลยครับ แต่ถ้าอยากให้ผมรู้สึกดีช่วยเรียกผมว่าพี่โฮชิได้ไหมครับ”“หา...!! วะ...ว่าไงนะคะ”ฉันถึงกับตกใจส่งเสียงออกมาดังลั่นหลังจากไม่แน่ใจในสิ่งที่ตัวเองได้ยิน“ผมบอกว่าผมอยากให้คุณลูกจันเรียกผมว่า...พี่...โฮ...ชิ...ครับ” (^-^)สิ้นคำบอกที่ย้ำออกมาอีกครั้งของผู้ชายตรงหน้าทำให้ถึงกับเบิกตาก
สองอาทิตย์ผ่านไป ~~“แล้วนี่พี่โฮชิไม่ต้องไปทำงานที่โรงพยาบาลหรอคะ จากที่นับ ๆ ดูแล้วนี่ก็สองอาทิตย์แล้วนะคะที่พี่โฮชิอยู่ที่นี่”ฉันถามออกไปด้วยความสงสัย เพราะถึงแม้ว่าเขาจะเป็นเจ้าของโรงแรมแห่งนี้แต่ด้วยอีกหน้าที่หนึ่งของเขาที่สำคัญไม่แพ้กัน นั่นจึงทำให้ฉันอดถามออกไปไม่ได้อีกทั้งหลังจากที่ฉันได้
หนึ่งเดือนผ่านไป ~~นับตั้งแต่วันที่ฉันเริ่มงานวันแรกจวบจนกระทั่งถึงวันนี้ทุกอย่างก็ผ่านพ้นไปด้วยดี ฉันที่ได้รับหน้าที่ต้อนรับแขกต่างชาติในส่วนที่ถ้าหากพี่มะลิกับพี่จินดาไม่สามารถสื่อสารได้ อีกทั้งหน้าที่พิเศษที่ฉันได้รับมอบหมายนั่นก็คือคอยเป็นล่ามดูแลลูกค้าคู่รักที่ฉันเป็นคนปิดดีลพักไปก่อนหน้านี้







