ตอนที่ 18 รอ...

“เกิดอะไรขึ้นหรอครับ อันที่จริงตอนผมไปเจอคุณลูกจันเธอกำลังเดินตากฝนอยู่ตรงริมถนนน่ะครับ”

และด้วยคำถามของผมที่เอ่ยออกไปนั่นจึงทำให้คนเป็นแม่บ้านที่ดูแล้วเธอน่าจะอึดอัดใจอยากจะระบายสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่เหมือนกันก็ได้เล่าเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นมาตลอดหลายวันที่มานี้ของหญิงสาวให้ผมฟังพร้อมกับอดปาดน้ำตาที่ไหลซึมออกมาไม่ได้

“ฮึก...ฮึก...เรื่องราวมันก็ประมาณนี้แหละค่ะคุณหมอ ดิฉันเองก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อไป แต่จะให้ทิ้งคุณลูกจันไปตอนนี้ดิฉันเองก็ทำไม่ลงจริง ๆ สงสารเธอน่ะค่ะ...ตอนนี้เธอแทบจะไม่เหลือใครเลย”

“เออ...หมอขออนุญาตถามเพิ่มนะครับ แล้วคู่หมั้นของคุณลูกจันล่ะครับเขาไม่ได้ติดต่อหรือมาหาบ้างเลยหรอครับ”

ผมที่แม้จะรู้สึกเศร้าใจอยู่เหมือนกันหลังได้ยินว่าเธอมีคู่หมั้นคู่หมายแล้ว แต่ทว่า...เท่าที่ฟังมาถ้าไม่มองโลกในแง่จนดีเกินไป...ผู้ชายที่เป็นคู่หมั้นของเธอคงไม่เอาเธอแล้วล่ะ... (ฮึ...ไอ้เวรเอ๊ย! แม่งเลวจริง ๆ)

“เรื่องนั้นดิฉันไม่ทราบเลยค่ะ แต่ถ้านับตั้งแต่เกิดเรื่องจนถึงวันนี้ดิฉันยังไม่เห็นทางคุณอาทิตย์กับทางบ้านของคุณอาทิตย์มาเยี่ยมหรือมาหาเลยนะคะ ขนาดงานของคุณผู้หญิงที่ถูกจัดที่นี่ก็ยังไม่มีใครมาเลยค่ะ”

แม่บ้านของหญิงสาวพูดด้วยดวงตาแดงก่ำ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเห็นใจ สงสาร หดหู่ ในเวลาเดียวกันทำให้ผมเองก็รู้สึกเศร้าหมองไม่ต่างกัน

“เอ่อ...ถ้าไม่มีอะไรแล้วหมอขอตัวก่อนนะครับ แล้วก็...เอ่อ...ถ้าหากมีอะไรให้หมอช่วยเหลือสามารถแจ้งให้พยาบาลมาบอกหมอได้โดยตรงได้เลยนะครับไม่ต้องเกรงใจ”

ผมที่ในเวลานี้สิ่งที่ทำได้ดีที่สุดก็คงเป็นสิ่งนี้เท่านั้น เพราะจะให้ไปก้าวก่ายกับคนที่มีพันธะอยู่แล้วนอกจากจะไม่ใช่วิถีของผมแล้วมันก็ดูจะไม่เหมาะสมอีกด้วย 

“ดิฉันขอบคุณคุณหมออีกครั้งนะคะ ขอบคุณแทนคุณลูกจันด้วยนะคะ ขอบพระคุณมากจริง ๆ ค่ะ”

พี่แม่บ้านเอ่ยปากขอบคุณพร้อมกับโค้งตัวปลก ๆ ส่วนผมก็ได้โค้งตัวเล็กน้อยให้กับแม่บ้านที่ดูแลหญิงสาวก่อนจะเดินออกไป

หลังจากที่ผมแยกตัวออกมาจากห้องที่เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมายแล้ว ผมก็ยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกถึงบางอย่างที่ยังคั่งค้างอยู่ข้างในใจ มันเป็นความสงสัยใคร่รู้ที่ยังคงไม่จางหายไปเลยสักนิดและเหมือนกับว่ามันจะไม่คลี่คลายลงถ้าหากไม่ได้รับรู้ความจริงของเรื่องราวทั้งหมด ก่อนที่สุดท้ายแล้วผมจะทำได้เพียงสะบัดหัวไปมาเพื่อไล่ให้ความคิดวุ่นวายที่มีออกไปและทำได้เพียงรอเวลาให้ทุกอย่างมันชัดเจนขึ้น และเมื่อวันนั้นมาถึงผมสัญญาว่าผมจะช่วยเหลือเธออย่างเต็มที่แน่นอน...

--- จันทร์เจ้า Talk ---

ดวงตาที่กะพริบเปิดปรือขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะที่ฉันจะกวาดสายตามองไปทั่ว จนเมื่อภาพเบื้องหน้าที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นนั่นจึงทำให้ฉันพลันรู้สึกทั้งตกใจและโล่งใจในเวลาเดียวกัน

“อู๊ยยยยย ~~ ปวดหัวจัง”

เสียงบ่นเบา ๆ หลุดออกมาก่อนที่มือบางจะส่งไปจับที่หัวทุย

“คุณลูกจันฟื้นแล้วหรอคะ ฟู่ววววว ~~ ทีหลังอย่าทำแบบนี้อีกนะคะรู้ไหม”

พี่นิดพอเห็นว่าฉันฟื้นขึ้นมาแล้วก็ตรงเข้ามาจับแขนฉันเบา ๆ ก่อนจะอดเอ่ยตำหนิไม่ได้

“ละ...แล้วนี่ลูกจันกลับมาที่นี่ได้ยังไงคะ ลูกจันจำได้ว่า...ลูกจัน”

ในขณะที่ฉันกำลังนึกทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อนที่ฉันจะหมดสติไป เสียงของพี่นิดก็สวนมาพอดีอย่างไม่ต้องให้ฉันคิดนาน

“ก็โชคดีที่คุณหมอสุดหล่อเขาไปเจอเข้าให้น่ะซิคะ คุณลูกจันนะคุณลูกจันไปเดินตากฝนทำร้ายตัวเองแบบนั้นทำไมค่ะ แล้วนี่หนีไปไหนมาค่ะ พี่ก็มัวแต่ไปจัดการงานของคุณผู้หญิงท่านกับเข้าไปดูคุณท่านว่าฟื้นขึ้นมาหรือยัง และกว่าจะรู้ว่าคุณลูกจันไม่อยู่ห้องก็ตอนที่คุณลูกจันถูกเข็นกลับเข้ามาที่ห้องนี่แหละค่ะ”

พี่นิดอดตำหนิฉันไม่ได้ ก่อนที่คำพูดของพี่นิดจะทำให้ฉันรู้สึกผิดจนต้องยกมือขึ้นไหว้

“ลูกจันขอโทษนะคะพี่นิดที่ทำให้พี่นิดเดือดร้อน แล้วก็ลูกจันขอขอบคุณพี่นิดมาก ๆ เลยนะคะที่...เอ่อ...ยังอยู่ช่วยลูกจัน”

น้ำตาใสเอ่อขึ้นมาคลอดวงตาสวยที่บอบช้ำทันที

“ไม่เป็นไรค่ะพี่เต็มใจพวกคุณ ๆ ท่านก็ดีกับพี่มาโดยตลอด จะให้พี่ทิ้งพวกคุณ ๆ ไปตอนนี้พี่เองก็ทำไม่ลงจริง ๆ”

และคำตอบของพี่นิดก็ทำให้ฉันถึงกับน้ำตาร่วงทันที

“ฮือออออ ~~ พี่นิดค่ะ...ลูกจัน...ฮึก...ฮึก...ตอนนี้ลูกจันไม่รู้จะทำยังไงต่อไปดีค่ะ...ฮือออออ ~~”

ความอัดอั้นตันใจที่คับแน่นอยู่ในอกมาหลายวันกลับพรั่งพรูออกมา พร้อมกับร่างบางที่พุ่งตัวโอบกอดร่างแม่บ้านแน่นอย่างต้องการที่พึ่งพิง

เพราะสำหรับหญิงสาวอายุ 20 ปีที่กำลังอยู่ในวัยสดใส ดอกไม้ที่ควรบานสะพรั่งโชว์ความสวยงามให้เต็มที่แต่กลับต้องมาเจอเรื่องราวมากมายที่แม้แต่ความเป็นไปมายังไงเธอเองก็ไม่อาจรู้ได้เลย อีกทั้งระยะเวลาที่ผ่านมาตัวเองได้ถูกเลี้ยงดูมาดั่งไข่ในหิน เป็นดั่งเจ้าหญิงตัวน้อย ๆ ที่ห้อมล้อมไปด้วยความสะดวกสบาย ความสุข ความสดใส หญิงสาวที่ถูกเลี้ยงให้ได้เจอแค่เพียงด้านงดงามของโลกใบนี้เท่านั้น นั่นจึงทำให้เวลานี้เธอเหมือนกับถูกดึงให้จมดิ่งลงไปกับความมืดมิดที่เป็นเสมือนโคลนตมจนไม่อาจหาทางออกได้เลย

“ใจเย็น ๆ นะคะทุกอย่างย่อมมีทางแก้ไขแน่นอน เอาเป็นว่าคุณลูกจันพักผ่อนก่อนนะคะ ตื่นมาแล้วเราไปหาคุณผู้หญิงกันดีไหมคะ”

พี่นิดเอ่ยปลอบก่อนจะเอ่ยย้ำในเรื่องสำคัญที่ฉันเผลอลืมไป

“จริงด้วยค่ะคุณแม่…!! ฮึก...ฮึก...ลูกจันเป็นลูกที่แย่จริง ๆ”

ดวงตากลมใสพลันสลดลงทันทียามคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับแม่ของตัวเอง แม่ที่แสนดีเป็นผู้หญิงที่ดีที่สุดในโลกเป็นแม้กระทั่งแบบอย่างที่ตัวเองอยากจะเอาไว้เป็นเยี่ยงอย่างถ้าหากวันหนึ่งได้โอกาสเป็นแม่คนขึ้นมา

“ไม่โทษตัวเองแบบนั้นซิคะ...พี่รู้ว่าคุณลูกจันทำทุกอย่างได้ดีที่สุดแล้ว พักผ่อนก่อนนะคะเดี๋ยวตื่นมาค่อยไปหาคุณผู้หญิงกัน”

พี่นิดพูดก่อนจะประคองฉันให้นอนลง จากนั้นฤทธิ์ยาที่ถูกฉีดไปก่อนหน้านี้ก็ค่อย ๆ ออกฤทธิ์อีกครั้งจนฉันผล็อยหลับไป

และการเข้าสู่ห้วงนิทราในครั้งนี้ฉันนั้นได้ใช้เวลาในการพักผ่อนอย่างเต็มที่ และทันทีที่ฉันตื่นขึ้นมาพี่นิดก็พาฉันมายังห้องพิธีการ...