แค้น นิยาย & เรื่องราว

แต่ความแค้นไม่เคยทำให้ใครมีความสุข The end

ม่ของเพื่อนแล้ว แม่หวานคือแม่พระที่มาโปรดชีวิตที่อาภัพของพวกเรา เพื่อนจะไม่ทำให้แม่หวานเดือดร้อนหรอกค่ะ เพื่อนสัญญา...” “โธ่ เพื่อนของแม่...” เจ๊หวานน้ำตาไหลพรากกอดร่างบางที่เข้ามากราบเท้าของตนอย่างแสนรักไว้แน่นพูดอะไรไม่ออกกับเหตุผลของพิมพ์ภัสสร ความแค้นของคนเรามันยากท ี่จะปล่อยวางจริงๆ เจ๊หวานลูบเรือนผมของหญิงสาวอย่างเวทนาในขณะที่พิมพ์ภัสสรตาลุกวาวด้วยแค้น...

ฮาน่าแซว "แหนะ มีแซวนะ" ลัลนาเขิลจนหน้าแดง "แกช่วยไปขอให้หน่อยสิ นะๆ ฉันไม่กล้าไปเองอ่ะ" ลัลลาอ้อน "เอาจริงหรอ ฉันแค่แซวเล่นเอง"

“แล้วคุณทิวหมายถึงอะไรคะ หรือคุณทิวหมายถึงเรื่องที่เขมติดค้างคุณทิว” “ใช่! ฉันหมายถึงเรื่องนั้น เธอติดหนี้ฉัน เป็นหนี้ก็ต้องชดใช้” “งั้นก็มาลงที่เขมสิคะ! คุณอยากเอาคืนอยากแก้แค้นยังไงก็ได้จัดมาเลย มาลงที่เขมเลย แต่อย่ายุ่งกับเพื่อนเขม อย่าดึงคนที่ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่ องนี้เข้ามายุ่ง คุณแค้นเขมก็ลงที่เขม ไม่ใช่เอาเพื่อนเขมมาเป็นหมากในการแก้แค้นบ้า ๆ แบบนี้”

น้ำเสียงของเซี่ยวหลานเต็มไปด้วยโทสะและความคับแค้น นางยังไม่ลืมความอัปยศที่เกิดขึ้นกับตน และหมายมั่นที่จะใช้โอกาสนี้แก้แค้นเจียงหนิงให้สาสม สาวใช้ได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้ารับคำอย่างรวดเร็ว พร้อมกับก้มหน้าลง นางรู้ดีว่าเซี่ยวหลานพร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่อทวงคืนอำนาจ

น้ำเสียงของเขาแตกพร่า ดวงตาเต็มไปด้วยความเจ็บแค้นที่แทบกลั่นออกมาเป็นเลือด “ตำแหน่งฮูหยินแม่ทัพนี้ นางไม่สมควรได้รับ!” เสียงตะโกนของจางกั่วดังสะท้อนในป่ามืด ราวเสียงปีศาจที่ร่ำร้องในความมืดมน

เป็นแค่เมียสำรอง ไม่มีสิทธิ์ครอบครองหัวใจ เขาหลงใหลผู้หญิงคนหนึ่ง แต่สุดท้ายเธอทิ้งเขาไปในวันแต่งงานทิ้งให้ใครอีกคนเข้าพิธีแทน พ่อเลี้ยงขาพิการต่อให้ร่ำรวยเพียงใด ก็คงไม่มีใครอยากจะร่วมใช้ชีวิตด้วย แต่เธอไม่คิดเช่นนั้น หนทางที่เธอจะแก้แค้นคนตระกูลใหญ่นั้น เธอจะต้องมีพ่อเลี้ยงหนุ่มเป็นแบล็กให้เธอ ต่อให้เขาพิการ แต่เธอก็เชื่อว่ามันไม่ใช่อุปสรรค

ความแค้นที่มันเคยมีสุมอก ตอนนี้ความรู้สึกพวกนั้นไม่เหลือแล้ว ในหัวใจที่เคยถูกแผดเผาด้วยเปลวเพลิง ก็มอดดับลงเมื่อได้รู้ความจริง ความแค้นเปลี่ยนเป็นความทรมาน ทรมานราวกับจะขาดใจ "ถ้าไม่อยากตายก็เลิกวุ่นวายกับเธอ" ออสตินเสียงกระด้างกระทืบรัว ๆ คนที่นอนจมเท้าไม่ได้ตอบโต้ ดิ้นรนแต่อย่างใด ได้แต่นอนร้องไห้อย่างคนใจสลาย

ฟานอวี้โวยวาย “โกรธแล้วๆ ดูนั่น! ลูกหมูป่าขนฟูโกรธแล้ว” โจวหลงเฉิงล้อ ทำปากเลียนแบบฟานอวี้ ตั้งใจจะยั่วโมโหคน

เพลงผ้ากัดริมฝีปาก “ฉันรู้... แต่ถ้าฉันตกเป็นเป้าการแก้แค้นของคุณอคิน เขาคงไม่ปล่อยใครที่เข้ามาช่วยฉันแน่... ฉันไม่อยากให้คุณกลายเป็นศัตรูกับเขามากไปกว่านี้”