Novel & Cerita แค้น

คิ้วเรียวของชงโคขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อได้ยินน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นของเขา ระยะเวลาผ่านไปเกือบหกปีไม่ได้ทำให้ความโกรธแค้นของลวรรษจางหายไปได้เลย ทั้งๆ ที่เธอเพียรพยายามบอกเขาหลายต่อหลายครั้ง “ลันยังไม่ลืมเรื่อยร้ายๆ นั่นอีกหรือคะ รู้ไหมว่ายิ่งแค้นยิ่ งคิดยิ่งโกรธ มันก็ยิ่งทำให้หัวใจลันร้อนเป็นไฟ ไม่สงบสุข”

ปากพูดแต่มือเอื้อมไปหยิบกีตาร์ “เคย แต่ไม่เคยเห็นพี่ยิ้ม” ฉันว่าฉันเข้าใจพี่เปอร์นะจากที่เขาเล่ามาก็น่าอยู่หรอกที่จะแค้น แต่แค่แค้นผิดคนแค่นั้นเอง

ในวันตรวจครรภ์ ฉันเพิ่งได้รู้ว่ามาเฟีย สามีของฉัน ไม่ได้จองแพ็กเกจดูแลหลังคลอดไว้ให้... แต่เขากลับจองคิวผ่าตัดทำแท้งให้ฉันแทน ฉันคิดว่าเขาคงกดสั่งซื้อผิด และกำลังจะเอ่ยปากเย้าแหย่เขา ทว่าวินเซนโซกลับเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ฉันไม่ได้จองผิดหรอก มีเรื่องหนึ่งที่ฉันต้องสารภาพกับเธอตรงๆ" "ฉันเลี้ยงผู้หญิงไว้คนหนึ่ง เธอเป็นเด็กดี ไม่ได้ต้องการฐานะตำแหน่ง และไม่คิดจะมาแทนที่เธอในฐานะ 'นายหญิง' "แต่เมื่อเร็วๆ นี้เธอเกิดท้องขึ้นมา ฉันทำให้เธอต้องทนทุกข์มามากพอแล้ว ฉันยอมให้ลูกของเธอต้องตกระกำลำบากไปด้วยไม่ได้ ฉันต้องให้เด็กคนนั้นได้ใช้นามสกุลโมเรตติ" ฉันตัวแข็งทื่ออยู่บนเตียงตรวจ ร่างกายสั่นเทาจนควบคุมเสียงตัวเองไม่ได้ "แล้วทำไมคุณต้องทำลายลูกของฉันด้วย?" เขาเช็ดเจลอัลตราซาวด์ออกจากหน้าท

ฉันช็อกกับสิ่งที่ได้ยิน แม้แต่คะนิ้งก็เป็นแค่หมากตัวหนึ่งในเกมแก้แค้นของคลื่น นายนี่มันเลวเกินเยียวยาจริงๆ ฉันกัดฟันแน่นมองสบสายตาเลือดเย็นด้วยหัวใจที่สั่นเทา ในหัวของคลื่นไม่มีอะไรนอกจากเกม ชีวิตฉัน... ร่างกายฉัน... ความสงบสุขของเพื่อนฉัน เขาพร้อมที่จะทำลายมันเพียงเพราะค วามแค้นส่วนตัว นายมันเห็นแก่ตัวคลื่น

ข้าวหอมจับท่อนเอ็นยักษ์เข้าปากอย่างช่ำชอง กลิ่นอายราคะอบอวลไปทั่วโกดัง เธอจ้องมองผัวเก่าด้วยสายตาสมเพชขณะที่ยังปรนเปรอเสี่ยใหญ่ ไอ้อ๊อดแทบเสียสติ มันดิ้นพล่านด้วยความแค้นและขยะแขยงในสิ่งที่เห็น "อ๊ากกกก! นังปีศาจ! มึงทำแบบนี้กับกูได้ยังไง! ไม่ยุติธรรม!" เสียง� �หยหวนของมันดังก้องไปทั่วโกดังล้างริมแม่น้ำเจ้าพระยา ท่ามกลางเสียงดูดกลืนกามรสที่ดังแว่วมาเป็นระยะ...

น้ำขิงครางไม่เป็นภาษาเมื่อความเสียวซ่านเข้าเล่นงาน "ยังแน่นเหมือนเดิมเลยเมีย" พายุทนไม่ไหวกระแทกสวนขึ้นมาด้วยความเร็วพร้อมเอื้อมมือไปล็อคเอวเล็กไว้แน่น "เฮีย!! อื้ออ~ อ้ะ!!"

ฉันพูดพลางชูแก้วไวน์ขึ้น "เพื่ออนาคตของเรา" "เพื่ออนาคตของเรา" เสียงแก้วกระทบกัน ฟังดูราวกับคำสัญญา คำสัญญาของการล้างแค้นที่สมบูรณ์แบบ

ลูคัสตะคอกลั่น ภาพรอยช้ำบนข้อมือและสีหน้าหม่นหมองของลูน่าย้อนกลับเข้ามาในหัวอีกรอบ เหมือนกับเป็นการราดน้ำมันบนกองเพลิงแห่งความแค้นอีกรอบ (กูไม่ได้ทำ) “กูไม่มีทางเชื่อคำพูดของไอ้ฆาตกรอย่างมึงหรอก” (ถ้ามึงอยากคิดแบบนั้นก็ตามใจ จะโกรธจะแค้นกูยังไงก็ได้ แต่อย่าลืมว่าเรนนี่ไม่เ กี่ยว)

ฟานอวี้โวยวาย “โกรธแล้วๆ ดูนั่น! ลูกหมูป่าขนฟูโกรธแล้ว” โจวหลงเฉิงล้อ ทำปากเลียนแบบฟานอวี้ ตั้งใจจะยั่วโมโหคน

พูดจบหญิงสาวก็กดวางสายทันทีด้วยความฉุนเฉียวอยากจะกรีดให้ลั่นห้องเลยทีเดียว. ราฟาเอล ฟร้องส์ ซาตานหน้าหยก จอมวายร้าย จอมยียวน จอมกวนประสาท แทนฤทัยแทบจะปาโทรศัพท์เครื่องหรูให้พังพินาศไปเสียให้สมกับความพรุ่งพล่านในใจหากไม่คิดถึงราคาที่ซื้อมาแพงลิบลิ่ว “คนบ้า ไอ้คนทุเรศกวนประสาทที่สุด อยากจะบีบคอให้ตายนัก..”