Novels by Jes/JinMingZin/Quendaya/ThisDamnSoul

นายพลเวสลีย์ได้เป็นประธานองค์กรปกครองโลกในเวลาต่อมา มันดูเป็นทางออกที่ทุกคนโล่งใจ พวกเขามองว่าการตายของนิเชลคือกุญแจที่ทำให้โลกมีเสถียรภาพมากขึ้น แต่สำหรับคนที่รักนิเชล พวกเขาสูญเสียเธอไปตลอดกาลเคียนี่เสียใจมากจนมุ่งมั่นทำแต่งาน เขาไม่เคยกลับไปที่กระท่อมในทรุนน่าห์อีกเลย และนายพลเวสลีย์ไม่ได้ให้ผมอยู่ข้างกายตลอดจนชีวิตของท่านผมอยากเจอนิเชลอีกครั้ง ไม่ใช่เพียงภาพที่บันทึกไว้ ด้วยเหตุนี้ผมจึงเลือกไปหาเด็กซ์ด้วยตัวเอง...ผมเลือกด้วยตัวเองเป็นครั้งแรกเด็กซ์ดีใจตอนเห็นผมเดินทางไปหา แต่เขาคาดไม่ถึงว่ามีแค่ผม นิเชลจากไปแล้วตลอดกาล การตายของเธอทำให้เด็กซ์กลับมาซึมเศร้าอีกครั้ง แม้เขาจะมีเพื่อนฝูงมากขึ้น แต่ในโลกนี้ นิเชลคือครอบครัวคนเดียวที่เขามีอยู่ เด็กซ์มองเธอเป็นเพื่อนรักที่ไม่มีคนไหนแทนได้ ผมอยู่กับเด็กซ์จนผมของเขาเป็นสีขาวและสิ้นใจในอีกยี่สิบห้าปีต่อมา และใช่ เด็กซ์เตอร์ ไวท์ไม่เคยมีโอกาสได้กลับบ้านอย่างแท้จริง เช่นเดียวกับที่ผมไม่สามารถหาทางกลับไปเจอนิเชลได้อีกหากสามารถเดินทางข้ามเวลาได้อย่างที่เด็กซ์เคยทำ บางทีผมควรเตือนให้นิเชลตรวจสอบระบบให้ถี่ถ้วนกว่

การท่องเที่ยวครั้งแรกบนโลกใบนี้ของเด็กซ์ช่างน่าตื่นเต้นจนเสียวไส้ (เขาบรรยายความรู้สึกแบบนี้กับผมในภายหลัง รวมทั้งมีประโยคที่บอกว่า เกือบฉี่ราด) เพราะนิเชลพาเขาบินข้ามทวีปไปยังเมืองแห่งหนึ่ง ยังไม่เคยมีใครมาจุดนี้ และเพราะเหตุนี้จึงยังมีผู้ติดเชื้อหลงเหลือนั่นเป็นครั้งแรกที่ผมได้เห็นเด็กซ์กลัวความตายหลังจากที่เขาพยายามจะพบมันอยู่สามครั้ง“เราต้องรีบขึ้นยานด่วน” นิเชลตะโกนบอกให้ผมพาเด็กซ์ขึ้นไปขณะที่ตัวเธอยิงสกัดกลุ่มผู้ติดเชื้อ แต่ชายหนุ่มลังเลที่จะทิ้งผู้หญิงคนเดียว กระนั้นเท่าที่ผมประเมินสถานการณ์ตรงหน้า เด็กซ์น่าเป็นห่วงเพราะเขาไม่มีอาวุธแต่อยู่ใกล้ประตูที่สุด ขณะที่นิเชลถูกฝึกมาพร้อม อย่างน้อยเธอรอบคอบพอให้ตัวเองและเด็กซ์สวมชุดป้องกันครบเซตแต่แรก แต่กำลังจะถูกล้อม“อีฟ!” เธอตะโกนอีกครั้งทันใดนั้นผมเห็นผู้ติดเชื้อกลุ่มใหญ่วิ่งพุ่งตรงเข้ามาอย่างรวดเร็ว โอกาสที่นิเชลจะวิ่งกลับมาทันมีเพียงยี่สิบเก้าเปอร์เซ็นต์ ด้วยเหตุนี้อาวุธบนมือของผมทำงานทันทีแผ่นเหล็กเปิดลำกล้องปืนยิงสกัดเปิดโอกาสให้นิเชลวิ่งหนีจนค่ารอดชีวิตขึ้นเป็นร้

“แค่สองปี สองปีเท่านั้น!” เด็กซ์ นักบินอวกาศที่เพิ่งมาถึงโลกพบกับความเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ เมื่อเขาเข้าใจว่าประจำการอยู่บนสถานีอวกาศบนดาวอังคารเพียงสองปี และจะเดินทางกลับบ้าน บัดนี้เขานั่งอยู่ในห้องกระจกเพื่อรอผลตรวจร่างกาย แต่ไม่ได้รออย่างเดียว เขาพูด ร้องไห้ และเดินไปมา นิเชลกับผมยืนกอดอกมองเขาอยู่แบบนั้นความแตกต่างระหว่างผมกับนิเชลคือเธอมีสีหน้าเห็นใจและประหลาดใจ ขณะที่ผมแสดงสีหน้าไม่ได้ อันที่จริงคือผมไม่ได้รู้สึกอะไรนอกจากใคร่รู้นับเป็นความรู้สึกหรือไม่นะ“นี่มันบ้าไปแล้ว” เด็กซ์ยังคงพูดใส่กำแพง หรืออาจจะพูดกับตัวเอง เขาพึมพำแบบนี้ไปมา หากข้อมูลที่เด็กซ์กล่าวเป็นจริง นั่นแปลว่าเขาใช้เวลาทำภารกิจยาวนานถึง 257 ปี ซึ่งนับว่ายาวนานเกินไปสำหรับอายุขัยของมนุษย์ ทว่าการปรากฏตัวของเขาทำให้นักวิทยาศาสตร์ที่นี่ตื่นตัว พวกเขาหยุดค้นคว้าเรื่องกาลเวลาและจักรวาลมาสักพักเพื่อฟื้นฟูสภาพของโลกให้มนุษย์อยู่ได้ และดำรงเผ่าพันธุ์ต่อไป นี่เป็นครั้งแรกที่หัวข้อนี้ได้รับความสนใจอีกครั้งอีกเรื่องหนึ่งคือ ความลับของจักรวาล นอกจากเด็กซ์จะอ้างตัวว

ครั้งแรกที่ผมได้ลืมตาดูโลกใบนี้คือวันที่ 25 ธันวาคม ปี 2302 สิ่งแรกที่ผมเห็นคือมนุษย์เพศเมียผู้มีดวงตาสีน้ำตาลกลมโต เธอมีใบหน้าประมาณฝ่ามือของผม คิ้วสีน้ำตาลเข้มเหมือนสีผมหยักศก และเมื่อผมยืนขึ้นก็พบว่าความสูงของพวกเราเท่ากัน“ยินดีที่ได้รู้จักครับ” ผมยื่นมือเพราะรู้ว่านี่คือการทักทายตามมารยาทที่ดี และผมก็ทราบด้วยว่าที่เข้าใจในทันทีเป็นเพราะผู้หญิงตรงหน้าได้ป้อนข้อมูลไว้ในหัว “นิเชล”เธอยิ้มกว้างจนนัยน์ตาหยี แต่ไม่ได้จับมือผม เธอเลือกที่จะกอดแทน การกอดของมนุษย์ครั้งนี้ทำให้ผมทราบว่าเธอยินดีมากที่ได้เจอผม ไม่สิ ที่สร้างผมได้สำเร็จ“อีฟ”นั่นคือชื่อของผม อีฟ หากอิงจากข้อมูลในหน่วยความทรงจำที่เธอป้อนไว้ก่อนผมจะเสร็จสมบูรณ์ นิเชลต้องการสร้างผมเพื่อเป็นตัวแทนเพื่อนสนิทในวัยเด็กของเธออีฟ คอร์บิน ผมเห็นใบหน้าของเขาแล้ว รูปถ่ายของเขาบันทึกไว้ในสมองประดิษฐ์นี้ เขามีใบหน้าตอบและสวมแว่นกรอบดำ ผมสีทองยุ่งและค่อนข้างผอม นิเชลขอร้องให้พ่อพาครอบครัวของอีฟเข้ามาในศูนย์หลบภัย เนื่องจากในเวลานั้นอารยธรรมโลกใกล้ล่มสลาย หายนะที่เกิ

ภายในห้องเงียบ แม้แต่สองแฝดยังหันมาปิดปากกันและกัน สายตามองพวกผู้ใหญ่อย่างสงสัย อเล็กซิสเพียงกอดอกนิ่ง“ถือว่าอายุไม่ยืนนักสำหรับคนที่นั่น” เจสซี่ว่า “แต่คนตายแล้ว เราจะไม่อะไรก็แล้วกัน”“เรื่องผ่านมาแล้วด้วย” อเล็กซิสเสริม“ใช่ ๆ”“จะว่าไปเราเตรียมแชมเปญไว้เยอะเลยที่รัก” อเล็กซ์บอก “เอาสักขวดดีไหม”“ดีสิ!” เธอเห็นด้วย และทุกคนต่างปรบมือว่าเป็นความคิดที่ไม่เลวเลยสักพักเสียงพูดคุยก็ดังขึ้นเหมือนเดิม บรรยากาศกลับมาเฮฮาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น หรืออาจจะสนุกกว่าเดิมหรือเปล่าก็ไม่แน่ใจ ระหว่างที่สามีของเธอลงไปชั้นใต้ดิน อเล็กซิสเห็นเจสซี่ลุกขึ้นจึงชวนเขาไปช่วยยกขนมในห้องครัวออกมาพี่ชายเริ่มคุยเรื่องงานของเขากับโวลคอฟ แม้ไม่ได้ใช้นามสกุลโวลคอฟ แต่เขาเหมือนเป็นญาติสนิทกับทางนั้นไปแล้ว เมื่อเธอกับอเล็กซ์มาอยู่ที่ลูม งานสิทธิมนุษยชนที่เขาทำอยู่ดึงให้ต้องไปเกี่ยวพันกับโวลคอฟที่สนใจจับกิจกรรมเพื่อสังคมด้านนี้เช่นกัน และเป็นนิโคไล น้องชายของอเล็กซ์ที่ทุ่มให

“เวนดี้ที่รัก น้องชายหนูหลับอยู่น้า” คาเลบบอกหลานสาวเสียงอบอุ่น“ดอมนี่ขี้เซา!” พูดแล้วเวนดี้ก็ตบก้นน้องดังป๊าบ เจ้าโดมินิกวัยสามขวบลืมตาทันที แต่ไม่ได้ร้องไห้จ้าเพียงแต่งอแงยุกยิกบนตัวปู่“โอ๋ ๆ” คาเลบเขย่าตัวปลอบใหญ่ แต่สุดท้ายโดมินิกก็หัวเราะแล้วยืดแขนขาไปมา พอเห็นหน้าอเล็กซิสก็เรียก “มัมมัม”เธอยิ้มให้ลูกชายแล้วทำสัญญาณมือให้พ่อจัดการก่อน คาเลบพยักหน้ารับ“เวนดี้มานี่!” อเล็กซ์เอ่ยเสียงดุแต่หน้ายิ้ม เด็กหญิงวิ่งไปหาพ่อโดยไม่เกร็งกลัว ส่วนวิวิก้าในอ้อมกอดเอโลดี้ก็ดิ้นจะมาหาอเล็กซิส เพื่อนเธอเลยจับอุ้มแล้วส่งให้เลยด้วยความสุภาพบุรุษในบ้านเธอไม่มีใครรับมือกับหน้าที่โฮสต์ได้ดีเท่า อเล็กซิสจึงส่งวิวิก้าให้อเล็กซ์ที่ยังไล่จับเวนเดอร์ลินไมเคิลตบไหล่เธอแล้วทักทายเจสซี่กับอาคุสะที่นั่งหัวเราะเพราะในบ้านเริ่มป่วน เธอสังเกตว่าทุกครั้งที่น้องชายฝาแฝดเจอพี่ชายบุญธรรม พวกเขาจะสบตากันแวบหนึ่งแล้วปรับสีหน้าปกติ เป็นเช่นนี้มาสามสิบปี แม้เจสซี่กลับไปคบกับแฟนเก่าและรัก ๆ เลิก ๆ มาตลอด แถมยังสร้า

บ้านเรือนหอของเจ้า‍เอยเป็นบ้านเดี๋ยวขนาดเล็ก อยู่กันสองคนนับว่าสบาย ที่ตั้งอยู่แถวชานเมืองแต่ใกล้รถไฟฟ้า ที่เลือกในเมืองไม่ได้เพราะราคาแพง แต่เพราะเธอกับเดช‍คุณลองประเมินดูแล้ว เห็นว่าสถานที่สะดวกสบายกับการเดินทาง อีกทั้งยังสามารถผ่อนไหวโดยไม่ตึงมือ พวกเขาจึงเลือกที่นี่เมื่อเปิดประตูลงจากรถ เจ้า‍เอยต้องกลั้นน้ำตาต่อไป เพราะทุกอย่างในบ้านล้วนตกแต่งด้วยกันสองคน แต่ในวันนี้เธอกลับต้องพาสามีอีกคนมาแทนที่“นี่ค่ะพ่อ บ้านของเราสองคน” เธอจูงแขนพยุงบิดาเข้ามาดูในบ้าน โดยมีน้องสาวถือพวงมาลัยไว้ไหว้ผู้ใหญ่ตามมา เจ้า‍นางก็น้ำตาคลอตลอด เพราะสงสารพี่สาว รุ้งพรายก็อีกคน ขอบตาแดงกันหมดศรมองรอบบ้านแล้วพยักหน้า “อืม แต่งได้น่ารัก อบอุ่นดี แล้วพ่อแม่ฝ่ายชายล่ะ”“คุณพ่อคุณแม่ฝากอวยพร เพราะมาไม่ไหวน่ะครับ” ทิว‍เขาตอบแทนศรที่ปรับเปลี่ยนความทรงจำตัวเองโดยไม่ได้ตั้งใจ เพราะรับเรื่องสะเทือนใจไม่ไหวเลือกรับเอาคำตอบนี้ เจ้า‍เหนือบอกให้เจ้า‍นางส่งพวงมาลัยให้พี่สาว จากนั้นคนที่เหลือรออยู่หน้าประตูห้องนอนทิว‍เขาพยุงศรมานั่งบนเตียง ส่วนเจ้า‍เอยก็ส่งพวงมาลัยพวงใหญ่ ทั

2 ปีก่อนเมื่อครั้งที่เดช‍คุณพาเจ้า‍เอยมาเปิดตัวให้เพื่อนในกลุ่มได้รู้จัก ทิว‍เขานึกเกลียดตัวเองทันทีเพราะอะไรน่ะหรือตอนเดินเข้าร้านในวันนั้น เขาเห็นหญิงสาวสวมเสื้อคอปกกับกระโปรงเหมือนพนักงานออฟฟิศทั่วไป นั่งมองบรรยากาศในบาร์เงียบเชียบ บนโต๊ะมีแต่แก้วน้ำเปล่าแม้แวบแรกแสนธรรมดา แต่เขากลับละสายตาไม่ได้ราวกับถูกศรกามเทพ เพียงแค่นั้นทิว‍เขาสำรวจโครงหน้าเธอ เห็นดวงตาสีนิลเรียวสวย ไม่เล็ก ไม่โต งามเหมือนเม็ดอัลมอนด์ โครงหน้าที่ดึงดูดสายตาได้น่าประหลาดผมที่มัดเรียบปราศจากการปรุงแต่ง ยามสายตาของเธอสอดส่ายใคร่รู้ในสถานที่เหมือนเด็กน้อยที่เพิ่งรู้จักโลก เขาแทบละลายผู้หญิงคนนี้เป็นใคร ทิว‍เขาคิดระหว่างเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์บาร์ อยากรู้จัก อยากทะนุถนอมขึ้นมา หัวใจที่นิ่งสนิทมานานกลับมาเต้นแรงเพราะเธอกระทั่งเดช‍คุณทักทาย “ไง ไอ้ทิว มาสายกว่าใครเลย”เขาพยักพเยิดแล้ววางหมวกกันน็อกลงข้างตัว “ไหน มีไรจะบอกพวกกู”ทั้งภีม ริชาร์ด กรกิตต์ สวิตา กับโศภิตนั่งเท้าคางรอเจ้าตัวเฉลย กระทั่งเดช‍คุณเดินไปจับมือผู้หญิงที่เขาอยากทำความ

เจ้า‍เอยหันไปมองพี่ชายกับน้องสาว พวกเขาต่างส่ายหน้าหลิ่วตา ประหนึ่งว่าไม่รู้ว่าพ่อเป็นอะไร“พ่อคะ เรื่องงาน...”“นี่ไง” เขามองทิว‍เขาแล้วกวักมือ “ลูกเขย นั่งลง ๆ ยืนเหนียมทำไมอยู่”ชายหนุ่มเบิกตากว้าง แต่ค่อย ๆ ย่อตัวคุกเข่านั่งข้างเจ้า‍เอย “คุณพ่อครับ คือตอนนั้น...”“นี่ไง” ศรหยิบทะเบียนสมรสออกมา “ทิว‍เขา ชื่อก็ดูแข็งแกร่ง พ่อทิวกับลูกเอย ขอโทษที่เป็นลมไปก่อน ไปเถอะ อย่าให้เสียฤกษ์ พ่ออยากอวยพรพวกเรานะ วันนี้เป็นวันของพวกลูกนี่”“คือ คุณพ่อครับ เรื่องทะเบียน...”“ทำไม!” ศรหวีดร้องขึ้นมาทันที มือจิกเกร็งขึ้นมาทันที “จะทิ้งลูกผมเหรอ ถ้าไม่รักแล้วจะขอลูกสาวผมทำไม จะทิ้งลูกผมเหรอ!”เห็นได้ชัดว่าพ่อของเธอจำสับสนหมดแล้ว สร้างเรื่องขึ้นใหม่ในหัว เขาปักใจว่าทิว‍เขาเป็นเจ้าบ่าวไปแล้ว“พ่อคะ พ่อฟังเอยนะ”“ฟังอะไร!” ชายชราเริ่มโวยวาย “บอกมาจะเอาไง ถ้าไม่รักแล้วขอเอยทำไม ให้จัดงานทำไม ทำกับลูกผมแบบนี้ได้ไง!”“พ่อ พ่อ...” เจ้า‍นางช่วยพี่ชายจับตัวบิดาให้นั่งลง “...พี่เขาไม่ใช่...”“ครับ เราจะไปเรือนหอกัน” ทิว‍เขาตอบหนัก

คนที่ควรจะมีอาการหนักที่สุดกลับต้องยืนหยัด เจ้า‍เอยจำต้องส่งแขกทั้งที่น้ำตาไหลตลอดเวลา หลังจากนั้นต้องคอยดูว่าแม่ของเดช‍คุณกับพ่อของตัวเองที่เป็นลมล้มพับนั้นจะฟื้นเมื่อไร ทั้งยังต้องเจรจากับโรงแรมคนผิดเป็นเจ้าบ่าวแท้ ๆ เจ้าสาวกลับรับหน้าทุกเรื่อง งานไม่ราบรื่นเพราะเดช‍คุณหนีไปไม่พอ ศรยังประกาศหาเจ้าบ่าวคนใหม่ จนทิว‍เขามารับให้จบอาการคลั่งไปก่อน“เรื่องจดทะเบียน มันแค่กระดาษ เจ้าหน้าที่บอกไว้ว่าเป็นโมฆะได้เลย ถือเป็นกระดาษเสีย พ่อน้องเอยได้สติเมื่อไร เราค่อยคุยกัน” ทิว‍เขาอธิบาย ไม่อยากให้เธอคิดมาก “พี่ทำไปเพราะอยากให้พ่อของน้องสงบ ขอโทษนะครับ”เจ้า‍เอยพยักหน้านิ่ง น้ำตาแห้งไม่เท่าไรกลับคลอเบ้าขึ้นมาอีก ได้แต่กลืนน้ำตาลงคอ“เอยเข้าใจค่ะ ขอบคุณมากนะคะพี่ทิว”เหล่าเพื่อนของเดช‍คุณที่มีจำนวนเยอะกว่า บางส่วนกลับไป เหลือเพื่อนสนิทสามคน หลังจากนั้นเจ้า‍เอยถึงรู้รายละเอียดเสียทีจากภาพกล้องวงจรปิดสุดร้อนฉ่าที่คอนเฟิร์มความสัมพันธ์ของเจ้าบ่าวกับเพื่อนเจ้าสาว เดช‍คุณหนีไปกับอรพลินตั้งแต่เมื่อคืน พวกเพื่อนเจ้าบ่าวจะให้บอกเจ้าสาวแต่ต้น ทว่าโดนแม่เจ้าบ่

ลูกทั้งสามกับลูกเขยลูกสะใภ้ร้องออกมาพร้อมกัน เจ้า‍เหนือเป็นคนวิ่งไปจับตัวพ่อ แต่ศรนั้นเวลาอาการคลั่งกำเริบแรงเยอะ ไม่ได้คลั่งแบบคนบ้า แต่แสบสันสุด ๆ นั่นคือหันไปผลักลูกชายแล้วพูดใส่ไมค์ต่อ“ใครจะมาเป็นเจ้าบ่าว ผมให้สร้อยทองเลย”“คุณพ่อพูดจริงหรือเปล่า” หนึ่งในแขกที่มาช่วงเลี้ยงนั้น มีพาร์ทเนอร์ของเดช‍คุณที่มีนิสัยไม่ค่อยดีนัก นั่นคือ เจแปน หนุ่มนักเรียนนอกที่เรียนไม่จบ เลยมาร่วมหุ้นกับเดช‍คุณในธุรกิจร้านอาหาร แต่เจ้าปัญหาจนเดช‍คุณบ่นให้เพื่อนฟังบ่อย ๆ ดีที่มีหุ้นส่วนคนอื่นด้วย จึงยังไม่กระทบการบริหารพอเจแปนเห็นพ่อเจ้าบ่าวจะแจกทอง เขาไม่ได้สนใจจะแต่งหรอก แต่สนจะเอาทองไปใช้ต่างหาก เพราะเจ้าตัวติดพนันน่ะสิ!“มึงหยุด” ริชาร์ดที่วิ่งกลับเข้ามาจับไหล่เจแปนไว้ เขาตามเดช‍คุณไม่ทัน แต่ห้ามตัวสาระแนทัน“อะไรกันเล่า” เจแปนปัดมือออก เจ้า‍เอยนั้นช็อกแล้วช็อกอีก ทุกอย่างรอบกายเกิดขึ้นวุ่นวายไปหมดเสียด้วย ฝั่งเจ้าบ่าวก็ต้องมาพัดวีแม่ของเดช‍คุณ ฝั่งเธอก็ต้องจัดการทั้งเธอกับศร แขกก็เอาแต่คุยและมองเธออยากหายไป“พ่อคะ” เธอจะกวัก

บนเวทีนั้น เจ้า‍เอยใช่ว่าจะไม่รู้สึกว่าทุกอย่างพิลึกพิกลไปเสียหมด บรรยากาศปราศจากความสุขจนเธอยิ้มไม่ออกแล้ว เมื่อถึงช่วงเซ็นเอกสาร ตัวเธอเซ็นไปก่อน แต่เดช‍คุณกลับกำปากกาแน่น ไม่รู้เพราะอะไรถึงไม่ยอมจรดนามลงไปสักทีเพราะเหตุใดหัวใจของเธอถึงได้เต้นเร็วนัก หวาดกลัวกับบางสิ่ง แค่เห็นสายตาแขกมองเธอกับเจ้าบ่าว ใจเธอยิ่งทุกข์ระทม อยากจะหันไปตวาดถามว่าคนรักเป็นอะไรกันแน่ ทำไมมีสีหน้านี้ในงานแต่งของกันและกัน“คุณ เซ็นสิลูก” มารดาของเขากระซิบอยู่ข้างเวทีทันใดนั้น เดช‍คุณหลับตาแล้วโยนปากกาทิ้ง เขาหันไปหาเจ้า‍เอยแล้วคุกเข่าลง“พี่คุณ?” หัวใจเธอสั่น สังหรณ์ว่าวันนี้จะไม่ใช่อย่างที่เธอคิดอีกต่อไป แต่มันจะเลวร้ายที่สุดต่างหาก“พี่ขอโทษเอย พี่ทำไม่ได้” เขาบอกแล้วถอดเสื้อสูทออกต่อหน้าต่อตาพยานทั้งหมด เจ้า‍เอยเจอเจ้าบ่าวประกาศกลางงานได้แต่ยืนอึ้งตะลึงทำอะไรไม่ถูกศร เจ้า‍เหนือ กับเจ้า‍นางก็ลุกขึ้นทันที“เฮ้ย อะไรวะ”เจ้า‍เอยมองแขกแล้วมองเดช‍คุณที่ลุกขึ้น “พี่ขอโทษ ผมขอโทษครับ” เขายกมือไหว้ครอบครัวเจ้าสาว จากนั้นกระโดดลงจากเวที วิ่งออกไปจากห้องจ