Jes/JinMingZin/Quendaya/ThisDamnSoulの小説

ลิฟต์กำลังเลื่อนลง เย็นวันศุกร์ หากได้กลับไวเปรียบเสมือนได้พักผ่อนเฉลิมฉลองไว ลิฟต์จึงแน่นมาก เช่นเดิม ช่วงที่ทิว‍เขาไม่ได้มารับ เจ้า‍เอยมีอันต้องได้กลับพร้อมพัช‍รา เนื่องจากมุ่งหน้าไปขึ้นรถไฟฟ้าเหมือนกันน่าสงสารแทนไท ฝ่ายของเขามีโอทีหนักกว่าแผนกอื่น“สามีตัวแทนหายไปไหนแล้วล่ะจ๊ะ” หล่อนมักถามเหมือนหวังดี แต่จุดประสงค์เพียงอยากรู้เช่นเดิม“สามีเฉย ๆ ก็ได้มั้ง” หญิงสาวตอบอย่างใจเย็นเสมอมา “เขาไปดูรีสอร์ตที่เขาใหญ่น่ะ”“โอ้ ไปดู...เจ้าของเหรอ”“จ้ะ” เธอหันไปยิ้มหวาน พอเห็นมุมปากของเพื่อนร่วมงานเกร็งกระตุกได้แต่นึกขัน คนขี้อิจฉาก็หาเรื่องได้ตลอดจริง ๆ “แล้วพี่แทนไม่กลับด้วยเหรอ”ถามทั้งที่รู้แต่แรกแล้ว“โอทีอีกแล้ว เป็นหัวหน้างานนี่เนอะ” พัช‍ราตอบ หากแต่เสียงเบาลง“โห” คนข้างหน้าที่ออกจากลิฟต์ไปก่อนอุทานออกมา จนเมื่อเจ้า‍เอยกับพัช‍ราออกมาถึงได้เข้าใจไม่นึกว่าเขาจะเล่นใหญ่ ทิว‍เขายืนถือช่อดอกกุหลาบสีแด

เธอหันกลับไป ไม่ได้ทักตอบ“เอยสบายดีไหม”เมื่อน้ำเต็ม เธอวางแก้วตัวเองแล้วหยิบแก้วของรุ้งพรายมาเติม เอ่ยตอบสั้น ๆ “สบายดีค่ะ”“พี่มาคุยงานน่ะ เอยไม่ตอบข้อความ พี่ยังอยากคุยเรื่องที่เราตกลงปากเปล่ากันไว้” เขารีบพูดสิ่งที่อยากจะเสนอ “ถึงทิว‍เขาจะพูดแบบนั้น พี่ก็ยังอยากรับผิดชอบส่วนของพี่”“ไม่เป็นไรค่ะ มันลงตัวแล้ว” เธอตอบ อยากหนีไปให้ไกล เหม็นขี้หน้าจังหวะนั้นเดช‍คุณมองเห็นหลังคอหญิงสาว เพราะเสื้อคอกว้าง และเจ้า‍เอยไม่รู้ตัวว่ามีคนฝากรอยจูบไว้เสียชัด แม้เวลาผ่านมาจะจางลงบ้างก็ตาม ปกติเธอปล่อยผม แต่เพราะเลิกงานออกมารับประทานข้าว เลยมัดผมเป็นมวยหลวม ๆ เดช‍คุณดันตาดีเห็นรอยก็รู้ทันที“เอยให้ทิวไปอยู่บ้านจริง ๆ หรือ”เธอหันไปตอบ แม้จะนึกรำคาญ “พี่ทิวแต่งกับเอยนี่คะ เป็นสามีเอยค่ะ”“สามีจริง ๆ เลยเหรอ”เธอเลิกคิ้ว “จะคิดยังไงก็แล้วแต่ มันไม่ใช่เรื่องของพี่แล้ว” บอกแค่นั้นก็ทำท่าจะเดินหนีไป“เอย เอาผมลงเถอะ” เขารีบบอกก่อนเธอจะหนีหน้า “ข้างหลังคอเอยน่ะ...”“คอเอยทำไมคะ”พอเห็นสีหน้าของเจ้าหล่อน เดช‍คุณเลยรู

บทรักหวานร้อนยังคงหอมกรุ่นภายในเรือนหอของเจ้า‍เอย บนโซฟาหนังสีครีมหน้าโทรทัศน์ เสียงฉากบู๊ดังสนั่นกลบเสียงร้องครางของหญิงสาวได้ดีนักทิว‍เขาเปิดคอร์สสอนบทรักราวกับกลัวตำแหน่งสามีจะกระเด็นไป บัดนี้ร่างเปลือยเปล่าแสนเย้ายวนเสน่ห์ของเจ้า‍เอยกลับถูกเขากอดรัด นิ้วร้อนขยับตอดรัวพาให้เธอบิดเร้าด้วยสั่นเสียวอย่างน่าสงสาร แขนเล็กขยับกอดเบียดหน้าอกจนล้นปรี่เธอครางเสียงหลงเมื่อเขาใช้นิ้วตอดจี้ไม่หยุด กลีบปากน้อย ๆ ห่อเร่าร้อน คนใจร้ายกลับยิ่งรัวตวัดจนเธอกรีดร้องลั่น พอสุขไปถึงสวรรค์ถึงกับเด้งตัวซุกหน้าลงกับอกแกร่ง ถึงคราวนี้ทิว‍เขาถึงได้ปลอบโยน หอมเรือนผมด้วยความชอบใจ“พี่ทิวบ้าที่สุด” เธอด่าเสียงแหบพร่าจากในครัวมาต่อบนโซฟา คิดจะอัดชั่วโมงเรียนมาราธอนหรืออย่างไร“เอยไม่มีแรงทำอาหารแล้ว” เธอค้อน“ไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่ต้มมาม่าให้ แต่ไว้ก่อน” เขาตอบหน้านัยน์ตายิ้ม ช่างน่าตีเหลือเกิน “ถ้าน้องเอยบอกไม่ชอบ พี่หยุดเลย”“ชอบ...แต่ก็ ว้าย!” เขาอุ้มเธอมานั่งบนตักตัวเอง ก้นน้อย ๆ ทับแท่งลำที่แข็งรอแต่แรก เธอสงสัยว่าเขามีอารมณ์ได้ทั้งวันเลยหรือ“ใช่แ

“ฮึก” แต่มันไม่เจ็บเท่าไหร่นักหากเทียบกับครั้งแรก แน่นขนัดเพียงนิดเดียวกลับเสียวมากกว่า ร่างกายของเธอปรับคุ้นกับมันไม่ยากเพราะความอุ่นร้อนที่ตอดรัดความใหญ่โตของเขา บทรักยามเที่ยงวันจึงค่อนข้างเปิดเผย เร่งเร้ากว่าครั้งแรก ทิว‍เขาค่อนข้างจดจ่อกับช่วงล่างไม่น้อย เขาโยกเอวกระแทกแท่งลำตอกตรึงให้ถึงจุดกระสัน ต้องการให้เธอมีความสุขที่สุด ชนิดที่ว่าไม่ต้องนึกถึงใคร เสพติดแต่กับเขาดังเช่นที่เขาอยากทำกับเธอคนร่างหนาฝังจูบลงขณะร่อนเอวส่ายโยกบดคลึงเจ้า‍เอยจนอ่อนปวกเปียก สั่นเสียวจนระทวยไร้เรี่ยวแรง เรียวขาของเธอกอดรัดเอวของเขา สองแขนโอบรอบคอ ฝ่ามือหยาบกร้านของผู้เป็นสามีนวดคลึงหน้าอกหน้าใจ บำเรอให้ทั้งกายและใจสองร่างผสานกลมเกลียว จังหวะร้อนรักของชายหนุ่มที่มอบให้ ทุกตอกทุกซอยถอกครูดให้เธอครางเสียงหวานฉ่ำ และความหวานร้อนที่เธอมอบให้เขาก็เร่งไฟราคะเสียร้อนแรง ความแน่น หอม เต่งตึงก็พาให้เขาครางซี้ด เสียวสุขร่วมกันเมื่อเธอเริ่มใกล้ถึง เขาดึงต้นขาเธอข้างหนึ่งขึ้นมาก่อนจะดันให้มิด ยามเธอกรีดร้องเสียงหวานพร่า เผยอปากอ้าเบา ๆ เย้ายวนเกินว่าจะพรรณนา ดวงตาเธอที่ช้อนมองเจือ

“คุณพ่อ ตอนนี้พวกเราอยู่บ้านค่ะ”เจ้า‍เอยหมุนมือ ให้กล้องในมือถือถ่ายเห็นทิว‍เขา ทั้งสองนั่งบนโซฟา เปิดโทรทัศน์ที่ฝ่ายชายสั่งซื้อมาใหม่เอี่ยมแทนของเดช‍คุณที่ขนออกไป พวกเขาแต่งตัวสบาย ๆเจ้า‍เหนือที่อยู่น่านมองน้องสาวผ่านวิดีโอคอล สังเกตว่าปฏิกิริยาของคู่อีกฝั่งใกล้ชิดขึ้น“อืม ดีแล้ว” ศรโบกมือ ก่อนจะละสายตาไปดูงานกรอบรูปต่อ เจ้า‍เหนือเลยเดินออกมา เพื่อคุยกับน้องสาวให้ห่างจากพ่อ“อยู่ด้วยกันตั้งแต่วันนั้นเลยใช่ไหม”“อื้อ” น้องสาวพยักหน้า ทิว‍เขาหันไปดูโทรทัศน์แต่แล้ว แต่สายตายังเหลือบมองในสาย“นี่คืออยู่ด้วยกันจริง”“ใช่แล้ว พี่เหนือ” เจ้า‍เอยยอมรับ“โอเค ถ้าเอยโอเค พี่ก็วางใจ”เธอยิ้ม โบกมือแล้วบอกลา จากนั้นวางสาย เธอนึกขึ้นได้ว่าครบเจ็ดวันพอดี แต่สภาพของเธอกลับยังดีอยู่ ไม่ได้ตายจากข้างใน ต้องขอบคุณคนข้างกายที่ช่วยเธอแบบปัจจุบันทันด่วนไม่ใช่ว่าเจ้า‍เอยลืมเดช‍คุณกับอรพลินไปเสียสนิท หลายครั้งที่เธอนึกถึงงานแต่งงานก็ยังน้ำตารื้นอยู่ แต่ความใส่ใจของทิว‍เขาทำให้เธอไม่ยึดติดกับวันนั้น หากแต่เป็นวันข้างหน้าหนัง

พอเดินออกมา เขากำลังนอนฟุบกับโต๊ะ ตะแคงดูแท็บเล็ตอีกแล้ว สงสัยจะเป็นงานละมั้ง พอเธอทยอยเอาจานออกมาวาง เขารีบกุลีกุจอลุกขึ้นจะช่วย เรื่องจัดโต๊ะนี้ไม่ห้าม“หอมน่ากินจริง ๆ”“ลองชิมก่อนแล้วค่ะ เมนูนี้ เอยก็ทำครั้งแรก” เธอบอก ระหว่างนั้นหยิบส้อมจิ้มเนื้อจะป้อนเข้าปาก ทิว‍เขาเขยิบตัวมาแล้วงับ“อร่อย”“ยังไม่เห็นเคี้ยวเลย”“อร่อย” เขาตอบทั้งที่มีเนื้ออยู่ปาก เธอเหลือบมองว่าเขากินจริงไหม พอเห็นเริ่มตักของตัวเองเอาเข้าปากใหญ่ เจ้า‍เอยค่อยโล่งใจยังมีเสน่ห์ปลายจวักอยู่“น้องเอยทำอาหารอร่อยกว่าป้าสายอีก”“ไม่จริงค่ะ” เธอเถียง ระดับป้าสาย แค่ข้าวต้มยังทำให้รู้สึกเหมือนขึ้นสวรรค์ เธอชักจะอยากเรียนจากแกแล้วสิ “แค่พี่กินอร่อยค่อยสบายใจ เวลาล้างจานจะได้มีแรง”“พรุ่งนี้เครื่องล้างจานมาส่งนะ” เขารีบบอก “พี่สั่งเมื่อกี้เลย”เธอถลึงตา ที่แท้เมื่อกี้ช็อปปิงอยู่หรือ! “ปกติก็ต้องล้างเองอยู่ดี”“ก็มีเครื่องทุ่นแรงไง” เขายิ้มแล้วหยิบส้อมเข้าปาก เคี้ยวอวดให้ดูแต่เชื่อหรือไม่ การได้อยู่กับเขา นอกจากจะหัวใจพองโตแล้ว เธอเริ่ม

นายพลเวสลีย์ได้เป็นประธานองค์กรปกครองโลกในเวลาต่อมา มันดูเป็นทางออกที่ทุกคนโล่งใจ พวกเขามองว่าการตายของนิเชลคือกุญแจที่ทำให้โลกมีเสถียรภาพมากขึ้น แต่สำหรับคนที่รักนิเชล พวกเขาสูญเสียเธอไปตลอดกาลเคียนี่เสียใจมากจนมุ่งมั่นทำแต่งาน เขาไม่เคยกลับไปที่กระท่อมในทรุนน่าห์อีกเลย และนายพลเวสลีย์ไม่ได้ให้ผมอยู่ข้างกายตลอดจนชีวิตของท่านผมอยากเจอนิเชลอีกครั้ง ไม่ใช่เพียงภาพที่บันทึกไว้ ด้วยเหตุนี้ผมจึงเลือกไปหาเด็กซ์ด้วยตัวเอง...ผมเลือกด้วยตัวเองเป็นครั้งแรกเด็กซ์ดีใจตอนเห็นผมเดินทางไปหา แต่เขาคาดไม่ถึงว่ามีแค่ผม นิเชลจากไปแล้วตลอดกาล การตายของเธอทำให้เด็กซ์กลับมาซึมเศร้าอีกครั้ง แม้เขาจะมีเพื่อนฝูงมากขึ้น แต่ในโลกนี้ นิเชลคือครอบครัวคนเดียวที่เขามีอยู่ เด็กซ์มองเธอเป็นเพื่อนรักที่ไม่มีคนไหนแทนได้ ผมอยู่กับเด็กซ์จนผมของเขาเป็นสีขาวและสิ้นใจในอีกยี่สิบห้าปีต่อมา และใช่ เด็กซ์เตอร์ ไวท์ไม่เคยมีโอกาสได้กลับบ้านอย่างแท้จริง เช่นเดียวกับที่ผมไม่สามารถหาทางกลับไปเจอนิเชลได้อีกหากสามารถเดินทางข้ามเวลาได้อย่างที่เด็กซ์เคยทำ บางทีผมควรเตือนให้นิเชลตรวจสอบระบบให้ถี่ถ้วนกว่

การท่องเที่ยวครั้งแรกบนโลกใบนี้ของเด็กซ์ช่างน่าตื่นเต้นจนเสียวไส้ (เขาบรรยายความรู้สึกแบบนี้กับผมในภายหลัง รวมทั้งมีประโยคที่บอกว่า เกือบฉี่ราด) เพราะนิเชลพาเขาบินข้ามทวีปไปยังเมืองแห่งหนึ่ง ยังไม่เคยมีใครมาจุดนี้ และเพราะเหตุนี้จึงยังมีผู้ติดเชื้อหลงเหลือนั่นเป็นครั้งแรกที่ผมได้เห็นเด็กซ์กลัวความตายหลังจากที่เขาพยายามจะพบมันอยู่สามครั้ง“เราต้องรีบขึ้นยานด่วน” นิเชลตะโกนบอกให้ผมพาเด็กซ์ขึ้นไปขณะที่ตัวเธอยิงสกัดกลุ่มผู้ติดเชื้อ แต่ชายหนุ่มลังเลที่จะทิ้งผู้หญิงคนเดียว กระนั้นเท่าที่ผมประเมินสถานการณ์ตรงหน้า เด็กซ์น่าเป็นห่วงเพราะเขาไม่มีอาวุธแต่อยู่ใกล้ประตูที่สุด ขณะที่นิเชลถูกฝึกมาพร้อม อย่างน้อยเธอรอบคอบพอให้ตัวเองและเด็กซ์สวมชุดป้องกันครบเซตแต่แรก แต่กำลังจะถูกล้อม“อีฟ!” เธอตะโกนอีกครั้งทันใดนั้นผมเห็นผู้ติดเชื้อกลุ่มใหญ่วิ่งพุ่งตรงเข้ามาอย่างรวดเร็ว โอกาสที่นิเชลจะวิ่งกลับมาทันมีเพียงยี่สิบเก้าเปอร์เซ็นต์ ด้วยเหตุนี้อาวุธบนมือของผมทำงานทันทีแผ่นเหล็กเปิดลำกล้องปืนยิงสกัดเปิดโอกาสให้นิเชลวิ่งหนีจนค่ารอดชีวิตขึ้นเป็นร้

“แค่สองปี สองปีเท่านั้น!” เด็กซ์ นักบินอวกาศที่เพิ่งมาถึงโลกพบกับความเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ เมื่อเขาเข้าใจว่าประจำการอยู่บนสถานีอวกาศบนดาวอังคารเพียงสองปี และจะเดินทางกลับบ้าน บัดนี้เขานั่งอยู่ในห้องกระจกเพื่อรอผลตรวจร่างกาย แต่ไม่ได้รออย่างเดียว เขาพูด ร้องไห้ และเดินไปมา นิเชลกับผมยืนกอดอกมองเขาอยู่แบบนั้นความแตกต่างระหว่างผมกับนิเชลคือเธอมีสีหน้าเห็นใจและประหลาดใจ ขณะที่ผมแสดงสีหน้าไม่ได้ อันที่จริงคือผมไม่ได้รู้สึกอะไรนอกจากใคร่รู้นับเป็นความรู้สึกหรือไม่นะ“นี่มันบ้าไปแล้ว” เด็กซ์ยังคงพูดใส่กำแพง หรืออาจจะพูดกับตัวเอง เขาพึมพำแบบนี้ไปมา หากข้อมูลที่เด็กซ์กล่าวเป็นจริง นั่นแปลว่าเขาใช้เวลาทำภารกิจยาวนานถึง 257 ปี ซึ่งนับว่ายาวนานเกินไปสำหรับอายุขัยของมนุษย์ ทว่าการปรากฏตัวของเขาทำให้นักวิทยาศาสตร์ที่นี่ตื่นตัว พวกเขาหยุดค้นคว้าเรื่องกาลเวลาและจักรวาลมาสักพักเพื่อฟื้นฟูสภาพของโลกให้มนุษย์อยู่ได้ และดำรงเผ่าพันธุ์ต่อไป นี่เป็นครั้งแรกที่หัวข้อนี้ได้รับความสนใจอีกครั้งอีกเรื่องหนึ่งคือ ความลับของจักรวาล นอกจากเด็กซ์จะอ้างตัวว

ครั้งแรกที่ผมได้ลืมตาดูโลกใบนี้คือวันที่ 25 ธันวาคม ปี 2302 สิ่งแรกที่ผมเห็นคือมนุษย์เพศเมียผู้มีดวงตาสีน้ำตาลกลมโต เธอมีใบหน้าประมาณฝ่ามือของผม คิ้วสีน้ำตาลเข้มเหมือนสีผมหยักศก และเมื่อผมยืนขึ้นก็พบว่าความสูงของพวกเราเท่ากัน“ยินดีที่ได้รู้จักครับ” ผมยื่นมือเพราะรู้ว่านี่คือการทักทายตามมารยาทที่ดี และผมก็ทราบด้วยว่าที่เข้าใจในทันทีเป็นเพราะผู้หญิงตรงหน้าได้ป้อนข้อมูลไว้ในหัว “นิเชล”เธอยิ้มกว้างจนนัยน์ตาหยี แต่ไม่ได้จับมือผม เธอเลือกที่จะกอดแทน การกอดของมนุษย์ครั้งนี้ทำให้ผมทราบว่าเธอยินดีมากที่ได้เจอผม ไม่สิ ที่สร้างผมได้สำเร็จ“อีฟ”นั่นคือชื่อของผม อีฟ หากอิงจากข้อมูลในหน่วยความทรงจำที่เธอป้อนไว้ก่อนผมจะเสร็จสมบูรณ์ นิเชลต้องการสร้างผมเพื่อเป็นตัวแทนเพื่อนสนิทในวัยเด็กของเธออีฟ คอร์บิน ผมเห็นใบหน้าของเขาแล้ว รูปถ่ายของเขาบันทึกไว้ในสมองประดิษฐ์นี้ เขามีใบหน้าตอบและสวมแว่นกรอบดำ ผมสีทองยุ่งและค่อนข้างผอม นิเชลขอร้องให้พ่อพาครอบครัวของอีฟเข้ามาในศูนย์หลบภัย เนื่องจากในเวลานั้นอารยธรรมโลกใกล้ล่มสลาย หายนะที่เกิ

ภายในห้องเงียบ แม้แต่สองแฝดยังหันมาปิดปากกันและกัน สายตามองพวกผู้ใหญ่อย่างสงสัย อเล็กซิสเพียงกอดอกนิ่ง“ถือว่าอายุไม่ยืนนักสำหรับคนที่นั่น” เจสซี่ว่า “แต่คนตายแล้ว เราจะไม่อะไรก็แล้วกัน”“เรื่องผ่านมาแล้วด้วย” อเล็กซิสเสริม“ใช่ ๆ”“จะว่าไปเราเตรียมแชมเปญไว้เยอะเลยที่รัก” อเล็กซ์บอก “เอาสักขวดดีไหม”“ดีสิ!” เธอเห็นด้วย และทุกคนต่างปรบมือว่าเป็นความคิดที่ไม่เลวเลยสักพักเสียงพูดคุยก็ดังขึ้นเหมือนเดิม บรรยากาศกลับมาเฮฮาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น หรืออาจจะสนุกกว่าเดิมหรือเปล่าก็ไม่แน่ใจ ระหว่างที่สามีของเธอลงไปชั้นใต้ดิน อเล็กซิสเห็นเจสซี่ลุกขึ้นจึงชวนเขาไปช่วยยกขนมในห้องครัวออกมาพี่ชายเริ่มคุยเรื่องงานของเขากับโวลคอฟ แม้ไม่ได้ใช้นามสกุลโวลคอฟ แต่เขาเหมือนเป็นญาติสนิทกับทางนั้นไปแล้ว เมื่อเธอกับอเล็กซ์มาอยู่ที่ลูม งานสิทธิมนุษยชนที่เขาทำอยู่ดึงให้ต้องไปเกี่ยวพันกับโวลคอฟที่สนใจจับกิจกรรมเพื่อสังคมด้านนี้เช่นกัน และเป็นนิโคไล น้องชายของอเล็กซ์ที่ทุ่มให

“เวนดี้ที่รัก น้องชายหนูหลับอยู่น้า” คาเลบบอกหลานสาวเสียงอบอุ่น“ดอมนี่ขี้เซา!” พูดแล้วเวนดี้ก็ตบก้นน้องดังป๊าบ เจ้าโดมินิกวัยสามขวบลืมตาทันที แต่ไม่ได้ร้องไห้จ้าเพียงแต่งอแงยุกยิกบนตัวปู่“โอ๋ ๆ” คาเลบเขย่าตัวปลอบใหญ่ แต่สุดท้ายโดมินิกก็หัวเราะแล้วยืดแขนขาไปมา พอเห็นหน้าอเล็กซิสก็เรียก “มัมมัม”เธอยิ้มให้ลูกชายแล้วทำสัญญาณมือให้พ่อจัดการก่อน คาเลบพยักหน้ารับ“เวนดี้มานี่!” อเล็กซ์เอ่ยเสียงดุแต่หน้ายิ้ม เด็กหญิงวิ่งไปหาพ่อโดยไม่เกร็งกลัว ส่วนวิวิก้าในอ้อมกอดเอโลดี้ก็ดิ้นจะมาหาอเล็กซิส เพื่อนเธอเลยจับอุ้มแล้วส่งให้เลยด้วยความสุภาพบุรุษในบ้านเธอไม่มีใครรับมือกับหน้าที่โฮสต์ได้ดีเท่า อเล็กซิสจึงส่งวิวิก้าให้อเล็กซ์ที่ยังไล่จับเวนเดอร์ลินไมเคิลตบไหล่เธอแล้วทักทายเจสซี่กับอาคุสะที่นั่งหัวเราะเพราะในบ้านเริ่มป่วน เธอสังเกตว่าทุกครั้งที่น้องชายฝาแฝดเจอพี่ชายบุญธรรม พวกเขาจะสบตากันแวบหนึ่งแล้วปรับสีหน้าปกติ เป็นเช่นนี้มาสามสิบปี แม้เจสซี่กลับไปคบกับแฟนเก่าและรัก ๆ เลิก ๆ มาตลอด แถมยังสร้า