Nobela ni ณคีริน

ส่วนดาวในวัย 54 ปี ก็ยังสุขภาพแข็งแรงดี เขาเหมือนชายอายุย่างสี่สิบเท่านั้นวรรณา แม่ของหยางก็ย้ายมาอยู่ที่ไร่เหมือนกัน ตอนนี้แม้เธอจะแก่ชรามากแล้ว แต่ร่างกายก็ยังเดินเหินสะดวกอยู่ส่วนบ้านที่เมืองหลวง ก็มีแดนเหนือที่พักอาศัยอยู่เป็นหลัก แต่ทุกคนก็จะแวะเวียนมาพักอยู่เรื่อย ๆ เพื่อไม่ให้แดนเหนือเหงาเฟยแต่งงานมีครอบครัวแล้ว และย้ายออกจากบ้าน เพื่อไปอยู่กับครอบครัวต่างหาก เพราะเขาเกรงใจที่จะอยู่ในบ้าน หากพี่ชายและคุณป้าย้ายไปที่ไร่เคียงดาวแล้ว เขาเปิดแกลเลอรีเป็นของตัวเอง ภาพวาดของเขาได้รับความสนใจอย่างมาก จนทำให้เขามีชื่อเสียงในด้านการวาดภาพ แต่เขาก็ยังแวะเวียนไปที่บ้าน เพื่อคอยดูแลแดนเหนืออยู่ลุงโชคในวัย 87 ปี ก็ยังคงแวะเวียนมาหาดาวและหลานที่ไร่เรื่อย ๆ ตอนนี้ไร่ของแกขยายใหญ่ขึ้นมาก แกยังคงปลูกข้าว ข้าวโพด ลูกเดือย และเพิ่มการปลูกต้นมะม่วงหิมพานต์ กับปลูกต้นทานตะวัน แกได้รับคนเข้าทำงานในไร่หลายสิบคน เพื่อมาช่วยงานพงศ์เมื่อเห็นว่าบิดากับมารดา อายุเยอะแล้ว ชายหนุ่มก็ลาออก จากการเป็นรองผู้จัดการไร่ แล้วไปรับช่วงต่อดูแลไร่จากบิดา เขายังคงครองตัวเป็นโส

เย็นวันนั้น ดาวบอกกับหยางเรื่องพลังพิเศษของลูก ๆ พอหยางได้รู้ เขาก็ดีใจที่ลูกได้พลังพิเศษจากดาว แต่ก็ลำบากใจ กลัวคนอื่นจะรู้ หยางจึงคอยกำชับลูก ๆ ไม่ให้บอกใครเรื่องนี้หลังจากนั้น ดาวก็สอนลูก ๆ เกี่ยวกับการใช้พลังของตัวเอง แดนเหนือมีความตั้งใจที่จะเป็นหมอ เด็กชายให้แม่สอนเกี่ยวกับสมุนไพรต่าง ๆ การปรุงยา การรักษาแบบแพทย์สมุนไพร การศึกษาเกี่ยวกับร่างกายของคนและสัตว์ส่วนตะวัน ดาวได้สอนการนำน้ำวารีทิพย์ ออกมาจากมิติจิต การใช้น้ำวารีทิพย์เจือจางกับน้ำเปล่า เพื่อใช้รดพืชผัก การผสมทำเป็นปุ๋ยเพื่อส่งออกขาย ไปยังลูกค้าที่ได้ทำสัญญาซื้อขายกันไว้ การบริหารจัดการภายในไร่ดาวค่อย ๆ ให้ลูกได้เรียนรู้ เพราะเขาพอจะเดาได้แล้วว่า ลูก ๆ คนไหน เหมาะกับแบบไหนสามปีต่อมาช่วงนี้ลูก ๆ ทั้งสองปิดเทอม หยางจึงหาเวลามาพักที่ไร่เคียงดาว ส่วนดาวนั้น ไป ๆ มา ๆ ระหว่างเมืองหลวงกับไร่อยู่แล้ว เมื่อสามพ่อลูกมาถึงที่ไร่ ดาวก็ช่วยจัดข้าวจัดของ แล้วก็พากันไปทานข้าวเที่ยงแดนเหนือกับตะวันในวัยสิบขวบ เป็นเด็กชายที่เฉลีย

แดนเหนือกับตะวันในวัยเจ็ดขวบ เดินเข้ามาหามารดาในห้องนอน เด็กน้อยทั้งสองได้คุยและตกลงกันแล้วว่า เรื่องนี้ต้องบอกมารดาให้ทราบ“แม่ครับ ผมกับน้องมีเรื่องจะบอกครับ”“แดนเหนือกับตะวัน มีเรื่องอะไรจะบอกแม่เหรอครับ?”สองพี่น้องมองหน้ากัน เพื่อให้กำลังใจ “แม่ครับ ผมกับน้องมีพลังพิเศษครับ” แดนเหนือกลั้นใจพูดออกมาดาวฟังแล้วแปลกใจ “พลังพิเศษแบบไหนครับ? แบบพวกยอดมนุษย์ในทีวีหรือเปล่า?” ดาวคิดว่า ลูกคงดูเรื่องพวกนี้เยอะ“ไม่ใช่ครับ ผมมีพลังสามารถมองเห็นร่างกายคนได้ครับ” แดนเหนือมองหน้ามารดา เขากลัวมารดาจะไม่เชื่อเขา และหาว่าเขาพูดปดดาวชะงักไปครู่หนึ่ง “พลังที่ว่า เป็นแบบไหนครับ? แดนเหนือลองเล่าให้แม่ฟังแบบละเอียดได้ไหม”“ผมเห็นเส้นเลือด เห็นกระดูก เห็นหัวใจเต้นตุบตับครับ เหมือนสารคดีที่ผมดูในทีวีเลยครับ” แดนเหนือเคยดูสารคดี ที่เกี่ยวกับการรักษาคน การผ่าตัด และสารคดีที่เกี่ยวกับการแพทย์“แดนเหนือเห็นตลอดเวลา หรือเฉพาะบางเวลาครับ”“เห็นเฉพาะตอนที่ผมอยากเห็นครับ เพ่งสายตาแล้วก็จะเห็นภาพครับ”ดาวพอจะเข้าใจอะไรบ้างแล้ว“แล

[อยากเกษียณ แล้วย้ายไปอยู่ที่ไร่กับเธอ ตัดขาดความวุ่นวายเหล่านี้ ตอนนี้แม่ฉันก็เริ่มพูดแล้วนะ ว่าอยากไปอยู่ที่นั่นบ้างแล้ว]“คุณนี่นะ ลูกเพิ่งจะห้าขวบเอง ส่วนคุณแม่ย้ายมาได้เลยครับ ห้องจัดไว้พร้อมอยู่แล้ว”[กว่าลูกจะโต ฉันได้แก่งั่กพอดี]“ถึงตอนนั้น ผมก็จะดูแลคุณเอง ลืมแล้วเหรอว่าผมเป็นหมอนะ ยาบำรุงต่าง ๆ ก็ให้กินอยู่เรื่อย ๆ ร่างกายคุณก็แข็งแรงดีนี่หน่า”[ครับคุณหมอ ดูแลผมด้วยนะครับ]“ฮิ ฮิ คุณนี่นะ ผมต้องดูแลอยู่แล้ว คิดถึงนะครับ ใกล้เปิดเทอมจะรีบพาลูกกลับ”[ฉันก็คิดถึงเธอ ฝันดีนะ]“ฝันดีครับ”ตอนนี้ชีวิตภายในหมู่บ้านภูวา มีความเป็นอยู่ที่ดีมาก ชาวบ้านมีอาชีพหลากหลายมากขึ้น บ้านเรือนแต่ละหลัง ก็ล้วนแต่สร้างด้วยอิฐ ด้วยกระเบื้องทั้งนั้น ถนนหนทางก็ดีขึ้น เพราะมีคนเข้ามาเที่ยวไร่เคียงดาวมาก จนทางจังหวัดหางบประมาณ มาทำถนนให้ชาวบ้านในหมู่บ้าน และหมู่บ้านใกล้เคียง ที่ได้มาซื้อปุ๋ยจากไร่เคียงดาว ได้ตัดสินใจร่วมกันแล้วว่า จะไม่ปลูกผัก หรือผลไม้ที่เหมือนกับไร่เคียงดาว ป้องกันการผิดใจกัน ถึงแม้ดาวจะไม่ได้คิดแบบนั้

“จริงเหรอครับ! ผมดีใจด้วย” ดาวแสดงความยินดี“ครับ ผมก็ต้องขอบคุณ คุณดาวนะครับ”หยางเดินเข้ามาตบไหล่เพื่อนเบา ๆ “ดีใจด้วย ถ้าคลอดอย่าลืมบอกฉันนะ จะมาเยี่ยมหลาน”“ได้สิ ฉันต้องบอกแกกับคุณดาวแน่นอน”ดาวกับหยางช่วยกันตั้งชื่อลูกชายทั้งสอง คนโตมีชื่อว่า เด็กชายอชิระ เลิศสถิตย์ไพศาล ชื่อเล่นแดนเหนือ ส่วนคนน้องชื่อเด็กชายอชิตะ เลิศสถิตย์ไพศาล ชื่อเล่นตะวัน ชื่อจริงหยางเป็นคนตั้ง เพราะจะได้ชื่อขึ้นต้นด้วย อ.อ่าง เหมือนเขาส่วนชื่อเล่นดาวเป็นคนตั้ง แดนเหนือ มาจากชื่อของเขาในโลกเก่า เหนือกวินทร์ มีคำว่า เหนือ เพื่อระลึกถึงตัวเขาในโลกเก่า ส่วนตะวัน มาจากชื่อเล่นของเขา ในทั้งสองโลก คือดาว เพราะชื่อเป็นดาวฤกษ์เหมือนกันดาวพักฟื้นอยู่ที่โรงพยาบาล ประมาณหนึ่งอาทิตย์ ก็กลับบ้านมาพักฟื้นต่อ เขาไม่มีน้ำนมให้ลูกดื่ม วรรณาจึงจ้างแม่นมมาปั๊มนม แล้วก็เอาน้ำนมใส่ขวด ให้

ดาวให้หยางยกต้นสมุนไพร อินทนันต์วารี ขึ้นมาวางบนโต๊ะ ต้นสมุนไพรสูงประมาณ 30 เซนติเมตร วีวัชญ์เห็นก่อนหน้านี้แล้วว่า เพื่อนของตนหิ้วต้นไม้มาด้วย นึกว่าเพื่อนจะเอากลับบ้านไปปลูกเสียอีก“นี่คือต้นสมุนไพร อินทนันต์วารี ทุก ๆ ห้าปี จะออกผลหนึ่งครั้ง ซึ่งจะได้กี่ผลก็สุดจะรู้ ปีนี้เป็นปีที่ห้า ที่ครบกำหนดออกผล ซึ่งมีอยู่หกผล ผลของมันมีสีแดงสด ขนาดเท่าผลมะนาว หากผู้ชายที่กินเข้าไป มันจะทำการปรับสภาพร่างกาย ให้สามารถตั้งครรภ์ได้ แต่ก็มีระยะเวลาเพียงสองปีเท่านั้น จากนั้นเมื่อผ่านสองปีไป ร่างกายของคนที่กิน ก็จะกลับมาเป็นเหมือนเดิม และไม่สามารถตั้งครรภ์ได้ หนึ่งคนกินได้หนึ่งครั้ง ต่อ‍หนึ่งผล หากกินอีกครั้งที่สอง ก็จะไม่เห็นผล ฉะนั้นแล้วจะตั้งครรภ์หรือไม่ ก็อยู่ที่ความพยายาม ของคุณทั้งสองแล้วล่ะครับ”เมื่อดาวพูดจบ วีวัชญ์และธาวิน ต่างก็พากันอึ้งอยู่ครู่หนึ่ง เพราะ‍สิ่งที่ดาวเล่ามานั้น มันเหลือเชื่อเกินไป แต่ดาวก็สามารถตั้งครรภ์ได้ ซึ่งเป็นสิ่งที่พวกเขาเห็นกับตา และพิสูจน์ได้“จริงเหรอครับ? แค่กินสมุนไพรนี้ ผมก็จะสามารถท้องได้” ธา‍วิ‍นถามย้ำอีกครั้งดา

หลังจากที่ลม‍หนาวและซันกลับจากเที่ยวทางภาคเหนือแล้ว ทั้ง‍สองก็กลับมาเรียนต่อ ความสัมพันธ์ของทั้ง‍สองดีขึ้นเรื่อย ‍ๆ‍ เมื่อได้เรียนรู้กันและกันมากขึ้น คนทั้งมหาวิทยาลัยต่างรู้แล้วว่าทั้ง‍สองคนคบกัน เพราะทั้งคู่ตั้งสถานะในแอปวีโฟร์เสียขนาดนั้น ว่ากำลังคบกัน“หนาวเย็นนี้ทำอะไรกินดีครับ” ซันถามคนรักในระหว่างที่กำลังเลี้ยวรถเข้าไปจอดในซูเปอร์มาร์เก็ตแห่งหนึ่ง“หนาวอยากกินแกงจืดเยื่อไผ่ ตุ๋นกับปีกไก่ครับ” ลม‍หนาวพูดบอกเมนูอาหารที่ตัวเองอยากกินออกไป“น่ากินจัง ขอพี่กินด้วยคนนะ‍ครับ”“แหม ถึงพี่ไม่บอกหนาวก็ต้องทำให้กินด้วยอยู่แล้วครับ ใครจะใจ‍ร้ายกับแฟนตัวเองได้ลงคอ” ลม‍หนาวพูดหยอกซัน“เดี๋ยวนี้พูดว่าเป็นแฟนกันได้ ไม่เขินแล้วเนอะ” ซันคิดถึงเมื่อก่อนที่ลม‍หนาวจะเขินเวลาพูดเรื่องนี้“ผมก็เริ่มชินแล้วหนิ” ลม‍หนาวเอนตัวไปซบไหล่ของคนรักซันยิ้มด้วยความเอ็นดู เขาเป็นแฟนกับลม‍หนาวมาได้ 3 ปีกว่าแล้ว ปีนี้ลม‍หนาวอยู่ปี 4 ส่วนเขานั้นเรียนจบเมื่อปีที่แล้ว ตอนนี้เขาทำงานในบริษัทของที่บ้าน เพื่อช่วยแบ่งเบาภาระของพ่อ เพราะท่านก็เริ่มแก่ตัวลงทุกวันส่วนความสัมพันธ์ของ‍เขากับลม‍หนาวนั้น แรก ‍ๆ‍ ผู้เป็นพ่อก็ย

หลังจากที่วาริชใช้เวลาคิดถึงเรื่องลม‍หนาว และตัวเองอยู่พักใหญ่นั้น เขาก็คิดได้ว่า ไม่ควรที่‍จะรั้งลม‍หนาวไว้ ในเมื่อเขาเจอคนที่ชอบแล้ว ก็ควรหยุดยื้อเขาไว้เสียที และเขาก็ควรที่‍จะหยุดใช้ลม‍หนาวเพื่อมาเป็นตัวแทนของเพียง‍ดิน ชาย‍หนุ่มกดโทรออกหาลม‍หนาวทันที[ฮัลโหลครับ] วาริชรอสายอยู่แป๊บ‍หนึ่ง ลม‍หนาวก็‍กดรับ“ฮัลโหลครับ หนาว” วาริชพูดทักคนปลายสาย[ครับพี่วา พี่กลับมาแล้วเหรอครับ]“ครับ พี่กลับมาแล้ว”อยู่ ‍ๆ‍ บทสนทนาก็หยุดไปดื้อ ‍ๆ‍ เหมือนทั้ง‍สองฝ่ายไม่รู้ว่าจะพูดอะไรต่อ“เสาร์นี้เรามาเจอกันไหม” วาริชพูดขึ้นหลังจากที่คิดมาดีแล้ว[เสาร์นี้ ได้ครับ เจอกันที่ไหนครับ]“ร้านกาแฟ D หน้ามอนะ 10 โมงเช้า” วาริชบอกสถานที่ และเวลากับลม‍หนาว[โอเคครับ แล้วเจอกันครับ]“ครับ”ประโยคการสนทนาจบเพียงเท่านี้ จากนั้นวาริชก็‍กดวางสายทันที ชายหนุ่มกดดูรูปในโทรศัพท์ ที่ตนเองได้ถ่ายรูปลม‍หนาวไว้ เขามองรอยยิ้มของคนในรูปแล้วยิ้มตาม เขาอยากซึมซับความรู้สึกที่มีความสุขนี้ไว้ สักนิดก็ยังดีเมื่อถึงวันที่นัดเจอลม‍หนาว วาริชไปที่คอนโดของลม‍หนาว เพื่ออยากมองลม‍หนาวเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่‍จะไม่ได้ทำแบบนี้อีกแล้ววาร

“เอ้า บา‍สแล้วจะให้เราทำยังไง พูดไม่ดีกับพี่‍เขาเหรอ แล้วบา‍สรู้ได้ยังไงว่าเราไม่ได้ชอบรุ่นพี่” ลม‍หนาวถามบา‍สอย่างสงสัยบา‍สเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจพูดออกมา “หนาวมีคนที่ชอบแล้วไม่ใช่เหรอ”“เราเนี่ยนะ เราชอบใคร” ลม‍หนาวสงสัย“หนาวเรารู้ทุกอย่างแล้ว ไม่ต้องปิดบังหรอก”“เฮ้ย บา‍สเราไม่รู้จริง ‍ๆ‍ งงแล้วนะเนี่ย”“หนาวหยุดทำเป็นไม่รู้ ไม่ชี้ดิ ตลอดเวลาที่ผ่านมา ที่เราแกล้ง ที่เราหยอด หนาวไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอ” บา‍สจ้องหน้าเค้นหาความ‍จริงกับลม‍หนาว“บา‍ส เราเป็น‍เพื่อนกันนะเว้ย ที่บา‍สทำกับเราแบบนั้น เราก็คิดว่าบา‍สแค่แกล้ง ไม่ได้มีอะไร เราคิดกับบา‍สแค่เพื่อนเท่านั้น” ลม‍หนาวรีบพูดอธิบาย“แค่เพื่อนเหรอ แล้วที่หนาวแอบเอากล่อง‍ของ‍ขวัญไปไว้ใต้โต๊ะเรา มันคืออะไร หรือหนาวแค่แกล้งเรา ให้รู้สึกว่ามีคนมาแอบชอบงี้เหรอ”บา‍สเริ่มสับสน และก็เริ่มรู้สึกโมโหขึ้นมา ที่ลม‍หนาวมาทำแบบนี้ ทำให้จากคนที่ไม่ได้ชอบ แต่ตอนนี้กลับทำให้ชอบจนหมดใจ“เดี๋ยวบา‍ส ฟังเราก่อนนะ คือใช่เราเป็นคนเอากล่อง‍ของ‍ขวัญ ไปไว้ที่ใต้โต๊ะบา‍สเอง แต่มันไม่ใช่ของจากเรา มีคนเขาฝากมาให้ช่วยน่ะ เราไม่ได้จะแกล้งหรือปั่นหัวบา‍สนะ” ลม

โรงเรียนมัธ‍ยม‍ศึกษา WTNวันนี้ลม‍หนาวต้องรีบตื่นแต่เช้า เพื่อไปเข้า‍เรียน ที่โรงเรียนมัธ‍ยม‍ปลายเป็นวันแรก เด็กหนุ่มต้องนั่งรถเมล์ไปลงที่หน้าโรงเรียน ระยะทางจากบ้านถึงโรงเรียน ก็ห่างกันหลายกิโลเมตรเลย มีโรงเรียนที่ใกล้บ้านกว่านี้ แต่ลม‍หนาวก็ไม่ได้เลือกเรียน เพราะตั้งใจจะมาเข้า‍เรียนที่นี่ตั้งแต่ต้นอยู่แล้ว เพราะเป็นโรงเรียนที่ใหญ่ และมีชื่อเสียงมากในแถบนี้ การเรียนการสอนก็ดี กว่าเขาจะสอบติดที่นี่ก็ลุ้นจนตัวโก่งวันแรกที่เข้า‍เรียนเขาก็‍ได้เจอกับตัง เพราะตังหาห้องเรียนไม่เจอ จึงได้เดินมาถามลม‍หนาว ที่อยู่แถว ‍ๆ‍ นั้นพอดี นั่นจึงทำให้ทั้ง‍สองรู้ว่าพวก‍เขาเรียนห้องเดียวกัน จึงพากันเดินสอบถาม จนเจอห้องที่‍จะเข้า‍เรียน ทำให้พวก‍เขาทั้ง‍สอง นั่งเรียนด้วยกัน และกลายเป็น‍เพื่อนสนิทกันในที่สุดเพื่อนในกลุ่มของลม‍หนาวและตัง มีอีก 5 คน คือป้อง หนุ่มแว่นเนิร์ด ‍ๆ‍ ที่แต่งตัวเนี้ยบภู หนุ่มขี้เล่น กวนตีนคนอื่นไปทั่วก้อง สายฮา สายปาร์ตี้ฮลัน หนุ่มหล่อโคตร ‍ๆ‍ เดินไปไหนสาว ‍ๆ‍ มองตามเป็นแถวบา‍ส หนุ่มหล่อ หน้านิ่ง นักกีฬาโรงเรียนพวกเขาทั้ง 7 คนเริ่มสนิทกันมากขึ้น เมื่อขึ้นเรียนชั้นมัธยมศึกษาปี

หลังจากที่ลม‍หนาวออกมาจากวัด ก็ตรงมาขึ้นรถที่โฮม‍ส‍เตย์จอดรอรับอยู่ หลังจากที่ได้พูดคุยกับหลวงพ่อ ทำให้ลม‍หนาวคิดอะไรได้หลาย ‍ๆ‍ อย่างเลย เขาไม่ควรจมอยู่แต่กับความผิดพลาด หรือความรู้สึกผิดในอดีต ชีวิตต้องเดินต่อไปข้างหน้าลม‍หนาวกลับมาถึงที่โฮม‍ส‍เตย์ในตอนเกือบเที่ยง ชาย‍หนุ่มมองไปที่โฮม‍ส‍เตย์หลังข้าง ‍ๆ‍ แขกที่มาพักอยู่เมื่อวานน่าจะเช็กเอาต์ออกไปแล้ว เพราะเห็นแม่บ้านเข้ามาทำความสะอาด ลม‍หนาวมองเพียงเท่านั้นก็ไม่ได้สนใจอีกชาย‍หนุ่มกดเข้าไปเช็กโซเชียลที่แอปไอเจ เห็นเพื่อน ‍ๆ‍ หลายคนถ่ายรูปอวดที่เที่ยวต่าง ‍ๆ‍ เขากดเข้า‍ไป‍ดูไอเจของพี่ซัน แต่ก็ยังคงไม่มีอะไรอัปเดต เข้าไปเช็กที่แอปวีโฟร์ ก็ไม่มีอะไรอัปเดตเหมือนกัน‘ทักไปหาจะดีไหมนะ’ ลม‍หนาวคิดกับตัวเอง แล้วก็นอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียง“แต่เราบอกพี่ซันว่าจำพี่‍เขาไม่ได้หนิ จะอธิบายยังไงดีล่ะ” ลม‍หนาวรู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที“เลิกคิด ‍ๆ‍ เรามาเที่ยวนะ ต้องมีความสุขสิ ไม่ใช่มานั่งเครียด ไปหาอะไรกินดีกว่า”ลม‍หนาวพูดบอกตัวเอง แล้วก็ออกไปหาอะไรกินที่ร้านอาหารของโฮม‍ส‍เตย์ และกะว่าจะไปเดินเที่ยวในหมู่บ้านใกล้ ‍ๆ‍ ด้วยเพราะพ‍นัก‍งานที่โฮม‍ส‍เตย์บ

ตังทนไม่ได้ที่เห็นเพื่อนจมปลัก อยู่กับความรู้สึกผิดนี้ จึงต้องพูดให้‍ได้สติเมื่อลม‍หนาวได้ฟังก็น้ำตาไหล นึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมา ได้แต่ก้ม‍หน้าร้องไห้อยู่อย่างนั้น ไม่ได้พูดอะไรตังเมื่อเห็นเพื่อนร้องไห้ ก็รีบเข้ามากอดปลอบ “หนาวกูขอโทษ ต่อไปกูจะไม่พูดแบบนี้แล้ว มึงอย่าร้องเลย กูขอโทษนะ”ลม‍หนาวส่ายหน้า “ไม่ ไม่ใช่ความผิดตังหรอก” ดวงตาเศร้าหันไปสบตากับเพื่อน “เราแค่ยังให้อภัยตัวเองตอนนี้ไม่ได้เท่านั้น ขอเวลาเราหน่อย”“อือ อือ กูฟังมึง ไม่ร้องนะ เช็ดซะ” ตังยื่นทิชชูให้เพื่อนเช็ดหน้า“ปะ เดี๋ยวกูเลี้ยงข้าวมึงเอง อยากกินอะไรบอก เต็มที่เลยเพื่อน” ตังชวนเพื่อนไปกินข้าว ถือเป็นการไถ่โทษที่ทำให้เพื่อนร้องไห้ด้วยใกล้ถึงวันสิ้นปีแล้ว มหาวิทยาลัยก็หยุดหลายวัน เพื่อน ‍ๆ‍ แต่ละคนต่างก็วางแผนจะไปเที่ยวในสถานที่ต่าง ‍ๆ‍“ซัน ปีใหม่ไปเที่ยวทะเลทางใต้ด้วยกันไหม เพื่อนไปกันหลายคนเลย” เมฆถามเพื่อน“โทษทีว่ะ กูคงไม่ได้ไปด้วย” ซันบอกเพื่อนออกไป“มึงจะไปตามน้องลม‍หนาวเหรอวะ” เมฆที่รู้เรื่องราวก็ทำให้พลอยเครียดกับเพื่อนไปด้วย เพราะกว่าซันจะเจอคนที่‍ถูก‍ใจจริง ‍ๆ‍ ก็มีแต่อุปสรรคเหลือเกิน“อือ กูให้คนสืบอยู