Chapter: ตอนพิเศษ 3 ซัน-ลมหนาวหลังจากที่ลมหนาวและซันกลับจากเที่ยวทางภาคเหนือแล้ว ทั้งสองก็กลับมาเรียนต่อ ความสัมพันธ์ของทั้งสองดีขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อได้เรียนรู้กันและกันมากขึ้น คนทั้งมหาวิทยาลัยต่างรู้แล้วว่าทั้งสองคนคบกัน เพราะทั้งคู่ตั้งสถานะในแอปวีโฟร์เสียขนาดนั้น ว่ากำลังคบกัน“หนาวเย็นนี้ทำอะไรกินดีครับ” ซันถามคนรักในระหว่างที่กำลังเลี้ยวรถเข้าไปจอดในซูเปอร์มาร์เก็ตแห่งหนึ่ง“หนาวอยากกินแกงจืดเยื่อไผ่ ตุ๋นกับปีกไก่ครับ” ลมหนาวพูดบอกเมนูอาหารที่ตัวเองอยากกินออกไป“น่ากินจัง ขอพี่กินด้วยคนนะครับ”“แหม ถึงพี่ไม่บอกหนาวก็ต้องทำให้กินด้วยอยู่แล้วครับ ใครจะใจร้ายกับแฟนตัวเองได้ลงคอ” ลมหนาวพูดหยอกซัน“เดี๋ยวนี้พูดว่าเป็นแฟนกันได้ ไม่เขินแล้วเนอะ” ซันคิดถึงเมื่อก่อนที่ลมหนาวจะเขินเวลาพูดเรื่องนี้“ผมก็เริ่มชินแล้วหนิ” ลมหนาวเอนตัวไปซบไหล่ของคนรักซันยิ้มด้วยความเอ็นดู เขาเป็นแฟนกับลมหนาวมาได้ 3 ปีกว่าแล้ว ปีนี้ลมหนาวอยู่ปี 4 ส่วนเขานั้นเรียนจบเมื่อปีที่แล้ว ตอนนี้เขาทำงานในบริษัทของที่บ้าน เพื่อช่วยแบ่งเบาภาระของพ่อ เพราะท่านก็เริ่มแก่ตัวลงทุกวันส่วนความสัมพันธ์ของเขากับลมหนาวนั้น แรก ๆ ผู้เป็นพ่อก็ย
Terakhir Diperbarui: 2025-04-27
Chapter: ตอนพิเศษ 2 วาริชหลังจากที่วาริชใช้เวลาคิดถึงเรื่องลมหนาว และตัวเองอยู่พักใหญ่นั้น เขาก็คิดได้ว่า ไม่ควรที่จะรั้งลมหนาวไว้ ในเมื่อเขาเจอคนที่ชอบแล้ว ก็ควรหยุดยื้อเขาไว้เสียที และเขาก็ควรที่จะหยุดใช้ลมหนาวเพื่อมาเป็นตัวแทนของเพียงดิน ชายหนุ่มกดโทรออกหาลมหนาวทันที[ฮัลโหลครับ] วาริชรอสายอยู่แป๊บหนึ่ง ลมหนาวก็กดรับ“ฮัลโหลครับ หนาว” วาริชพูดทักคนปลายสาย[ครับพี่วา พี่กลับมาแล้วเหรอครับ]“ครับ พี่กลับมาแล้ว”อยู่ ๆ บทสนทนาก็หยุดไปดื้อ ๆ เหมือนทั้งสองฝ่ายไม่รู้ว่าจะพูดอะไรต่อ“เสาร์นี้เรามาเจอกันไหม” วาริชพูดขึ้นหลังจากที่คิดมาดีแล้ว[เสาร์นี้ ได้ครับ เจอกันที่ไหนครับ]“ร้านกาแฟ D หน้ามอนะ 10 โมงเช้า” วาริชบอกสถานที่ และเวลากับลมหนาว[โอเคครับ แล้วเจอกันครับ]“ครับ”ประโยคการสนทนาจบเพียงเท่านี้ จากนั้นวาริชก็กดวางสายทันที ชายหนุ่มกดดูรูปในโทรศัพท์ ที่ตนเองได้ถ่ายรูปลมหนาวไว้ เขามองรอยยิ้มของคนในรูปแล้วยิ้มตาม เขาอยากซึมซับความรู้สึกที่มีความสุขนี้ไว้ สักนิดก็ยังดีเมื่อถึงวันที่นัดเจอลมหนาว วาริชไปที่คอนโดของลมหนาว เพื่ออยากมองลมหนาวเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่จะไม่ได้ทำแบบนี้อีกแล้ววาร
Terakhir Diperbarui: 2025-04-26
Chapter: ตอนพิเศษ 1 เรื่องในอดีต บาส-ลมหนาว 2/2“เอ้า บาสแล้วจะให้เราทำยังไง พูดไม่ดีกับพี่เขาเหรอ แล้วบาสรู้ได้ยังไงว่าเราไม่ได้ชอบรุ่นพี่” ลมหนาวถามบาสอย่างสงสัยบาสเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจพูดออกมา “หนาวมีคนที่ชอบแล้วไม่ใช่เหรอ”“เราเนี่ยนะ เราชอบใคร” ลมหนาวสงสัย“หนาวเรารู้ทุกอย่างแล้ว ไม่ต้องปิดบังหรอก”“เฮ้ย บาสเราไม่รู้จริง ๆ งงแล้วนะเนี่ย”“หนาวหยุดทำเป็นไม่รู้ ไม่ชี้ดิ ตลอดเวลาที่ผ่านมา ที่เราแกล้ง ที่เราหยอด หนาวไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอ” บาสจ้องหน้าเค้นหาความจริงกับลมหนาว“บาส เราเป็นเพื่อนกันนะเว้ย ที่บาสทำกับเราแบบนั้น เราก็คิดว่าบาสแค่แกล้ง ไม่ได้มีอะไร เราคิดกับบาสแค่เพื่อนเท่านั้น” ลมหนาวรีบพูดอธิบาย“แค่เพื่อนเหรอ แล้วที่หนาวแอบเอากล่องของขวัญไปไว้ใต้โต๊ะเรา มันคืออะไร หรือหนาวแค่แกล้งเรา ให้รู้สึกว่ามีคนมาแอบชอบงี้เหรอ”บาสเริ่มสับสน และก็เริ่มรู้สึกโมโหขึ้นมา ที่ลมหนาวมาทำแบบนี้ ทำให้จากคนที่ไม่ได้ชอบ แต่ตอนนี้กลับทำให้ชอบจนหมดใจ“เดี๋ยวบาส ฟังเราก่อนนะ คือใช่เราเป็นคนเอากล่องของขวัญ ไปไว้ที่ใต้โต๊ะบาสเอง แต่มันไม่ใช่ของจากเรา มีคนเขาฝากมาให้ช่วยน่ะ เราไม่ได้จะแกล้งหรือปั่นหัวบาสนะ” ลม
Terakhir Diperbarui: 2025-04-25
Chapter: ตอนพิเศษ 1 เรื่องในอดีต บาส-ลมหนาว 1/2โรงเรียนมัธยมศึกษา WTNวันนี้ลมหนาวต้องรีบตื่นแต่เช้า เพื่อไปเข้าเรียน ที่โรงเรียนมัธยมปลายเป็นวันแรก เด็กหนุ่มต้องนั่งรถเมล์ไปลงที่หน้าโรงเรียน ระยะทางจากบ้านถึงโรงเรียน ก็ห่างกันหลายกิโลเมตรเลย มีโรงเรียนที่ใกล้บ้านกว่านี้ แต่ลมหนาวก็ไม่ได้เลือกเรียน เพราะตั้งใจจะมาเข้าเรียนที่นี่ตั้งแต่ต้นอยู่แล้ว เพราะเป็นโรงเรียนที่ใหญ่ และมีชื่อเสียงมากในแถบนี้ การเรียนการสอนก็ดี กว่าเขาจะสอบติดที่นี่ก็ลุ้นจนตัวโก่งวันแรกที่เข้าเรียนเขาก็ได้เจอกับตัง เพราะตังหาห้องเรียนไม่เจอ จึงได้เดินมาถามลมหนาว ที่อยู่แถว ๆ นั้นพอดี นั่นจึงทำให้ทั้งสองรู้ว่าพวกเขาเรียนห้องเดียวกัน จึงพากันเดินสอบถาม จนเจอห้องที่จะเข้าเรียน ทำให้พวกเขาทั้งสอง นั่งเรียนด้วยกัน และกลายเป็นเพื่อนสนิทกันในที่สุดเพื่อนในกลุ่มของลมหนาวและตัง มีอีก 5 คน คือป้อง หนุ่มแว่นเนิร์ด ๆ ที่แต่งตัวเนี้ยบภู หนุ่มขี้เล่น กวนตีนคนอื่นไปทั่วก้อง สายฮา สายปาร์ตี้ฮลัน หนุ่มหล่อโคตร ๆ เดินไปไหนสาว ๆ มองตามเป็นแถวบาส หนุ่มหล่อ หน้านิ่ง นักกีฬาโรงเรียนพวกเขาทั้ง 7 คนเริ่มสนิทกันมากขึ้น เมื่อขึ้นเรียนชั้นมัธยมศึกษาปี
Terakhir Diperbarui: 2025-04-24
Chapter: บทที่ 18 ไม่ปล่อยมือ (จบ)หลังจากที่ลมหนาวออกมาจากวัด ก็ตรงมาขึ้นรถที่โฮมสเตย์จอดรอรับอยู่ หลังจากที่ได้พูดคุยกับหลวงพ่อ ทำให้ลมหนาวคิดอะไรได้หลาย ๆ อย่างเลย เขาไม่ควรจมอยู่แต่กับความผิดพลาด หรือความรู้สึกผิดในอดีต ชีวิตต้องเดินต่อไปข้างหน้าลมหนาวกลับมาถึงที่โฮมสเตย์ในตอนเกือบเที่ยง ชายหนุ่มมองไปที่โฮมสเตย์หลังข้าง ๆ แขกที่มาพักอยู่เมื่อวานน่าจะเช็กเอาต์ออกไปแล้ว เพราะเห็นแม่บ้านเข้ามาทำความสะอาด ลมหนาวมองเพียงเท่านั้นก็ไม่ได้สนใจอีกชายหนุ่มกดเข้าไปเช็กโซเชียลที่แอปไอเจ เห็นเพื่อน ๆ หลายคนถ่ายรูปอวดที่เที่ยวต่าง ๆ เขากดเข้าไปดูไอเจของพี่ซัน แต่ก็ยังคงไม่มีอะไรอัปเดต เข้าไปเช็กที่แอปวีโฟร์ ก็ไม่มีอะไรอัปเดตเหมือนกัน‘ทักไปหาจะดีไหมนะ’ ลมหนาวคิดกับตัวเอง แล้วก็นอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียง“แต่เราบอกพี่ซันว่าจำพี่เขาไม่ได้หนิ จะอธิบายยังไงดีล่ะ” ลมหนาวรู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที“เลิกคิด ๆ เรามาเที่ยวนะ ต้องมีความสุขสิ ไม่ใช่มานั่งเครียด ไปหาอะไรกินดีกว่า”ลมหนาวพูดบอกตัวเอง แล้วก็ออกไปหาอะไรกินที่ร้านอาหารของโฮมสเตย์ และกะว่าจะไปเดินเที่ยวในหมู่บ้านใกล้ ๆ ด้วยเพราะพนักงานที่โฮมสเตย์บ
Terakhir Diperbarui: 2025-04-23
Chapter: บทที่ 17 ลืมอีกครั้ง 2/2ตังทนไม่ได้ที่เห็นเพื่อนจมปลัก อยู่กับความรู้สึกผิดนี้ จึงต้องพูดให้ได้สติเมื่อลมหนาวได้ฟังก็น้ำตาไหล นึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมา ได้แต่ก้มหน้าร้องไห้อยู่อย่างนั้น ไม่ได้พูดอะไรตังเมื่อเห็นเพื่อนร้องไห้ ก็รีบเข้ามากอดปลอบ “หนาวกูขอโทษ ต่อไปกูจะไม่พูดแบบนี้แล้ว มึงอย่าร้องเลย กูขอโทษนะ”ลมหนาวส่ายหน้า “ไม่ ไม่ใช่ความผิดตังหรอก” ดวงตาเศร้าหันไปสบตากับเพื่อน “เราแค่ยังให้อภัยตัวเองตอนนี้ไม่ได้เท่านั้น ขอเวลาเราหน่อย”“อือ อือ กูฟังมึง ไม่ร้องนะ เช็ดซะ” ตังยื่นทิชชูให้เพื่อนเช็ดหน้า“ปะ เดี๋ยวกูเลี้ยงข้าวมึงเอง อยากกินอะไรบอก เต็มที่เลยเพื่อน” ตังชวนเพื่อนไปกินข้าว ถือเป็นการไถ่โทษที่ทำให้เพื่อนร้องไห้ด้วยใกล้ถึงวันสิ้นปีแล้ว มหาวิทยาลัยก็หยุดหลายวัน เพื่อน ๆ แต่ละคนต่างก็วางแผนจะไปเที่ยวในสถานที่ต่าง ๆ“ซัน ปีใหม่ไปเที่ยวทะเลทางใต้ด้วยกันไหม เพื่อนไปกันหลายคนเลย” เมฆถามเพื่อน“โทษทีว่ะ กูคงไม่ได้ไปด้วย” ซันบอกเพื่อนออกไป“มึงจะไปตามน้องลมหนาวเหรอวะ” เมฆที่รู้เรื่องราวก็ทำให้พลอยเครียดกับเพื่อนไปด้วย เพราะกว่าซันจะเจอคนที่ถูกใจจริง ๆ ก็มีแต่อุปสรรคเหลือเกิน“อือ กูให้คนสืบอยู
Terakhir Diperbarui: 2025-04-22
Chapter: บทที่ 23 สมัครเรียน (3/3)“ดาวกลับมาแล้วเหรอ? ลุงมีเรื่องจะบอกหลาน ตั้งแต่ที่ลุงใช้ปุ๋ยของหลาน ต้นข้าวโพดกับลูกเดือยก็โตวันโตคืนเลยนะ ดูท่าจะโตเร็วกว่าปกติด้วย ขอบใจหลานมากนะ ถ้าไม่ได้หลานไร่ลุงคงแย่”“ผมต้องช่วยลุงอยู่แล้วครับ ถ้าจะให้ดีมากขึ้น ลุงก็ใช้ปุ๋ยรดที่พื้นดินด้วยนะครับ ดินรอบ ๆ จะได้รับสารอาหารจากปุ๋ยไปด้วย แล้วถ้าปุ๋ยหมดแล้ว บอกผมนะครับ เดี๋ยวผมเอาไปให้อีก”“โอ้! ได้สิ แต่คราวนี่ลุงขอซื้อนะ ของซื้อของขาย ให้ฟรีไม่ได้หรอก”“งั้นก็ได้ครับ ผมจะคิดราคาพิเศษให้ลุง”“เอางั้นก็ได้ ขอบใจหลานนะ” ลุงโชคขอบคุณดาว แล้วก็กลับไร่ของตัวเองไปหลังจากเกิดเหตุการณ์รอบวางเพลิงครั้งนั้น ดาวคิดว่าน่าจะซื้อกล้องวงจรปิดมาติดที่ไร่ เพื่อไว้ใช้ดูเหตุการณ์ต่าง ๆ และอาจจะใช้เป็นหลักฐาน ในบางกรณีก็ได้ดาวขับรถเข้าไปในตัวเมือง เพื่อมายังร้านกล้องวงจรปิด ที่ดูมีมาตรฐานร้านหนึ่ง“สวัสดีครับ ไม่ทราบว่าลูกค้าต้องการดูสินค้าชนิดไหนครับ?”พนักงานกล่าวต้อนรับ ด้วยน้ำเสียงสุภาพ และยิ้มแย้มให้กับลูกค้า ดาวพอใจเป็นอย่างมาก“สวัสดีครับ ผมต้องการดูกล้องวงจรปิดค
Terakhir Diperbarui: 2026-04-12
Chapter: บทที่ 23 สมัครเรียน (2/3)ดาวเมื่อได้รับโทรศัพท์คืนมา ก็ใช้โทรศัพท์ของตัวเองถ่ายรูปให้หยางชายหนุ่มได้แต่ยิ้มน้อย ๆ ที่มุมปาก ไม่อาจปฏิเสธเด็กหนุ่มได้ เขาไม่ชอบถ่ายรูปเท่าไหร่ แต่แปลกหากเป็นเด็กหนุ่มร้องขอ เขาก็ยอมแต่โดยดีดาวส่งรูปให้หยางในแชต และโพสต์รูปตัวเอง ลงแอปพลิเคชันไอเจ แคปชัน[ขอบคุณผู้ใหญ่ใจดีครับ]ส่วนหยางก็โพสต์รูป ลงแอปพลิเคชันไอเจเหมือนกัน แต่รูปที่ชายหนุ่มลง มีรูปของดาวด้วย หยางแท็กดาว แล้วใช้แคปชันว่า[พาเด็กน้อยมาทานข้าว]เพียงเท่านั้น ก็ทำให้เหล่าแฟนคลับของหยาง อยู่ไม่สุขแล้ว ทุกคนต่างพากันสืบสาวราวเรื่องกันยกใหญ่ จนขึ้นแฮชแท็ก #ใครกันที่Akiraโพสต์ อีกครั้งชาว TTK 1 : พ่อมาโพสต์อีกแล้ว มีรูปน้องมาด้วย #ใครกันที่Akiraโพสต์ชาว TTK 2 : น่ารักอะแก ใช่ ใช่ไหม? เหมือนใช่ไหม? #ใครกันที่Akiraโพสต์ชาว TTK 3 : ฉันไปกดติดตามมาแล้ว น้องก็โพสต์รูปลงเหมือนกัน สถานที่เดียวกันด้วย แนบรูป แนบรูป แนบรูป #Nubdao #AkiraL #ใครกันที่Akiraโพสต์ชาว TTK 4 : ฉันคุ้นหน้าน้องไม่หาย เหมือนเคยเห็นที่ไหน #ใครกันที่Akiraโพสต์ #Nu
Terakhir Diperbarui: 2026-04-12
Chapter: บทที่ 23 สมัครเรียน (1/3)เช้าวันใหม่ ดาวตื่นมาก็ไม่เจอหยางแล้ว เพราะเจ้าตัวออกไปทำงานแต่เช้า ชายหนุ่มจึงได้เจอแต่วรรณา“คุณป้าครับ คุณหยางเขาจะกลับมากี่โมงเหรอครับ?”“ปกติก็ดึก ๆ สองถึงสามทุ่ม แต่บางวันก็มีกลับเร็วนะ ห้าโมงเย็น ก็กลับแล้วจ้ะ”“อ๋อครับ”“อยากถามตาหยาง เรื่องมหาวิทยาลัยใช่ไหม?”“ใช่ครับ” ดาวพยักหน้า“วันนี้พี่เขาให้หนูดาวพักผ่อนก่อน เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่เขาจะพาหนูไปดูมหาวิทยาลัยจ้ะ”เมื่อได้คำตอบแบบนั้น ดาวจึงขึ้นห้องไปค้นหาข้อมูล มหาวิทยาลัยที่น่าสนใจในโน้ตบุ๊ก และโทรสอบถามเจเรื่องที่ไร่ ว่าเรียบร้อยดีไหมตอนเย็น ดาวรอหยางกลับมาจากที่ทำงาน แต่รอแล้วรอเล่า ก็ยังไม่เห็นเจ้าตัว เมื่อเวลาสี่ทุ่ม ชายหนุ่มเห็นว่าดึกแล้ว จึงขึ้นห้องไปพักผ่อนดาวไม่นึกเลยว่า หยางจะทำงานเลิกดึกขนาดนี้ ไม่รู้ว่าจะกลับมากี่ทุ่ม เขาคงต้องรอเจอชายหนุ่มพรุ่งนี้แล้วแหละเช้าวันต่อมา หยางพาดาวไปดูมหาวิทยาลัยชื่อดังอยู่สามแห่ง หลังจากที่ดาวบอกว่า อยากจะเข้าคณะอะไร“เป็นยังไงบ้าง เธอชอบที่ไหนบ้างหรือเปล่า?” หยางถามดาว หลังจากท
Terakhir Diperbarui: 2026-04-12
Chapter: บทที่ 22 ไปเมืองหลวง (3/3)“คือผมว่า จะไปหาดูมหา’ลัยที่เมืองหลวง แต่ผมไม่รู้จักใครเลย คุณพอจะมีที่แนะนำบ้างไหม?”[ไม่ใช่ว่า เธอรู้จักฉันเหรอ?]“นั่นก็ใช่ แต่ผมก็ไม่ค่อยอยากรบกวนคุณหนิ กลัวคุณงานยุ่ง”[ถึงยุ่งฉันก็มีเวลาให้ แล้วเธอจะมาวันไหน?]“ผมว่าจะไปวันที่สิบนี้ครับ”[ได้ เดี๋ยวฉันไปรับเธอ เธอมาพักที่บ้านฉันนะ แม่ฉันเขาอยากเจอเธอน่ะ]“เอางั้นก็ได้ครับ แล้วแม่คุณดุไหม?”[แม่ฉันใจดี ไม่ดุหรอก]“ตกลงครับ เดี๋ยวผมหาของฝากไปให้ท่านด้วย”[อือ โอเค แล้วเจอกันนะ]“ครับ แล้วเจอกัน”ดาวอมยิ้มน้อย ๆ ให้กับโทรศัพท์ หลังจากที่คุยกับหยางเสร็จ แปลกที่เขารู้สึกมีความสุขอย่างน่าประหลาดเมื่อถึงกำหนด ดาวก็เตรียมตัวออกเดินทาง โดยมีเจขับรถไปส่งที่สนามบิน ก่อนมาเขาได้สั่งงานไว้เรียบร้อยแล้ว คิดว่าไม่น่ามีปัญหา“ผมจะไปสักหกเจ็ดวัน หรืออาจมากกว่านั้น ถ้ามีอะไรโทรหาผมได้ตลอดเวลานะครับ” ดาวบอกกับเจ“ได้ครับคุณดาว” เจรับปากอย่างแข็งขันดาวใช้เวลาอยู่บนเครื่องบินประมาณ 2 ชั่วโมง ก็เดินทางถึงสนามบินเวียงเทพสถิต ผู้คน
Terakhir Diperbarui: 2026-04-11
Chapter: บทที่ 22 ไปเมืองหลวง (2/3)ดาวขับรถกระบะไปส่งปุ๋ยสูตรลับ ให้กับลุงโชคในเช้าวันต่อมา“หวัดดีครับลุง ผมเอาปุ๋ยมาส่ง” ดาวลงจากรถกระบะ แล้วเข้าไปสวัสดีลุงโชค ที่กำลังถอนหญ้าอยู่บริเวณหน้าบ้าน“ขอบใจมากหลาน มา ๆ นั่งพักก่อน”“เดี๋ยวผมยกปุ๋ยลงเลยดีกว่าครับ จะได้สอนวิธีผสมปุ๋ยให้ลุงด้วย”“อ้าวเหรอ มาลุงช่วย”ไม่นานปุ๋ยจากน้ำวารีทิพย์ ทั้งหนึ่งร้อยขวด ก็ยกลงจากหลังรถกระบะจนหมด“วิธีใช้นะครับ ปุ๋ยหนึ่งขวด ขนาด 1 ลิตร ให้ผสมกับน้ำเปล่าประมาณ 1,000 ลิตร นะครับ แล้วลุงก็ใช้รดต้นกล้าได้เลย ทางที่ดีให้ลุงแช่เมล็ดพืชกับปุ๋ยไว้สักหนึ่งคืน จะดีมากครับ แล้วก็ปุ๋ยนี้ใช้ได้กับพืชผัก และผลไม้ทุกชนิดเลยครับ”“ขวด 1 ลิตร ผสมน้ำ 1,000 ลิตร ลุงจะจำไว้ ขอบใจหลานมาก”“ครับ ถ้าลุงสงสัยโทรมาถามผมได้เลยครับ”เมื่อดาวอธิบายเรื่องปุ๋ยให้ลุงโชคเสร็จ ก็ขอตัวกลับมาที่ไร่ เพราะเขาคิดว่า หากเดินทางไปเรียนต่อที่เมืองหลวง เขาคงต้องซื้อถังบรรจุน้ำขนาดใหญ่มาหลาย ๆ ถังเสียแล้ว เพื่อใส่น้ำวารีทิพย์ ไว้ให้คนงานนำไปเทใส่สระน้ำไว้ดาวเดินทางไปที่ร้านขายถังเก็บน้ำในเมืองทั
Terakhir Diperbarui: 2026-04-11
Chapter: บทที่ 22 ไปเมืองหลวง (1/3)หยางเดินทางกลับไปที่เมืองหลวงแล้ว ดาวก็กลับไปจัดการงานในไร่ต่อเจแจ้งว่า มีเหล่าพ่อค้าหลายราย ต่างติดต่อเข้ามาขอซื้อผักผลไม้จำนวนมาก แต่ดาวก็ปฏิเสธไป และอาจเพราะมีข่าวคดีของเฮียสรณ์เผยแพร่ออกไป ทำให้ไม่มีใครกล้ามาก่อความวุ่นวายที่ไร่เคียงดาว เพราะหลังจากคดีนั้น ก็พอจะทำให้รู้ว่า ไร่เคียงดาวมีใครที่หนุนหลังอยู่ คนจึงไม่กล้ามีปัญหาด้วย“คุณดาวครับ ลูกหมาหย่านมแม่แล้วครับ ให้ผมเอามาที่ไร่เลยไหมครับ?” มิ่งบอกดาวเกี่ยวกับลูกสุนัข ที่ดาวเคยถามไว้“ได้ครับ พามาที่ไร่ได้เลย”“ได้ครับ พรุ่งนี้ผมจะพามาด้วย”รุ่งเช้า มิ่งก็พาลูกสุนัขทั้งห้าตัว มาให้ดาวที่ไร่ดาวมองดูลูกสุนัขที่ร้อง หงิง ๆ เพราะต้องห่างจากอกแม่อย่างนึกเอ็นดู“ตัวนี้สีดำ ชื่อมะเขือ ตัวนี้สีขาว ชื่อผักกาด ตัวนี้สีน้ำตาล ชื่อคะน้า ตัวนี้ก็สีน้ำตาล งั้นชื่อชะอม ส่วนตัวนี้มีลายจุด ชื่อถั่วแปบละกัน” ดาวตั้งชื่อให้ลูกสุนัขทั้งห้าตัว เสร็จสรรพ“พี่มิ่ง เอาลูกหมาเลี้ยงไว้ที่นี่ก่อน รอให้โตกว่านี้ ค่อยแยกไปเฝ้าไร่ต่าง ๆ ครับ”“ได้ครับ”
Terakhir Diperbarui: 2026-04-11
Masuk
