Novels by SakuraShan~ซากุระซัง

พอเสร็จพิธีรับรางวัลของเด็ก ๆ ทุกคนก็พากันมาเดินชอปปิ้งในห้างต่อโดยไม่มีคำว่าเหนื่อยหรือเพลียบนใบหน้าเลยแม้แต่น้อย เพราะต้องการให้เด็ก ๆ มีแอนเนอร์จีในการอยากทำงานที่รักและมีความสุขไปพร้อมกับมัน "พี่ว่าเราเข้าร้านนี้ดีไหมครับ" หมอทักษ์ถามความเห็นของว่าที่ภรรยาในอนาคตอันใกล้นี้ "จำเป็นหรือเปล่าคะพี่หมอ" สกาวมองเข้าไปในร้านที่คุณหมอบอก ก็เห็นมีแต่ตุ๊กตากับหุ่นยนต์ของเล่นซึ่งลูกเธอน่าจะมีเยอะเพราะลุงและป้าค่อนข้างสปอยล์หลานรัก "ครับหนูว่าไงพี่ก็ว่างั้นแหละ" หมอที่ดูเหมือนจะผิดหวังเล็กน้อยเพราะเขาอยากจะซื้อของขวัญเป็นรางวัลให้เด็ก ๆ "ไม่ต้องเสียใจไปหรอกค่ะ เพราะของพวกนั้นเด็ก ๆ มีกันเยอะ" สกาวมองหน้ามองทักษ์พูดขึ้นอย่างจริงจัง เพราะเธอเองก็ไม่อาจจะทนมองสายตาผิดหวังของคุณหมอได้นาน "พี่ไม่ได้เสียใจพี่แค่เสียดาย เสียดายช่วงเวลาที่ขาดหายไปตั้งแปดปี" หมอทักษ์พูดขึ้นมาพร้อมตีหน้าเศร้า ส่วนสกาวนั้นมึนงง เสียบพลันเหมือนว่าเราจะคุยกันคนละเรื่องแต่ก็เหมือนจะเป็นเรื่องเดียวกัน"ค่ะ พี่หมอกำลังจะพูดให้กาวรู้สึกผิดเหรอคะ" สกาวรีบตั้งสติแหละถามกลับทันที "เปล่าครับพี่

"คุณลุงครับพวกเรา ต้องตัดชุดกันใหม่กันทุกคนเลยเหรอครับ" เฟียสถามขึ้นมาด้วยความสงสัยในเมื่อชุดตั้งโชว์อยู่ในร้านก็มีมากมายทำไมถึงยังต้องตัดชุดอีก "ใช่ครับ งานรับรางวัลของหลาน ๆ ทั้งทีจะน้อยหน้าไม่ได้หรอกนะ ต้องสวยต้องหล่อต้องเท่ห์และต้องดูดีด้วยครับ" สกายอธิบายเหมือนวิญญาณนักดีไซน์เนอร์เข้าสิง ทุกอย่างต้องเพอร์เฟคเท่านั่น"ทุกคนรอสักครู่นะ เดี๋ยวดีไซน์เนอร์ประจำตัวของลุงจะมาดูแลทุกคนเอง" สกายมอง หลาน ๆ ที่มีแววตาตื่นเต้นสุด ๆ ในตอนนี้ก็เผลอยิ้มออกมา "ผมนั่งรอตรงนี้แล้วกันนะครับ สกาวมานั่งข้าง ๆ พี่สิ" หมอทักษ์พูดพร้อมทั้งยังคว้ามือเธอดึงเบา ๆ มานั่งลงข้างตัวเขาเอง "อ่ะ พี่หมอ" สกาวไม่ทันตั้งตัวพยายามพูดด้วยน้ำเสียงเบาที่สุดเพื่อที่จะได้ไม่รบกวนลูกค้าท่านอื่นทั้งห้าคนใช้เวลาในการตัดชุดออกงานเกือบสี่ชั่วโมง "หิวกันหรือยังเด็ก ๆ ไปทานชาบูกันไหม" สกายถามหลานทั้งสองด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "เฟียสหิวแล้วครับ" "ซีเฟียก็อยากกินชาบู ชาบูสะดวกที่สุด" "งั้นเราไปร้านชาบูที่ชั้นสี่กัน ร้านนี้ของสดใหม่ทุกวัน" หมอทักษ์มองทุกคนที่ดูเหนื่อยล้าและหิวมาก "ไปก

"มาสิครับ" หมอทักษ์ยังคงรบเร้าคนที่เขิลจนหน้าแดงกล่ำ "คือว่ากาว กาวขอตัวออกไปตรวจคนไข้ก่อนนะคะ" หญิงสาวเองรีบรนรานจะสะดุดขาตัวเองเกือบหน้าคะมำล้มลงไปกะบพื้น โชคดีที่หมอทักษ์คว้าตัวเธอเอาไว้ทัน "ระวังหน่อยสิครับ" ทั้งสองสบตากันคำพูดมากมายที่อยากพูดกลับกลายเป็นอยากจะเอ่ยปากขึ้นมาดื้อ ๆ "คะ..ค่ะ" สกาวรีบตั้งสติตัวเองให้กลับมายืนปกติเพราะตอนนี้เธออยู่ในอ้อมกอดของหมอทักษ์ "ครับเดินระวังนะ ระวังตกหลุมรักพี่" หมอทักษ์มองหญิงสาวด้วยแววตาหลงไหลและชื่นชมอยู่ในใจ ว่าที่ภรรยาของเขาน่ารักมากจริง ๆ . "หมอสกาวคะวันนี้มีเคสตรวจภายในสองคิวค่ะ" พยาบาลสาวผู้ช่วยแจ้งทางหมอสาวด้วยน้ำเสียงสุภาพเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังงานบวก "ได้ค่ะประมาณกี่โมงค่ะ ตอนบ่ายสกาวมีธุระต้องรีบหน่อยนะคะ" สกาวบอกพยาบาลสาวผู้ช่วย ก็เดินออกจากห้องพักพร้อมไปรับเคสของวันนี้ทันที ช่วงเช้าที่หมอแต่ละวอร์ดต่างก็ยุ่งมาเกือบครึ่งวันในที่สุดสกาวก็เตรียมจะออกเวรไปรับลูก ๆ ไปลองชุดที่ร้านตัดสูทและชุดราตรีประจำของเธอ "ไปไหนครับคนสวยของผม" หมอทักษ์เดินเข้ามาทักหลังจากสวนทางกันบนทางเดินของโรงพยาบาล "ไปรับลูก ๆ ไปลองชุดที่ร้านค่ะกาวออ

เช้าวันทำงานที่สดใส หมอทักษ์และหมอสกาวเดินเข้ามาในห้องพักประจำวอร์ดพร้อมกันจนเป็นที่จับสายตามองของเหล่าพยาบาลและหน่วยแพทย์สำรองของทั้งตึก "ยิ้มหวานกันมาเชียวนะคะ มีข่าวดีหรือเปล่าคะ" พยาบาลผู้ช่วยของสกาวพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าใบหน้าของแพทย์สาวมีแต่รอยยิ้มประดับประดาอยู่บนหน้าตั้งแต่เดินเข้ามาในวอร์ด"แน่นอนค่ะ แต่ขอเก็บไว้เป็นความลับก่อนนะคะ" สกาวยิ้มรับบอกผู้ช่วยพยาบาลคนสวยของเธอ ก่อนที่จะเดินเข้าห้องทำงานของตัวเอง และมองดูรายชื่อของคนไข้ที่เธอนัดเอาไว้ "โอเคค่ะคุณหมอคนสวย พี่แพรขอไปทำงานก่อนนะคะ" พยาบาลผู้ช่วยสาวเดินออกไป ทำหน้าที่ของตัวเองเนื่องจากหมอท่านอื่นขอดึงตัวเธอไปทำงานชั่วคราวเนื่องจากบุคลากรไม่เพียงพอ "ตามพี่เข้าไปในห้อง" หมอทักษ์ มองหญิงสาวก่อนจะเอ่ยปากพูดออกมาแล้วเดินเข้าไปในห้องพักแพทย์ส่วนตัว "อะไรอีกล่ะเนี่ย เฮ้ย" สกาวพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะเดินตามหมอทักษ์เข้าไปในห้อง"มานั่งใกล้ ๆ เฮียสิ แบบนี้จะห่างเหินกันเกินไปหรือเปล่าครับ เมื่อคืนเราพึ่งร่วมรักกันไปเองนะ ทำไหมหนูลืมง่ายจัง" หมอทักษ์ เริ่มออกอาการงอแงทันทีที่ไม่ได้ดังใจเข้าอยากได้กำลัง

"โซนนี้รถไม่ค่อยเยอะเลยนะครับ" หมอทักษ์จ้องมองท้องถนนแกนกายยังสวนกระแทกไม่พัก ทำให้ร่องสาวรัดแน่นขึ้น "อยู่คฤหาสน์หลัง ยะ..ใหญ่ขนาดนี้คงไม่มีใครการขับผ่านหรอกคะ" สกาวจ้องมองไปทางตันที่เป็นถนนหลังคฤหาสน์ซึ่งมันตรงกับหน้าต่างห้องของเธอ "เสียวไหม น้ำใกล้หมดตัวหนูหรือยัง" หมอทักษ์ด้มลงมองน้ำลักของหญิงสาวที่ไหลออกมาจะร่องสวาทไม่ได้พัก "อ่ะ สะ..เสียวค่ะกาวไม่ไหวแล้ว ฮะ..เฮียพอเถอะนะคะ" น้ำเสียงหวานร้องขอเหมือนเช่นอดีตที่เรียก หมอทักษ์ว่า 'เฮีย' ทำให้คนที่ใกล้จะปลดปล่อยหยุดกระแทก แล้วจับใบหน้าเธอเข้ามาจูบอย่างดูดดื่ม เพื่อเป็นการให้รางวัลเธอ "ไปนอนโก่งสะโพกให้เฮียบนเตียงดีกว่านะครับ" หมอทักษ์รีบพาหญิงสาวมานอนลงบนเตียงยกสะโพกเธอขึ้นมา เสียบท่อนรักลงในร่องสาวจนมิด ปึก ๆ ปึก ๆ ตับ ๆ ตับ ๆ "อ๊า จุกค่ะ หนูจุกอ่าส~" เสียงหวานร้องครางออกมาตามจังหวะการกดกระแทกเข้าออกจะสุดทาง "เฮียชอบให้หนูเรียกว่า เฮียนะครับ ถ้าหนูฟังเฮียเคลียร์กับเฮียตั้งแต่แรกคงไม่ต้องมาโกงสะโพกครางจนเสียงแหบแบบมีตั้งแต่แรกแล้วครับ" หมอทักษ์ สวนแดนกายใส่ร่องสาวจนสุดลำรัก "อ๊าเสียว สะ..เสีย

เช้าวันใหม่ ท้องฟ้าสีครึ้มตั้งเขาเหมือนว่าฝนกำลังจะตกลงมา หมอทักษ์และสกาวช่วยกันเก็บของเพื่อเตรียมกลับบ้านในช่วงเช้าตรู่ของวัน "ซีเฟียตื่นได้แล้วลูกกลับบ้านกัน" สกาวเดินเข้ามาปลุกลูกสาวหลังจากที่เปลี่ยนชุดและเก็บของเสร็จ "ให้นอนไปก่อนก็ได้เดี๋ยวพี่อุ้มลงไปเอง หนูถือกระเป๋าใบนี้ก็พอ" หมอทักษ์ยื่นกระเป๋าใบเล็กให้หญิงสาว ก่อนจะมองหน้าซีเฟียที่กำลังสะลึมสะลือเหมือนจะตื่นมาแต่ก็ยังคงหลับต่อในช่วงเช้าของวันใหม่ "ค่ะ ขอบคุณนะคะ" สกาวรับกระเป๋าของหมอทักษ์มาถือไว้ ก่อนจะเดินตามเขาออกไปจากห้องพักห้องสโมสร "จะกลับบ้านเลยหรือจะแวะกินข้าวกันก่อนครับ" หมอทักษ์ทำหน้าที่ขับรถถามสกาวที่ขึ้นมานั่งคาดเบลเตรียมกลับบ้านโดยมีหมอทักษ์อาสาไปส่ง "กลับบ้านเลยค่ะ ไปกินข้าวที่บ้านก็ได้ตอนนี้ยังเช้าอยู่เลยคงไม่มีร้านไหนเปิดเช้าขนาดนี้" สกาวตอบกลับพร้อมกับหลับตาลงด้วยเพราะยังคงมีอาการอ่อนเพลียอยู่ "ครับ ตามใจหนูเลย" หมอทักษ์ขับรถบนท้องถนนอย่างระมัดระวังเพราะในรถไม่ได้มีแค่เขาและสกาว ยังมีเด็กสาวซีเฟียด้วย .คฤหาสน์ "เอาขึ้นมานอนบนห้องค่ะหมอทักษ์" สกาวเดินนำคนที่กำ

"เงียบ" สุดท้ายก็โดนเสียแข็งของภรรยาของตัวเองดักทาง "ครับ" แรนดิ้งค์ก็ทำได้แค่เงียบตามคำสั่งของภรรยาเท่านั้น "ก็ผมแค่อยากแกล้งป๊า แต่ไม่คิดว่าป๊าจะโอนจริง ๆ สักหน่อยน้ามีใจเปย์ผมอยู่แล้วครับ แต่ผมก็อย่างได้โมเดลรถที่ถูกใจมันก็หลายคันเลยต้องขอปะป๊าด้วย" แรมโบเริ่มอธิบายอย่างจริงจังให้ผู้เป็นแม่เข้า

"ก็ได้ๆ เห็นแก่หลานชายหรอกกนะคะฮ่า ๆ ฮ่า" มีใจลุกออกมานั่งตรงโซฟาหลังทานอาหารเสร็จซึ่งแรนดิ้งค์ก็เดินตามาด้วยก่อนจะหยิบหมอนปาใส่หัวน้องสาวตัวเอง "โอ๊ย พี่แรนดิ้งค์เขว้งมาได้เจ็บนะ" มีใจก็ทำหน้ามุ่ยหันไปมองพี่ชายตัวเองตาขวางทันที "แกหาเรื่องเองช่วยไม่ได้นิ" แรนดิ้งค์ไหวไหล่อย่างไม่สนใจความเจ็บของน้

"อ๊าส์" ร่างบางครางกระเส่าออกมาหลังจะที่แรนดิ้งค์กดเอวบางกระแทกลงมาสุดแรง "จุกค่ะ" ใบหน้าหวานฉ่ำเย้ายวนทำให้ชายหนุ่มลุ่มหลงจนแทบทนไม่ไหว "ขย่มสิครับที่รัก" ชายหนุ่มกัดฟันพูดอย่างข่มอารมณ์ไม่ให้สวนเอวกระแทกเข้าใส่ในตัวเธอไม่ยั้งแรง "ขย่มแรง ๆ เลยครับ~" ร่างบางค่อย ๆ ขยับช้า ๆ ตามจังหวะจนชายหนุ่มอด

"แล้วรักพี่ไหมครับ" มือสองข้างค่อย ๆ จับขาทั้งสองข้างของหญิงสาวตั้งชันเข่าขึ้นก่อนจะแทรกร่างอันหนาแน่นและซิกแพ็คเป็นลอนสวยลำเอ็นค่อย ๆ เลือนขึ้นลงเพือเปิดทางรักของหญิงสาวก่อนจะกระแทกลงสุดแรง ปึก! ปึก! ปึก! "อืม" ใบหน้าของเธอแทบจะไปไม่เป็นเมื่อโดนแกนกายใหญ่กระแทกกระทั้นรุนแรงกว่าทุกครั้งจนจุกหน่วงห

พอเธอออกมาจากบ้านก็มุ่งตรงไปยังห้างสรรพสินค้าเพื่อจะไปร้านไอติมพร้อมกับหลานชายตัวน้อย "ถึงแล้วสั่งเลยครับเอาอะไร" ผู้เป็นน้าเอ่ยถามหลานชายก่อนจะได้รับคำตอบออกมา "chocolate chocolate lava" เด็กชายตัวน้อยรีบสั่งออกมาทันทีเมื่อมีพนักงานเข้ามารับเมนู พอผ่านไปไม่นานไอกครีมที่เด็กชายตัวน้อยสั่งก็มาอยู่

"ค่ะพอทราบแล้วทุกอย่างล้วนเป็นการตัดสินใจของลูกชายของไอซ์เอง" ไอซ์แลนด์พูดออกมาอย่างเป็นกันเองพร้อมกับหันไปมองลูกชายตัวแสบของเธอ "น้องจะเกิดตอนไหนเหรอครับ" น้องแรมโบถามออกมาด้วยความสงสัย "อีกไม่กี่เดือนก็เห็นแล้วหน้าน้องสาวของพี่แล้ว" นาคินเป็นคนตอบแรมโบด้วยใบหน้านิ่งแต่ก็ไม่ได้อะไร "จริงเหรอครับ