เสน่ห์รักคุณแม่ลูกแฝด

เสน่ห์รักคุณแม่ลูกแฝด

last update最終更新日 : 2025-06-22
作家:  PR Star Ploy完了
言語: Thai
goodnovel16goodnovel
評価が足りません
110チャプター
4.4Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

ความรักหวาน

ฝาแฝด

วันไนท์สแตนด์

แม่เลี้ยงเดี่ยว

วันไนท์สแตนที่ไม่ตั้งใจเธอจึงกลายเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวของเด็กแฝดสุดแสบทั้งคู่ตามหาพ่อตัวเองจนพบความน่ารักสองแสบทำให้เขาต้องลดตัวลงมาจีบหญิงเป็นครั้งแรกแล้วเขาจะทำอย่างไรจีบแม่ของลูกทำไมมันยากอย่างนี้วะ

もっと見る

第1話

ตอนที่ 1 ยินดีต้อนรับกลับบ้าน 1

“Where the fuck have you been?”

Jason leaned against the doorframe, arms folded tight over his chest, blocking her way in.

Samantha’s bones ached as the weight of the bookbag on her shoulders. She felt so tired that her legs shook, and her stomach hurt with hunger.

She’d been awake since before dawn, first a shift at the coffee shop, then back-to-back geology labs for six hours, before sprinting across town to her tutoring gig, all to keep her scholarship safe and to chip away at the mountain of medical bills waiting back home.

All she wanted to do was collapse on her mattress and sleep like the dead for a few hours before dragging herself to her night shift, but it looked like Jason wanted to ruin any chances of that, just like he ruined everything else.

Samantha froze in the doorway, the strap of her bag sliding off her shoulder. “Don’t start,” she muttered. “I can’t do this right now.”

“You can’t do this right now? Samantha, it’s the fifth night in a row you’ve barely set foot in this apartment. You don’t come home, you don’t answer my calls, and when you do show up, you look like you’ve been anywhere but at work. What the hell am I supposed to think?”

Her pulse spiked as she set her bag down with a heavy thud and closed the door behind her. “You’re supposed to think I’m busy, Jason. Because I am. Between classes, work, and the scholarship, I barely have time to breathe. I’m not out there having fun.”

He stepped closer, his jaw tightening. “Busy, huh? Is that what you call it? Or is there someone else?”

Samantha shoved past him, “Nobody. There’s nobody. Move.”

“DON’T LIE TO ME, SAM!” He shouted at the top of his voice.

She blinked, stunned, then barked out a laugh so sharp it made her throat hurt. “Are you kidding me? You think I have time to cheat? I can barely scrape enough hours together to sleep most days!”

“Well, what do you expect me to think?!” he continued, his voice rising even more. “All I know is that the girl I’m living with, my girlfriend of 3 years, doesn’t give a damn about me anymore. You’re always gone, Samantha. Always.”

“I asked you to come to dinner with my parents, but you blew it off. I asked you to show up for my game, but you didn’t even text me back. You can’t even keep one date. Do you know how pathetic it feels to sit there alone while everyone asks where my girlfriend is?”

Her muscles stiffened as she got angrier and angrier while he spoke. “Pathetic? You want to talk about pathetic? Try juggling two jobs, a full course load, and scholarship requirements while drowning in debt and sending half your paycheck back home to keep bill collectors off your mother’s back. Try that, Jason, and then come tell me about pathetic.”

Somewhere in the wall behind them, a fist pounded hard. A muffled, furious voice roared: “Shut the fuck up! It’s midnight, must you two fight every damn night?”

Another neighbour chimed in as her baby started crying out. “Apartment 14! You people woke my baby up again with your arguing! Now I have to spend forever rocking her back to sleep!”

“Shut up and mind your business!” Jason roared towards the neighbours, then turned back on her, moving in closer, his eyes blazing as he leaned down to get eye-level with her. “This isn’t about your bills, it's not about your stupid rocks. This is about us. Or don’t we matter anymore?”

“Don’t call them stupid!” Samantha yelled, taking offence as he mocked her passion.

“They’re fucking stupid, Samantha. Stupid rocks. I don’t give a fuck what you geologist students choose to call them instead.”

“How dare you?” Samantha’s voice sharpened. She took off her hoodie in one sharp motion, heat rising in her chest.

“Those rocks are the reason I even have a future. They’re the reason I got out of the mess I grew up in, and the only thing standing between me and poverty, Jason. If you can’t understand that, then maybe you don’t understand me at all.”

Another voice came muffled through the thin wall: “For Christ’s sake, get a divorce already!” followed by mocking laughter.

Jason grabbed at her arm, this time desperate. “I’m not the enemy, Samantha. I’m your boyfriend. All I want is some damn attention. I want to feel like I matter more than… than some fucking moon rocks!”

She yanked her arm free, already unbuttoning her jeans with jerky, angry movements. “Don’t touch me. You aren’t entitled to me every second of the day just because we happen to be dating!”

She stripped out of her jeans, standing in her underwear as she tore open a drawer for fresh clothes.

“What are you doing?” Jason demanded.

“Getting ready for my shift, since one of us actually has to pay the rent around here!” she retorted, lifting one shirt, sniffing it, then discarding it on the overflowing pile of dirty laundry.

His tone shifted; this time, he tried pleading with her instead. “What about Friday? You promised we would have dinner. Just the two of us, like old times.”

“I’ll go,” she snapped, pulling on new pants and tugging a clean shirt over her head. Her voice was harsh. “There. Happy? Friday. I’ll go.”

“You said that last time. And the time before that.” His voice cracked; it sounded softer now but still laced with resentment. “You never show up, Samantha. You always find some excuse.”

“Because I’m busy!” She shoved her arms through the sleeves of her work apron, tying it with trembling fingers. “What the hell do you want from me? Huh?! Do you want me to quit school? Drop my scholarship? Watch my parents rot under hospital bills while I serve lattes for the rest of my life?!”

“Of course, I’ll lose everything I’ve been working for and have to go home empty-handed! But at least I’ll be following you around all day, talking about your game. That’s what you want, huh?!”

“Of course not! All I’m asking for is---"

She grabbed her beat-up, old sneakers, shoving her feet in without untying the laces, hands trembling with fury.

“I don’t care what you want, Jason. It was a rhetorical question.”

Jason’s fists slammed against the wall, rattling a cheap picture frame. The old lady upstairs stomped on the floorboards, “Some of us work in the morning, you animals! Shut the hell up!”

“See? Even they know how toxic you are,” Jason growled, his chest heaving.

He stepped in front of the door, blocking her path. “I’m not your enemy. Moon rocks won’t keep you warm at night. I’m the one who loves you. And if you keep treating me like I’m nothing, Samantha, one day I’ll walk away. I swear to God I will!”

Her laugh was bitter and hollow as she slung her bag over her shoulder. “Promise?”

His eyes widened, as if she’d struck him. “Wow,” he whispered.

“Wow?” She lifted her chin, fire pouring out of every tired muscle in her body. “You don’t get to play the victim when you corner me, accuse me of cheating, and act like I’m some prize you’re entitled to. You’re a selfish, clingy bastard, Jason. And I don’t have time for this.”

She shoved past him, yanked the door open, and spun to face him one last time. Her voice cut through the paper-thin walls, sharp enough to silence the muffled chuckles and curses from the neighbours for one sweet moment.

“Maybe there was a time when we used to be happy, but it looks like that time passed a long time ago. You’ll never be anything but a distraction, Jason, and I don’t do distractions. Not anymore.”

She slammed the door so hard the frame shook. Jason’s curses echoed on the other side, but Samantha was already stomping down the hall, her heart hammering with fury.

“Fuck you, Jason. Fuck this apartment. Fuck everything!”

She pulled out her coffee shop cap from her bag, stuffed it over her greasy hair, and, without looking, marched straight into a moving car.

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
110 チャプター
ตอนที่ 1 ยินดีต้อนรับกลับบ้าน 1
หลังคริสต์มาส ปี 2023 “ประกาศครั้งสุดท้ายของสายการบินไทย เที่ยวบินที่ TGXXX ที่จะออกเดินทางไป XXX โปรดขึ้นเครื่องได้ที่ประตูทางออกหมายเลข X6 ขอบคุณค่ะ” “Attention please, This is a Final Call of Thai Airways International Flight TGXXX To XXX, It's now boarding at gate number X6, Immediately, Thank You.” เสียงประกาศภายในสนามบินสุวรรณภูมิดังอย่างต่อเนื่อง เสียงจอแจดังออกมาอย่างต่อเนื่อง ผู้คนเดินผ่านไปผ่านมาอย่างไม่ขาดสาย สามแม่ลูกที่กำลังนั่งรอคนมารับบริเวณโซนผู้โดยสารขาเข้าประเทศ ซึ่งมีกระเป๋าใบใหญ่ทั้งหมด 3 ใบ และกระเป๋าใบเล็กสะพายหลังอีก 3 ใบวางเรียงอยู่ใกล้กัน ใครที่เดินผ่านบริเวณที่สามแม่ลูกนั่งอยู่ต่างหันมามองอย่างละสายตาไม่ได้ เด็กคนหนึ่งแต่งตัวแบบคลูบอยเท่ๆ แต่หน้าตาน้องกลับดูน่ารักเหมือนเด็กผู้หญิง หากไม่ตัดผมสั้น ทุกคนที่มองมาก็คงคิดว่าเด็กคนนี้ คือ เด็กผู้หญิงอย่างแน่นอน ส่วนเด็กอีกคน ที่หน้าตาคมคาย หล่อตั้งแต่เด็ก ทั้งสองแต่งตัวเหมือนกันต่างกันที่สีเสื้อด้านใน คนแรกใส่เสื้อด้านในเป็นเสื้อยืดสีดำ ส่วนอีกคนใส่เสื้อยืดสีขาว สวมทั
続きを読む
ตอนที่ 2 ยินดีต้อนรับกลับบ้าน 2
“ไฮ เมย์ ยินดีต้อนรับกับบ้านนะเพื่อนรัก” เสียงหญิงสาวที่เดินเข้ามาหา ร้องทักออกมาด้วยความดีใจ หญิงสาวที่ส่งเสียงทักทาย เมย์ ก็เดินเข้ามากอดเธอที่เป็นเพื่อนรักที่ไม่ได้เจอกันนานตั้งแต่เธอเรียนจบปริญญาเอก จากมหาวิทยาลัยที่สหรัฐอเมริกา และกลับมาอยู่เมืองไทย นี้ก็เกือบจะห้าปีได้แล้ว ทั้งคู่เป็นเพื่อนรักกัน เรียนปริญญาโท และเอกในสาขา และมหาวิทยาลัยเดียวกัน เมื่อเธอเรียนจบก็ทำงานที่นั่น เพราะลูกๆ ของเธอยังต้องเรียนไฮคูลอยู่ ส่วนเพื่อนของเธอคนนี้ต้องกลับเมืองไทยหลังเรียนจบ เพราะที่บ้านมีธุรกิจที่ต้องให้เธอช่วยดูแล “ฉันดีใจที่เธอกลับเมืองไทย ฉันล่ะคิดถึงพวกเธอจริงๆ โดยเฉพาะเจ้าเด็กแสบสองตัวนี้” พูดเสร็จเธอก็หันไปหาเด็กทั้งสอง “แม่ดายินดีต้อนรับเด็กๆ กลับสู่เมืองไทยนะจ๊ะ” เธอหันไปทักทายเด็กๆ ที่ยืนประจันหน้าเธอในตอนนี้ หลังจากที่เธอกอดแม่ของเด็กๆ แล้ว “เด็กๆ รอแม่ดานานหรือเปล่า แม่ดาขอโทษที่มาช้า พวกเราต้องรู้นะว่าเมืองไทยนั้นรถติดแค่ไหน ปะ ... หิวแล้วละสิเจ้าตัวเล็กทั้งสอง เดี๋ยวแม่ดาพาไปทานของอร่อยๆ ที่นี่มีของอร่อยเยอะแยะเลยนะขอบอก” ลดา เพื่อนสุดที่เลิฟขอ
続きを読む
ตอนที่ 3 จุดเริ่มต้น
ย้อนกลับไปเมื่อ 10 ปีที่แล้ว เมย์ หรือ พฤษา วรพงษ์ไพรวรรณ นักศึกษาชั้นปีสุดท้าย คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ สาขาการออกแบบภายใน มหาวิทยาลัย KK แถวย่านสะพานควาย หลังสอบโปรเจคเสร็จ เพื่อนๆ ในกลุ่มต่างนัดเลี้ยงฉลองการเรียนจบ พร้อมกับที่เพื่อนๆ ของเธอนัดเลี้ยงวันคล้ายวันเกิดครบรอบ 21 ปี ของเธอ ซึ่งตรงกับวันที่ 1 พฤษภาคม “พ่อค่ะ วันนี้หนูขอไปงานเลี้ยงเรียนจบกับเพื่อนๆ นะคะ” เมย์ เดินเข้ามาภายในห้องนั่งเล่นของบ้าน โดยในห้องนี้ไม่ได้มีเพียงพ่อของเธอที่นั่งอยู่เท่านั้น “ได้สิ แต่อย่ากลับดึกนักล่ะ” พ่อของเธออนุญาตแต่ก็อดที่จะเป็นห่วงเธอไม่ได้ “คุณจะตามใจยัยเมย์ทำไมกันค่ะ เรียนจบแล้วก็ควรออกไปหางานทำ จะมาอยู่เป็นภาระครอบครัวทำไม” กันยนา แม่เลี้ยงของเธอที่นั่งอยู่ข้างสามี พูดประชดลูกเลี้ยงทันนี้ พร้อมกับมือที่บีบไปที่ต้นแขนของสามีตัวเอง จากนั้น กันยนา ก็ชายตามองมายัง เมย์ ลูกเลี้ยงของเธอ “ออกไปงานเลี้ยงก็ต้องใช้เงิน เธอจะมาขอเงินพ่อเธอเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้แล้วนะ พ่อเธอต้องมีภาระดูแลน้องๆ อีกตั้ง 2 คน” เมย์ มองไปที่ กันยนา แม่เลี้ยง ที่เธอก็ดูออกว่า กันยนาไ
続きを読む
ตอนที่ 4 น้าเล็ก
สำหรับเมย์แล้ว เธอรู้ว่าอะไรเป็นอะไร พ่อของเธอรักกันยนา และพวกเขายังมีลูกที่ยังเล็กด้วยกันถึง 2 คน ดังนั้นเธอจึงต้องทำตัวเป็นลูก และพี่สาวที่ดี เธอพยายามอดกลั้นมาโดยตลอดเพื่อไม่ให้พ่อของเธอหนักใจ ตอนนี้เธอเรียนจบปริญญาตรีแล้ว ต่อไปชีวิตของเธอคงมีอะไรดีๆ มากขึ้น และเธอก็มีความคิดที่จะย้ายออกจากบ้านหลังนี้ เพื่อไม่ให้เกิดปัญหาที่รุนแรงมากขึ้นระหว่างเธอกับแม่เลี้ยง เพราะเมื่อต้นปี ก่อนที่เธอจะเรียนจบ กันยนาก็มีท่าทีไม่ต้องการให้เธออยู่ในบ้านหลังนี้แล้ว แม่เลี้ยงของเธอมักบนเรื่องค่าใช้จ่ายภายในบ้านที่เพิ่มสูงขึ้น และบทสนทนาในเรื่องนี้มักจะมีชื่อเธอเข้าไปเกี่ยวข้องด้วยเสมอ เช่น เมื่อค่าไฟบ้านสูงขึ้น “คุณเห็นค่าไฟที่แพงขึ้นหรือเปล่าคะ เนี่ยเป็นเพราะยัยเมย์คนเดียวที่ไม่ชอบปิดไฟ และไม่รู้ทำอะไรทั้งคืน” หรือ ค่าครองชีพ และค่าอุปกรณ์การเรียน ที่เมื่อ เมย์ต้องขอเพื่อใช้จ่าย “ไม่รู้จะใช้อะไรนักหนา รู้ๆ อยู่ ว่าที่บ้านไม่มีรายได้มากพอ ยังจะเรียนสาขานี้อีก เงินทองมันหายาก เธอไม่รู้หรือไง” หรือเมื่อมีงานสำคัญๆ ของมหาวิทยาลัยเธอก็มักจะไม่ได้รับอนุญาตให้ไปร่วม
続きを読む
ตอนที่ 5 สองสาวเพื่อนรัก
“ไม่ต้องทำมาเป็นไล่ฉัน ... เราก็อย่าดื่มหนักล่ะ เดี๋ยวดูแลตัวเองไม่ได้” น้าเล็กก็ยังอดที่จะเป็นห่วงหลานสาวไม่ได้ ใครจะรู้ล่ะเวลาคนเมานี้ไม่ว่าหญิงหรือชายก็ดูแลตัวเองไม่ค่อยที่จะได้ซะด้วยสิ! “ค่าๆๆๆๆ รู้แล้วค่าคุณพ่อ” ลดา ยิ้มแป้นให้น้าเล็กของเธอ ลดารู้ว่าน้าเล็กของเธอเป็นคนที่เป็นห่วงเธอเสมอ และยังเข้าใจวัยรุ่นอย่างเธอดีด้วย เพราะน้าเล็กของเธอมีอายุห่างจากเธอแค่ 5 ปีเอง เขาเป็นลูกชายคนเล็กของคุณยายเธอ หรือก็คือ น้องชายแม่ของเธอนั้นเอง น้าเล็กเป็นเหมือนลูกหลงมา จึงทำให้อายุของน้าเล็กและแม่ของเธอห่างกันเกือบจะ 20 ปีได้ หลังเรียนจบแม่ก็แต่งงานเลย ตอนที่แม่ของลดาแต่งงานก็อายุประมาณ 21 ปีได้ และปีถัดมาก็มีลดาเลย เธอเลยกลายเป็นหลานคนแรกของครอบครัว ตอนนั้นน้าเล็กอายุได้ 5 ขวบเอง ลดากับน้าเล็กเปรียบเสมือนเป็นพี่ชายน้องสาวกันมากกว่า แต่ก็ยังคงมีสักเป็นน้าหลานกัน และลดาก็ไม่ชอบเรียกชื่อของน้าเล็กโดยตรง แต่จะชอบเรียกว่าน้าเล็กมากกว่า ลดามองว่า เรียกแบบนี้ดูให้เกียรติน้าเล็กดี และอีกอย่างคือ เธอมองว่าน้าเล็กแก่นั้นเอง ฮ้า ฮ้า ฮ้า .... จะได้รู้ว่าใครเด็กกว่า
続きを読む
ตอนที่ 6 โดนจับแต่งตัว
ด้วยที่เพื่อนรักทั้งสองมีรูปร่างที่ใกล้เคียงกัน พฤษา หรือเมย์ เป็นหญิงไทยปนเชื้อจีน รูปร่างที่สูงโปร่ง ที่ความสูง 169 เซนติเมตร ผิวขาวออกแดง หน้าตาน่ารัก ตาโต ใครเห็นต่างก็ชอบ ผมดำเป็นลอนตรงปลาย ยิ่งทำให้เธอสวยเป็นพิเศษ และที่สำคัญเธอเป็นดาวคณะ และเรียนดีเกียรตินิยมอันดับหนึ่งด้วย ส่วนลดาเป็นลูกเสี้ยว ญี่ปุ่น ไทย รัสเซีย สูงที่ 172 เซนติเมตร เพื่อนรักทั้งสองที่มีความสวยที่กินกันไม่ลง แต่ลดามีความออกโซนยุโรปหน่อยๆ จึงทำให้เธอคล้ายลูกครึ่ง และด้วยนิสัยของเธอก็เป็นคนที่โผงผาง พูดจากตรงไปตรงมา บุคลิกของคนที่มีหัวสมัยใหม่ เธอจึงเป็นเหมือนเด็กผู้หญิงแก่นๆ และเธอก็เป็นคู่ดาวคณะของเมย์ด้วย เธอเรียนดีไม่แพ้เพื่อนรักของเธอเช่นกัน เพื่อนรักทั้งสองต่างมีหนุ่มๆ หมายปองและตามแจกขนมจีบไม่เว้นแต่ละวัน แต่ทั้งคู่ก็ยังไม่ต้องการที่จะมีแฟน โดยเฉพาะ เมย์ ที่เธอจะตั้งใจเรียนเป็นพิเศษ เพราะปัญหาที่บ้านก็มากพออยู่แล้ว เธอจึงไม่ต้องการที่จะเพิ่มปัญหาใหม่ๆ เข้ามาในชีวิตของเธออีก นั้นจึงทำให้ เมย์ ไม่ยอมคบใคร ลดารู้เรื่องของเพื่อนคนนี้ดี เพราะพวกเขาเป็นเพื่อนรักกัน มีเรื่องอะไร เมย์มักจ
続きを読む
ตอนที่ 7 สาวในชุดเดรส
“ว้าวๆๆๆๆ มันต้องอย่างนี้สิเพื่อนรัก สมกับเป็นฉันจริงๆ เลือกชุดได้เหมาะกับเธอมาก เธอว่าไหม” ลดาเอ่ยชมตัวเองในการจัดหาชุดที่เข้ากับคนที่ใส่มันอยู่ตอนนี้ มันสวยมากจริงๆ พร้อมกับจับไหล่เพื่อนรักหมุนไปหมุนมาเพื่อดูความสวยของคนที่ใส่ชุดนี้ “มันเข้ากับเธอจริงๆ” “นี่ดา ชุดนี้มันไม่โป้ไปหน่อยเหรอ ...” เมย์ สำรวจชุดที่ตัวเองใส่ในกระจก และก็รู้สึกว่ามันโชว์สัดส่วนของเธอมากจริงๆ ถึงแม้เธอจะเป็นคนที่มีความมั่นใจในตัวเอง แต่เมย์ก็เป็นคนที่ไม่ชอบโชว์สัดส่วนของตัวเองให้คนอื่นมองอยู่ดี “จะปง ... จะโป้ ... ที่ไหนกัน เธอใส่ออกจะสวย โชว์นิดโชว์หน่อย นิดเดียวเอง ไม่โป้หรอก เชื่อฉัน ... เอานี่ลิปส์ ... ทาสักหน่อย ปากซีดหมดแล้ว” ลดาพูดให้กับเพื่อนในเรื่องของชุดที่เธอจัดเตรียมไว้ พร้อมยื่นลิปสติกสีแดงอมชมพูไปให้ผู้ที่ยังคงสำรวจชุดที่ตัวเองใส่อยู่ “อือ ... ขอบใจเธอมากนะ” เมย์ที่ไม่สามารถขัดเพื่อนสาวของเธอได้ ก็ได้แต่ต้องยอมรับ และรับลิปสติกที่ลดาส่งมันมาให้เธอ เพื่อเติมสีสันบนใบหน้าของเธอให้ดูสดใสขึ้น จากนั้นทั้งคู่ก็เดินออกจากห้องน้ำ บริเวณโถงทางเดินของล็อบบี้โรงแรม ขณะที่ทั้งส
続きを読む
ตอนที่ 8 งานเลี้ยง
ภายในห้องจัดเลี้ยงวันเกิดของ นิรุจ เพื่อนซี้ของ คิระ บรรยากาศในงานจัดเลี้ยงถูกตกแต่งในแนวกึ่งพับออกแบบไฟให้ดูสลั่วๆ เหมาะแก่การนั่งดริ้งเป็นที่สุด เพราะเจ้าของงานวันเกิดเป็นคนที่ชอบท่องราตรีอยู่แล้ว ดังนั้น ภายในงานที่เขาเป็นเจ้าของ ก็เลยออกมาในแบบฉบับที่เน้นดนตรีและเสียงเพลงมันๆ เพื่อให้ทุกคนภายในงานได้โยกย้ายส่ายสะโพกกัน ลักษณะของโต๊ะที่จัดเลี้ยงก็เป็นแบบโต๊ะยาวต่อกันเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้า มีช่องว่างตรงกลาง เพื่อจัดเป็นมุมค็อกเทล โดยมีบาร์เทนเดอร์มืออาชีพไว้คอยให้บริการด้วย ส่วนที่นั่งก็เป็นเก้าอี้หัวโล้นขาเหล็กยาว ที่เอาไว้ให้เพื่อนๆ ของเขาได้นั่งดูบาร์เทนเดอร์จัดการเครื่องดื่มให้พวกเขา รวมถึงนั่งคุยกัน แขกที่มาในงานเลี้ยงของนิรุจ มีประมาณเกือบจะ 50 คน ได้ จริงๆ 50 คนนี้เป็นคนที่เขาสนิท และยังเกี่ยวกับธุรกิจของเขาด้วย แต่หากเชิญคนที่เขารู้จักก็หน้าจะมากกว่า 100 ได้ มันจะดูใหญ่โตมากเกินไป นี้แค่เลี้ยงวันเกิดเอง เขาจึงเชิญเฉพาะคนที่สนิททั้งเพื่อนที่เรียนด้วยกัน และเพื่อนในแวดวงธุรกิจ รวมถึงญาติๆ ของเขา แต่พ่อกับแม่และญาติผู้ใหญ่ไม่ได้มาด้วย เพราะด้วย
続きを読む
ตอนที่ 9 งานเลี้ยง 2
เมื่อเธอเห็นนิรุจที่กำลังเดินมาหาเธอ เธอก็รู้สึกใจชื้นขึ้นมา “น้องเดียร์ค่ะ เดี๋ยวพี่พาไปแนะนำให้รู้จักเจ้าคิระเพื่อนพี่” นิรุจที่เดินมาหาเดียร์นา เพื่อนสาวของเดียร์นาเมื่อนเห็นว่านิรุจช่วยเหลือญาติของตนเอง ต่างก็รู้สึกเสียดาย เพราะพวกเธอต่างก็สนใจชายหนุ่มเพื่อนซี้ของเจ้าของงานวันเกิดเช่นกัน “ค่ะพี่รุจ ... พวกเธอฉันไปก่อนนะ ฮิฮิฮิ” เดียร์น่าได้ทีก็ยิ้มและหัวเราะน้อยๆ อย่างมีความสุขให้กับเพื่อนๆ ของเธอ ที่เธอพาพวกเขามาในวันนี้ “สาวๆ ไม่ต้องเสียใจไปนะคะ ถึงแม้พี่ไม่ได้พาพวกเราไปแนะนำให้เจ้าคิระรู้จัก แต่เดี๋ยวพี่จะมานั่งเล่นเป็นเพื่อนนะคะ “ค่ะพี่รุจ พวกเราจะรอนะคะ” สาวๆ เพื่อนของเดียร์นาต่างก็ส่งตาหวานกลับมาให้นิรุจ “เฮ้คิระ ...” นิรุจที่พาเดียร์นาเดินมาที่โต๊ะที่คิระนั่งอยู่ “น้องเดียร์คะ นี้มัตสึโมโตะ อคิราห์ ประธานบริษัทแลนด์เพาเวอร์พร็อพเพอร์ตี้จำกัด เพื่อนซี้พี่เอง หรือเรียกเจ้านี้ว่า คิระก็ได้ค่ะ จะได้เป็นกันเอง” นิรุจแนะนำคิระ “สวัสดีค่ะ พี่คิระ เดียร์นา ลูกพี่ลูกน้องของพี่รุจค่ะ” เดียร์นั่งลงข้างๆ คิระ พร้อมแนะนำตัวเอง “สวัสด
続きを読む
ตอนที่ 10 หญิงสาวปริศนา
ด้วยท่านั่งของเดียร์น่าที่นั่งไขว่ห้าง ด้วยกระโปรงที่เธอใส่เป็นกระโปรงสั่น แหวกหน้า บริเวณขาซ้าย ที่เผยให้เห็นต้นขาวอันขาวอวบของเธอ เสื้อสายเดี่ยวที่เว้าลึกลงไปบริเวณร่องอก มันเป็นชุดที่ชวนให้หนุ่มๆ น้ำลายสอได้เลย แต่ตอนนี้คิระกลับไม่มีอารมณ์ร่วมกับเธอเลยนี่สิแปลก ปกติผู้หญิงให้ท่าขนาดนี้ เขาต้องจัดให้เธอแล้วสิ ตัวเขาเองยังรู้สึกแปลกเลย แต่เขาก็ยังพยายามทำตัวให้เป็นปกติมากที่สุด เดียร์น่าหมายตาผู้ชายคนนี้ตั้งแต่แรกที่เธอเห็นเขาเดินเข้ามาภายในงานแล้ว จนตอนนี้เธอสามารถได้มานั่งข้างๆ เขา แผนการต่อไปของเธอคือ เธอต้องจัดการเขาให้ได้ในคืนนี้ มันงั้นเสียหน้าแย่ เธอพูดเอาไว้เยอะกับเพื่อนๆ ของเธอที่กำลังนั่งคลอเคลียอยู่กับนิรุจลูกพี่ลูกน้องของเธอในตอนนี้ “คืนนี้พี่คิระมีธุระต้องไปต่อที่ไหนหรือเปล่าคะ?” เดียร์น่าถามเพื่อหยั่งเชิง “ถามทำไมครับ ...” สายตาของคิระที่ยังจับจ้องอยู่ที่แก้วไวท์ก็มองมายังเดียร์น่าด้วยสายตาที่มีเสน่ห์ชวนหลงใหล ประกอบกับที่เขาเริ่มมึนเมาจากฤทธิ์ของไวน์ เดียร์น่าหยิบแก้วไวน์ที่อยู่ในมือชายหนุ่มที่เขาดื่มมันหมดไปเมื่อสักครู่นี้ ออก
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status