แฟนกำมะลอที่ไม่มีสิทธิ์รัก

20.10 น.เมื่อถึงเวลาเลิกงานลิเดียก็ออกมายืนรอรุ่นพี่ตัวสูงหน้าร้าน ไม่นานรถสปอร์ตหรูสีดำก็เคลื่อนตัวเข้ามาจอดตรงหน้าเธอ หญิงสาวเปิดประตูรถเข้าไปนั่งด้วยท่าทีเจียมเนื้อเจียมตัว เธอดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาดก่อนที่พีรวัสจะออกรถมุ่งหน้าไปยังบ้านของเธอบ้านลิเดียหญิงสาวเดินเข้ามาในบ้านพร้อมกับร่างสูงของรุ่นพี่ เธอหันบอกเขาที่เดินตามหลังเธอมาด้วยรอยยิ้มตามประสา“พี่พีร์นั่งก่อนนะคะ เดียขอไปเก็บของก่อน พี่พีร์จะดื่มน้ำไหมคะ”“ฉันไม่หิว เธอไปเก็บของเถอะ”“ค่ะ” เธอรับคำแล้วเข้าห้องไปเก็บเสื้อผ้ากับของใช้จุกจิก ใช้เวลาไม่ถึงชั่วโมงก็เสร็จแล้วออกมา ชายหนุ่มที่เห็นว่าร่างบางออกมาจึงลุกขึ้นเต็มความสูงพร้อมกับก้าวเดินออกไปขึ้นรถ จากนั้นเขาจึงพาเธอไปยังคอนโดที่อยู่ใจกลางเมืองและไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยที่เขาและเธอเรียนอยู่คอนโดพีรวัสเมื่อทั้งสองเข้ามาในห้องคอนโดหรู เขาก็เดินนำเธอเข้าไปในห้องนอนที่ว่างซึ่งอยู่ติดกับห้องนอนของเขา แล้วกลับออกมาเข้าห้องนอนของตัวเองเวลาต่อมาเมื่อลิเดียนำเสื้อผ้าเข้าไปไว้ในตู้และจัดของจุกจิกที่หน้ากระจกเสร็จ ประตูห้องนอนของเธอก็ถูกเปิดเข้ามาจากเจ้าของใบหน้าหล่อเหลา ก่อนเสีย

ร้านอาหารพีรวัสพาลิเดียมาทานข้าวในร้านอาหารที่อยู่ใกล้กับมหาวิทยาลัย เมื่อทั้งคู่ทานเสร็จเขาก็พูดกับร่างบางที่นั่งฝั่งตรงข้าม“ทีหลังถ้าใครพูดไม่ดีกับเธอก็ด่ามันไปเลย อย่าปล่อยให้พวกนั้นพูดดูถูกเหมือนวันนี้อีก” เมื่อเขานึกไปถึงพวกสามสาวก็รู้สึกโกรธแทนเธอ เขาไม่ชอบเลยพวกที่ชอบพูดดูถูกคนอื่น“เดียไม่อยากไปต่อปากต่อคำกับพวกเขาค่ะ เพราะไม่อยากมีปัญหา ถ้ามีปัญหาทะเลาะวิวาทกันขึ้นมา ถ้าทางมหาลัยรู้ อาจจะไม่ให้ทุนเดียเรียนต่อที่นี่ก็ได้ค่ะ”“งั้นก็พยายามอยู่ห่างๆพวกนั้นไว้ ฉันหวังว่าวันต่อๆ ไปเธอคงจะไม่เจอเหตุการณ์เหมือนวันนี้อีก”“ค่ะ” จากนั้นร่างสูงก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกไป โดยมีร่างเล็กของลิเดียเดินตามเขาไปขึ้นรถที่จอดอยู่หน้าร้าน ก่อนที่เขาจะพาเธอกลับไปยังมหาวิทยาลัยหนึ่งเดือนต่อมาเป็นเวลาหนึ่งเดือนแลัวที่ลิเดียมาอยู่กับพีรวัสและทำหน้าที่เป็นแฟนกำมะลอให้เขา ในแต่ละวันเธอจะทำอาหารและทำงานบ้านในห้องคอนโด เสื้อผ้าของเขาเป็นหน้าที่ของเธอที่เธอจะต้องทำ เขาไม่ได้ใช้เธอหรอก แต่เธอเห็นว่ามันเป็นหน้าที่ที่เธอควรจะต้องทำหนึ่งเดือนที่ผ่านมานี้พวกสาวๆในมหาวิทยาลัยต่างก็รู้กันทั่วแล้วว่าเธอเป็นแฟนขอ

คอนโด 01.20 น.เมื่อออกจากโรงแรมหลังจากได้ระบายอารมณ์นั้นกับสาวเสร็จ พีรวัสก็ขับรถมุ่งหน้ามายังคอนโดทันที ที่ผ่านมาถึงเขาจะมีเรื่องอย่างว่ากับสาวๆที่ติดต่อมา ทว่าเขาไม่เคยนอนค้างไปจนถึงเช้า พอน้ำแตกก็แยกย้ายทันทีชายหนุ่มเปิดประตูเข้ามาในห้องคอนโดก็เห็นแฟนกำมะลอออกจากห้องนอนของเธอมาพอดีด้วยใบหน้าง่วงงุน เขาที่เห็นจึงเอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงยานคางเพราะแอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปนั้นมีมากเกินลิมิต“ออกมาทำไม”“เดียปวดท้องค่ะ ก็เลยออกมาหายาว่ามีหรือเปล่า”“ในห้องฉันมี เข้ามาเอาสิ” พูดจบร่างสูงก็เดินลากเท้าเข้าไปในห้องนอนของตัวเองโดยมีร่างเล็กสมส่วนที่อยู่ในชุดนอนกางเกงขายาวสีหวานเดินตามเขาเข้าไปเขาหยิบยาในลิ้นชักแล้วเดินมายื่นให้เธอ“ขอบคุณนะคะพี่พีร์” เธอรับยาแล้วหมุนตัวเดินออกจากห้องนอนของเขาไป ก่อนที่ร่างแกร่งจะถอดเสื้อออกโยนลงข้างเตียง จากนั้นจึงล้มตัวนอนไปบนเตียงขนาดคิงไซส์และหลับไปอย่างง่ายดายวันต่อมาในขณะที่ลิเดียกำลังทำอาหารในครัวอยู่นั้น พีรวัสที่วันนี้ตื่นสายก็เดินออกจากห้องนอนมาแล้วเข้าครัวเพื่อหาอะไรกิน เมื่อเห็นแฟนกำมะลอร่างเล็กยืนทำอาหารอยู่จึงพูดออกไป“วันนี้ทำอะไรกิน”“ข้า

เมื่อเห็นร่างสวยระหงออกมาจากห้องน้ำ พีรวัสก็มองตามหลังเธอไปจนได้เห็นว่าเธอนั่งที่โต๊ะของเธอ พีรวัสจึงไม่รอช้าที่จะหยิบแก้วเหล้าของตัวเองพลางสาวเท้าไปยังโต๊ะที่หญิงสาวนั่งอยู่ พร้อมกับเอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงสุภาพ“ขอโทษนะครับ คุณมาคนเดียวเหรอ”“ใช่ค่ะ ฉันมาคนเดียว” เธอหันมองอีกฝ่าย เมื่อเห็นว่าเขามีใบหน้าที่หล่อเหลาก็ถึงกับใจสั่นรัวพร้อมกับบอกออกไปด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ“ขอผมนั่งด้วยได้ไหม”“นั่งได้ตามสบายเลยค่ะ” จากนั้นร่างแกร่งที่อยู่ในเสื้อแขนยาวสีดำกางเกงยีนส์สีดำก็เดินเข้าไปหย่อนกายนั่งฝั่งตรงข้ามเธอ ก่อนที่เธอจะถามออกไป“คุณก็มาคนเดียวเหรอคะ”“ผมมากับเพื่อนอีกสองคน”“อ๋อค่ะ” จากนั้นทั้งสองก็ยกแก้วเหล้าของตัวเองขึ้นมาดื่มนิดหน่อย ในขณะที่สายตาก็จ้องมองอีกฝ่ายด้วยแววตาพึงพอใจ ก่อนพีรวัสจะเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นเพื่อทำลายความเงียบ“คุณยังเรียนอยู่หรือเปล่า”“ฉันเรียนนิเทศปีสามค่ะ มหาลัยxxx”“ผมก็เรียนมหาลัยเดียวกับคุณ บริหารปีสี่”“เราเรียนมหาลัยเดียวกันเหรอคะเนี่ย ตั้งแต่เรียนที่นั่นมา ฉันไม่เคยเห็นคุณเลยค่ะ” เจ้าของใบหน้าสวยมีเสน่ห์เอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น“ผมก็เพิ่งได้เห็นคุณวันนี้นี่แหละ”

คอนโดพีรวัสกลับมาถึงคอนโดในเวลาสี่ทุ่ม เมื่อเข้ามาในห้องคอนโดก็เห็นแฟนกำมะลอกำลังจะเดินไปเข้าห้องนอน เขาที่่ช่วงนี้ไม่ค่อยได้คุยกับเธอและไม่ได้พาเธอไปไหนเลยจึงเอ่ยออกไป“เดี๋ยวก่อน”“คะ?” ร่างเล็กหมุนตัวมามองเขาพลางมีสีหน้าสงสัยว่าเขาจะพูดอะไรกับเธอ เพราะนานมาแล้วที่เขาไม่ค่อยได้คุยกับเธอ“มานั่งก่อนสิ ฉันมีอะไรจะบอกเธอ” สิ้นเสียงทุ้มเอ่ย หญิงสาวก็เดินมาหย่อนสะโพกนั่งบนโซฟา เขานั่งบนโซฟาที่ติดกับเธอพร้อมกับพูดออกไป“ช่วงนี้ฉันไม่ได้ไปมหาลัยพร้อมกับเธอ แล้วก็ไม่ได้พาเธอออกไปไหนเลยด้วย” ตั้งแต่ที่เขาคุยกับเอม เขาก็ไม่ได้ให้แฟนกำมะลอนั่งรถไปมหาวิทยาลัยด้วย และไม่ได้พาเธอออกไปไหนเหมือนก่อนๆ ซึ่งก็เป็นเวลาสองเดือนมาแล้ว“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เดียไปมหาลัยเองก็ไม่ได้ลำบากอะไรเลย” เธอปั้นหน้ายิ้มแล้วพูดออกไปด้วยสีหน้าไม่ได้อะไร ทว่ารู้สึกแปลบๆที่ใจเมื่อคิดว่าทีี่เขาไม่ได้ไปไหนกับเธอก็เพราะว่าเขามีผู้หญิงที่ถูกใจแล้ว“ตอนนี้ฉันเจอคนที่ชอบแล้ว และฉันก็กำลังคบหาดูใจกับเขาอยู่ สองเดือนมาแล้วที่ฉันคบหาดูใจกับเขา”“เดียยินดีกับพี่พีร์ด้วยนะคะที่พี่ได้เจอคนที่ถูกใจแล้ว” เธอฝืนระบายยิ้มพูดออกไปด้วยความร