แฟนกำมะลอที่ไม่มีสิทธิ์รัก

แนะนำตัวละคร

พีร์ (พีรวัส)

อายุ21ปี สูง 185 เซนติเมตร

เรียนปี3 คณะบริหารธุรกิจ

ลูกชายเจ้าของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังที่มีอยู่หลายสาขา

ลิเดีย

อายุ19ปี สูง 158 เซนติเมตร

เรียนปี1 คณะบริหารธุรกิจ

เป็นนักเรียนทุนเรียนดีของมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดัง

.

.

.

.

.

“ตอนนี้ฉันกับเอมเป็นแฟนกันแล้วนะ”

“…”

“ฉันกับเอมเพิ่งตกลงเป็นแฟนกันวันนี้”

“เดียดีใจกับพี่พีร์ด้วยนะคะ”

“ขอบใจ”

“ถ้าพี่พีร์มีแฟนแล้ว งั้นเดียขอย้ายกลับไปอยู่บ้านนะคะ”

.

.

.

.

.

"ไอ้พีร์ งานหมั้นของมึงเดือนหน้า มึงชวนลิเดียไปด้วยสิ"

"..." ลิเดียที่รู้ว่าเขากำลังจะหมั้นก็ถึงกับชาวาบไปทั้งหัวใจ ก่อนเสียงทุ้มของร่างสูงที่นั่งฝั่งตรงข้ามเธอจะเอ่ยบอกอดีตแฟนกำมะลอที่อยู่ตรงหน้า

"เดือนหน้าฉันหมั้นกับเอม เธอไปงานหมั้นของฉันด้วยนะ"

"ค่ะ"

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ร้านคาเฟ่

ร่างสูงของพีรวัสเดินเข้ามาภายในร้านคาเฟ่ที่อยู่ใกล้กับมหาวิทยาลัยที่เขาเรียนอยู่ ซึ่งเขากับเพื่อนมักจะเข้ามาบ่อยๆหลังจากเรียนเสร็จ ทว่าวันนี้เขามาคนเดียวเพราะพวกเพื่อนๆอีกสองคนมีธุระที่จะต้องไปทำ

หญิงสาวร่างเล็กที่เป็นพนักงานเสิร์ฟตั้งแต่ขึ้นปีหนึ่งเมื่อเห็นร่างสูงของลูกค้าขาประจำ ซึ่งเขาก็คือรุ่นพี่ที่เรียนมหาวิทยาลัยเดียว คณะเดียวกับเธอเดินเข้ามาภายในร้านจึงเดินเข้าไปหาพร้อมกับทักทายด้วยรอยยิ้มอ่อนหวาน

“สวัสดีค่ะคุณลูกค้า วันนี้พี่มาคนเดียวเหรอคะ”

“อืม”

“งั้นก็เชิญนั่งเลยค่ะ” ว่าแล้วเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาก็เดินเข้าไปหย่อนตัวนั่งยังโต๊ะที่อยู่ติดกับริมหน้าต่าง ก่อนที่เธอจะยื่นเมนูให้เขาเอาไปดู จากนั้นเขาจึงเงยหน้าขึ้นมามองเธอพร้อมกับสั่งไป

“เอาข้าวไก่กรอบซอสเทอริยากินะ แล้วก็น้ำเปล่า"

"ได้ค่ะ รออาหารสักครู่นะคะ" จากนั้นคนตัวเล็กก็เดินไปส่งออเดอร์ที่หลังร้าน

เวลาต่อมา

เมื่อพีรวัสรับประทานอาหารเสร็จก็เรียกเธอมาคิดเงิน เขาหยิบแบงค์ห้าร้อยยื่นให้เธอพร้อมกับพูดออกไป

“ไม่ต้องทอน”

“ขอบคุณค่ะพี่” เธอยกมือไหว้เขาด้วยรอยยิ้มดีใจที่เขาให้ทิปเธอ ซึ่งที่ผ่านมาเขาจะให้ทิปเธอทุกครั้ง

เธอทำงานที่นี่มาสองเดือนแล้ว เธอจะเห็นเขากับเพื่อนๆเข้ามาที่นี่เกือบสิบครั้งได้ ทุกครั้งที่เขามาเธอจะทำหน้าที่เข้ามาต้อนรับเขาทุกครั้ง

ร่างสูงลุกจากเก้าอี้แล้วเดินออกไปขึ้นรถสปอร์ตหรูที่จอดอยู่หน้าร้านพร้อมกับขับมุ่งหน้ากลับคอนโดหรูของตัวเองไป

วันต่อมา

มหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดัง

ตอนเย็น

เมื่อเรียนเสร็จพีรวัสก็สาวเท้าออกจากตึกคณะบริหารแล้วออกมาขึ้นรถที่จอดอยู่หน้าอาคาร แต่เขายังเดินไปไม่ถึงรถก็มีนักศึกษาสาวสามคนเดินตรงมาหาเขาพร้อมกับเอ่ยออกไปด้วยท่าทีระริกระรี้

“สวัสดีค่ะพี่พีร์ จะกลับแล้วเหรอคะ”

“…” เขาตวัดสายตามองสามสาวที่ยิ้มหน้าระรื่นให้เขาแล้วพ่นลมหายใจออกมาอย่างเอือมระอา เพราะในแต่ละวันเขาจะเจอเหตุการณ์แบบนี้บ่อยๆ นั่นก็คือจะมีทั้งนักศึกษารุ่นน้องและรุ่นเดียวกันเข้าหาเขาจนทำให้เขารู้สึกรำคาญและขาดความเป็นส่วนตัวไป

ตั้งแต่เขาเรียนปีหนึ่งจนถึงตอนนี้เขาอยู่ปีสามแล้ว แต่ก็ยังมีนักศึกษาสาวๆไม่ซ้ำหน้าเข้าหาเขาเกือบทุกวันจนเขาอดที่จะหงุดหงิดใจไม่ได้เลย

“ไปเที่ยวห้างกันไหมคะพี่พีร์ ไปดูหนังก็ได้ค่ะ”

“ไม่” เขาปฏิเสธเสียงแข็ง สีหน้าขรึมแล้วเปิดประตูเข้าไปนั่งในรถและขับออกไปด้วยความเร็ว ปล่อยให้สามสาวที่ยืนอยู่มีสีหน้ารู้สึกขัดใจเป็นอย่างมากที่ต่อให้ตื๊อเขายังไง แต่เขาก็แสดงท่าทีเย็นชาใส่พวกเธอตลอด

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา

ร้านคาเฟ่

เป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์แล้วที่พีรวัสไม่ได้เข้ามาในร้านคาเฟ่นี้ วันนี้พอเรียนเสร็จเขาก็มาหาอะไรกิน ลิเดียที่เห็นรุ่นพี่ตัวสูงเดินเข้ามาในร้านจึงไม่รอช้าที่จะเข้าไปทักทายด้วยรอยยิ้มตามประสา

“สวัสดีค่ะพี่ เชิญนั่งเลยค่ะ” จากนั้นเขาก็เดินเข้าไปนั่งแล้วสั่งของกิน

เวลาต่อมา

เมื่อพีรวัสทานเสร็จก็จัดการจ่ายค่าอาหารด้วยแบงค์พันพร้อมกับบอกกับเธอ

“เงินทอนฉันให้เธอ”

“ขอบคุณนะคะ” เธอยกมือไหว้เอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มแย้มดีใจ ก่อนเรียวปากหยักได้รูปจะขยับเอ่ยออกไปด้วยสีหน้านิ่งๆ

“นั่งคุยกันก่อนสิ ฉันมีเรื่องอยากจะถามเธอ”

“ค่ะ” เธอรับคำแล้วหย่อนสะโพกนั่งฝั่งตรงข้ามเขา ก่อนเสียงทุ้มของพีรวัสจะเอ่ยออกไป

"เธอชื่ออะไร"

"ชื่อลิเดียค่ะ"

“เธอเป็นเด็กทุนของมหาลัยใช่ไหม” ที่เขาคิดว่าเธอเป็นเด็กทุน เนื่องจากมหาวิทยาลัยที่เขาเรียนมีค่าเทอมที่สูงมาก จึงคิดว่าถ้าเธอมีเงินคงไม่มาทำงานพาร์ทไทม์แบบนี้

“ใช่ค่ะ”

“พ่อแม่ของเธอทำอาชีพอะไร”

“พ่อแม่ของเดียเสียด้วยอุบัติเหตุตอนเดียอยู่มอหกค่ะ”

“แล้วตอนนี้เธออยู่กับใคร”

“อยู่คนเดียวค่ะ”

“เธอก็เลยต้องทำงานพาร์ทไทม์เลี้ยงตัวเอง?”

“ใช่ค่ะ”

“มาทำทุกวันหรือเปล่า”

“ทุกวันค่ะ”

“ได้ค่าจ้างวันละเท่าไหร่”

“ถ้าเป็นวันเสาร์กับวันอาทิตย์ได้วันละสี่ร้อยบาทค่ะ เพราะเดียได้ทำเต็มวัน แต่ถ้าวันที่เดียมีเรียนก็ได้วันละสองร้อยห้าสิบบาทถึงสามร้อยค่ะ”

“เธอมีบ้านเป็นของตัวเองหรือเปล่า”

“มีค่ะ”

“ระยะทางจากบ้านมาเรียนต้องใช้เวลานั่งรถกี่นาที”

“สามสิบถึงสี่สิบนาทีค่ะ”

“ถ้ามีงานใหม่ที่ได้เงินเดือนเยอะกว่าทีี่เธอทำอยู่ตอนนี้ถึงสามเท่า เธอจะลาออกมาทำไหม”

“เดียลาออกจากที่นี่แน่นอนค่ะ ถ้าจะได้เงินเดือนเยอะขนาดนั้น”

“เธอมีแฟนหรือเปล่า”

“เดียไม่เคยมีแฟนค่ะ”

“ฉันมีงานให้เธอทำ”

“พี่จะให้เดียทำงานอะไรเหรอคะ”

“ฉันจะจ้างให้เธอมาเป็นแฟนปลอมๆของฉัน”

“พี่จะจ้างให้เดียไปเป็นแฟนปลอมๆของพี่?!” เธอเบิกตากว้างแล้วถามด้วยสีหน้าตื่นตกใจ เกิดมาก็เพิ่งเคยได้ยินนี่แหละว่ามีงานรับจ้างเป็นแฟนปลอมๆด้วย

“อืม”

“เดียขออนุญาตถามค่ะ ว่าทำไมพี่ถึงต้องจ้างให้เดียไปเป็นแฟนปลอมๆของพี่ด้วย” จากนั้นเขาก็เล่าให้เธอฟังว่าเขารำคาญพวกผู้หญิงที่ชอบเข้าหาเขาไม่เว้นแต่ละวัน ดังนั้นเขาจึงอยากให้ผู้หญิงเหล่านั้นรู้ว่าเขามีแฟนแล้ว จะได้ไม่ต้องให้พวกผู้หญิงเหล่านั้นเข้ามาวุ่นวายกับเขาเสียที

“อ๋อค่ะ” เธอพยักหน้ารับรู้และเข้าใจ

“ฉันจะให้เธอเดือนละสามหมื่น ถ้าเธอมาเป็นแฟนปลอมๆของฉัน”

“เดียต้องทำงานนี้ไปนานแค่ไหนคะ”

“จนกว่าฉันจะเรียนจบ หรือถ้าฉันมีแฟนจริงๆ ฉันก็จะเลิกจ้างเธอ”

“…” เธอเม้มปากครุ่นคิดและชั่งใจ จะว่าไปการไปเป็นแฟนหลอกๆของเขามันก็ไม่ได้เป็นเรื่องยากเลย แถมยังได้เงินเยอะอีกต่างหาก ดีกว่าเป็นพนักงานเสิร์ฟตั้งหลายเท่า

“เธอจะรับข้อเสนอของฉันไหม”

“เดียขอรับข้อเสนอของพี่ค่ะ”

“ถ้าอย่างนั้น เธอจะต้องย้ายมาอยู่กับฉันที่คอนโด”

“เอ่อ เดียต้องย้ายไปอยู่กับพี่ด้วยเหรอคะ” เธอถามด้วยความรู้สึกลำบากใจเมื่อจะต้องย้ายไปอยู่กับเขา ตั้งแต่ไหนแต่ไรมา เธอไม่เคยอาศัยอยู่กับผู้ชาย นอกจากพ่อของตัวเอง

“เพื่อให้มันดูสมจริง เธอจะต้องย้ายมาอยู่กับฉัน ตอนไปมหาลัยเราจะต้องไปพร้อมกัน และกลับพร้อมกัน”

“เดียคิดว่ามันไม่เหมาะค่ะ ถ้าจะให้เดียไปอยู่กับพี่”

“เธอไม่ต้องกลัวไปหรอกว่าฉันจะทำมิดีมิร้ายกับเธอ ฉันเป็นนายจ้างของเธอ เพราะฉะนั้นฉันจะไม่ทำอะไรให้เธอเสียหายจนกว่าการจ้างงานจะสิ้นสุดลง” เขาพูดด้วยสีหน้าจริงจัง เขาแค่จ้างเธอให้มาเป็นแฟนกำมะลอเพื่อหลอกตาคนอื่น ดังนั้นเขาจะไม่ทำแบบนั้นกับเธอเด็ดขาด

ที่ผ่านมาถ้าเขาจะปลดปล่อยอารมณ์นั้น เขากับเพื่อนๆจะติดต่อผู้หญิงที่รับงานพวกนั้นมาปลดปล่อยเป็นครั้งคราว

“ถ้าอย่างนั้นก็ได้ค่ะ เดียจะย้ายไปอยู่กับพี่”

“เธอเลิกงานกี่ทุ่ม”

“สองทุ่มค่ะ”

“งั้นสองทุ่มฉันจะมารับเธอไปเอาเสื้อผ้าที่บ้าน แล้วย้ายมาอยู่คอนโดฉันวันนี้เลย”

“ได้ค่ะ ว่าแต่…พี่ชื่ออะไรคะ”

“ชื่อพีรวัส ชื่อเล่นว่าพีร์”

“ค่ะพี่พีร์” สิ้นเสียงหวานรับคำ ร่างสูงก็ลุกจากเก้าอี้แล้วเดินออกไปขึ้นรถสปอร์ตหรูและขับกลับคอนโดของตัวเองที่อยู่ไม่ไกล

ส่วนลิเดียเมื่อพีรวัสกลับไปแล้วก็เดินไปหาเจ้าของร้านและบอกว่าขอลาออก จากนั้นเธอจึงทำหน้าที่ของตัวเองต่อ