ย้อนเวลามาเป็นเมียทาส

รศ.๑๑๖ เสียงนกร้องยามเช้าตรู่ให้หนาหู แม้นแผ่นฟ้าทั้งผืนจะยังดับมืดไม่ต่างจากเวลากลางคืน หากแต่เหล่าข้าทาสบริวารกลับลุกขึ้นทำงานกันอย่างขะมักเขม้นให้สมกับข้าวแดงแกงร้อนที่เจ้าของเรือนมีพระคุณแบ่งให้ยาไส้ บ่าวทาสในเรือนทุกคนต่างรู้หน้าที่ของตนเป็นอย่างดี ทุกอย่างก็เพียงเพื่อตอบแทนบุญคุณที่คุ้มกะลาห

วาดจันทร์เดินพาตัวเองออกมาที่รถ ก่อนขึ้นไปนั่งเงียบ ๆ บนนั้นอยู่นาน พร้อมกับคิดทบทวนเรื่องที่ได้ยินมาเมื่อครู่ ไม่คิดไม่ฝันว่าเรื่องน้ำเน่าขนาดนี้จะเกิดขึ้นกับตัวเอง แถมคนที่คิดทรยศหักหลังกันก็ไม่ใช่ใครอื่น กลับเป็นเพื่อนสนิทที่ไว้เนื้อเชื่อใจกับแฟนหนุ่มที่เพิ่งขอแต่งงานยังไม่พ้นสัปดาห์ด้วยซ้ำ “ฮึก

“ท่านขุนอยากให้บัวนวดกงไหนอีกบอกได้นะเจ้าคะ” “เอ็งนวดให้ข้าเสียจนหนำใจ ข้าอยากทำอย่างอื่นเสียมากกว่า” หญิงสาววัยยี่สิบสองก้มหน้าก้มตามองพื้นเรือนด้วยความเขินอายตามประสาสาวแรกแย้มยามที่ถูกอีกฝ่ายเกี้ยวคารมใส่ มือเล็กถูกรั้งเอาไปจับถือ บัวไม่ได้มีท่าทีสงวนกาย เพราะรู้หน้าที่เมียทาสของเธอดี การถูกเรี

อีกด้านย่านบางใหญ่ ขุนเอก พิพัฒน์เดช ขุนนางผู้ดูแลย่านนี้ทั้งแถบ ความเรียบร้อยของบ้านเมืองคือหน้าที่หลัก ทุกตารางนิ้วในย่านนับว่าเป็นความรับผิดชอบของเขา หลังจากออกมาทำงานตลอดทั้งวัน เย็นนี้ก็ถึงเวลากลับเรือนเสียที เจ้าของร่างหนานั่งอยู่บนรถลากประจำตำแหน่ง โดยเบื้องหน้ามีบ่าวชายคนสนิทที่คอยทำหน้าที่

“ตาเถร! เหตุใดจึงมีเรื่องเยื่องนั้นเกิดขึ้นเพียงหลังบ้านเราเล่าพ่อเอก” “แม้ว่าชาวบ้านจะอยู่ดีกินดีขึ้นมากโขจากก่อน แต่ก็ยังมีพวกที่รอฉวยโอกาสจากคนอื่นอยู่ขอรับ ไอ้พวกนั้นคงจะไม่หมดไปง่าย ๆ คุณแม่จะเดินทางไปที่ใด ก็ใช้ทางหลักเป็นดีนะขอรับ” หลังจากที่ขุนเอกกลับเรือนมา ก็ต้องตอบคำถามผู้เป็นแม่ที่รออย