Novels by นามปากกาเรือนไผ่

เล่ห์ร้ายมาเฟียเถื่อนตอนที่31[บทส่งท้าย]สายของวันใหม่เพลิงเดินประคองร่างเมียรัก ก้าวลงมาถึงชั้นล่าง“อ้าว! ตื่นกันแล้วเหรอลูก…มา ๆ ม๊ากับป๊ากำลังจะทานข้าวพอดี ว่าจะให้เด็กขึ้นไปตาม ม๊าก็กลัวจะพักผ่อนกันไม่เพียงพอ” คุณพิมพิลาเอ่ยเรียกคู่หนุ่มสาวให้เข้ามานั่งร่วมโต๊ะอาหารพร้อมกัน“ขอบคุณ คุณท่านกับนายใหญ่มากนะคะ ที่เอ็นดูหนู” อิงดาวยกมือไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสองคน“นี่! ได้ปรับความเข้าใจกันแล้วใช่ไหมลูก” มารดาเอ่ยถามยิ้ม ๆ“ครับม๊า…เราเข้าใจกันแล้วครับ”“ม๊าดีใจนะ ที่ลูกทั้งสองคนเข้าใจกันสักที ต่อไปก็ต้องทำให้มันถูกต้องตามประเพณี…ม๊าก็อยากตำหนิเพลิงอยู่นะ เราโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว แต่คิดทำอะไรไม่เข้าท่าเลย อีกอย่างน้องก็ยังเรียนไม่จบด้วย”“ม๊าครับ…ผมยอมรับว่าผมผิด ที่ทำอะไรไม่คิดให้ดีก่อน แต่ผมรักหนูอิงมากนะครับ เมียกับลูก ผมเลี้ยงไหวอยู่แล้ว ส่วนเรื่องเรียนถ้าหนูอิงคลอดจะไปเรียนต่อผมก็ไม่ขัดข้อง”“แล้วหนูอิงล่ะลูก…มีอะไรจะคัดค้านไหม ถ้าม๊าจะให้เราแต่งงานกัน”“หนูแล้วแต่เฮียค่ะ” เธอจะพูดอะไรได้อีก ในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว เธอทำได้แค่รับคำผู้ใหญ่นั่นแหละ“เราเป็นครอบครัวกันแล้ว ต่อไปหนูอิงก็ต้องเ

เล่ห์ร้ายมาเฟียเถื่อนตอนที่30[ต่างถูกรัก 18+]เพลิงก้าวออกมายืนอยู่หน้าประตูห้องส่วนตัว เพื่อจะเคาะเรียกแขกมารดา ให้เปิดประตูเพื่อจะขอเข้าไปเอาของใช้ส่วนตัวก๊อก ๆหลังจากเคาะเบา ๆ ร่างสูงก็ยืนสำรวมอยู่หน้าห้อง ทว่ากลับเงียบไม่มีเสียงตอบรับ ทำให้เขาต้องเคาะใหม่ขึ้นอีกครั้งไม่นานก็ได้ยินเสียงปลดล็อคจากด้านใน ประตูแง้มออกนิดเดียวทว่าเพลิงถือวิสาสะผลักเข้าด้านในกว้างขึ้น“ว้าย! จะผลักเข้ามาทำไมเนี่ย!” ร่างเล็กเซถลาจะล้มลง ทว่าแขนแกร่งก็ตวัดรับร่างเธอไว้ทัน“ผมขอโทษ…ไม่ทราบว่าแขกของม๊าจะเป็นผู้หญิง งั้นผมขอออกไปก่อนก็ได้” เพลิงทำท่าจะผละจากไป ทว่าคนที่ก้มหน้าตะครุบปมผ้าเช็ดตัวไว้ ก็เงยหน้าขึ้น“คุณเพลิง…” อิงดาวเบิกตากว้าง“อิง…อิงดาว…โห! ฉันดีใจที่สุดเลย” เพลิงรีบรั้งร่างเล็กไว้ในอ้อมแขนแน่น“มาอยู่ที่นี่ได้ไง! รู้ไหมฉันตามหาเธอไปทั่วเลย” เพลิงเสียงสั่นเครือ โอบกระชับร่างนุ่มนิ่มไม่ยอมปล่อย“คุณตามหาอิงทำไมคะ…ในเมื่อคุณไม่ได้ต้องการอิงแล้ว…ปล่อยค่ะ” อิงดาวผลักเขาให้ถอยห่าง“ไม่! ไม่นะอิง…อย่าผลักไสฉัน…และอย่าทิ้งฉันไปอีกนะ ฉันอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเธอและลูกของเรา”“ปล่อยแขนออกจากตัวฉัน…”

เล่ห์ร้ายมาเฟียเถื่อนตอนที่29[เมาเหมือนหมา]หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปพลั่ก!พลั่ก!ปึก! ปึก!เสียงหมัดหนัก ๆ พร้อมหน้าแข้งของนายหนุ่ม ประเคนเข้าที่ใบหน้าคนสนิท และเหล่าบอดี้การ์ดคนละตุบสองตุบ“กูเลี้ยงเสียข้าวสุกจริง ๆ แค่ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนเดียว พวกมึงยังไม่มีปัญญาตามหาเจอ แล้วยังกล้าเสนอหน้ามาให้กูเห็นอีก” เพลิงเกรี้ยวกราดใส่ลูกน้อง เพล้ง! เพล้ง!กรามแกร่งขบกันแน่น มือคว้าสิ่งของที่อยู่ใกล้มือ เขวี้ยงปาจนแตกกระจายเกลื่อนพื้น ป้านวลได้แต่ตัวสั่นงันงก“พวกมึงไสหัวออกไปให้หมด ถ้าภายในอาทิตย์นี้ยังตามหาเมียกูไม่เจอ ก็ไม่ต้องเสนอหน้ามาให้กูเห็นอีก…ไป๊!!”เหล่าลูกน้องน้อมรับคำสั่ง ก่อนจะแยกย้ายกันไปขึ้นรถเมื่อนายหนุ่มถอยร่นมาทรุดกายลงบนโซฟา ป้านวลจึงกล้าเข้าไปใกล้“นายน้อยต้องทำใจเย็น ๆ นะคะ ป้าเชื่อว่า…เดี๋ยวเราก็ได้พบคุณอิงอย่างแน่นอน”“ผมไม่อยากจะเชื่อว่าผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง ที่ไม่มีญาติพี่น้อง ไม่มีใครเลยอย่างอิงดาว จะหนีผมไป ผมชะล่าใจเอง ผมประเมินเธอต่ำไป”หลายวันผ่านไปเพลิงกลับมาดื่มเหล้าอย่างหนักอีกครั้ง ครานี้เขาดื่มจนเมาหัวราน้ำและแทบจะไม่แตะต้องอาหาร ทำให้ร่างกายที่กำยำ แปร

เล่ห์ร้ายมาเฟียเถื่อนตอนที่28[เมียหอบลูกหนี]บนโต๊ะอาหารเช้าร่างสูงกำยำนั่งอยู่หัวโต๊ะ ด้านข้างมีลี่หลินนั่งอยู่ด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มสดใส“เพลิงขา…วันนี้ไม่ออกไปไหนเหรอคะ” เธอถามเสียงออดอ้อน“ไม่! ผมมีงานต้องเคลียร์”“งั้นหลินขอออกไปทำธุระข้างนอกนะคะ”“อืม…ตามสบายอยากไปไหน ก็เรียกคนขับรถให้ไปส่ง”“ขอบคุณนะคะ เพลิงใจดีที่สุดเลย” ตั้งแต่พยายามตามติดเขาแจก็ไม่มีอะไรดีขึ้น ลี่หลินก็อดที่จะคิดถึงเทอญไม่ไหว วันนี้เธอจะออกไปหากินข้างนอกให้อิ่มเอมเลยทีเดียว“ป้านวลอิงดาวยังไม่ตื่นอีกเหรอครับ” นี่! เป็นครั้งแรกที่เพลิงเอ่ยถึงผู้หญิงคนนั้น ผู้หญิงที่ทำให้เขาเจ็บแทบคลั่ง“งั้นเดี๋ยวป้าให้เด็กขึ้นไปตามให้นะคะ” สักครู่เด็กรับใช้ก็หน้าตาตื่นลงมา“คุณอิง…ไม่ได้อยู่ในห้องค่ะ”“หมายความว่าไง” เพลิงเอ่ยถามเสียงแข็ง“ก็หนูหาดูจนทั่วแล้วนะคะ แต่ก็ไม่พบ”“ชั้นล่างป้าก็ยังไม่เห็นเธอลงมานะคะ” ป้านวลเอ่ยยืนยัน ทำให้เพลิงรีบลุกจากเก้าอี้ กระโจนขึ้นบันไดไปอย่างรวดเร็วมือหนาผลักประตูเข้าด้านใน ด้วยหัวใจที่เต้นแรงผิดจังหวะภาพที่เห็นบนเตียง ว่างเปล่า ผ้าปูที่นอนถูกจัดตรึงแน่นอย่างเป็นระเบียบ เพลิงรีบไปเปิด

เล่ห์ร้ายมาเฟียเถื่อนตอนที่27[เลี้ยงไม่เชื่อง]เช้าวันต่อมา“ว้าย…” เสียงลี่หลินกรีดร้องออกมาเสียงดัง ทำให้เพลิงที่อยู่ห้องติดกันสะดุ้งตื่น เขารีบลงจากเตียงกระโจนมาที่ประตู“เกิดอะไรขึ้น!” เมื่อออกมา ก็เห็นลี่หลินยืนอยู่หน้าประตูห้องของอิงดาวที่เปิดแง้มอยู่“อื้อ! เพลิงขา…มาดูเองเถอะ หลินขยะแขยง”“อะไรของเธอ” เพลิงก้าวมาที่ประตูด้วยอารมณ์หงุดหงิด เมื่อผลักเข้าไป ภาพที่เห็นหนุ่มสาว นอนกอดก่ายกัน เสื้อผ้ากระจัดกระจายอยู่ที่พื้นเพลิงกำหมัดแน่น ดวงตาลุกวาวอย่างโกรธจัด กระโจนไปที่ร่างของทั้งคู่ ที่ยังหลับกันอยู่แบบไม่รู้เรื่องราว“ไอ้หมอ! มึงตื่นสิวะ! บอกกูมามึงทำแบบนี้ทำไม” เพลิงตวาดลั่น ทำให้ทั้งคู่ลืมตาตื่นด้วยความตกใจ“อื้อ! คุณเพลิง…มาดุผมทำไมครับเนี่ย” หมอเคนงัวเงียถามออกไปพลั่ก!หมัดหนัก ๆ กระแทกลงที่เบ้าหน้า หล่อ ๆ ของหมอหนุ่มอย่างจัง“อ๊ะ! คุณเพลิงมาต่อยผมทำไมครับ”“กูต่างหากที่จะถามมึง ว่าทำแบบนี้กับกูได้ยังไง!” เพลิงเกรี้ยวกราด ยกหมัดจะซัดใส่คนทำหน้างงอีกครั้ง ทว่าอิงดาวที่ตั้งสติได้รีบเข้ามาขวางเพลิงไว้“นี่! เธอปกป้องมัน รักมันมากสินะ! เมื่อคืนเล่นไปกี่ท่าล่ะ! คงทำถึงใจเธอ

เล่ห์ร้ายมาเฟียเถื่อนตอนที่26[แผนร้าย]สองวันต่อมาคุณหมอหนุ่มขยับกายจะลุกขึ้น ทว่าศีรษะกลับรู้สึกปวดขึ้นมาตุบ ๆ ริมฝีปากแห้งผาก “เป็นอะไรไปวะเนี่ย!” หมอหนุ่มครางออกมา เนื้อตัวออกร้อนผ่าว นี่! เขาไม่สบายจนได้ ทั้งที่รู้ว่าตัวเองแข็งแรงแค่ไหน ทว่ายามมีเรื่องให้เครียดก็ทำให้ร่างกายเจ็บป่วยขึ้นมาได้ เขาเป็นหมอข้อนี้ย่อมรู้ดีทว่าเหตุการณ์วันนั้นก็ทำให้เขารู้สึกเครียด จนนอนไม่ค่อยหลับมาหลายวัน ทำให้ตัวเองต้องล้มป่วยแบบไม่รู้ตัวบนโต๊ะอาหาร“ป้านวลให้เด็กขึ้นไปดูไอ้หมอกับอิงดาวที ทำไมปานนี้ยังไม่ลงมาอีก” เพลิงหันไปสั่งป้านวล“เออ! ป้าให้เด็กขึ้นไปดูแล้วค่ะ…คุณหมอไม่ค่อยสบาย ป้ากำลังเตรียมทำข้าวต้มขึ้นไปให้…ส่วนคุณอิงบอกว่ายังไม่หิว เธอขอป้าออกไปนั่งเล่นในสวนหย่อมข้างบ้าน”“อ้าว! เหรอ! เป็นอะไรมากหรือเปล่า ถ้าป้าขึ้นไปช่วยดูด้วยนะครับ ว่าต้องพาไปหาหมอไหม เพราะเช้านี้ผมรีบติดธุระด่วนต้องรีบไป”“ค่ะนายน้อย”“เพลิงจะออกไปไหนเหรอคะ ให้หลินติดรถไปด้วยได้ไหม หลินอยากได้ของใช้ส่วนตัวน่ะคะ” ลี่หลินที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ได้จังหวะจะไปหาซื้อของบางอย่างจึงเอ่ยขึ้น“ผมมีธุระด่วนคงให้คุณตามไปด้วยไม่ได้ ถ้