ฌาลินน์의 작품

ผ่านไปหลายสิบนาทียาหยีเส้นเสียงยาหยีก็เริ่มแหบแห้งเหมือนลูกแพะพึ่งคลอดจริง ๆ จึงส่งช่วงแก่ทีมงานคนอื่นโชว์ออฟพลังเสียงดูบ้าง ฮังเลยื่นแก้วน้ำให้หวานใจแล้วพานั่งพักคลื่นน้ำริมทะเลหยอกล้อตบตีหยิกหูตามประสาพวกคนคลั่งรัก ทำคนโสดสนิทวัยรุ่นวัยทองต้องแอบแซวที่นาน ๆ ทีจะเห็นเจ้าพ่อบ้านหมิงในมุมแปลกหูแปลกตามากกว่าอดีตที่ผ่านมา ไม่ว่าสถานะระหว่างพี่ป๋ากับคุณดาราชื่อดังตั้งในฐานันดรใด ทุกคนต่างล้วนดีใจที่ชายสายเลือดลูกหลานของเผ่าอารัญประสบพบเจอกับความรักเฉกเช่นคนอื่นเขาให้เห็นเป็นบุญตา หวังว่าสักวันทุกคนจะมีวาสนาเห็นป๋าทินกรเอาเมล็ดดอกชบามอบให้แก่คนพิเศษคนนั้นและครองรักจวบจนนิรันดร์ “เห้ยไข่มุกรอเดี๋ยวดิ!” ทินกรขอเวลาคุยธุระส่วนตัวชนแก้วกับพวกพี่ขุนเขาและลูกน้องฝั่งบ้านเซฟเฮ้าส์ ชายหนุ่มผมชมพูจึงอาศัยโอกาสวิ่งเรียกหญิงสาวนุ่งผ้าถุงสั้นสีม่วงอัญชันผมสั้นประบ่าทัดดอกชบาเสื้อสายเดี่ยวสีพาสเทลโชว์เรือนร่างผิวหนังตามแบบชุดชนเผ่าวัยรุ่น วันนี้เธอแต่งองค์ทรงเครื่องสวยเป็นพิเศษขัดกับใบหน้ายมนาบอกบุญไม่รับกับเขาเช่นเคย เมื่อยืนเทียบความสูงแล้วดูเหมือนยาหยีจะสูงกว่าเธอเกือบห้าหกเซน เมื่อครู่เขาได้แว

มอเตอร์ไซต์จอดดับสนิทตรงริมรั้วกั้น ทินกรวางขาตั้งแล้วจูงมือคนตัวเล็กเดินตามเสากระบองไฟปักเรียงรายตามทางเดินก่อนถึงป้ายเขตหลังเกาะ ยาหยีรู้สึกตื่นเต้นปะปนกับความสงสัยแต่ก็เลือกตามคนพี่ไปแบบไม่ตั้งคำถาม กระทั่งดวงตาสีน้ำทะเลปะทะเข้ากับแสงของไฟงานเลี้ยงริมหาดตั้งตระหง่านเยื้องก่อนทางเข้าบ้านต้นไม้ ผู้คนชาวบ้านยืนรายล้อมพร้อมถือพวงมาลัยดอกชบาสีแดงต้อนรับเมื่อเห็นเขาและเจ้าพ่อบ้านหมิง ชาวบ้านทุกคนสวมเสื้อลายดอกแต่งหน้าแต่งตาปะแป้งสวยคมกันถ้วนหน้าแต่ถ้าเป็นวัยรุ่นหน่อยจะใส่ชุดสไตล์ชาวเกาะที่มีความเซ็กซี่โชว์เรือนร่างมากขึ้น ด้านฝั่งซ้ายมือใกล้โคนต้นมะพร้าวสูงใหญ่ถูดจัดเป็นโซนเวทีดนตรีสดที่มีลูกน้องของฮังเลกำลังนั่งเช็คเสียงอุปกรณ์ต่าง ๆ ส่วนตรงกลางลานชายหาดมีฝืนกองไฟขนาดย่อมที่ยังไม่ถูกจุดไฟอีกทั้งยังมีเก้าอี้ไม้ไผ่ถูกจัดวางรอบบริเวณ ทุกคนแทบทั้งเกาะมารวมตัวกันอยู่ที่นี่พร้อมหน้าพร้อมตา กะทิตะโกนเสียงหลงเมื่อเห็นพวกเขาก็รีบเดินสามัคคีกันมายืนรายล้อมตัวคนทั้งคู่เป็นวงกลม ยาหยียืนงงเลิกลั่กหลบอยู่หลังป๋าทินตั้งตัวไม่ทันกับงานเลี้ยงสังสรรค์บางอย่างซึ่งบรรยากาศผิดจากเหตุการณ์สุดวุ่นวายเมื่อ

หลังทานข้าวปลาเสร็จสรรพ พ่อใหญ่นุ่มก็ปล่อยให้พวกเราเดินชมรอบหมู่บ้านได้ตามอัธยาศัย แต่ก่อนแยกย้ายคุณยายภรรยาพ่อใหญ่สั่งลูกสาวคนเล็กไปเอาพวงมาลัยมะลิต้อนรับยาหยีตามประเพณีชาวอารัญ หญิงสาววัยกลางคนเดินหายตัวเข้าท้ายครัวกลับมาพร้อมมาลัยดอกมะลิส่งกลิ่นหอมฉุยมาใส่คล้องคอและดอกชบาสีชมพูเอามาทัดหู ร่างเล็กจึงรับไหว้ตามประสาคนมือไม้อ่อนโน้มยอมให้คุณพี่สาวคนสวยคล้องมาลัยบวกกับคำอวยพรอวยชัยเรียกขวัญขอให้ร่องรอยบาดแผลตามร่างกายหายวันหายคืน “สร้อยน้องยาหยีสวยจังเลย เป็นลายที่พี่ไม่ค่อยเห็นที่ไหนมาก่อนท่าทางราคาจะแพงหูฉี่” สายตาเฉี่ยวก้มเห็นสร้อยราคาแพงบนคอระหงส์ก็อดทักไม่ได้ ลำแพน น้องสาวแท้ๆ ของป้าลำดวนมีอาชีพเปิดร้านทำสร้อยและเครื่องประดับขายเพื่อนำรายได้เข้าสู่หมู่บ้านเอ่ยทักเมื่อเห็นลวดลายจี้เพชรรูปพระจันทร์เสี้ยวของสร้อยประจำตระกูลเยว่ตอนร่างเล็กก้มผูกเชือกรองเท้าที่ตัวโผล่ออกมาจากใต้ร่มผ้า “อื้อขอบคุณที่ชมนะครับ มันคือลายเฉพาะประจำตระกูลเก่าของหยีเอง” สร้อยจี้เส้นนี้นอกจากจะบ่งบอกสถานะให้ที่คอยย้ำเตือนว่าสายเลือดแท้จริงเขาคือใคร ยังเปรียบเหมือนโซ่ตรวนผูกคอเขาไว้ไม่ให้ให้หลุดพ้นจากสกุลสิ

ทินกรยืนมองคนน้องกำเข้มร้อยเชือกจนหักคามือผิดกับใบหน้าสวยที่เรียบนิ่งไม่แสดงสีหน้าขุ่นข้องหมองใจออกมา เจ้าพ่อบ้านหมิงทิ้งขาคุกเข่ากุมมือคนน้องแน่น ปลายนิ้วโป้งลูบเกลี่ยสัมผัสตามเส้นเลือดหลังมือร่างเล็กที่ขึ้นปูดด้วยความโกรธเคืองที่ฝังลึกมาตลอดหลายปี “สิ่งที่เธอกำไว้ลองให้พี่ช่วยถือบ้างก็ได้นะ” เขาไม่ได้หมายถึงเข็มร้อยด้ายแต่กำลังหมายถึงสิ่งที่สะสมภายในใจของยอดยาหยี ถ้าแก้ปมเรื่องนี้อีกฝ่ายได้ คนที่เขารักสุดหัวใจจะสามารถหลุดพ้นบ่วงพันธะวงจรอุบาดและเป็นอิสระในชีวิตมากขึ้นเขาก็ยินดีที่ทุ่มหมดหน้าตัก อย่างน้อยแววตาสีน้ำทะเลนั่นคงจะสดใสมากกว่าเศร้าหมอง ไหล่เล็กแคบนั่นคงแบกรับเรื่องราวล้านแปดไว้คนเดียว แน่นอนคนเราเลือกเกิดไม่ได้ แต่เลือกที่จะเป็นได้ ไม่ว่ายาหยีจะเลือกทางไหนทินกรก็พร้อมสนับสนุนทุกย่างก้าวของคนน้องเสมอ ดั่งน้ำทิพย์ชโลมใจ คำพูดง่าย ๆ แต่มันกลับทำให้ร่างเล็กระงับความโกรธพลางคิดขอโทษคุณป้าลำดวนเรื่องเข็มที่หัก แต่ตอนนี้ขอโฟกัสกับภาพสุดหล่อตรงหน้าที่กำลังลูบหัวทุยอย่างแผ่วเบาจนอารมณ์โกรธค่อยทุเลาลงอย่างน่าเหลือเชื่อ ในสายตายาหยีถึงพี่ฮังเลดูเป็นคนติดเล่นหรือออกแนวกวนส้นตีนไป

เมื่อวานทินกรตั้งใจจะพักก็ดันมีแต่เรื่อง สองสามวันที่ว่างนี้เขาเลยขอลาหยุดเพื่ออยากพายาหยีเข้าเยี่ยมหมู่บ้านเผ่าอารัญประมาณช่วงบ่ายวันอาทิตย์นี้ถ้าไม่ติดเหตุอะไร วันนี้จึงปล่อยให้คุณเธอนอนพักผ่อนต่อส่วนเขาอีกครึ่งชั่วโมงจะลงไปข้างล่างเพื่อเตรียมข้าวกับยามื้อเช้าให้ยาหยีก่อน ผ่านช่วงภัยพิบัติสึนามิได้เกือบสองอาทิตย์แล้ว แผลตามตัวยาหยีดีขึ้นมากพอจะพาอีกคนสำรวจเกาะแลตะวันอย่างที่ตัวเขาวางแผนเอาไว้ จำนวนผู้สูญหายและเสียชีวิตได้มีความคืบหน้าจนเกือบสมบูรณ์ ทางผู้นำเกาะแลจันทร์จึงยื่นจดหมายโทรขอกำลังเสริมลูกน้องฝั่งเราเพื่อขอทีมเอกชนช่วยค้นหาชาวบ้านฝั่งแลจันทร์อีกแรงเนื่องจากประชากรบนเกาะเขาเป็นแหล่งเศรษฐกิจย่อมมีแหล่งชุมชนหนาแน่นซึ่งทินกรก็ยินดีที่จะช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน เกาะแลตะวันอยู่ในช่วงบูรณะใหม่ ชาวบ้านเผ่าอารัญรวมถึงคนในพื้นที่ล้วนน้ำหนึ่งใจเดียวกันฟูมฟักรักษาพ่อแม่พี่น้องตนจนสามารถฟื้นตัวเร็วกว่าที่อื่น บ้านที่เสียหายนายทินกรยอมออกทุนช่วยทุกหลังคาเรือนทั้งยังหางานเสริม จัดตั้งศูนย์พยาบาลสำรอง ค่าทำศพ และที่สำคัญสุดคือสร้างมูลนิธิบริษัทเอกชนช่วยเหลือชนกลุ่มน้อยหรือกลุ่มชาติ

ผ่านมาแล้วเกือบหนึ่งวันเต็มหลังเหตุการณ์ชุลมุนชวนหัวหมุนและเป็นดั่งฝันร้ายของหญิงสาวนามว่าไข่มุก บรรยากาศบนเกาะก็เริ่มกลับเข้าสู่ความปกติสุขอีกครั้ง ภาพเดจาวูปรากฏเหมือนหนังเปิดแผ่น เสียงเม็ดฝนดังกระทบหลังคามาพร้อมกับเสียงเคาะประตูยามค่ำคืนดังขึ้นบนบ้านต้นไม้ของร่างเล็กที่กำลังละเลงครีมทาผิวลงบนผิวนุ่ม ผู้นำแก็งหมิงยืนสะบัดร่มคันใสและมอบรอยยิ้มแสนอบอุ่นต้อนรับให้ร่างเล็กได้สบายใจเพราะดันไปกวนส้นตีนเธอจ๋าขณะอีกคนเป็นห่วง “ไม่ให้เข้าห้อง หยีจะนอนแล้วฝันดีนะครับ” รสสุคนธ์หน้ามุ่ยดึงประตูปิดใส่หน้าคนพี่ แต่นายทินกรไม่ยอมแพ้ดันตัวเองหนีบบานประตูไว้และเสียดกายเข้าห้องมาได้สำเร็จ ยาหยีโยนผ้าเช็ดผมให้คนนิสัยเสีย แล้วเดินไปนั่งทาครีมต่อที่โต๊ะเครื่องแป้งพร้อมชงชาให้ไอ้พี่หน้าหล่อนี่จิบเล่นตัดความรำคานสงบปากสงบคำไม่ต้องพูดเยอะ “ชาร้อนขนาดนี้ ปากพี่ก็ลวกสิครับ” “ลวกไปเลย เอาให้บวมยิ่งกว่าผึ้งต่อย หมั่นไส้นัก” “พี่ขอโทษ พี่ไม่อยากให้เธอเป็นห่วง ยิ่งเห็นเธอทำหน้าเครียดแล้วใจพี่ก็พาลเจ็บไปด้วย ได้โปรดหายเคืองพี่เลยนะครับ” คำพูดคำจาหวานชวนเลี่ยนติดเบียว แต่มันกลับทำจิตใจเด็กหนุ่มวูบไหวยิ่งกว