Novels by ผู้หญิงจอมเพ้อฝัน

“คั่วสาวที่ไหนกัน เฮียทำแต่งาน กลับจากภูเก็ตก็มาคุยงานต่อกับไอ้ฟรานเลย…. เราด้วยโตแล้วยังหวงพี่ชายอยู่ได้” แม้ว่าเทียร์จะไม่ได้แสดงอาการใดๆ ให้เห็น แต่ผมก็รีบแก้ตัวไว้ก่อน ซึ่งความจริงมันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ ตั้งแต่มาเหยียบเมืองไทยยังไม่ได้คั่วผู้หญิงคนไหนเลย ก็รอคั่วกับเธอคนนี้อยู่ไง ไม่รู้ว่าจะได้คั่วรึเปล่า“ไม่ได้หวงซะหน่อย แค่มีคนที่จองไว้ให้แล้วต่างหาก”“จองไว้? ใครเหรอบอกเฮียได้ไหม?” ถามไปเพราะอยากรู้ว่าใครกันที่เฟรจะยอมให้เป็นเมียไอ้ฟราน ก็เล่นหวงพี่ชายมาแต่ไหนแต่ไรทว่าผมอยากตะโกนบอกน้องสาวเพื่อนดังๆ ว่า คนนี้ไม่ได้ เฮียจองแล้วววว!!! เมื่อเห็นเฟรชี้นิ้วไปทางเทียร์“เทียร์….เพื่อนสนิทเฟรเอง สวย เก่ง ขยัน ผ่าน! ผ่าน! ผ่าน! 3 ผ่านเลย”ไม่ผ่านโว้ยยยย!!! ไหนเทียร์บอกว่าไอ้ฟรานเป็นแค่พี่ชายไงผมจึงเบนสายตาตั้งคำถามไปที่เทียร์ ซึ่งเธอสบตาผมและส่ายหน้าเบาๆ เป็นคำตอบ เลยทำให้ผมเกือบหลุดยิ้มกว้างด้วยความดีใจ แต่ก็ต้องเม้มปากซ่อนรอยยิ้มไว้เพราะกลัวเฟรจะสังเกตเห็น“ดูหน้าเพื่อนเราก่อน ว่าเขาอยากได้พี่ชายเราไหม”“เทียร์มันไม่เคยมองผู้ชายคนไหนหรอกค่ะ วันๆ มีแต่เรียนกับงาน” เฟรถอนหายใจอย่างเ

“คุณคงไม่ได้เป็นเพื่อนกับไอ้ฟรานใช่ไหม?” และไม่คิดว่าเทียร์จะเป็นเด็กฟรานซิสมันด้วย ไม่งั้นเธอคงไม่ได้ไปทำงานที่คลับเลาจน์หรอก เพราะไอ้ฟรานมันไม่ปล่อยให้เด็กตัวเองไปทำงานในสถานที่แบบนั้นแน่นอน แต่ของแบบนี้สรุปเองไม่ได้ต้องถามให้มั่นใจว่าเธอกับเพื่อนผมไม่ได้มีซัมติงกันจริงๆ“ฉันคงไม่ได้ดูแก่ขั้นอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเฮียฟรานหรอกมั้งคะ” เธอตอบผมด้วยคำพูดติดตลก ซึ่งผมขำไม่ออกเพราะถ้าเธอว่าไอ้ฟรานซิสแก่ หมายความว่าผมก็แก่ด้วยสิ เพราะผมกับมันอายุเท่ากัน“คุณว่าผมแก่เหรอ” แล้วคนที่กำลังยิ้มร่าก็หน้าเจื่อนทันที“อุ๊ย! ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ว่าให้คุณนะ แค่แซวเฮียฟรานเล่นเฉยๆ ค่ะ” เธอบอกพร้อมยกมือไว้ผมอย่างร้อนรนเหมือนกลัวคนแก่อย่างผมจะโกรธเอา หารู้ไหมว่าอารมณ์ของผมตอนนี้มันห่างไกลจากคำว่าโกรธโดยสิ้นเชิง ผมกำลังดีใจที่ได้เจอเธอ เพียงแค่ได้เห็นใบหน้าใสๆนี้ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางและการทำงานมันเบาลง หรือเป็นเพราะความสดใสที่เปร่งประกายจากร่างบางที่ทำให้ผมรู้สึกกระปรี้กระเปร่า เลือดในกายสูบฉีดจนหัวใจเต้นแรงผิดจังหวะเป็นเอามากนะกู! จะหัวใจวายตายไหมเนี่ย!ด้วยลุคที่แปลกตาบวกกับการเป็นตัวของตัวเอง

ไคเดนผมขับรถตรงจากสนามบินมาที่บ้านฟรานซิส หลังบินกลับจากภูเก็ตเพื่อไปดูความคืบหน้าของโรงแรมที่ร่วมหุ้นกับคีย์ที่ฟรานซิสเป็นคนแนะนำให้รู้จักเมื่อสองปีก่อน ซึ่งตอนนี้โรงแรมสร้างเกือบเสร็จสมบูรณ์ร้อยเปอร์เซ็นต์แล้ว หลังจากนี้ก็จะเป็นการตกแต่งภายในและบริษัทตกแต่งภายในที่ประมูลได้คือบริษัทในเครือของฟรานซิสเอง วันนี้ผมเลยอยากแวะมาคุยกับมันเสียหน่อยบวกกับไม่รู้ไปไหน เพราะในเมืองไทยผมมีมันเป็นเพื่อนแค่คนเดียวเลยถือโอกาสแวะมาดื่มกับมันด้วยเสียเลย ตามประสาหนุ่มๆ ที่ยังไม่มีใครเป็นตัวเป็นตน จะว่าหนุ่มโสดสนิทก็พูดได้ไม่เต็มปากความจริงจะคุยเรื่องงานกันผ่านโทรศัพท์ก็ได้ แต่การมานั่งคุยงานแล้วจิบวิสกี้ไปด้วยมันดีกว่าเป็นไหนๆ กลับห้องไปก็มีแต่งานและความเหงา บวกกับช่วงนี้ที่เกิดเบื่อหน่ายกับเรื่องบนเตียง แต่….เอ๊ะ! เรื่องบนเตียงไม่น่าเบื่อหน่ายแต่แค่ไม่อยากได้ใครเลย ในหัวมีแต่เธอคนนั้นคนเดียว ไม่รู้เป็นบ้าอะไร!เจอกันสองสามครั้งเธอก็เข้ามาวนเวียนอยู่ในหัวผมไม่หยุด ว่างเป็นไม่ได้เอาแต่คิดถึงใบหน้าสวยละมุนนั้นตลอด พอรู้ตัวว่าตัวเองอาการค่อนข้างหนัก ไม่เคยอยากได้ใครมากเท่านี้มาก่อน ก็ได้แต่หวังว่าเธอ

ถึงก่อนหน้านี้จะมีเสี่ยน้อยเสี่ยใหญ่มายื่นข้อเสนอให้จนหัวกระไดไม่แห้งก็ตาม และหลายคนก็ทุ่มไม่น้อย บางคนเสนอให้เงินเดือนหลักแสน ซื้อคอนโดให้อยู่บ้าง ซื้อรถให้ก็มี แต่ไม่มีใครบ้าจ่ายหนักเท่าเขาคนนี้มาก่อน แค่รถคันนี้ก็หลักสิบล้านแล้ว ไหนจะคอนโด บ้าน เงินสดอีกนี่ฉันไม่ได้กำลังฝันอยู่ใช่ไหม?ความรู้สึกเหมือนกำลังฝันว่าตัวเองถูกหวยไม่มีผิด ถ้าถามว่าสนใจข้อเสนอเขาไหม ตอบเลยว่า สนมาก!ฉันไม่ได้โลกสวยนะที่จะไม่สนใจข้อเสนอดีๆ แบบนี้ แต่ที่ปฏิเสธตลอดมาเพราะฉันไม่ได้ถูกใจคนพวกนั้นไง ไม่สามารถหลับหูหลับตานอนกับใครก็ได้เพื่อแลกกับเงิน อีกอย่างผู้ชายส่วนใหญ่ที่เข้ามามักมีครอบครัวกันแล้ว ซึ่งข้อนี้ฉันรับไม่ได้เด็ดขาด“คุณโสดใช่ไหมคะ” คนที่ขับรถสบายอารมณ์เลิกคิ้วอย่างแปลกใจทันที“ถ้าผมไม่โสดจะยื่นข้อเสนอให้คุณทำไมกัน” ผู้ชายมักมากมีให้เห็นเยอะแยะไป ดูจากเสี่ยๆ ที่มาขอเลี้ยงดูก่อนหน้านี้ก็ไม่เห็นจะโสดสักคน“คุณมีอะไรมายืนยันกับฉันไหมคะ” เขาขำพรืดทั้งที่ฉันกำลังถามเขาด้วยน้ำเสียงจริงจัง ก่อนจะชะลอรถจอดหน้าหอพัก ปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วหันมาคุยกับฉันด้วยสีหน้าจริงจัง“ผมไม่มีเอกสารอะไรมายืนยันสถานะตัวเอง

“ไม่ถามหน่อยเหรอว่าผมมาจากไหน” ทว่าเหมือนมีคนอ่านใจฉันได้“กลัวดูละลาบละล้วงคุณเกินไปค่ะ” ถึงเขาเปิดโอกาสให้ แต่เราพึ่งเจอกันเป็นครั้งที่สามเองนะ กลัวถามอะไรไปแล้วดูอยากรู้อยากเห็นเรื่องของเขาจนเกินงาม“ตอนนี้เราไม่อยู่ในฐานะบาร์เทนเดอร์กับลูกค้าแล้ว คุยกับผมเป็นกันเองได้ อยากรู้อะไรเกี่ยวกับผม ถามได้ ผมไม่ถือว่าเป็นการละลาบละล้วง ถือเสียว่าเป็นการทำความรู้จักระหว่างเราแล้วกัน”เขาบอกฉันด้วยท่าสบายๆ แต่เป็นฉันที่ปรับตัวไม่ถูกเพราะก่อนหน้านี้ฉันพูดคุยกับเขาในฐานะลูกค้าคนหนึ่ง ซึ่งบทสนทนาต้องถูกกลั่นกรองและเลือกสรรมาแล้วในระดับหนึ่งเพื่อให้ถูกกาลเทศะในสถานที่ทำงาน“คุยกับผมเหมือนผู้ชายคนหนึ่งได้ไหม”“ก็ได้ค่ะ” ฉันตอบตกลงพลางเหลือบตามองคนที่กำลังตั้งใจขับรถ ในระดับที่เรียกว่าช้ามาก อาจจะเป็นเพราะเขาไม่คุ้นชินกับถนนที่กรุงเทพอย่างที่บอก“คุณไม่ได้อาศัยอยู่ที่กรุงเทพใช่ไหมคะ?”“เปล่าครับ ปกติผมอยู่ที่ฮ่องกง”“คุณเป็นลูกครึ่งไทย - ฮ่องกง?” เพราะเขาพูดไทยได้เลยคิดว่าเขาต้องมีเชื้อไทย“ผมเป็นลูกผสมน่ะ พ่อเป็นลูกครึ่งฮ่องกง - เยอรมัน ส่วนแม่เป็นลูกครึ่งไทย - เยอรมัน”ก็ว่าทำไมรูปร่างเขาถึงสูง

นอนพักไปเกือบสองชั่วโมงได้ก่อนจะอาบน้ำแต่งตัวออกไปทำงาน โชคดีหน่อยที่โรงแรมไม่ได้ไกลจากหอพักมากและใกล้กับรถไฟฟ้าอย่าง Bts ด้วย จึงสะดวกต่อการเดินทางไปทำงาน ไม่งั้นคงต้องเสียเวลาบนท้องถนนอีกมากโขเวลาล่วงเลยจนถึง 5 ทุ่มกว่าๆ แล้ว แต่ยังไม่เห็นใครบางคนที่บอกว่าจะมาที่นี่เพราะอยากเจอฉันเลย แล้วทำไมฉันต้องเชื่อคำพูดเขาด้วยเนี่ย! เขาก็แค่แขกขาจรที่มานั่งดื่มคนหนึ่ง ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเป็นใครมาจากไหน ดูจากหน้าตาไม่ใช่คนไทยร้อยเปอร์เซ็นต์แน่ ตาคมเฉี่ยวเหมือนมีเชื้อจีน แต่สีตาและเค้าโครงหน้าดูจะมีเชื้อยุโรปด้วย แต่เขากลับพูดไทยได้ชัดแจ๋ว เลยเดาไม่ออกว่าเขาเป็นลูกครึ่งหรือลูกผสมจากที่ไหน มีอย่างเดียวที่มั่นใจคือเขารวยแน่ๆ ดูจากเครื่องประดับกายทุกชิ้นบนตัวเขาแบรนด์ดังระดับโลกทั้งนั้น ที่สำคัญเขาดูมีภูมิฐานดูมีอำนาจบารมีใหญ่โตและเหมือนมีอะไรบางอย่างในตัวเขาที่ทำให้เขาดูน่าเกรงขาม“ถึงเวลาเลิกงานแล้ว น้องเทียร์ไปพักเถอะ” เสียงพี่ ‘โจ’ บาร์เทนเดอร์อีกคนที่เข้ากะดึกต่อจากฉันเอ่ยบอกเที่ยงคืนแล้วเหรอทำไมเวลาคืนนี้มันเร็วจัง….“ค่ะ พี่โจ ไว้เจอกันวันศุกร์นะคะ”“ครับ กลับดีๆ ล่ะเรา ถึงแล้วไลน์มาบอ

- เดย์ -ผมมาที่คาเฟ่เปิดใหม่ตรงหน้ามหาลัยที่ไอ้สามตัวนั้นนัดไว้ด้วยสภาพยังไม่ตื่นเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์เท่าไหร่ เพราะเมื่อคืนดื่มหนักไปหน่อยแถมยังไปต่อที่ห้องกับน้องอะไรสักอย่างจำชื่อไม่ได้แล้วตอนนี้ ทั้งที่พึ่งออกจากห้องเขามาแท้ๆเออ นั่นแหละ ได้แล้วจบ! ทำไมต้องจำชื่อให้เปลืองพื้นที่สมองด้วยขณะที่เดินมาถึงทางเข้าคาเฟ่ สายตาดันเหลือบไปเห็นผู้หญิงไซต์มินิสองคนที่กำลังเปิดประตูเดินออกจากร้านมา แต่ผมสะดุดตาเจ้าของเรือนผมดำขลับยาวสลวยเกือบถึงเอวนั่นมากกว่าออร่าความขาวเนียนชมพูทำให้ดวงตาที่หนักอึ้งของผมเบิกกว้างทันที ก่อนกวาดตาสำรวจเธออย่างเสียมารยาทร่างเล็กที่ไม่ได้ผอมเพรียวแบนราบ มีทรวดทรงองเอว ผิวขาวเนียนเปล่งปลั่งจนโดดเด่น หน้าตาจิ้มลิ้ม ดูน่ารัก น่าถนุถนอมสเปคผมเลย!อยากจีบว่ะ!แต่อยู่ๆ จะให้เดินเข้าไปขอเบอร์เลยคงดูแปลกๆ คงต้องสร้างเหตุการณ์ แล้วไอ้สมองอันชาญฉลาดของผมก็ทำงานได้ดีเกินประสิทธิภาพผมก้าวเข้าไปข้างหน้าโดยไม่ได้มองไปในทิศทางที่เดิน แต่ทำเป็นเสมองดูนั่นดูนี่ แอบเหลือบตามองอีกสองร่างเดินตรงออกมาเหมือนกัน ซึ่งเหมือนโชคจะเข้าข้างที่ทั้งสองเหมือนกำลังหันหน้าไปคุยกันอย่างออกรส

ไอญดาตื่นขึ้นมาในช่วงเช้าสาย ทว่าเจ้าของลำแขนแกร่งที่อุทิศให้เธอหนุนนอนตลอดทั้งคืนยังไม่ตื่น เธอรู้ว่าเดย์งอนนิดๆ เรื่องที่เธอแอบไปเที่ยวผับกับพวกรุ่นพี่คนสนิทเมื่อคืนหลังจากพวกเธอทานหมูกระทะเสร็จตั้งใจกลับบ้านจริงๆ ทานเสร็จกันตั้งแต่สองทุ่มกว่าๆ แล้วแต่พอขับรถผ่านแล้วแสงสีและเสียงเพลงมันดึงดูดเกินห้ามใจ ลูกพีชเลยสั่งให้เคทที่หน้าที่เป็นสารถีจอดแล้วบอกว่าขอแวะฟังเพลงแป๊บเดียว แค่ชั่วโมงเดียวแล้วกลับชินกับเดย์ไม่รู้หรอก ซึ่งเคทกับข้าวฟ่างที่เป็นสายเที่ยวสายดื่มอยู่แล้วก็เออออเห็นด้วยทันที รุ่นน้องอย่างเธอและนานิจะปฏิเสธได้อย่างไรและที่เธอกับลูกพีชไม่บอกแฟนหนุ่มเพราะไม่อยากให้สองหนุ่มไปเฝ้า บอกไว้แล้วว่าวันนี้เป็นวันของสาวๆ หนุ่มๆ เองก็นัดกันที่ห้องเดย์แล้ว แยกย้ายกันไปมีเวลาให้เพื่อนบ้างแต่จากที่บอกว่านั่งฟังเพลงแป๊บเดียว เบียร์ผ่านไปสามโปรสาวๆ ก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะกลับ และดื่มเพลินจนเวลาล่วงเลยเกือบสี่ทุ่ม สุดท้ายเดย์กับชินก็จับได้เสียพวกเธอแอบหนีเที่ยวไอญดาคุ้นคิดวิธีง้องอนเดย์อยู่หลายนาทีก่อนจะฉีกยิ้มกว้างเมื่อถึงอะไรออก‘จะง้อใครก็เอาของที่เขาชอบมาง้อ’เธอรู้ดีว่าเดย์ชอบอะไร แล

หลายเดือนต่อมา….วันนี้เดย์ได้นัดอีกสามหนุ่มมาดื่มกันที่ห้องเนื่องจากไอญดามีนัดไปทานหมูกระทะกับนานิและรุ่นพี่คนสนิทอย่างลูกพีช เคทและข้าวฟ่าง ตามประสาสาวๆ เดย์เลยนัดหนุ่มๆ มานั่งดื่มกันที่ห้องและที่นัดดื่มที่ห้องเพราะตอนนี้หลายคนเริ่มมีพันธะจึงสะดวกกว่าที่จะดื่มกันที่ห้องมากกว่าการไปนั่งดื่มที่ผับ“แดกหมูกระทะอะไรวะ 3ทุ่มยังไม่กลับเลย” เดย์ว่าน้ำเสียงเครียดๆ หลังยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู“มึงจะห่วงอะไรนักหนา เขาก็แค่ออกไปเจอเพื่อน แล้วก็ไปกันตั้งหลายคน” เรนจินปรามคนที่เดินจงกรมวนไปมาในมือถือโทรศัพท์ด้วยสีหน้าชั่งใจ“รู้ว่าไปหลายคน แต่ผู้หญิงทั้งนั้น ชินลองโทรหาพีชสิ”“แล้วมึงไม่โทรหาไอเองอ่ะ” ชินเลิกคิ้วถาม“มันไม่กล้าไง ถึงให้มึงไปเค้นคนของมึงแทน” เรนจิตอบแทนเดย์ เพราะเท่าที่เขาสังเกตอาการเดย์ที่เดี๋ยวปลดล็อกโทรศัพท์เหมือนจะกดโทรออกแต่ชั่วอึดใจก็กดล็อกโทรศัพท์แล้วเดินวนไปมาจนเขาเวียนหัว“แล้วมึงคิดว่ากูกล้าเหรอ ก่อนออกไปพีชยังสั่งกูอีกด้วยว่าห้ามโทรตาม ตามพิมพ์ตาม ถึงเวลาจะกลับเอง” ชินแจกแจงกับเดย์เพิ่มเติมถึงเหตุผลที่เขาไม่กล้าโทรตามแฟนสาว“แล้วมึงก็เชื่อฟัง?”“เอ้า ไอ้นี่ ไม่เชื่อฟัง

ก่อนเปิดภาคเรียนที่ 2 ที่จะถึงอีกไม่กี่วัน เดย์ขอให้ไอญดาพาเขาไปเจอพ่อแม่ของเธอ ซึ่งไอญดาก็ตอบตกลงและทำการนัดพ่อกับแม่ของเธอให้“ไปบ้านไอแล้วจะแนะตัวว่าเป็นอะไรกับไอคะ?”“แฟนไง” เดย์ขมวดคิ้วตอบอย่างไม่เข้าใจ ก็เขาเป็นแฟนเธอ ถ้าไม่ให้แนะนำว่าเป็นแฟนแล้วเป็นอะไร? ผัวงี้? ไม่ได้มั้งพ่อกับแม่เธอคงไล่เขาออกบ้านพอดี“ไอบอกตอนไหนว่าพี่เดย์ผ่านช่วงดูพฤติกรรมแล้ว?” ไอญดาทำหน้าซื่อตาใสถามต่อ ต่างหากอีกคนที่เริ่มขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างเครียดๆ“ก็ตั้งแต่วันที่ไอโยกให้ที่โซฟาไง วันที่พี่สักมาอ่ะนั่นไม่ใช่คำตอบเหรอ?”“อย่ามาโมเมเอาเองสิคะ วันนั้นไอไม่ได้พูดเลยว่าพี่เดย์ผ่านแล้ว” ไอญดาลอยหน้าลอยตาตอบ“ไอ เอากันทั่วห้องขนาดนี้ยังไม่ใช่แฟนแล้วจะเป็นอะไร” พื้นที่เดียวที่ยังไม่ได้ใช้เป็นสนามรักคือเพดาน เพราะเขาไม่ใช่สไปเดอร์แมนโว้ย! ที่จะพาเธอไปกระดึ๊บๆ อยู่บนเพดานห้องได้“ที่ระเบียงยังไม่เคยนะคะ” ไอญดาแย้งหน้าตาใสซื่อ ทำเอาเดย์อยากจะจับเธอมาตีก้นลงโทษสักทีสองทีโทษฐานที่เธอกำลังปั่นเขาอยู่“เอาไหมล่ะ จัดให้ตอนนี้เลยก็ยังได้ แต่หลังจากวันนี้ เราสองคนอาจจะกลายเป็นคนดังในเวปหนังโป๊ได้นะ” เพราะตัวระเบียงที่ค

สองสัปดาห์ต่อมา….เดย์ได้ถอดเฝือกแล้วกลับมาเดินเหินโดยไม่ต้องใช้ไม้ค้ำเดินอีก แต่ยังทำกิจกรรมโลดโผนไม่ได้ ซึ่งเซ็กซ์ไม่ถือว่าเป็นกิจกรรมโลดโผนถ้าท่าไม่แอดวานซ์เกินไปแล้วตอนนี้ที่เดย์จับไอญดากินในห้องน้ำก็ยังถือว่าเป็นท่าเบสิคเพราะฉะนั้นไม่มีอะไรให้ต้องกังวลเรื่องขาเลย“อ๊ะ! อ๊ะ!” เสียงร้องครางกระเส่ากับเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังผสานในห้องน้ำดังจากสองร่างเปล่าเปลือยที่กำลังสอดประสานกันใต้ฝักบัวที่ถูกเปิดทิ้งไว้นานนับชั่วโมง จนเกิดไอน้ำลอยฟุ้งทั่วห้องร่างบางถูกจับให้หันหน้าเข้ากับกำแพงโดยมีร่างสูงใหญ่แนบชิดอยู่ข้างหลัง ริมฝีปากร้อนและสันจมูกโด่งซุกไซร้ ขบเม้มไล้เลียผิวอ่อนตามลำคอระหง ลาดไหล่ลงไปที่แผ่นหลังจากคลั่งไคล้ หลงใหล ในขณะที่เอวสอบก็ตวัดเข้าออกในจังหวะที่หนักหน่วง“โคตรเสียวเลยไอ” เดย์กระซิบบอกเสียงหอบๆ เขาไม่ได้มีเซ็กซ์แบบจัดเต็มแบบนี้มานานหลายเดือน กระแทกเข้าออกไม่กี่ทีก็แทบจะแตกพร่าแม้ว่าหลายสัปดาห์ที่ผ่านมาเขากับเธอก็มีอะไรกันมาตลอด แทบทุกวันด้วยซ้ำ แต่เพราะขายังไม่หายดี ท่าเลยค่อนข้างจำกัด ส่วนมากเป็นคนตัวเล็กที่เป็นคนโยก มันก็ดีแหละ ดีมาก แต่ได้กระแทกเอง คุมจังหวะเองมันก็ด

หลายสัปดาห์ต่อมา….เมื่อการสอบปลายภาควันสุดท้ายเสร็จสิ้นลง สี่หนุ่มฉายาเจ้าชายวิศวะก็พากันมาฉลองสอบเสร็จที่ร้านอาหารกึ่งบาร์ ต่างจากปกติที่จะพากันฉลองที่ผับแถมมหาลัย แต่ด้วยความที่เดย์ยังไม่ถอดเฝือกและยังต้องใช้ไม้ค้ำเดินอยู่ แม้จะลดเหลือแค่อันเดียวแล้วก็ตาม สี่หนุ่มจึงต้องปรับเปลี่ยนสถานที่ฉลองเพราะขืนเดย์ไปผับในสภาพนี้ คงดูกระเสือกกระสนเกินไป แถมข้างในยังแออัดมากไม่เหมาะกับคนที่เดินเหินยังไม่สะดวกอย่างเดย์เลยและแม้จะเป็นนัดของหนุ่มๆ แต่ไอญดาก็ได้รับอนุญาตให้ติดส่อยห้อยตามมา เพราะต้องขับรถมาส่งและรับเดย์กลับเนื่องจากอีกสามหนุ่มไม่ได้ขับรถมาเพราะเตรียมตัวจัดหนักกันเต็มสตรีม วันนี้เลยไม่มีใครเป็นสารถีไปรับเดย์ และอีกผลหนึ่งคือเดย์ติดแฟนสาวมาก ไปไหนก็ต้องหนีบไปด้วยทุกที ไอญดาจึงได้ร่วมวงกับหนุ่มๆ อยู่บ่อยครั้งไอญดากับเดย์นั่งแอบอิงดูเมนูอาหาร พูดคุยกันกะหนุงกะหนิงไม่เกรงใจชินกับเรนจิที่นั่งร่วมโต๊ะเลย แต่พอทั้งคู่เห็นไนท์กลับดีดตัวออกจากกันแทบทันที แถมยังมีท่าทีเกร็งๆ อีกด้วยไนท์ถอนหายใจพรืดอย่างไม่ชอบใจที่เดย์กับไอญดาเป็นแบบนี้ทุกครั้งที่เห็นเขา เขารู้ว่าทั้งสองเกรงใจและพยายามไม่ให้

เดินมาถึงหน้าตึกก็ต้องตกใจเมื่อทุกคนอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา ไอญดา เดย์ ชิน เรนจิ เอิงเอย คิม และลูกพีช อยู่กันครบขนาดนี้คงเตี๊ยมกันมาแล้ว“โว้ มีเดินมาส่งด้วย” “ให้เกียร์ให้ใจ”“อุ๊ย! สร้อยข้อมือสวย”“ประกาศตัวผ่านโซเซียลฉ่ำ”“รูปคู่ก็มา”“เปลี่ยนรูปโปรไฟล์คู่”“My night”ชินเป็นคนแรกที่เปิดแซว จากนั้นคนอื่นก็แซวตามๆ กันมา ไนท์โคลงหัวอมยิ้มขำ มันก็เขินนิดๆ ที่เพื่อนแซว ต่างจากนานิที่โดนแซวจนเขินไม่ไหวหนีมาหลบข้างหลังไนท์ทุกคนลุ้นคู่ไนท์กับนานิมาพักใหญ่แล้ว ว่าเมื่อไหร่ทั้งสองจะเปิดตัวสักที แล้วในวันนี้ก็มาถึงเลยขอแซวหน่อย อีกอย่างไนท์สร้างซีนไว้เสียใหญ่โตเมื่อวาน“เมื่อวาน เล่นไว้ซะใหญ่เลยนะมึง” เหตุการณ์เมื่อวานเป็นที่กล่าวถึงกันมากในโซเซียล มีทั้งรูปและวิดีโอของไนท์กับนานิและก็มิลล์ เพจดังของมหาลัยก็เอาไปใส่สีตีไข่ว่าเกิดศึกแย่งหญิงระหว่างหนุ่มฮอตวิศวะกับหนุ่มตีว่าที่คุณหมอ มีคนมาคอมเมนต์มากมาย บ้างก็บอกว่ากินกันไม่ลงเพราะหล่อกันคนละแบบ จนเกิด #ทีมหมอมิลล์ #ทีมไนท์ แต่หลังจากที่ไนท์กับนานิแชร์สถานะใหม่บนโซเซียล พร้อมกับเปลี่ยนรูปโปรไฟล์ที่เป็นรูปคู่ของทั้งสองพร้อมกันและเป็นรูป

กริ๊งๆ เสียงนาฬิกาปลุกยามเช้าตรู่ นานิคว้าโทรศัพท์มาปิดนาฬิกาปลุก ในช่วงที่เธอขยับตัวไปเอื้อมโทรศัพท์ก็ทำให้ร่างหนาที่กอดรัดอยู่ด้านหลังขยับตัวตื่นตามไนท์ส่งเสียงอู้อี้ในคออย่างขัดใจนิดหน่อย เนื่องจากเขายังอยากนอนกอดร่างนุ่มนิ่มนี้ต่อ ปกติเขาไม่ใช่คนขี้เซาหรือตื่นสาย แต่ไม่รู้ทำไมตั้งแต่มีนานิมานอนด้วยเขาก็ไม่อยากลุกจากที่นอนเลย บวกกับไม่ได้กอดเธอตั้งหลายคืนแล้ว วันนี้เขาเลยไม่อยากลุกจากที่นอนเลย“ตื่นได้แล้วค่ะ วันนี้เรามีเรียนเช้ากันนะ”“อืม” ไนท์ตอบกลับเสียงอืมเบาๆ ในลำคอ แล้วซุกใบหน้าเข้ากับซอกคอด้านหลังนานิ จมูกโด่งกดหอมไปทั่วจนถึงลาดไหล่ กดริมฝีปากขบเม้มตามผิวเนื้อเนียนในขณะที่ตาสองข้างยังปิดสนิทอยู่“พี่ ไม่เอาค่ะ เดี๋ยวไปเรียนสาย” นานิย่นคอหนีจมูกปากและลิ้นที่เริ่มไล้เลียไปยังใบหู เมื่อคืนหลังจากให้เกียร์ให้ใจไนท์ก็ให้ตัวเขามาแบบรัวๆ จนเธอแทบจะสลบเหมือดคาเตียง ตื่นเช้ามายังหื่นใส่อีก“พอแล้วค่ะ” เอ่ยเตือนอีกครั้งเพราะเริ่มรู้สึกถึงบางอย่างที่มันเริ่มขยายตัวถูไถอยู่ตรงก้นของเธอ ไนท์เป็นคนเครื่องติดง่ายเธอรู้ดี ถ้าห้ามได้ให้รีบห้ามไม่งั้นยาว ปกติเธอก็ไม่ใช่คนเล่นตัวอะไรแต่ตอ

“ยกเลิกตั้งนานแล้วทำไมยังเก็บเอกสารไว้อีกล่ะคะ”“ลืม ลืมจริงๆ เพราะพอยกเลิกก็ไม่ได้สนใจเรื่องนั้นอีก”“โห แบบนี้เราก็ร้องไห้ฟรีสิ” เสียน้ำตาไปเป็นปี๊บ แต่จะว่าร้องไห้ฟรีก็ไม่ใช่เพราะพอเกิดเรื่องนี้เธอกับเขาเลยได้เคลียร์ใจกันเหมือนตอนนั้น ไม่งั้นไม่รู้ว่าเธอจะได้มีโอกาสคุยกันตรงไปตรงมาแบบนี้ไหม“แล้วเราไปรู้ได้ยังไง รู้ตอนไหน” เมื่อกี้ถามไปแล้วแต่ยังไม่ได้คำตอบ“ตอนที่เราหาเอกสารที่ฝากพี่ปรินต์ไง เราหาบนโต๊ะไม่เจอเลยลองค้นในลิ้นชักที่โต๊ะทำงานดู”“งั้นก็วันเดียวกับที่เดย์เจอ” “พี่เดย์ก็พึ่งรู้เหรอคะ?”“อืม เรื่องเรียนตอนพี่ไม่ได้บอกใครเลย พ่อกับแม่ก็ไม่ได้บอก”“โห ใจร้าย ไม่คิดบ้างเหรอคะว่าคนรอบข้างจะเสียใจตอนรู้ว่าพี่จะไปเรียนต่อ”“คิดสิ แต่ไม่คิดว่าทุกคนจะเสียใจขนาดนี้” เพราะเขาแค่จะไปเรียน เรียนจบก็กลับมาแล้ว ไม่ได้ไปแล้วไปลับเสียหน่อย“ที่พี่ตัดสินใจไปเรียนต่อเพราะไอใช่ไหม”“อืม มันเป็นอารมณ์ชั่ววูบ ตอนนั้นคิดแค่ว่าคงอยู่เห็นเดย์กับไอรักกันไม่ได้ เลยอยากหนีไปไกลๆ “ “พี่คงรักไอมาก” “เคย..แค่เคยรัก” ตอนนี้แค่เคยรักเท่านั้นและไม่ได้มีความรู้สึกแบบนั้นต่อไอญดาอีกต่อไป ไม่มีเลย เพราะ

ไนท์พานานิขึ้นมาคุยต่อบนห้องเนื่องจากมีอีกหลายเรื่องเลยที่เขาอยากอธิบาย“คุยกันบนเตียงได้ไหม อยากนอนกอดเรา คิดถึง” พอบอกไปแบบนั้นนานิก็มองด้วยสายตาไม่ไว้วางใจ “แค่นอนคุยกันจริงๆ “ พอไนท์ยืนยันแบบนั้นนานิก็ยอมนอนลงในอ้อมแขนแกร่งแล้วหนุนศีรษะไว้ที่อกแข็งๆ ของไนท์ไนท์กดจมูกบนเรือนผมยาวสลวยสูดดมกลิ่นแชมพู กลิ่นครีมอาบน้ำ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นคาราเมล เขาโคตรคิดถึงเธอเลย ตอนนี้เหมือนหัวใจเขากลับมาเต้นอีกครั้ง เขาเหมือนต้นไม้ที่ใกล้ตาย ใบแห้งเหี่ยวเฉ่า ทว่าอยู่ๆ ก็มีคนมารดน้ำช่วยชีวิตมันไว้“คิดถึง” ตั้งแต่วันที่เธอขอยุติความสัมพันธ์ เขาก็นอนไม่หลับ อาลัยอาวรณ์ถึงแต่เธอ ร่างนุ่มนิ่ม กลิ่นหอมละมุนที่คุ้นจมูกที่ได้สูดดมแล้วรู้สึกสบายใจ เธอเป็นเซฟโซนของเขา “เราก็คิดถึงพี่” นานิว่าแล้วกระชับเรียวแขนที่กอดรัดร่างหนาเอาไว้“แล้วรักพี่ไหมครับ?”“รักค่ะ” นานิตอบเสียงเบาและก็ไม่ได้เงยหน้าขึ้นไปสบตาไนท์ตอนพูด ก่อนหน้านี้เธอตะโกนคำว่ารักใส่เขาด้วยความโกรธแต่พอตอนนี้ไม่ได้อยู่ในอารมณ์นั้นอีกแล้ว แล้วเขาก็มาถามกันตรงๆ มันก็เกิดขัดเขินขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ไนท์ยกยิ้มบางทอดสายตามองคนตัวเล็กในอ้อมกอดด้วยความร

ไนท์ขับมอเตอร์ไซค์พานานิกลับและเพื่อความปลอดภัยของผู้หญิงที่เขารัก ไนท์ก็เสียสละหมวกกันน็อกให้นานิ ระหว่างทางก็ได้ยินเสียงสะอื้นดังขึ้นครั้งคราวจากข้างหลัง บ่งบอกว่าคนตัวเล็กกำลังร้องไห้ จะหยุดรถกลางรถปลอบก็ไม่ได้ จะขับเร็วขึ้นก็ห่วงความปลอดภัยของเธอ ตลอดทางไนท์ขับมอเตอร์ไซค์ด้วยความวุ่นวายใจ โชคดีที่คอนโดตั้งอยู่ไม่ไกลจากมหาลัยเท่าไหร่ และในที่สุดเขาก็พาเธอมาก็ถึงจุดหมายพอมอเตอร์ไซค์หยุดนิ่งนานิก็รีบลงทันที เธอซ้อนคันนี้มาหลายครั้งแล้วเลยรู้วิธีลงอย่างคล่องแคล่ว จากนั้นก็ปลดล็อกถอดหมวกกันน็อกยื่นคืนให้ไนท์แล้วทำท่าจะไป เห็นแบบนั้นไนท์ก็รีบคว้าตัวนานิไว้แล้วใช้อ้อมแขนแกร่งกอดรัดเธอไว้ในอ้อมกอด “จะไปไหน ไม่ให้ไป”ตุ้บ!กำปั้นเล็กทุบเข้าที่หน้าอกแกร่งในขณะที่สองแก้มยังอาบไปด้วยน้ำตา เธอร้องไห้ด้วยดวงตาแดงก่ำ ใต้ตาบวมแป่ง ใบหน้าเลอะเทอะไปด้วยคราบน้ำตา ร้องไห้จนหยุดสะอื้นไม่ได้ตุ้บๆๆๆ!!เสียงทุบจากกำปั้นเล็กดังต่อเนื่อง ซึ่งไนท์ก็นิ่งให้คนในอ้อมกอดระบายจนพอใจ เขาไม่แน่ใจว่าเธอโกรธเรื่องอะไร แต่รู้ว่าโกรธมากเพราะกำปั้นน้อยทั้งสองข้างทุบมาอย่างไม่ออมแรง“อย่ามาทำเหมือนรัก ถ้าไม่คิดจะรั

แววตาเจ็บปวดแสนเศร้าของนานิเมื่อครู่นี้ทำให้ไนท์สับสนบวกกับคำพูดหลายอย่างทีคุยกับเพื่อนเมื่อเช้าด้วย ‘อย่ามาทำเป็นพระรองแสนดีอีก มึงก็รู้ว่าเป็นพระรองมันเจ็บ เป็นพระเอกกับเขาบ้างสิวะ’‘เขาเป็นของมึงท่องไว้ ถ้ามันอยากได้ก็สู้กันให้ตายไปข้างหนึ่งเลย’ถ้าเราหัวใจตรงกันแล้วทำไมเขาต้องยอมเสียเธอไปให้คนอื่นด้วยวะ รักแรกแล้วไง ใครกลัว รอบนี้เขาจะสู้ให้ตายกันไปข้างหนึ่ง ถ้าเรื่องนี้เธอเป็นนางเอกเขาก็จะเป็นพระเอกไนท์วนรถกลับเข้ามาอีกครั้งทั้งที่ขับออกไปเกือบถึงทางออกหน้ามหาลัยแล้ว แต่พอขับเข้ามาก็เห็นนานิกำลังขึ้นรถเบนซ์คันสีดำที่เขารู้ดีว่ามันคือรถของใครมึงอีกแล้วเหรอ?ไนท์ดับเครื่องมอเตอร์ไซค์ถอดหมวกกันน็อกออกด้วยความรีบร้อน ในใจเดือดปุดๆ ที่เห็นมิลล์มารับนานิ ก้าวตรงไปที่รถของมิลล์แล้วพอเดินเข้ามาใกล้ๆ แล้วเห็นมิลล์โน้มตัวมาหานานิ ท่าทางเหมือนทั้งสองกำลังจูบกัน วินาทีนั้นความโกรธก็พุ่งปรี๊ด ไนท์โกรธเลือดขึ้นหน้ากระชากประตูฝั่งข้างคนขับออกด้วยความโมโห“ทำบ้าอะไรกัน” กระชากประตูเปิดออกก็ลากร่างบางออกมาแล้วตะโกนถามโดยไม่สนนักศึกษาหลายคนที่อยู่แถวนั้นทุกคนต่างพากันมาเมียงมองอย่างให้ความสน