Chapter 5

3rd Person's POV

Nasa kalagitnaan ng pag-iisip si Dasha, nang tumunog ang kanyang phone. 

"Hello?"

"Hello, Apo. Nasaan ka ba? Kanina pa ako nagpapadala ng mensahe sa'yo, hindi mo ako sinasagot."

Mabilis niyang ni-loudspeaker ang cellphone nito saka niya tsinek ang inbox. Napalunok siya nang makita ang sunud-sunod na mensahe galing sa kanyang Lola. 

"O-Opo, Lola. Nakita ko na. Pasensya na po."

"Oh, siya. Mag-iingat ka kung nasaan ka man. Ikaw ay sumagot sa mensahe ko, ha?"

"Opo," magalang niyang sagot. 

Isa-isa nitong binuksan at binasa ang pinadalang mensahe sa kanya ng kanyang lola buhat nang patayin nito ang tawag. 

[phone]: "Apo, mag-iisang taon na kita hindi nakikita. Dalawin mo ako."

[phone]: "Apo, tawagan mo ako."

[phone]: "Apo, nag-aaral ka pa ba? Nag-enroll ka ba sa kolehiyo?"

[phone]: "Sumagot ka aking Apo."

Hindi niya napigilan ang kanyang sarili na mapangiti. Habang may mga matang nakatingin sa kanya. 

"Hanep sa pamangkin mo, Blaise. Napakaganda ng girlfriend!" tudyo ng isang lalaki. "Pagmasdan mo. kung gaano kaganda ang mukha niya. Napakaliit, nakakaakit ang mga mata, matangos ang ilong, maliit  at mapula ang mga labi!"

Natahimik ito nang pailalim siyang titigan ni Blaise. 

"Fuck off!" sabi nito sa lalaki. 

Biglang nakaramdam ng kakaiba si Blaise kay Dasha nang pakatitigan niya ito. Hindi niya maintindihan ang sarili. Basta't nakaramdam siya ng galit nang matanaw nito ang pamangking si Torin, habang hawak ang mga kamay ni Dasha. 

Kung kasing talim lamang ng blade ang pagkakatingin nito sa magkahawak na kamay ng dalawa, siguradong putol na ang mga 'yon. 

Nanatiling tahimik si Blaise habang umiinom mag-isa. Alak ang nasa harapan nito ngunit nasa magkasintahan ang kanyang nga mata at diwa.

Hindi simasasya nang mapatingin si Torin sa kanyang tiyuhin.

"Tito, Blaise!" tawag pansin nito. 

Pansin ninTorn ang malamig na mukha ni Blaise, tumingin nga ito sa kanya. Ngunit, kahina-hinala ang mga titig nito. 

Ipinagsawalang bahala iyon ni Torin. Nag-iinom ang Tito Blaise niya, sa isip-isip niya ay lasing na ito kaya ganu'n ito makatingin. 

Bumalik ang atensyon ni Torin kay Dasha. 

"Wait, basa na ang palad ko," ani Dasha. 

Natawa si Torin, "Pasmado ka pala?"

Ngumiti lamang si Dasha. Wala itong nararamdaman kay Torin. Alam niya sa kanyang sarili na hindi niya gusto ang lalaki. Ngunit, ayaw niya itong masaktan kaya binigyan niya ito ng pagkakataon upang patunayan ang sarili. 

Kailangan niya makahanap ng paraan bago pa man dumating ang araw na napagkasunduan nilang dalawa. Hindi pwede na mahulog siya rito, kaya gagawa siya ng paraan upang hindi matuloy ang pakikipag relasyon sa lalaki. 

"Nagugutom na'ko. May pagkain pa ba?"

"Na naman? Kakakain lang natin, 'di ba?" ani Torin. 

"Ah, eh, nagugutom. pa 'ko, eh! Namamahalan ka siguro sa mga pagkain dito—"

"Tara!" mabilis nitong hinatak ang kamay ni Dasha saka dinala sa restaurant. 

Napalunok si Dasha nang makita ang presyo ng mga pagkain. 

"Sure ka ba?" tanong niya. 

"What do you think of me?" ani Torinmo"Order-in mo lahat ng gusto mo," dagdag pa nito. 

Natigilan si Dasha. Bigla siyang nakaramdam ng panghihinayang. Ang totoo ay hindi siya gutom, sinusubukan lamang nito si Torin. Nanghihinayang siya hindi dahil mayaman ang lalaki, kundi dahil walang kakain ng pagkamahal na agkaing posibleng bilhin ni Torin para sa kanya. 

"Kung ayaw mo, ako ang o-order."

Napanganga si Dasha sa ginawa ni Torin. Hindi ito kumibo hanggang madala sa kanilang mesa ang mga pagkain na binili ni Torin. 

"Ang dami naman nito?" 

Seryosong tumingin si Torin sa kanya. 

"Para hindi ka na magutom at magreklamo," anito. 

Natahimkk si Dasha hanggang sa makatapos si Torin. 

"Akala ko ba gutom ka?" tanong ni Torin. 

Tumikhim siya. 

"N-Nawalan ako ng gana. Siguro kasi, marami aking nakikita." Pagdadahilan nito. 

Halos isang taon nang kilala ni Torin si Dasha. Magkaklase sila. Ang nakasanayan niyang Dasha ay tahimik, elegante, matalino, at mabait. Makulit kung minsan, pero hindi mapag-aksaya ng bagay. Lalo na, pagkain. 

"Punta lang ako ng restroom," paalam ni Torin. 

Umisang tango si Dasha. 

Habang naghihintay ay nakaramdam sya ng pagkabagot. Ilang minuto ang lumipas, wala pa ring Torin na bumabalik. Sa sobrang bagot, sinubukan niyang inumin ang alak na hinatid sa kanya ng isang waiter. 

"Anong inumin 'to? Sabi ng lalaki ay alak daw ito, pero hindi ko nalalasahan na mayroon itong alcohol."

Natuwa siya't muling humingi ng alak. 

"Bakit parang nakaka-adik ka?" bulong nito sa sarili. 

Uminom siya nang uminom hanggang sa hindi nito namalayan na lasing na siya.

Napahawak siya sa kanyanh sintido nang umikot ang kanyang paningin. 

"Shit..." alam niya sa sariling lasing na siya, ngunit hindi nito kaya ang tumayo upang puntahan si Torin. 

Lumunok siya't humawak sa kanto ng mesa kung saan ito nakaupo nang maramdaman ang hilo. Hanggang sa tuluyan siyang makatulog at hindi na alam ang sunod na nangyari sa kanya. 

Sapo ang ulo nang magising si Dasha. Hindi niya alintana ang dilim ng kwarto, kung nasaan man siya. Mas nabahala siyang kumapa ng blanket upang ibalot sa nilalamig niyang katawan. 

Napabalikwas siya nang maalala ang huling tagpo sa kanila ni Torin. Hindi niya alam ang gagawin, lalo nang makaramdam ng kirot sa pagitan ng kanyang mga hita. 

"Shit!" 

Agad niyang napansin ang hubad na katawan. Doin ay napagtanto niya na may nangyari... 

Nagsimulang bumuhos ang mga luha sa kanyang mukha, nang mapagtanto nitong wala na ang pagkabirhen niya. 

Alam niya ito, sapagkat ramdam niya na mayroong gumalaw sa kanya. 

Nayakap niya ang kanyang sarili dahil sa labis na kabiguan na kanyang nadarama. Galit na galit siyang inalala ang usapan nila ni Torin. 

"Akala niya ba ay mamahalin ko siya sa kanyang ginawa..." sabi nito sa kanyang sarili. 

"Hindi ka nagtagumpay, Torin. Hindi kita mamahalin, hindi!" salita niya pa. 

Tumigil si Dasha sa pagluha nang makapa niya ang kanyang cellphone. Binuksan niya ito upang hanapin kung nasaan ang switch ng ilaw. Pinilit niyang tumayo ang sarili kahit may nararamdamang kirot sa pagitan ng kanyang mga hita. 

Muli siyang napaluha nang mabuksan ang ilaw. Umupo siya sa tabi ng pintuan saka lumuluhang pinagmasdan ang dugo na nasa blanket. 

Doon niya nakumpirma ang kanina pa niyang kutob. 

"Napakasama mo..." muli niyang bulong sa sarili. 

Tatayo na sana siya, pero bigla itong natigilan nang bumukas ang pintuan. 

Si Torin ang nasa isip niya. Si Torin lang suspetsa niya na gagawa nito sa kanya, pero laking gulat niya nang hindi si Torin ang iniluwa ng pintuan. 

"Ikaw..." 

Hindi niya maintindihan ang nararamdaman. Tila gusto niyang maglaho sa mga sandaling iyon. Hindi niya sigurado kung ano ang pakay ng lalaking ito sa kanya. Isa lang ang alam niya, hindi si Torin ang gumawa nito sa kanya. Kundi, ang tiyuhin niya!