Novel-novel oleh Imylerinks

I continued chasing him. Hindi na lang siya simpleng plano—hindi na lang siya tungkol sa grades o sa kung paano ko siya mapapaikot sa mga daliri ko. Somewhere along the way, naging laro na siya. Isang laro na ako mismo ang hindi sigurado kung sino ang nananalo.Sa mga sumunod na araw, sinigurado kong lagi akong nasa paligid niya.Sa sala habang nagbabasa siya? Nandoon ako, kunwari nanonood pero pasulyap-sulyap sa kanya.Sa kusina habang nagtitimpla siya ng kape? Bigla na lang akong lilitaw, offering help kahit hindi naman niya kailangan.Sa study room? Mas lalo.“Ano ‘yan?” tanong ko minsan habang nakasandal sa mesa niya, pinagmamasdan ang mga papel na hawak niya.Hindi siya agad sumagot. As usual.“Work,” malamig niyang sagot, hindi man lang ako tinignan.I smirked. “Obviously.”Lumapit pa ako, sumilip sa sinusulat niya. “Grading papers?”Tumango lang siya.“Then maybe…” I leaned closer, lowering my voice just a bit. “You can grade mine higher?”Tumigil ang kamay niya.Dahan-dahan siy

Hindi ako makatulog that night. I can't believe na sa lahat ng lalaki sa mundo, that man pa talaga ang napili nina mommy at daddy para sa akin. I mean… seryoso ba sila?What do you mean mayaman naman pala siya? The hell—sideline niya lang ang pagiging professor? Damn it. Mas lalo tuloy akong nainis.At ang pinaka nakakainis sa lahat—hindi ko maintindihan kung anong pumasok sa isip ni Daddy para ipagkatiwala ako sa kanya. Hindi ba siya nag-aalala? Hindi ba siya natatakot sa kung anong pwedeng mangyari sa akin? I mean, I barely know the guy!“Waaah! No way!” napaungol ako habang nakatalukbong sa kumot. “He’s not my fiancé. I’m too young para sa ganitong setup.”Pero napahinto ako.…Pero teka. Okay na rin siguro?Napangisi ako sa kisame habang unti-unting nabubuo ang isang ideya sa utak ko. What if gamitin ko ang situation na ‘to? I mean… if he’s technically my fiancé…Then maybe—“He’s gonna help me to survive in college!” bigla kong sigaw, parang may na-discover na life hack.Bago pa a

Chasing him is like I was chasing the sky. Napakailap niya. I tried studying him from his socmeds. But all of his account are private. I add him on Facebook but he didn't accept it. I follow him on Instagram, but he didn't follow back. Wala tuloy akong makuhang panlaban sa kanya. Maybe my moves are wrong. I need to be nice on him. “Anong nangyari dito, Ms. Cloughd?” our cook, exclaimed.I just gave her a playful smile. “I'm cooking?!”Napasampal siya sa noo niya. Saka ko lang narealize kung gaano kagulo ang buong kitchen. I'm trying to bake a cookies, while watching tutorial on YouTube. Hindi ko namalayan na nagkalat ang flour sa table. May mga dough na nalaglag sa sahig. Ang kalat ng mga baking tools. Ang pangit pa ng nabuo kong uncooked cookies. I think, nasobrahan iyon sa tubig. Sayang ipapatikim ko pa naman sana kay Mr. Austine ang cookies ko. “Delaela,” tawag ko sa cook namin. “Help me.”Hindi iyon pakiusap. Utos iyon. I need her help na. “You know how to bake a cookies, r

I am right. Business isn't for my beauty. Parang suot ko ang isang sapatos na hindi kasya sa akin. Kahit anong pilit, masakit pa rin. Dahil hindi talaga para sa akin. Fiona and I became friend. Kahit minsan hindi ako makarelate sa mga business related topics na ikinuwento niya sa akin. Pero, siya lang ang pwedeng maging friend. Di ko kasi type ang mga mukha ng ibang classmates ko. She's nice naman pala. She supported me. She helped me kapag nahihirapan ako. Siya ang nag-eexplain sa akin ng paulit-ulit, kahit ilang beses ko nang hindi gets. Hindi siya napapagod. Hindi siya nanunumbat.But… the fuck!First semester and midterm pa lang, bagsak na ako. All my majors are all bagsak. Parang sabay-sabay silang nagkasundo na ipamukha sa akin na mali ang pinili kong landas. Na kahit anong ganda, kahit anong ngiti, kahit anong charm—hindi sapat ‘yon kapag utak na ang labanan.At ang pinakabagsak, ay ang subject ni Mr. Austine.Ewan ko ba kung bakit mas masakit kapag sa kanya galing. Siguro

Kung may award lang sana para sa pinaka-unlucky na estudyante sa unang araw ng klase, sure akong uuwi akong may trophy. Gold. May ribbon pa. At may pangalan ko na naka-engrave nang bongga: Amora Cloughdeth Medina Faulkerson — ang student na sinampal ang sarili niyang professor bago pa man magsimula ang semester.Yes.That happened.At yes, buhay pa ako.Barely.Kung may replay lang ang buhay, babalik ako sa eksaktong sandali kaninang umaga. ‘Yong part na bumangon ako sa kama kahit masakit ang ulo ko. ‘Yong part na sinabi kong “Kaya ko ‘to.” Sana doon pa lang, humiga na ulit ako. Nagkumot. Nagkunwaring may sakit. Nagpakalunod sa yaman namin habang buhay.Pero hindi. Eto ako ngayon. Nasa classroom. Nakaupo sa pinaka-unahan. Walang ng kawala sa kahihiyan ba ginawa ko.Nakatayo siya sa harap namin, relaxed na parang wala lang, habang ako naman ay literal na parang kandilang unti-unting natutunaw sa kinauupuan ko. Ramdam ko ang pawis sa likod ko. Ramdam ko ang pagtibok ng puso ko sa tenga

Sabi ni Nelson Mandela, “Education is the most powerful weapon which we can use to change the world”. Pero paano naman ang gaya ko na napilitan lang mag-aral dahil sa pressure ng parents ko? Paano ang tulad ko na mahina ang utak?No'ng nagpaulan ata ng katalinuhan ang Diyos, nakapayong ako. Kaya naman lumabas akong bobo. Pero ayos lang. Di baleng bobo, at least maganda. We owned the biggest wine company in the country. Kaya naman gusto ng parents ko na mag-aral ako ng business. Sa akin daw kasi ipapamana ang company. But, business isn't my passion. Ang gusto ko, maging model at artista. Kaya nga ayaw ko na mag college. Kaya lang mapilit si mommy, at nagagalit si daddy. No choice tuloy ang beauty ko. Ayoko kaya ng business kasi nakaka-stress. “Miss Cloughd, bangon na po, mali-late na kayo sa klase.”That's Nanny Sisa, our mayordoma. She continued knocking on my door. Damn it! Ayoko pa. I'm not yet ready. This is the first day ng unting-unting pagpatay sa'kin. Fuck. Day one of class