CHAPTER 5

Hindi ako makatulog that night. I can't believe na sa lahat ng lalaki sa mundo, that man pa talaga ang napili nina mommy at daddy para sa akin. 

I mean… seryoso ba sila?

What do you mean mayaman naman pala siya? The hell—sideline niya lang ang pagiging professor? Damn it. Mas lalo tuloy akong nainis.

At ang pinaka nakakainis sa lahat—hindi ko maintindihan kung anong pumasok sa isip ni Daddy para ipagkatiwala ako sa kanya. Hindi ba siya nag-aalala? Hindi ba siya natatakot sa kung anong pwedeng mangyari sa akin? I mean, I barely know the guy!

“Waaah! No way!” napaungol ako habang nakatalukbong sa kumot. “He’s not my fiancé. I’m too young para sa ganitong setup.”

Pero napahinto ako.

…Pero teka. Okay na rin siguro?

Napangisi ako sa kisame habang unti-unting nabubuo ang isang ideya sa utak ko. What if gamitin ko ang situation na ‘to? I mean… if he’s technically my fiancé…

Then maybe—

“He’s gonna help me to survive in college!” bigla kong sigaw, parang may na-discover na life hack.

Bago pa ako tuluyang makangiti, may lumipad na malambot na unan diretso sa mukha ko.

“Hey—!”

Agad akong napalingon sa pinanggalingan no’n. At doon ko siya nakita—nakatayo sa may pintuan, hawak pa ang isa pang unan. That same nerdy but annoyingly handsome face. Naka-eyeglasses pa siya, and he looked so calm… too calm.

Right. Nakalimutan ko.

Hinayaan ni Daddy na magsama kami sa iisang bahay.

Apparently, may binili siyang bahay kung saan kami titira together. Their brilliant idea? Para daw makilala namin ang isa’t isa.

Yeah, sure. Sounds fun.

Kung may choice lang ako, matagal na akong umalis dito. But when Dad says something, it’s final. His word is basically law. Kaya kahit ayaw ko, napipilitan akong sumunod.

Fine. Kung ganito ang laro, then I’ll play it my way. Kung fiancé ko siya, then I’ll make sure he’s useful.

Aakitin ko na lang siya… pero not in a way na kung ano-ano. Just enough para mapalapit siya sa akin. Para pumayag siya sa gusto ko.

Grades. I need those. At bilang fiancé ko siya… technically, dapat tumulong siya, right?

“What are you waiting for?” iritadong saad niya habang nakasandal sa pintuan. “Come on. Breakfast is ready.”

I rolled my eyes. “Okay na, eto na.”

Sumunod ako sa kanya papuntang dining area, pero habang naglalakad, unti-unti ko nang inaayos ang plano ko.

Operation: Oplan-Seducing-My-Professor is officially starting.

Pagdating namin sa mesa, napansin kong nakaayos na ang pagkain. Simple lang—tinapay, gatas, konting prutas. Umupo siya at parang wala lang sa kanya ang presence ko. As if hindi niya ako fiancé. As if normal lang lahat.

Oh, really? Let’s see about that.

Lumapit ako sa mesa at sa halip na maupo agad, ako na ang kumuha ng tinapay at inilagay iyon sa plato niya. Medyo mabagal ang galaw ko—intentional. Hindi naman sobra, just enough para mapansin niya.

Saglit siyang natigilan.

Good.

Umupo ako sa tabi niya, then leaned a bit close. I could feel his attention shift, kahit pilit niya itong iniiwas.

Kinuha ko ang baso ng gatas at uminom. Nang ibaba ko iyon, napansin kong hindi pa rin siya gumagalaw.

“You okay?” tanong ko, kunwari inosente, e sinadya ko naman.

Mabilis siyang umiwas ng tingin. “Just eat.”

Napangiti ako.

Interesting.

Lumapit pa ako ng konti—close enough para maramdaman niya ang presence ko, pero hindi naman sobra. 

“Relax,” bulong ko, halos pabiro. “I’m just being nice to my fiancé.”

Bigla siyang napatayo sa kinauupuan niya.

“What are you doing?” halatang nagulat na tanong niya. 

Tumaas ang kilay ko, then I gave him a playful smile. “Serving you, of course.”

Hindi siya agad nakasagot. Para siyang nag-iisip kung paano magre-react.

Natawa na lang ako sa reaksyon niya. Hindi ko alam kung bakit, pero ang dali pala niyang asarin.

Hindi siya katulad ng ibang lalaki na agad sasabay o magpapadala. Sa halip, parang lalo siyang nagiging stiff. 

Which made it even more fun.

Lumayo ako ng kaunti at umupo nang maayos, parang walang nangyari. Kinuha ko ang sariling plato ko at nagsimulang kumain.

“Don’t overthink,” sabi ko habang kumakain. “We’re supposed to get along, right?”

Hindi pa rin siya nakatingin sa akin.

“R-right.”

Tahimik kaming kumain pagkatapos no’n. Pero sa loob ko, hindi ako mapakali. Because for the first time since last night… I wasn’t just annoyed anymore. I was curious. And maybe—just maybe. This arrangement wouldn’t be as boring as I thought.