CHAPTER 2

Kung may award lang sana para sa pinaka-unlucky na estudyante sa unang araw ng klase, sure akong uuwi akong may trophy. Gold. May ribbon pa. At may pangalan ko na naka-engrave nang bongga: Amora Cloughdeth Medina Faulkerson — ang student na sinampal ang sarili niyang professor bago pa man magsimula ang semester.

Yes.

That happened.

At yes, buhay pa ako.

Barely.

Kung may replay lang ang buhay, babalik ako sa eksaktong sandali kaninang umaga. ‘Yong part na bumangon ako sa kama kahit masakit ang ulo ko. ‘Yong part na sinabi kong “Kaya ko ‘to.” Sana doon pa lang, humiga na ulit ako. Nagkumot. Nagkunwaring may sakit. Nagpakalunod sa yaman namin habang buhay.

Pero hindi. Eto ako ngayon. Nasa classroom. Nakaupo sa pinaka-unahan. Walang ng kawala sa kahihiyan ba ginawa ko.

Nakatayo siya sa harap namin, relaxed na parang wala lang, habang ako naman ay literal na parang kandilang unti-unting natutunaw sa kinauupuan ko. Ramdam ko ang pawis sa likod ko. Ramdam ko ang pagtibok ng puso ko sa tenga ko. Gusto kong lamunin ng sahig. O kaya biglang mag-brownout. O kaya magkaroon ng lindol. Kahit konti lang. Kahit magnitude 3.

Bakit kasi pinatulan, Cloughd? You hurt him without his explanation.

“Good morning, class,” malamig niyang bati.

Napapikit ako.

Walang kahit anong emosyon. Walang ngiti. Walang galit. Which is mas nakakatakot. Mas gugustuhin ko pang sigawan niya ako. Murahin. Ipa-drop. Kasi kapag tahimik ang tao, yun ang mas nakakatakot.

“I am Professor James Willard Austine.”

Patay.

James.

Willard.

Austine.

Paulit-ulit na nag-e-echo sa utak ko ang pangalan niya habang sinusubukan kong huminga ng normal. Pero paano ko hihinga nang normal kung ilang minuto lang ang nakalipas, sinampal ko ang taong hahawak ng grades ko, ng future ko, at ng kaluluwa ko for the next four months?

I slowly sank deeper sa upuan ko. Unti-unti. Parang baka kapag dahan-dahan, hindi niya mapapansin. Kung pwede lang akong maging invisible, ginawa ko na. Kaso hindi. Ako si Amora Cloughdeth Faulkerson. Laging napapansin. Laging bida. Laging nasa spotlight. Kahit sa maling dahilan.

Ramdam ko ang bigat ng tingin niya. Hindi ko man siya tinitingnan, alam kong nakatingin siya sa direksyon ko. Parang laser ang mga mata niya habang inililibot ito. When our eyes met, ramdam ko na para niya akong hinuhusgahan ng tahimik.

I know he knows.

I'm really dead ba talaga. Kung dati kaya kong i-dedma lang ang matatalim na tingin. Pero iba ang tingin niya. Nakakapangilabot.

Gusto kong umiyak. Pero hindi pwede. Faulkersons don’t cry in public. We faint dramatically in private.

“Before we start,” dagdag niya, inilapag ang bag niya sa table, “I want to make one thing clear.”

Ay.

Ito na ‘yon.

Public execution.

“I don’t tolerate disrespect in my class.”

Ayon na. Tapos na ang laban. I’m done. Pack up na. Goodbye business degree. Goodbye wine company. Goodbye mana. Hello pagiging palamunin forever. Makikita ko na sarili ko sa future, nakahiga sa sofa, may face mask, walang diploma.

Please, don't mention my name!

“Especially,” dugtong niya, “baseless accusations.”

Parang may sumabog sa dibdib ko. Baseless accusations. Ang sakit. Deserve. Kasi totoo naman. Wala akong ebidensya. Wala akong utak. May kamay lang ako, ginamit ko pa sa maling paraan.

Gusto kong mag-sorry. Gusto kong tumayo at magsabi ng, ‘Sir, sorry po, bobo lang talaga ako.’ Pero nanigas ang buong katawan ko. Kahit pilikmata ko, ayaw gumalaw. Parang sinabi ng katawan ko, Bahala ka na. Kaya mo yan.

Tumikhim siya. “But,” saglit siyang tumingin sa attendance sheet, “since it’s the first day, I’ll let it slide.”

Let it slide?

LET. IT. SLIDE?

Gusto kong magpasalamat sa lahat ng santo. Kay St. Jude. Kay St. Anthony. Kay kahit sinong may tenga. Gusto kong mag-alay ng kandila. Isang dosena. Kahit buong grocery pa.

Nagpatuloy siya sa pagdi-discuss ng course outline. Introduction to Business Management. Objectives. Requirements. Exams criteria, and other possible projects.

It's orientation pa lang naman ng course syllabus, pero pakiramdam ko nasa final examination na agad ako. Sasabog ang ulo ko sa nga magiging lesson namin.

“I’ll give your first assignment. On Friday, we'll meet again. Be ready for a presentation. It's a group presentation,” matikas niyang sabi.

Patay.

I hate talking. I hate thinking. I hate anything na may effort beyond looking pretty. Hindi ako ginawa ng Diyos para mag-present. Ginawa ako para mag-pose.

He told the names of every group members.

Habang nagsasalita siya, doon ko lang talaga siya napagmasdan ng maayos. And damn. Unfair ng mundo. Hindi pwedeng ganon siya kagwapo at ganon kasuplado. Hindi pwedeng pinagsama ang terror at good looks sa iisang tao.

I thought he's nerd. But without his eyeglasses, he's so handsome.

Matangkad. Broad shoulders. Clean-cut na buhok. Sharp jawline. ‘Yong tipo ng lalaking mukhang ipinanganak para mang-judge ng mga estudyanteng gaya ko. At mas lalong unfair, bagay na bagay sa kanya ang pagiging professor. Authority looks good on him.

Stop it, Cloughd.

Hindi ‘to K-drama.

Ito ang buhay mo.

“Miss Faulkerson.”

Nanlamig ang dugo ko.

Shit.

Alam niya ang pangalan ko.

“Yes?” halos pabulong kong sagot, sabay tayo. Ramdam ko ang tingin ng buong klase. Para akong nasa pageant na hindi ko naman sinalihan. Candidate number one: ang estudyanteng sumampal sa prof.

“Do you have something to say?” tanong niya, diretso ang tingin. Walang lambing. Walang ngiti. Walang awa.

“Wala po,” mabilis kong sagot. “I mean—yes po—ah—wala po talaga.”

May narinig akong pabulong na tawa sa likod. Gusto kong manampal ulit. Pero this time, sarili ko na lang.

Tumango siya. “Good. Sit down.”

Agad akong umupo. Parang pinutulan ng tali ang katawan ko. Humawak ako sa dibdib ko. Humihinga pa ako. Buhay pa.

Hindi ko alam kung sino-sino ang group mates ko. Gagawa na lang daw sila ng Group Chat. Tumango na lang ako kahit hindi na-pick-up ng utak ko ang lahat.

Pagkatapos ng klase, mabilis kong inayos ang gamit sa bag ko.m. Ayokong tumingin sa likod. Ayokong may makasalubong na mata. Gusto ko nang lumayas. Gusto ko nang umuwi. Gusto ko nang magkulong sa kwarto ko.

“Ms. Faulkerson.” anang pamilyar na boses mula sa gilid ko.

It's the Korean girl na feeling close agad sa'kin.

It's Fiona.

Lumapit siya sa akin, hawak ang notebook niya. “You okay?”

“Do I look okay?” bulong ko.

Umiling siya.

“That man, that nerd man,” saad ko na nanggigigil. “I thought he's a stalker so I slapped him. Hindi ko naman alam na professor siya.”

“Girl, you slapped our professor?” ulit niya.

“Are you deaf?” inis kong tanong sabay irap. “Alam mo bang gusto ko na lang kainin ng lupa kanina sa sobrang kahihiyan?”

She sighed. “Ang tapang mo.”

“Hindi ‘yon tapang,” seryoso kong sabi. “Katangahan ‘yon.”

Saglit na namuno ang katahimikan sa pagitan namin. Naririnig ko ang mga yabag ng mga estudyanteng palabas ng room. Sana all nasa mundong gusto nila.

“By the way,” pagputol niya sa katahimikan. “We're group mates, can I ask what's the name of your messenger account?

“Cloughdamor Sonfaulk,” boring kong sagot.

I used that name in my private account na ginagamit ko sa school. Ayoko kasing maraming nagme-nessage sa akin. Kaya gumawa ako ng account ba hindi nila madaling mahahanap.

“Spelling please,” nakakamot ulo niyang sabi na may bahagya pang ngumiti.

Bobo din pala ‘to.

I don't want a long explanation. Kaya kinuha ko ang cellphone niya at hinanap ang account ko. Naka-lock pa iyon kaya kailangan maging friend muna kami bago niya ako ma-add sa gc. I clicked the add friend button at saka in-accept iton sa cellphone ko.

“Thanks Ms. Faulkerson,” aniya nang ma-accept ko ang friend request.

I just roll my eyes as reply.

Since mamaya pa namang hapon ang next course namin. Nagsialisan na muna ang lahat. Naiwan akong mag-isa sa classroom.

Mula sa bintana ay nakita ay nakita ko si Professor Austine na naglalakad sa hallway. Diretso. Matikas. Walang pakialam sa mundo. At lalong walang pakialam sa akin.

Pero habang tinitingnan ko ang likod niya, isa lang ang malinaw sa utak ko.

Hindi ako papayag na mabigo.

At kung ang tanging paraan para makapasa ay ang akitin ang masungit, supladong professor na ‘yon…

Then so be it.

Game on, Professor James Willard Austine.

Hindi mo pa ako kilala.

Pero makikilala mo ako.

Soon.