CHAPTER 4

Chasing him is like I was chasing the sky. Napakailap niya.

I tried studying him from his socmeds. But all of his account are private. I add him on F******k but he didn't accept it. I follow him on I*******m, but he didn't follow back. Wala tuloy akong makuhang panlaban sa kanya.

Maybe my moves are wrong. I need to be nice on him.

“Anong nangyari dito, Ms. Cloughd?” our cook, exclaimed.

I just gave her a playful smile. “I'm cooking?!”

Napasampal siya sa noo niya.

Saka ko lang narealize kung gaano kagulo ang buong kitchen. I'm trying to bake a cookies, while watching tutorial on YouTube. Hindi ko namalayan na nagkalat ang flour sa table. May mga dough na nalaglag sa sahig. Ang kalat ng mga baking tools. Ang pangit pa ng nabuo kong uncooked cookies. I think, nasobrahan iyon sa tubig.

Sayang ipapatikim ko pa naman sana kay Mr. Austine ang cookies ko.

“Delaela,” tawag ko sa cook namin. “Help me.”

Hindi iyon pakiusap. Utos iyon. I need her help na.

“You know how to bake a cookies, right?” tanong ko na ikinatango niya. “Then help me.”

Lumapit siya at sinumulang hugasan ang mga baking tools. “Sana po kanina niyo pa ‘ko inutusan,” aniya habang hinuhusgahan ang rolling pin. “Di na sana nasayang ang mga ingredients.”

“I don't want you to do that. I want to do that for him,” saad ko.

Napalingon siya sa akin. “For him?” ulit niya.

Tinusok niya ng daliri ang tagiliran ko. “Oy! Dalaga na ang prinsesa ng mga Faulkerson,” she teased.

Hindi ko namalayang nakangiti na pala ako. Saka lang napawi ang ngiti ko nang maalala ko na malapit na pala ang 18th birthday ko. Magiging dalaga na nga talaga ako. Next week na pala ‘yon. Pero mukhang nakalimutan na nina mommy at daddy.

No way!

Hindi pwedeng hindi mangyayari ang bonggang debut ko.

Paano ko ba nagawang kalimutan ang araw na ‘yon? Magagawa pa kayang mai-prepare lahat within a week?

Nasa malalim akong pag-iisip ng samu't saring mga katanungan sa isip ko, nang marinig ko ang mga yabag na papalapit.

“Ms. Cloughd,” tawag ni Nanny Sisa na ikinalingon namin nang sabay ni Delaela. “Tawag po kayo ng parents niyo. Nasa living room po sila.”

Inis akong tumango.

Ano na naman kaya ang kailangan nila? Kita nang may ginagawa pa ang tao.

Kailangan ko pang gumawa ng pampa-impress sa masungit kong professor. Kung hindi ko lang talaga iniisip ang pwedeng kalagyan ko kapag bumagsak ako. Hindi ko ‘to gagawin. I won't chase him. I am the sky. Ako dapat ang pinipilit abutin, hindi yung ako ang sunod ng sunod.

Sumunod ako kay Nanny Sisa. Naiwan si Delaela na nag-aayos sa kitchen.

Inabutan namin sa sala si mommy at daddy. Agad napukaw ng isang malaking parihabang kahon, ang attention ko. Nagbeso muna ako at saka umupo sa gitna nila nang sumenyas si mommy.

“Can we see your report card?” tanong ni mommy na ikinalaglag ng panga ko.

Parang may kung anong bumara sa lalamunan ko. Hindi ko nagawang magsalita.

Ramdam ko ang matatalim na titig nila sa akin. Pakiramdaman ko ay mawawalan ako ng hangin sa sobrang lakas ng tibok ng puso ko.

Mabuti na lang gumana ang utak ko.

“Wait lang po. I'll open my portal,” palusot ko.

Our university has it's online portal kung saan doon namin makikita ang mga grades namin.

Sa halip na sa ERU portal ako pumunta ay Messenger application ang binuksan ko. Mabuti na lang at online si Fiona.

To: Fiona Elysse Kang

I need help

To: Fiona Elysse Kang

Please, I need your grades. I knew, matatas lahat ng grades mo. Ipapakita ko lang kina mommy at daddy. Babayaran na lang kita. Gagawin ko kung anong gusto mo. Need ko lang talaga ang marka mo.

To: Fiona Elysse Kang

Pa SS naman. Pleasssssse!!!

I'm desperate. Wala na akong ibang paraan na naiisip.

“Ang tagal naman,” reklamo ni daddy.

“Wait lang po, nagloloko po kasi ang portal,” pagsisinungaling ko.

To: Fiona Elysse Kang

Ngayon na… please

From: Fiona Elysse Kang

Mabuti na lang mabait akong tao. Pero ngayon lang ‘to ah. Ayokong maulit ‘to.

To: Fiona Elysse Kang

I know mabait ka. Thank you very very very much 1M times

Nakahinga ako ng maluwag nang i-send niya sa akin ang student ID and password niya. Dahilan para mabuksan ko ang account niya. Agad akong dumiretso sa mga marka niya. Napasana all na lang talaga ‘ko sa mga marka niyang puro uno.

I zoomed it para hindi nila makita ang surname ni Fiona.

“Got it,” I exclaimed.

Mabilis kong ibinigay kay mommy ang phone ko. Nang mabasa niya ang nasa screen ay ipinasa niya iyon kay daddy.

Parang sasabog ang dibdib ko sa kaba na baka malaman niyang hindi ko iyon marka. Napakagaling pa naman niyang kumilatis. Kahit pinakamaliit na mantsa, mabilis niyang nakikita. Kaya kahit air-con ang buong room, pakiramdaman ko ay nasa loob ako ng oven.

“Nice grade,” proud na sabi ni daddy.

Finally, nakahinga ako ng maluwag.

“I told you, kakayanin mo. Business runs on Faulkerson blood, kaya hindi pwedeng hindi mo kayanin,” dagdag niya.

Pero kung nakaligtas na ako sa kanila sa ganitong paraan. Hindi ako makakaligtas kapag nalaman nilang hindi ako maka-enroll sa finals. Hindi naman pwedeng gamitin ko na lang palagi ang grades ni Fiona. Kilala ko sila. I know, aalamin pa rin nila sa school ang totoo.

Days come so fast. Dumating ang 18th birthday ko. Masaya ako dahil surprise ang lahat. Akala ko kasi nakalimutan na nina mommy at daddy. But no. They surprise me.

Pinasuot nila ako ng mamahaling gown na gawa pa ng pinakasikat na designer sa bansa.

Napakaganda ng setting may Chandeliers, white roses, fairy lights. Lahat perpekto. Lahat planado.

“Smile, darling,” bulong ni mommy habang inaayos ang buhok ko. “We have a very special gift for you.”

Hindi ko alam kung bakit biglang kinabahan ang sikmura ko.

A very special gift?

Habang unti-unting napupuno ang ballroom ng mga bisita, napansin kong may reserved table sa unahan. Hindi iyon usual sa mga events namin. May name card pero nakatalikod sa akin.

“Mom,” bulong ko. “Para kanino ‘yung nasa front table?”

Ngumiti lang siya. ‘Yung ngiting alam kong may ibig sabihin.

“You'll see later,” sabi niya.

Nagsimula ang programa. Speech ni daddy. Speech ni mommy. Mga kaibigan ko. Lahat sinasabing blessed ako. That I am lucky to be a Faulkerson.

Then came the part. The debutante’s surprise.

“And now,” panimula ni daddy, hawak ang mic, “the very special gift for the debutant.”

Humigpit ang kapit ko sa palda ng gown ko.

“It’s a gift that will secure your future.”

Future.

The word echoed inside my head.

“Matagal na naming itong pinaghandaan,” dagdag ni mommy. “Since you were a child.”

“Tonight,” sabi ni daddy, “we will introduce the man who will stand beside you…not just today, but in the years to come.”

Parang may malamig na kamay na humawak sa puso ko.

Stand beside me?

No. Hindi pwede ‘to.

Isang usok ang lumabas at iniluwa nito ang isang lalaki. Nang magtagpo ang mga mata namin… parang huminto ang mundo.

Si Mr. Austine.

My professor.

My nightmare.

My impossible chase.

Naramdaman kong nanghina ang mga tuhod ko.

Hindi. Hindi puwede. Hindi ito totoo.

He walked forward, composed, dignified, wearing a suit that made him look even more unreachable than he already was. Walang bakas ng gulat sa mukha niya—parang alam na alam niya ang mangyayari.

Parang ako lang ang walang alam.

“Meet, James Willard Austine,” proud na pakilala ni daddy sa lalaki. As if I don't know him.

“He will be your partner,” dagdag ni mommy. “In life. And the future empire of Austine and Faulkerson.”

Parang may sumabog sa dibdib ko.

Hindi ako makahinga.

Hindi ako makapagsalita.

Hindi ako makagalaw.