CHAPTER 3

I am right. Business isn't for my beauty.

Parang suot ko ang isang sapatos na hindi kasya sa akin. Kahit anong pilit, masakit pa rin. Dahil hindi talaga para sa akin.

Fiona and I became friend. Kahit minsan hindi ako makarelate sa mga business related topics na ikinuwento niya sa akin. Pero, siya lang ang pwedeng maging friend. Di ko kasi type ang mga mukha ng ibang classmates ko.

She's nice naman pala. She supported me. She helped me kapag nahihirapan ako. Siya ang nag-eexplain sa akin ng paulit-ulit, kahit ilang beses ko nang hindi gets. Hindi siya napapagod. Hindi siya nanunumbat.

But… the fuck!

First semester and midterm pa lang, bagsak na ako. All my majors are all bagsak. Parang sabay-sabay silang nagkasundo na ipamukha sa akin na mali ang pinili kong landas. Na kahit anong ganda, kahit anong ngiti, kahit anong charm—hindi sapat ‘yon kapag utak na ang labanan.

At ang pinakabagsak, ay ang subject ni Mr. Austine.

Ewan ko ba kung bakit mas masakit kapag sa kanya galing. Siguro dahil siya ang pinaka-strikto. Pinaka-tahimik. Pinaka-hindi madaling basahin.

Hindi siya ‘yong prof na sumisigaw o nananakot. Mas delikado siya roon. Yung tipo na titignan ka lang, at alam mong wala kang lusot.

I thought hindi mangyayari ang kinatatakutan ko. I thought makakalusot ako. Kahit tres man lang. Kahit pilit. Kahit pasang awa.

But I had no choice. Kailangan ko kahit makatres man lang.

Hindi ko alam kung ilang minuto akong nakatitig sa papel. Paulit-ulit kong binasa ang numero, umaasang magbabago. Umaasang mali lang ang mata ko. Pero hindi. Nandoon pa rin.

He gave me 3.1, and hindi ‘yon pasado.

Isang numerong kayang gumiba ng buong pagkatao ko.

He told us before—clear as day—na kung may problema kami, puntahan lang daw namin siya sa office niya.

So that’s what I should do.

Pero bakit parang papunta akong hukay?

Kinakabahan akong kumatok sa labas ng office niya. Ramdam ko ang tibok ng puso ko sa tenga ko. Parang gusto kong umatras. Parang gusto kong magkunwaring walang nangyari.

“Come in,” sagot niya mula sa loob. Mas lalong lumakas ang kaba sa dibdib ko.

Dahan-dahan akong pumasok. Parang bawat hakbang ko, may kasamang kaba. Dinatnan ko siyang nakaupo sa swivel chair niya, seryoso ang mukha, at naka-focus lang siya sa laptop niya.

“G-good morning, sir,” nauutal kong bati.

He just nodded. Hindi man lang siya tumingin sa akin.

“Sir, about po sa…”

Hindi niya na ako pinatapos pa.

“You know why you get that,” diretso niyang sabi, malamig pero hindi galit. “You didn’t participate in recitation. You failed your quizzes and exam. So what would you expect?”

Parang may sumampal sa akin. Alam ko naman. Alam kong tama siya. Pero mas masakit pa rin kapag sinabi na sa harap mo. Hindi ko naman talaga kasi gusto ang kursong ‘to.

Napayuko ako. Pakiramdaman ko ang liit-liit ko.

“What can I do, sir?” mahina kong tanong, halos pabulong. “I want to pass. My parents want me to be their successor. But how could I do that?” Napasinghot ako. “I feel that this program isn’t meant for me.”

Doon siya tumingin sa akin. Diretso niyang tinitigan qng mata ko. Parang binabasa niya ang mukha ko sa tingin niya.

“If you don’t want your program,” sabi niya matapos huminga nang malalim, “choose what your heart wants. Huwag mong pilitin ang hindi para sa’yo.”

Walang lambing sa boses niya. Walang awa. Katotohanan lang.

Nanatili ang seryoso niyang ekspresyon.

“But your program is beautiful,” dagdag niya. “It requires discipline. Commitment. Hindi sapat ang talent o confidence lang.”

Hindi ko alam kung paano ko nagawang itaas ang ulo ko at salubungin ang titig niya. Pero nung nagtagpo ang mga mata namin, may kung anong gumalaw sa loob ko. Isang ideyang matagal ko nang tinatakasan.

Isang ideyang ayokong aminin.

What if…

Hindi ko tinapos ang isip ko. Ayokong bigyan ng pangalan. Ayokong bigyan ng hugis.

Pero habang nakaupo ako sa harap niya—mahigpit ang hawak sa bag ko, pilit na kumakalma—isang bagay ang malinaw.

Hindi niya ako tinitingnan bilang babae. She only look me as his student. Hindi ko alam kung paano sisimulan ang plano ko.

Mas lalong gumulo ang utak ko.Kasi sa buong buhay ko, sanay akong gamitin ang kung anong meron ako para makuha ang gusto ko. Ngiti. Lambing. Presensya. Katahimikan. Alam ko kung paano magpaamo ng sitwasyon.

Pero sa kanya? Parang walang tumatalab.

How could I seduce him?

Kung maghubad kaya ako sa harap niya? Kaya lang baka may biglang dumating at mahuli kami. At saka virgin pa ‘ko, no. Hindi naman pwedeng isuko ko agad ang Bataan.

What if, imukbang ko na lang ang labi niya? Pero baka mas lalo niya akong itaboy palayo. Baka sa halip na pumasa ay ma-suspend pa ako.

Hindi ko alam kung ano ang pumasok sa isip ko at lumuhod ako sa harap niya.

“Sir, please. Ipasa mo ‘ko. Gagawin ko ang lahat para sa'yo. Kahit alilain mo ‘ko, gagawin ko. Gusto ko lang pong makapasa. I don't want to failed my parents,” puno ng pagmamakaawa kong sabi.

Para siyang robot na hindi man lang nakatamdam.

“I won't pass you because of your tears,” malamig niyang sabi. “At ‘wag mo ring tatangkaing suhulan ako ng pera. Dahil walang makakapagpabago sa isip ko.”

He sighed. “You made your grades, I just compute it. Kaya ‘wag mo ‘kong iyak-iyakan diyan.”

“But sir, I can't enroll in finals if you wont pass my grades,” nagmamakaawa ko pa ring sabi.

Dahan-dahan akong tumayo. Ramdam ko ang pangangalay ng tuhod ko. “Mabuti pa si Mr. Rivera, pumayag.”

Sa isang major subject kasi na bagsak ako. Nabayaran ko. I learned that nagpapabayad talaga ang professor na ‘yon, kaya ginawa ko din. I gave him 10,000 and he gave me 1.75.

I know its unfair. Pero hindi ko naman hiningi na iyon ang ibigay niya. He just said that's the equivalent of my money.

But itong si Mr. Austine, hindi ko alam kung paano ko siya mapapapayag.

Kukunin ni daddy lahat ng ATM card ko kapag bumagsak ako. Hindi na rin ako ihahatid ng car. Ipaparanas niya sa akin ang pagiging poor kapag hindi ako pumasa. So, I need to move.

Malungkot akong lumabas sa office ni Mr. Austine. Dumiretso ako sa malaking puno sa harap ng sch6namin para mapag-isa. Pero nandon pala si Fiona.

“I know, dito ka pupunta,” saad niya.

“Pumayag ba?” tanong niya nang makaupo ako.

Napailing lang ako.

“I don't know what yo do anymore. I hate this. Kung gusto ko lang talaga ‘to. Baka mahing summa cumlaude pa ako. Pero hindi talaga kaya ng utak ‘ko ‘to,” mahabang reklamo ko.

“But you don't have choice,” aniya. “Our parents words is powerful. We need to obey them.”

“Anong gagawin ko?”

Humarap siya sa akin at hinawakan ang dalawa kong kamay.

“You have two months before the enrollment for the finals. May naisip ako,” confident niyang sabi. “Dahan-dahanin mo si Mr. Austine. Kung kailangan bumuntot ka sa kanya fawin mo. Mapapaamo mo rin siya.”

Napaisip ako sa sinabi niya. Tama siya. Oplan Seducing My Professor isn't easy. But chasing him before seducing is the best way to go on my goal.