CHAPTER 6

I continued chasing him. Hindi na lang siya simpleng plano—hindi na lang siya tungkol sa grades o sa kung paano ko siya mapapaikot sa mga daliri ko. Somewhere along the way, naging laro na siya. Isang laro na ako mismo ang hindi sigurado kung sino ang nananalo.

Sa mga sumunod na araw, sinigurado kong lagi akong nasa paligid niya.

Sa sala habang nagbabasa siya? Nandoon ako, kunwari nanonood pero pasulyap-sulyap sa kanya.

Sa kusina habang nagtitimpla siya ng kape? Bigla na lang akong lilitaw, offering help kahit hindi naman niya kailangan.

Sa study room? Mas lalo.

“Ano ‘yan?” tanong ko minsan habang nakasandal sa mesa niya, pinagmamasdan ang mga papel na hawak niya.

Hindi siya agad sumagot. As usual.

“Work,” malamig niyang sagot, hindi man lang ako tinignan.

I smirked. “Obviously.”

Lumapit pa ako, sumilip sa sinusulat niya. “Grading papers?”

Tumango lang siya.

“Then maybe…” I leaned closer, lowering my voice just a bit. “You can grade mine higher?”

Tumigil ang kamay niya.

Dahan-dahan siyang tumingin sa akin, seryoso ang mga mata. “That’s not how it works.”

“Eh fiancé mo naman ako,” sagot ko agad. 

Naningkit ang mata niya. “Exactly. Which is why I should be stricter.”

Napairap ako. “Killjoy.”

Pero kahit gano’n, hindi ako tumigil.

Kung may napansin ako kay James, iyon ay ang hindi siya madaling tablan. Hindi siya katulad ng ibang lalaki na konting lambing lang, tiklop agad. Sa kanya, parang may wall. 

But, may mga time na nakikita ko ang maliliit na hole. I think, tinatablan din siya. At doon ako kumakapit.

“Late ka na,” sabi niya isang umaga habang pababa ako ng hagdan.

Naka-uniform na ako, pero medyo gusot pa ang buhok ko. “Relax, minor sub lang naman.”

Tinaasan niya ako ng kilay. “That’s not the point.”

Ngumisi ako habang papalapit sa kanya. “Then what is the point, Professor?”

Hindi siya sumagot agad. Sa halip, inayos niya ang kwelyo ng uniform ko—mabilis lang iyon. 

“Minor or major, it still important,” maikli niyang sabi.

Saglit akong natigilan. It was such a small gesture. Pero… bakit parang may kakaiba?

“Thanks,” mahina kong sabi.

Hindi siya sumagot. Bumalik lang siya sa pag-inom ng kape niya. But I saw the way his fingers lingered for a second too long.

Hindi ko alam kung kailan nagsimulang magbago ang tingin ko sa kanya. Siguro noong pinayagan niya ako.

“Modeling?” ulit niya, parang chine-check kung tama ang narinig niya.

Tumango ako, medyo defensive. “Yes. May offer kasi. Hindi naman full-time. Just… part-time gigs.”

Tumahimik lang siya. And I hated that silence.

“Kung ayaw mo, sabihin mo na lang,” dagdag ko, kunwari walang pakialam pero sa totoo lang, ayos lang naman kahit hindi siya pumayag. 

“Do you want to do it?” tanong niya.

Napakurap ako. “Huh?”

“Do you want it?” ulit niya, this time mas diretso.

Hindi ako agad nakasagot.

Kasi… oo.

“Yeah,” mahina kong sabi. “I like it.”

Tumango siya “Then do it.”

Napatitig ako sa kanya. “That’s it?”

“That’s it.”

“Wala kang lecture? Wala kang conditions? Wala kang—”

“Just make sure it doesn’t affect your studies,” putol niya. “And be careful.”

Huh? That’s it. Okay lang talaga sa kanya? Hindi niya ko pagbabawalan?

“ Okay, thanks,” saav ko sabay irap. 

“Don’t thank me yet,” agap niya. “I’ll still monitor you.”

Napangiti ako. “Of course you will.”

From that day, mas lalo akong naging komportable sa kanya. Hindi na lang ako basta nang-aasar. I started… staying.

“Pagod ka?” tanong ko minsan habang nakaupo siya sa sala habang nakapikit.

Hindi siya sumagot agad. “Just a long day.”

Umupo ako sa tabi niya. “You should rest.”

“I am resting.”

“Hindi ‘yan rest,” sagot ko. “That’s… pretending to rest.”

Napangiti siya ng maliit. 

“Ang dami mong alam,” sabi niya.

“Of course,” taas-noo kong sagot. “I’m your fiancée.”

Napailing siya, pero hindi na siya umalis.

“Ang dami mong alam pero, sa kalse, nganga,” he added at saja tumawa. 

Nainis ako sa sinabi niyang iyon kaya binatukan ko siya. Yes, tinulungan niya nga akong maipasa ang bagsak na grades ko. But still minomonitor niya pa rin ako. Nakakasakit na nga ng ulo kapag pinipilit niya akong pag-aralin. Hindi naman pumapasok sa ulo ko lahat. 

Pero sa bawat araw na magkasama kami, mas lalo kong nakikita ang totoong siya. Masungit, oo. Pero, gentleman.

Hindi niya ako pinapabuhat ng mabibigat na gamit. Sinisigurado niyang nakakain ako kahit hindi ko sinasabi. He treated me like a queen in our house. And the weird part is, mukhang ako ang nahihulog sa sarili kong bitag.