Novels by นามปากกา ซือเหลียนฮวา

ปุณภัทรบอกออกมาเมื่อหมื่นอินทระเห็นท่าทีของปุณภัทรก็แอบยิ้มขำออกมาที่เห็นปุณภัทรนั้นเสียอาการเพราะเขาอย่างเห็นได้ชัดยิ่งเห็นแบบนี้เขายิ่งนึกเอ็นดูจนส่งเสียงขำลอดออกมาที่ผ่านมาชีวิตของเขาไม่เคยได้หัวเราะและมีความสุขมากขนาดนี้เแต่เป็นเพราะคนตรงหน้าจึงทำให้หัวใจที่เงียบเหงามาตลอดกลับมีชีวิตชีวาอีกครั้ง“หึหึ..หากมิได้เขินเหตุใดพ่อปุณถึงได้หน้าแดงเป็นลูกตำลึงเช่นนั้นกันเล่า”“พี่อิน!!!”“(-_-)”“อย่าได้ขุ่นเคืองเลยหนาพี่แค่หยอกล้อพ่อปุณเล่นเพียงเท่านั้น”“(^_^)”หมื่นอินทระบอกพร้อมทั้งส่งยิ้มหวานให้ยิ่งทำแบบนี้มันยิ่งทำให้ใจของเขาเต้นแรงมากยิ่งขึ้นไปอีก“ผะ..ผมไปดูทางนั้นดีกว่า”“(0_0)”พูดจบปุณภัทรก็เดินแยกออกไปทางร้านเครื่องหอมของพ่อค้าจีนที่มาตั้งแผงขาย“ประเดี๋ยวสิพ่อปุณ!!!”หมื่นอินทระร้องเรียกเมื่อคนตรงหน้าเดินหนีเขาไปยังร้านขายเครื่องหอมของพวกพ่อค้าจีนเพื่อกลบเกลื่อนเมื่อยิ่งเห็นว่าปุณภัทรมีอาการเคอะเขินมันยิ่งทำให้เขารู้ว่าเรื่องเมื่อคืนไม่ใช่เพียงแค่เขาที่เป็นต้องการปุณภัทรแต่ปุณภัทรเองก็ต้องการเขาเช่นกันปุณภัทรเดินเข้ามาในร้านขายพวกเครื่องหอมของพ่อค้าชาวจีนถ้าในยุคปัจจุบันก็คือ

ณ หอนอน... แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาภาย ในห้องนอนปุณภัทรที่กำลังนอนหลับไหลเพราะความอ่อนเพลียจากการร่วมรักกับหมื่นอินทระเมื่อคืนนี้แต่แล้วเขากลับต้องสะดุ้งตื่นขึ้นเพราะรู้สึกถึงริมฝีปากที่จูบลงมาบนหน้าผากของเขาอย่างแผ่วเบา “พี่อิน!!” “ตื่นเถิดหนาพ่อปุณตะวันขึ้นแล้ว” “กี่โมงแล้วครับ?” “กี่โมง?” “เอ่อ..ผมหมายถึงเพลาเท่าใดแล้วรึครับ” “น่าจักยามสองได้แล้วกระมั้งพ่อปุณ” “ยามสองก็น่าจะเจ็ดโมงไม่เกินเก้าโมงเช้านี่ผมตื่นสายแล้วนี่ครับ” “สายแล้วก็มิเป็นกระไรดอกหนาว่าแต่พ่อปุณยังเจ็บอยู่รึไม่” หมื่นอินทระเอ่ยถามอาการของปุณภัทรด้วยความเป็นห่วงกลัวว่าจะจับไข้หลังจากร่วมรักกับเขา “เจ็บนิดหน่อยแต่ไม่เป็นไรหรอกครับ” “หากว่ายังเจ็บก็อย่าฝืนนะฉันเป็นห่วงพ่อปุณรู้รึไม่” “พี่อิน” ปุณภัทรตอบออกมาพร้อมกับส่งยิ้มหวานให้กับหมื่นอินทระเมื่อได้เห็นแบบนั้นหมื่นอินทระก็โน้มตัวลงมานอนเคียงข้างและสวมกอดร่างบางของปุณภัทรเอาไว้อย่างอ่อนโยน หลังจากที่อาบน้ำผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าจนเสร็จเรียบร้อยหมื่นอินทระก็พาปุณภัทรเดินไปยังที่หอกลางของเรือนดอกแก้วเพื่อกินข้าววันนี้บิดาของเขาต้องเข้าไปในวังตั้งแต่หัวรุ่ง

เมื่อได้ยินที่ปุณภัทรบอกเช่นนั้นออกมาหมื่นอินทระก็เร่งจังหวะขยับมือให้เร็วขึ้นและใช้ลิ้นวนฉกชิมความหวานที่อยู่ภาย ในปากอย่างเร่าร้อนจนปุณภัทรนั้นทนไม่ไหวเพราะความเสียวจึงทำให้เขาต้องปลดปล่อยของเหลวน้ำสีขาวขุ่นออกมาจนล้นเลอะเต็มมือของหมื่นอินทระไปหมด“อะ..อ๊ะ..อ๊า..อืม”ปุณภัทรเกร็งท้องน้อยก่อนจะกระตุกออกมาสองสามทีเขารู้สึกดีมากที่หมื่นอินทระทำแบบนี้ให้กับเขา“พ่อปุณเสร็จแล้วรึ”“อือ..อา..”“พี่ขอได้รึไม่?”หมื่นอินทระเอ่ยวาจาถามออกมาก่อนจะใช้มือที่เต็มไปด้วยน้ำรักของปุณภัทรที่ไหลเลอะอยู่เต็มมือเขาไปหมดนั้นถูไถไปตรงทางเข้าของร่องรักที่คับแคบละเขาใช้นิ้วมือสอดใส่เข้าไปด้านในอย่างช้า ๆ จนปุณภัทรนั้นถึงกับสะดุ้งตัว“เฮือก!!”นี่เป็นครั้งแรกที่ปุณภัทรนั้นรู้สึกแปลกแต่มันกลับทำให้เขานั้นรู้สึกดีเมื่อถูกเรียวนิ้วของหมื่นอินทระนั้นกดโดนจุดกระสันด้านในร่องรักจึงทำให้ปุณภัทรนั้นร้องครางออกมาอีกครั้งเพราะความเสียวซ่าน“อะ..อ๊ะ..อ๊า..”เมื่อได้ยินเสียงร้องครางที่ปุณภัทรนั้นร้องออกมาอีกครั้งยิ่งทำให้หมื่นอินทระนั้นอดใจไม่ไหวอีกทั้งในตอนนี้แท่งร้อนอันกำยำของเขามันก็พร้อมเต็มที่และต้องการที่จะเข้าไป

ณ หอนอนในเรือนดอกแก้ว... ...ก๊อก!!...ก๊อก!!....เสียงเคาะประตูดังขึ้นมาจากด้านนอกหอนอนปุณภัทรที่นั่งอยู่บนเตียงนอนกำลังคิดทบทวนถึงเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในวันนี้อย่างครุ่นคิดเมื่อเขาได้ยินเสียงจึงลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูห้องทันทีซึ่งไม่ใช่ใครอื่นแต่เป็นหมื่นอินทระที่ยืนอยู่หน้าหอนอนของเขานั่นเอง “พี่อิน!!” “พ่อปุณ..ฉันขอเข้าไปข้างในห้องได้รึไม่” “เอ่อ!!..ได้ครับ” เมื่อปุณภัทรอนุญาติหมื่นอินทระก็ก้าวเท้าเดินเข้าไปหอนอนของปุณภัทรทันทีหมื่นอินทระเดินไปหยุดและนั่งลงที่บนเตียงก่อนจะเอ่ยถามปุณภัทรออกมา “ฉันมีเรื่องจะคุยกับพ่อปุณ” “เรื่องอะไรรึครับ?” “พ่อปุณมานั่งข้าง ๆ ฉันก่อนได้รึไม่” หมื่นอินทระบอกออกมาด้วยน้ำเสียงอ้อนปุณภัทรจึงเดินเข้ามานั่งลงที่บนเตียงข้าง ๆ เขาด้วยใจที่กำลังเต้นแรง “เรื่องที่จะพูดในวันนี้มันคือความรู้สึกของฉันที่มีต่อพ่อปุณมากมายเหลือเกิน” หมื่นอินทระบอกออกมาพร้อมกับจดจ้องมองมาที่ใบหน้าของปุณภัทรด้วยแววตาที่หยาดเยิ้มเพราะว่าในตอนนี้ความรู้สึกที่หมื่นอินทระนั้นมีให้กับปุณภัทรมันเอ่อล้นจนไม่สามารถจะปิดบังเอาไว้ได้อีกแล้วเมื่อปุณภัทรได้ยินเช่นนั้นเขาก็รู้สึกใ

หมื่นอินทระกระซิบถามหลังจากที่เห็นว่าเขานั้นจ้องมองดูวิวอย่างเพลิด เพลินจนยิ้มกว้างออกมาอย่างมีความสุข“สู้ไม่ได้เลยครับ..ที่ผมจากมาถึงจะสวยแต่ก็ยังสู้ที่นี่ไม่ได้เลยครับ”“ถ้าเช่นนั้นพ่อปุณอยู่ที่นี่กับฉันตลอดไปได้รึไม่?”คำพูดของหมื่นอินทระฟังดูเรียบง่ายแต่กลับแฝงไปด้วยความหมายและความรู้สึกที่ต้องการจะให้ปุณภัทรนั้นอยู่เคียงข้าง เขาตลอดไป“พี่อิน!!”ปุณภัทรเรียกชื่อหมื่นอินทระเสียงสั่นเล็กน้อยใบหน้าร้อนผ่าวความตกใจและความเขินอายผสมปนเปกันไปหมดเพราะไม่คิดว่าหมื่นอินทระจะเอ่ยวาจาบอกกับเขาแบบนี้ออกมาปุณภัทรจ้องมองดวงตาคมกริบของคนตรงหน้าอย่างเขินอายก่อนจะหลบสายตาหันไปมองแม่น้ำที่ไหลผ่านอีกครั้ง“ว่าอย่างไรเล่าได้รึไม่พ่อปุณ”หมื่นอินทระกระซิบถามเขาขึ้นมาอีกครั้งแต่ทว่าปุณภัทรก็ไม่ได้พูดตอบอะไรออกไปแต่ทำได้แค่เพียงพยักหน้าเล็กน้อยให้หมื่นอินทระยกยิ้มมุมปากก่อนจะใช้มือวางทับมาที่มือของปุณภัทรอย่างแผ่วเบาโดยไม่มีผู้ใดเห็นความรู้สึกแบบนี้มันทำให้ปุณภัทรนั้นใจเต้นแรงไม่น้อยเลยเมื่อเรือเทียบท่าบรรยากาศสงบร่มเย็นของวัดอรุณถูกตัดด้วยเสียงของบ่าวไพร่ที่กำลังขนของถวายขึ้นจากเรือเพื่อนำไปทำบุญเจ้

ห้าวันต่อมา… วันนี้บนเรือนดอกแก้วนั้นดูวุ่นวายมากเป็นพิเศษเพราะว่าบ่าวรับใช้ในเรือนกำลังช่วยกันจัดเตรียมของที่จะไปถวายทำบุญที่วัดอรุณราชวรารามวรมหาวิหารเพราะว่าวันนี้ตรงกับแรม ๑ ค่ำเดือน ๘ ซึ่งเป็นวันเข้าพรรษาพอดี ปุณภัทรที่ตื่นแต่เช้าเขาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อเองจนเริ่มคล่องแคล่วโดยไม่ต้องมีใครมาคอยช่วยใส่วันนี้ก็ครบอาทิตย์นึงแล้วที่เขานั้นได้มาอยู่ที่ในยุคนี้ปุณภัทรเริ่มจะปรับตัวได้บ้างแล้วเขาเดินออกมาที่หอกลางของเรือนไทยโดยมีคุณหญิงเพียรกำลังนั่งพับดอกบัวอยู่กับพวกบ่าวรับคนสนิทเพื่อนำไปถวายพระที่วัดเขาค่อย ๆ ย่อตัวนั่งลงที่พื้นก่อนจะเอ่ยถามคุณหญิงเพียรด้วยรอยยิ้มออกมา “คุณป้าทำอะไรรึขอรับ?” “ตื่นแล้วรึพ่อปุณ?” “ขอรับคุณป้า..ว่าแต่กำลังทำอะไรกันอยู่รึขอรับ? ” “ป้ากำลังให้บ่าวเตรียมของเพื่อนำไปถวายที่วัดวันนี้ขึ้นแรม ๑ ค่ำเดือน ๘ น่ะพ่อปุณ” “แรม ๑ ค่ำ เดือน ๘..อ๋อ..วันนี้เข้าพรรษา” “พ่อปุณว่ากระไรรึ?” “เปล่าขอรับถ้าอย่างนั้นกระผมขอไปทำบุญที่วัดอรุณด้วยได้รึไม่ขอรับคุณป้า” “ย่อมได้สิพ่อปุณไปร่วมทำบุญด้วยกันดีนักหนา” “ถ้าเช่นนั้นมีอะไรให้กระผมช่วยรึไม่ขอรับคุณป้า” “ว่าแต่พ่อปุณท

หลังจากตั้งป้ายศพของท่านพ่อท่านแม่เสร็จเฟิ่งหลานก็ฝันเห็นหญิงสาวคนหนึ่งนางช่างหน้าตางดงามราวกับเทพธิดา“ข้าจะมาอยู่กับท่านนะท่านแม่”หญิงสาวพูดและส่งยิ้มให้เฟิ่งหลาน จากนั้นร่างของหญิงสาวนั้นก็กลายร่างเป็นหงส์สีแดงพุ่งเข้าใส่ในร่างของนางเฟิ่งหลานนางสะดุ้งตกใจตื่นขึ้นมาทันทีจากนั้นเฟิ่งหลานก็เอามือจับกุมที่ท้องของนาง ตอนนี้ในท้องกำลังจะมีเด็กสาวตัวน้อยมาเกิดเป็นบุตรของนางกับหมิงเยี่ย เฟิ่งหลานดีใจมากเช้าวันรุ่งขึ้นเฟิ่งหลานที่กำลังตื่นเต้นเรื่องลููกของนางจึงคิดจะบอกกับหมิงเยี่ยทันทีที่เขากลับจากไปชุมนุมกับเจ้าสำนักเหอหยาง เฟิ่งหลานกำลังเตรียมสำรับอาหารไว้ให้หมิงเยี่ยมากมายนางรอเขาอยู่หลายชั่วยามหมิงเยี่ยก็ยังไม่กลับมาจึงทำให้เฟิ่งหลานเป็นห่วงเขานัก“เฟิ่งหลานข้ากลับมาแล้ว”หมิงเยี่ยเรียกนาง“หมิงเยี่ยทำไมท่านถึงกลับมาช้านักข้ารอท่านมาหลายขัวยาม”เฟิ่งหลานบอก“พอดีรถม้าเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อยข้าขอโทษเจ้าด้วย”หมิงเยี่ยกล่าวและเดินมากอดภรรยาผู้เป็นที่รัก“หมิงเยี่ยข้ามีข่าวดีจะบอกท่าน”เฟิ่งหลานเอ่ย“ข่าวดีอะไรหรือเฟิ่งหลาน”หมิงเยี่ยถามนาง“ข้า..ข้าตั้งครรภ์แล้วหมิงเยี่ย”เฟิ่งหล

...วันเวลาผ่านไปเนิ่นนานจนถึง 17 ปี หมิงเยี่ยและเฟิ่งหลานได้ให้กำเนิดบุตรสาวงดงามสวยไม่แพ้แม่ของนางเลยนามว่า "เฟิ่งเอ๋อร์" นางมีลักษณะนิสัยที่แสนซนและเก่งกาจไม่แพ้ท่านพ่อท่านแม่ของนางเลย เฟิ่งเอ๋อร์นางชอบแต่งตัวเป็นบุรุษ และชอบหนีออกไปเที่ยวในเมืองหลวงจนเฟิ่งหลานต้องบ่นนางอยู่บ่อยๆ... "เฟิ่งเอ๋อร์นี่เจ้าจะออกไปไหนอีก วันนี้ท่านอาเสวียนอี้จะมาเยี่ยมพวกเรา เขายังไม่เคยได้พบเจอหน้าของเจ้าเลยนะเฟิ่งเอ๋อร์ เจ้าควรจะอยู่พบเจอท่านอาเสวียนอี้สักหน่อย" เฟิ่งหลานนางนั่งบำเพ็ญเพียรตบะหลังจากที่พลังเซียนของนางกลับถึงได้หยั่งรู้ว่า บุตรสาวของนางคือเนื้อคู่ของเสวียนอี้ที่มาเกิดในรอบหลายพันปีเพราะสวรรค์ลิขิตให้นางมาเกิดในโลกมนุษย์นางเลยอยากให้พวกเขาทั้งสองได้พบเจอกันสักครั้งเพราะที่ผ่านมาพวกเขาคลาดกันตลอด แต่เฟิ่งเอ๋อร์นางมีนิสัยที่ไม่ชอบให้ให้มาบังคับเลยไม่เคยที่จะเชื่อฟังสักนิด เพราะตัวเฟิ่งเอ๋อร์เองก็พอจะรู้ว่านางตั้งใจอยากจะจับคู่ให้กับเฟิ่งเอ๋อร์ดูตัวกับเสวียนอี้ "ท่านแม่ข้ารู้นะว่าท่านคิดจะทำอะไร" เฟิ่งเอ๋อร์เอ่ยขึ้นมาเรื่องอะไรที่นางจะต้องทำตามใจท่านแม่ของนางด้วย อีกอย่างทำไมนางถึงต้องอย

...เสวียนอี้ช่วยเฟิ่งหลานจัดงานศพให้ท่านพ่อท่านแม่ของนาง ในงานเฟิ่งหลานในชุดสีขาวไว้ทุกข์นางเศร้าโศกที่ต้องสูญเสียท่านพ่อท่านแม่ไปพร้อมกัน เพราะนางไม่เคยคาดคิดว่าจะเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นหลังจากที่นางและพวกเขามีความสุขกันแค่ไม่กี่วัน นางนั่งมองโลงศพของท่านพ่อท่านแม่ นางทำใจไม่ได้น้ำตาหลั่งไหลไม่หยุด อีกทั้งหมิงเยี่ยยังอาการบาดเจ็บสาหัสนางไม่รู้จะรักษาเค้าได้เช่นไร ตอนนั้นเองมีเทพเซียนองค์หนึ่งมาปรากฎกายและบอกกับนาง""หากเจ้าอยากรักษาเขาต้องเอา"ดวงหทัย"ครึ่งนึงของเจ้าแลกกับของเขาเพราะส่วนนึงมาจากคำสาปของเจ้า เจ้าจะยอมหรือไม่" เฟิ่งหลานได้ยินเช่นนั้นนางก็ตอบทันที"อย่าว่าแต่ "ดวงหทัย" ครึ่งหนึ่งเลยแม้กระทั่งชีวิตของข้า ข้าก็ให้เขาได้ เพราะข้ารักเขามากยิ่งนัก" เฟิ่งหลานกล่าวทั้งน้ำตาชีวิตนี้หากไม่มีหมิงเยี่ยนางก็พร้อมจะตายกับเขาดีกว่าอยู่แบบทรมานโดยที่ไม่เหลือใคร เสวียนอี้ได้ยินเช่นนั้นก็สงสารนางเหลือเกินยิ่งเห็นนางร้องไห้ไม่หยุด เขาก็เจ็บปวดใจที่ช่วยอะไรนางไม่ได้เลยได้แต่พยายามปลอบใจนางเท่านั้น เฟิ่งหลานกลับเดินไปที่ห้องนอนของนางกับเขา นางลงนั่งข้างกายหมิงเยี่ยที่นอนหลับไม่รู้สึกตั

"หลังจากที่ทั้งสองตื่นนอน ก็พากันไปที่ห้องโถงของจวนเพื่อกินข้าวเช้า เฟิ่งเซียงและฮูหยินเฟยสั่งให้พ่อครัวทำอาหารเพื่อมาบำรุงทั้งสองคน อาหารเต็มโต๊ะมีอาหารที่ช่วยบำรุงทั้งนั้น""พวกเจ้าทั้งสองคนต้องกินเยอะๆนะจะได้แข็งแรงแม่กับพ่อของเจ้าอยากอุ้มหลานแล้วจะชายหรือหญิงได้หมด" หลังจากที่ทั้งสองได้ยินก็เขินอายเพราะคิดไม่ถึงว่าท่านพ่อกับท่านแม่จะรีบเร่งเช่นนี้ "ท่านพ่อท่านแม่พวกท่านอย่าเร่งบำรุงพวกข้าแบบนี้สิเจ้าคะ ก่อนที่ลูกจะมีหลานให้พวกท่านลูกกับหมิงเยี่ยคงสมบรูณ์อ้วนเป็นหมูอย่างแน่นอนเจ้าคะ"เฟิ่งหลานพูดจบทุกคนก็หัวเราะบรรยากาศบนโต๊ะอาหารของจวนสกุลเฟิ่งอบอวลไปด้วยความสุขและเสียงหัวเราะ แต่ก็ไม่มีใครคาดคิดว่าความสุขนั้นกำลังจะหายไปจนเหลือแต่ความเศร้าโศกและการสูญเสีย ...เหนียงซีที่ทุกคนเห็นว่าร่างนางได้สลายหายไปนั้นแท้จริงแล้วดวงจิตของนางยังอยู่มิได้แตกสลายไปด้วย ดวงจิตของนางเคียดแค้นทั้งเฟิ่งหลานและ หมิงเยี่ย ดวงจิตของนางจึงไปอาศัยร่างของปีศาจแมวตัวหนึ่งเพื่อที่จะกลับมาฆ่าเฟิ่งหลาน เหนียงซีในร่างของปีศาจแมวมาที่จวนของสกุลเฟิ่ง นางไล่ทำร้ายคนรับใช้จนบาดเจ็บล้มตายหลายคน ฮุยเอ๋อร์เห็นว่า

"เช้าวันรุ่งขึ้นในวันนี้ทุกคนจัดเตรียมอุปกรณ์เพื่อที่จะตกห้องโถงเพื่อสำหรับงานแต่งของทั้งสอง เฟิ่งหลานกับหมิงเยี่ยเดินมามองเห็นห้องโถงเป็นสีแดงไปหมด ทุกคนหันมาทักทายพวกเขาทั้งคู่""เฟิ่งหลานแม่จัดแบบนี้เจ้าชอบหรือไม่อยากเปลี่ยนตรงไหนแม่จะได้บอกให้คนรับใช้จัดแจงเปลี่ยนทันที" เฟิ่งหลานมองไปรอบๆทุกอย่างสวยถูกใจ"ท่านแม่ข้าถูกใจมากเลย ข้าขอบคุณท่านแม่มากๆเลยเจ้าค่ะ" เฟิ่งหลานพูดเสร็จก็โอบกอดมารดาของนาง จากนั้นนางก็หันไปส่งยิ้มให้หมิงเยี่ย"หมิงเยี่ยเจ้าล่ะชอบไหมการตกแต่งแบบนี้" หมิงเยี่ยได้ยินที่แม่ยายบอกเขาก็พยักหน้าตอบรับว่าสวยงามที่สุด"มาๆพวกเจ้าคงหิวกันแล้วเด็กๆไปยกกับข้าวออกมาวันนี้พวกเจ้าทั้งสองต้องกินเยอะๆเลยนะแม่จัดเตรียมไว้ให้พวกเจ้าโดยเฉพาะ มีทั้งผัดหูฉลาม หมูผัดน้ำแดง ผักดหอยเป๋าฮื้อ ไก่ตุ๋นโสมร้อยปี " เฟิ่งหลาน กับหมิงเยี่ยต่างมองหน้ากันแล้วแอบขำเบาๆ เฟิ่งหลานคิดในใจนี่ท่านแม่จะบำรุงพวกเขาหรือนี่"ท่านพ่อ..ท่านดูท่านแม่สิ สั่งทำอาหารเยอะแยะเช่นนี้จะบำรุงลูกกับหมิงเยี่ยให้อ้วนหรือไงเจ้าคะ" นางถามขึ้นมาแล้วขำเบาๆ"แหมเจ้าลูกคนนี้นี่เจ้ายังบาดเจ็บแม่และพ่อของเจ้าก็อยากบำรุงเจ้า

..วันนี้เสวียนอี้เดินเข้าไปเพื่อปรึกษากับท่านพ่อของเขาเพื่อจะขอยกเลิกงานหมั้นหมายระหว่างเขากับเฟิ่งหลาน ตอนแรกท่านพ่อของเขาไม่เห็นด้วยแต่เสวียนอี้บอกเหตุผลที่ต้องยกเลิกท่านพ่อของเขาจึงต้องตกลง ทั้งเสวียนอี้และท่านพ่อของเขาขึ้นรถม้าเดินทางไปที่จวนสกุลเฟิ่งเพื่อขอยุติงานหมั้นเฟิ่งเซียงกับฮูหยินเฟยต่างก็ขอโทษกันทั้งสองตระกูลเลยไม่ติดใจเรื่องราวที่ผ่านมาและเมื่อฮูหยินเฟยทราบข่าวว่าเฟิ่งหลานบาดจึงขอไปหานางที่จวนสกุลเหิง" เฟิ่งเซียงกับฮูหยินเฟยขึ้นรถม้าเพื่อไปรับตัวเฟิ่งหลานมารักษาต่อที่จวนสกุลเฟิ่ง ครั้นเมื่อไปถึงทั้งสองคนเห็นหมิงเยี่ยกำลังนั่งเฝ้าเฟิ่งหลานอยู่ข้างกายไม่ห่าง แล้วทั้งสองคนก็เดินมาที่เตียงที่เฟิ่งหลานกำลังนอน ฮูหยินเฟยเรียกเฟิ่งหลานให้รู้สึกตัว "เฟิ่งหลาน เจ้าเป็นเยี่ยงไรบ้าง" ฮูหยินเฟยจับที่แขนของนาง เฟิ่งหลานลืมตามองมาเห็นเป็นท่านพ่อท่านแม่ของนาง นางก็ดีใจมากรีบบอกให้หมิงเยี่ยช่วยพยุงนางลุกนัั่ง"ท่านพ่อท่านแม่! หมิงเยี่ยท่านพยุงข้าลุกนั่งหน่อยสิ" หมิงเยี่ยค่อยๆพยุงนางลุกขึ้น"เจ้าค่อยๆลุกนั่งไม่ต้องรีบหรอกบุตรสาวของข้า ทำไมเจ้าถึงได้บาดเจ็บขนาดนี้ลูกสาวของข้าฮือๆ" ฮูหย