Novel-novel oleh นามปากกา ซือเหลียนฮวา

🥮จุติโลกมนุษย์🥮 ณ ห้องโถงในตำหนักของเง็กเซียนเทพที่สูงสุดในสรวงสวรรค์เทพหมิงเยี่ยที่ตกอยู่ในสภาพหมดอาลัยตายอยากหลังจากที่เฟิ่งหลานได้ร่างแตกสลายไปต่อหน้าต่อตาของเขาและลงไปจุติที่โลกมนุษย์ ท่านเง็กเซียนที่กำลังจะสั่งลงทัณฑ์ให้เทพหมิงเยี่ย ลงไปจุติที่โลกมนุษย์เพื่อเผชิญเคราะห์กรรมรักเช่นกันและให้เขาตายด้วยน้ำมือของคนรักถึงจะกลับมาเลื่อนขั้นเป็นเซียนเหมือนเดิม “ทหารพวกทั้งหลายเจ้าจงคุมตัวเทพหมิงเยี่ยไปยังที่สะพานลืมเลือนอดีตเพื่อดื่มน้ำลืมเลือนก่อนจะส่งตัวเขาไปจุติโลกมนุษย์เดี๋ยวนี้” เง็กเซียนสั่งทหาร เทพเหนียงซีเมื่อได้ยินเช่นนั้นนางก็รีบขอร้องกับท่านเง็กเซียนเพื่อขอให้ละเว้นโทษเทพหมิงเยี่ยเพราะนางไม่ต้องการที่จะจากกับเขาไป นางสู้อุตส่าห์ยอมทำทุกอย่างเพื่อให้เทพหมิงเยี่ยกับ เฟิ่งหลานนั้นแยกจากกันเพียงเพราะตัวนางอยากจะครองคู่กับเขาอยู่ที่บนสรวงสวรรค์แห่งนี้ “ท่านเง็กเซียนข้าน้อยเทพเหนียงซีเทพวารีข้าน้อยขอร้องท่านเง็กเซียนได้โปรดอย่าลงโทษเทพหมิงเยี่ยให้ไปที่โลกมนุษย์เลยจะได้รึไม่เจ้าคะข้าน้อยไม่อยากเห็นเทพหมิงเยี่ยต้องไปทนทุกข์กับความรักอีกแล้วข้าน้อยขอร้องท่านเง็กเซียน” เ

🥮เจอกันอีกครา🥮เมื่อกล่าวถึงเทพเสวียนอี้นั้นตัวเขาได้ติดตามเฟิ่งหลานลงมาเกิดที่โลกมนุษย์เพื่อตามมาปกป้องนางเพราะเขานั้นแอบหลงรักมาเนิ่นนานหลายร้อยปีแล้ว เทพเสวียนอี้ลงมาเกิดเป็นลูกของแม่ทัพเหิงไป๋และตัวเขานั้นก็เป็นถึงรองแม่ทัพต่อจากท่านพ่อของเขาเทพเสวียนอี้เกิดที่จวนสกุลเหิงนามเต็มคือ”เหิงเสวียนอี้”เป็นบุรุษรูปงามและยังเก่งกาจอีกด้วยอาจเป็นเพราะมีแม่หมอมาดูดวงของเขาว่าเขามาจากสรวงสรรค์และเป็นเทพที่ลงมาจุติเกิดเช่นนั้นจึงทำให้เขาเป็นคนที่พิเศษกว่าผู้อื่น “ข้าไม่เป็นอะไรท่านล่ะบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่ไหนให้ข้าดูท่านหน่อยสิ” เฟิ่งหลานถามเสวียนอี้เฟิ่งหลานขยับกายเข้ามาใกล้เขาจนใบหน้าของนางเกือบจะใกล้ชิดเสวียนอี้มองมาที่ใบหน้าของเฟิ่งหลานแล้วรู้สึกถูกชะตากับนางยิ่งหนักพอเฟิ่งหลานสบตากับเสวียนอี้ก็รู้สึกว่านางกับเขาเข้าใกล้เกินไปนางจึงถอยออกมา “เอ่อ..ข้าต้องขอบคุณท่าน..เอ่อท่านชื่ออะไรหรือ” เฟิ่งหลานถามชื่อของเขา“เสวียนอี้ข้าชื่อเหิงเสวียนอี้” เขาบอกกับเฟิ่งหลานหลังจากนั้นพวกเขาทั้งสองคนก็เดินพูดคุยและแนะ นำชื่อของกันและกันเสวียนอี้พาเฟิ่งหลานมาส่งที่หน้าโรง เตี๊ยมเสี่ยวหงอย่าง

🥮ตอนที่ 11🥮🥮รักจบลงด้วยความตาย🥮เทพหมิงเยี่ยกลัวว่าเฟิ่งหลานจะต้องลงไปรับโทษเคราะห์กรรมที่โลกมนุษย์จึงทำให้เขาต้องจำใจปฎิเสธและยอมที่จะตัดสัมพันธ์ในความรักครั้งนี้ดีกว่าที่จะต้องทนเห็นเฟิ่งหลานไปเผชิญเคราะห์บนโลกมนุษย์และนางต้องไปรักคนอื่นเขาคงทนเห็นเช่นนั้นไม่ได้ที่ชายอื่นจะต้องมาทำให้นางตายด้วยความรักคงจะให้มันเป็นเช่นนั้นไม่ได้เทพหมิงเยี่ยบอกกับตัวเองว่าเพื่อเฟิ่งหลานต้องให้ท่านเง็กเซียนไว้ใจและรอจนนางเป็นธิดาเทพเต็มตัวเมื่อถึงเวลานั้นเขาจะแต่งงานกับเฟิ่งหลานทันที“ท่านเง็กเซียนข้าน้อยเทพหมิงเยี่ยยอมที่จะตัดสัมพันธ์ใยรักครั้งนี้กับนางขอท่านเง็กเซียนช่วยปลดปล่อยนางจากแท่นลงโทษสายฟ้านี้ด้วยเถิดตัวข้าเองแค่หลงผิดลุ่มหลงไปกับความรักและละเลยหน้าที่่ไปชั่วครั้งชั่วคราวขอท่านเง็กเซียนโปรดให้อภัยข้าน้อยด้วย” หมิงเยี่ยพูดจบก็คุกเข่าลงต่อเง็กเซียนและเทพธิดาทุกองค์ เทพเหนียงซียืนยิ้มสะใจที่ทำให้พวกเขาทั้งสองคนไม่มีทางสมหวังกับรักในครั้งนี้ถึงแม้ว่าท่านเง็กเซียนจะพึงพอใจที่เทพหมิงเยี่ยตัดใจได้แต่ก็ต้องลงโทษเทพหมิงเยี่ยและเฟิ่งหลานอยู่ดีท่านเง็กเซียนตั้งใจจะให้เฟิ่งหลานลงไปเกิดที่โล

🥮ตอนที่ 10🥮🥮ความรักที่แสนเศร้า🥮ณ สวนท้ายสวรรค์ เทพหมิงเยี่ยและเฟิ่งหลานนั่งอิงแอบแนบชิดกันจนล่วงเลยเวลาจู่ ๆ เฟิ่งหลานก็พลันนึกขึ้นมาได้ว่านางนำผลไม้และยาบำรุงมาให้เทพหมิงเยี่ยนางจึงบอกกล่าวกลับเขา “เทพหมิงเยี่ยข้าน้อยลืมไปเลยว่านำผลลูกท้อพันปีกับยาบำรุงมาให้กับท่านข้าน้อยว่าพวกเรากลับไปที่ตำ หนักมังกรของท่านกันเถิด” เฟิ่งหลานบอกหยิ่งเยี่ยเฟิ่งหลานดึงมือของเขาเพื่อลุกขึ้นแต่ทว่าหมิงเยี่ย กลับดึงนางลงนั่งจึงทำให้เฟิ่งหลานล้มไปนั่งอยู่บนตักของเขาเทพหมิงเยี่ยยิ้มชอบใจพร้อมกับบอกเฟิ่งหลานว่า“ข้าว่าเจ้าคือยาบำรุงดวงใจของข้าดีที่สุดกว่าสิ่งอื่นใด” หมิงเยี่ยบอกเมื่อเฟิ่งหลานได้ยินเช่นนั้นใบหน้าก็แดงเพราะเขินอายในวคำพูดของเขาเฟิ่งหลานไม่คิดว่าเทพหมิงเยี่ยจะกล้าเอ่ยคำหวานเช่นนี้ออกมาให้ได้ยินเฟิ่งหลานจึงหลบสายตา ของเทพหมิงเยี่ยและค่อย ๆ ยิ้มออกมา“ข้าน้อยอยากรู้นักว่าท่านไปจำคำพูดแบบนี้มาจากที่ใดกันในเมื่อข้าน้อยเห็นท่านนั้นฝึกทวนกับฝึกฝนตบะเพียงเท่านั้นนี่เจ้าคะ” เฟิ่งหลานบอกหมิงเยี่ยได้ยินที่เฟิ่งหลานบอกเขาก็รู้สึกแปลกใจว่าเพราะเหตุใดนางถึงได้รู้เรื่องของเขามากมายเช่นนี้กั

🥮ตอนที่ 9🥮 🥮ใจตรงกันสักที🥮 เมื่อหมิงเยี่ยกลับมาที่ตำหนักมังกรและพบว่าเทพเหนียงซีนั้นมาหาเขาที่ตำหนักเขาจึงสั่งให้นางกำนัลไปบอกกับเหนียงซีว่าเขาไม่พร้อมที่จะเจอกับนาง นางกำนัลได้รับคำสั่งก็ไปบอกกล่าวกับเทพเหนียงซี เมื่อเทพเหนียงซีได้ยินเช่นนั้นจึงขุ่นเคืองแล้วกลับไปที่ตำหนักของนางทันที เทพเหนียงซีรู้ชัดแจ้งแล้วว่าหมิงเยี่ยนั้นมีใจให้กับธิดาเทพหงส์ตนนั้นอย่างแน่นอนเทพเหนียงซีจึงกลับไปที่ ตำหนักวารีเพื่อวางแผนจะทำให้พวกเขาทั้งสองคนไม่มีวันได้สมหวังในความรักครั้งนี้ เรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้ทำให้ทั้งเทพหมิงเยี่ยและเฟิ่งหลานนั้นพากันนอนไม่ค่อยหลับเพราะมัวแต่หวนคิดถึงเรื่องที่พวกเขานั้นจุมพิตกันโดยไม่ตั้งใจ “เฮ้อ...เฟิ่งหลานใจเจ้าต้องเพ้อเจ้อถึงขนาดนี้ด้วยก็แค่ความไม่ตั้งใจเพียงเท่านั้นแต่ว่าเหตุใดข้ายิ่งคิดถึงยิ่งมีความสุขเสียจริง” เฟิ่งหลานเอ่ย เฟิ่งหลานยกมือจับที่ริมฝีปากของตนเองแล้วเผลอหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างเขินอายจนใบของนางนั้นแดงระเรื่อ ที่ตำหนักมังกรหมิงเยี่ยที่เอาแต่นึกถึงริมฝีปากบางเบาสีแดงระเรื่อของธิดาเทพหงส์น้อยที่ไร้เดียงสาตนนั้นก็พลันยิ้มกับตัวเอง...

🥮ตอนที่ 8🥮🥮ความรักก่อตัวขึ้น🥮เช้าวันรุ่งขึ้นเฟิ่งหลานออกไปเดินเก็บสมุนไพรวิเศษในสวนท้ายสวรรค์สมุนไพรวิเศษนั้นสามารถนำมาทำยาบำรุงตบะเซียนและรักษาอาการบาดเจ็บได้เฟิ่งหลานเดินไล่เก็บสมุนไพรไปเรื่อย ๆ จนไปเจอกับหมิงเยี่ยที่กำลังฝึกบำเพ็ญตบะเซียนอยู่ในสวนท้ายสวรรค์ด้วยเหมือนกัน เฟิ่งหลานแอบมองดูหมิงเยี่ยที่ฝึกฝนอยู่นางอยาก จะเดินเข้าไปหาเขาใกล้ ๆ แต่ก็กลัวว่าหมิงเยี่ยจะรังเกียจที่วันนั้นนางหลุดคำพูดแบบนั้นออกไปเฟิ่งหลานจำต้องหันหลังกลับแต่ดันเหยียบโดนหนามพิษของต้นไม้จึงทำให้ส่งเสียงร้องออกมาโดยไม่ตั้งใจ“โอ๊ย!..เท้าของข้า”เฟิ่งหลานร้องด้วยความเจ็บพอนึกได้นางก็รีบเอามือปิดปากตัวเองทันทีเฟิ่งหานกลัวเขาจะได้ยินแต่ว่าไม่ทันเสียแล้วเพราะหมิงเยี่ยได้ยินเสียงของนางแล้ว“นั่นใคร?” หมิงเยี่ยเอ่ยถามเฟิ่งหลานกำลังจะหายตัวแต่ก็ไม่ทันหมิงเยี่ยได้มายืนอยู่ตรงหน้าของนางแล้วเขามองหน้าเฟิ่งหลานด้วยความสงสัย “เฟิ่งหลานเจ้ามาทำอะไรตรงนี้?” หมิงเยี่ยเอ่ยถามเฟิ่งหลานไม่กล้ามองหน้าของหมิงเยี่ยนางจึงก้มหน้าก้มตาหลบสายตา“เอ่อ..ข้าน้อยมาเก็บสมุนไพรวิเศษแต่พอดีข้าน้อยดันเหยียบโดนหนามของต้นว่าน