Novels by ซือเหลียนฮวา

หลังจากตั้งป้ายศพของท่านพ่อท่านแม่เสร็จเฟิ่งหลานก็ฝันเห็นหญิงสาวคนหนึ่งนางช่างหน้าตางดงามราวกับเทพธิดา“ข้าจะมาอยู่กับท่านนะท่านแม่”หญิงสาวพูดและส่งยิ้มให้เฟิ่งหลาน จากนั้นร่างของหญิงสาวนั้นก็กลายร่างเป็นหงส์สีแดงพุ่งเข้าใส่ในร่างของนางเฟิ่งหลานนางสะดุ้งตกใจตื่นขึ้นมาทันทีจากนั้นเฟิ่งหลานก็เอามือจับกุมที่ท้องของนาง ตอนนี้ในท้องกำลังจะมีเด็กสาวตัวน้อยมาเกิดเป็นบุตรของนางกับหมิงเยี่ย เฟิ่งหลานดีใจมากเช้าวันรุ่งขึ้นเฟิ่งหลานที่กำลังตื่นเต้นเรื่องลููกของนางจึงคิดจะบอกกับหมิงเยี่ยทันทีที่เขากลับจากไปชุมนุมกับเจ้าสำนักเหอหยาง เฟิ่งหลานกำลังเตรียมสำรับอาหารไว้ให้หมิงเยี่ยมากมายนางรอเขาอยู่หลายชั่วยามหมิงเยี่ยก็ยังไม่กลับมาจึงทำให้เฟิ่งหลานเป็นห่วงเขานัก“เฟิ่งหลานข้ากลับมาแล้ว”หมิงเยี่ยเรียกนาง“หมิงเยี่ยทำไมท่านถึงกลับมาช้านักข้ารอท่านมาหลายขัวยาม”เฟิ่งหลานบอก“พอดีรถม้าเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อยข้าขอโทษเจ้าด้วย”หมิงเยี่ยกล่าวและเดินมากอดภรรยาผู้เป็นที่รัก“หมิงเยี่ยข้ามีข่าวดีจะบอกท่าน”เฟิ่งหลานเอ่ย“ข่าวดีอะไรหรือเฟิ่งหลาน”หมิงเยี่ยถามนาง“ข้า..ข้าตั้งครรภ์แล้วหมิงเยี่ย”เฟิ่งหล

...วันเวลาผ่านไปเนิ่นนานจนถึง 17 ปี หมิงเยี่ยและเฟิ่งหลานได้ให้กำเนิดบุตรสาวงดงามสวยไม่แพ้แม่ของนางเลยนามว่า "เฟิ่งเอ๋อร์" นางมีลักษณะนิสัยที่แสนซนและเก่งกาจไม่แพ้ท่านพ่อท่านแม่ของนางเลย เฟิ่งเอ๋อร์นางชอบแต่งตัวเป็นบุรุษ และชอบหนีออกไปเที่ยวในเมืองหลวงจนเฟิ่งหลานต้องบ่นนางอยู่บ่อยๆ... "เฟิ่งเอ๋อร์นี่เจ้าจะออกไปไหนอีก วันนี้ท่านอาเสวียนอี้จะมาเยี่ยมพวกเรา เขายังไม่เคยได้พบเจอหน้าของเจ้าเลยนะเฟิ่งเอ๋อร์ เจ้าควรจะอยู่พบเจอท่านอาเสวียนอี้สักหน่อย" เฟิ่งหลานนางนั่งบำเพ็ญเพียรตบะหลังจากที่พลังเซียนของนางกลับถึงได้หยั่งรู้ว่า บุตรสาวของนางคือเนื้อคู่ของเสวียนอี้ที่มาเกิดในรอบหลายพันปีเพราะสวรรค์ลิขิตให้นางมาเกิดในโลกมนุษย์นางเลยอยากให้พวกเขาทั้งสองได้พบเจอกันสักครั้งเพราะที่ผ่านมาพวกเขาคลาดกันตลอด แต่เฟิ่งเอ๋อร์นางมีนิสัยที่ไม่ชอบให้ให้มาบังคับเลยไม่เคยที่จะเชื่อฟังสักนิด เพราะตัวเฟิ่งเอ๋อร์เองก็พอจะรู้ว่านางตั้งใจอยากจะจับคู่ให้กับเฟิ่งเอ๋อร์ดูตัวกับเสวียนอี้ "ท่านแม่ข้ารู้นะว่าท่านคิดจะทำอะไร" เฟิ่งเอ๋อร์เอ่ยขึ้นมาเรื่องอะไรที่นางจะต้องทำตามใจท่านแม่ของนางด้วย อีกอย่างทำไมนางถึงต้องอย

...เสวียนอี้ช่วยเฟิ่งหลานจัดงานศพให้ท่านพ่อท่านแม่ของนาง ในงานเฟิ่งหลานในชุดสีขาวไว้ทุกข์นางเศร้าโศกที่ต้องสูญเสียท่านพ่อท่านแม่ไปพร้อมกัน เพราะนางไม่เคยคาดคิดว่าจะเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นหลังจากที่นางและพวกเขามีความสุขกันแค่ไม่กี่วัน นางนั่งมองโลงศพของท่านพ่อท่านแม่ นางทำใจไม่ได้น้ำตาหลั่งไหลไม่หยุด อีกทั้งหมิงเยี่ยยังอาการบาดเจ็บสาหัสนางไม่รู้จะรักษาเค้าได้เช่นไร ตอนนั้นเองมีเทพเซียนองค์หนึ่งมาปรากฎกายและบอกกับนาง""หากเจ้าอยากรักษาเขาต้องเอา"ดวงหทัย"ครึ่งนึงของเจ้าแลกกับของเขาเพราะส่วนนึงมาจากคำสาปของเจ้า เจ้าจะยอมหรือไม่" เฟิ่งหลานได้ยินเช่นนั้นนางก็ตอบทันที"อย่าว่าแต่ "ดวงหทัย" ครึ่งหนึ่งเลยแม้กระทั่งชีวิตของข้า ข้าก็ให้เขาได้ เพราะข้ารักเขามากยิ่งนัก" เฟิ่งหลานกล่าวทั้งน้ำตาชีวิตนี้หากไม่มีหมิงเยี่ยนางก็พร้อมจะตายกับเขาดีกว่าอยู่แบบทรมานโดยที่ไม่เหลือใคร เสวียนอี้ได้ยินเช่นนั้นก็สงสารนางเหลือเกินยิ่งเห็นนางร้องไห้ไม่หยุด เขาก็เจ็บปวดใจที่ช่วยอะไรนางไม่ได้เลยได้แต่พยายามปลอบใจนางเท่านั้น เฟิ่งหลานกลับเดินไปที่ห้องนอนของนางกับเขา นางลงนั่งข้างกายหมิงเยี่ยที่นอนหลับไม่รู้สึกตั

"หลังจากที่ทั้งสองตื่นนอน ก็พากันไปที่ห้องโถงของจวนเพื่อกินข้าวเช้า เฟิ่งเซียงและฮูหยินเฟยสั่งให้พ่อครัวทำอาหารเพื่อมาบำรุงทั้งสองคน อาหารเต็มโต๊ะมีอาหารที่ช่วยบำรุงทั้งนั้น""พวกเจ้าทั้งสองคนต้องกินเยอะๆนะจะได้แข็งแรงแม่กับพ่อของเจ้าอยากอุ้มหลานแล้วจะชายหรือหญิงได้หมด" หลังจากที่ทั้งสองได้ยินก็เขินอายเพราะคิดไม่ถึงว่าท่านพ่อกับท่านแม่จะรีบเร่งเช่นนี้ "ท่านพ่อท่านแม่พวกท่านอย่าเร่งบำรุงพวกข้าแบบนี้สิเจ้าคะ ก่อนที่ลูกจะมีหลานให้พวกท่านลูกกับหมิงเยี่ยคงสมบรูณ์อ้วนเป็นหมูอย่างแน่นอนเจ้าคะ"เฟิ่งหลานพูดจบทุกคนก็หัวเราะบรรยากาศบนโต๊ะอาหารของจวนสกุลเฟิ่งอบอวลไปด้วยความสุขและเสียงหัวเราะ แต่ก็ไม่มีใครคาดคิดว่าความสุขนั้นกำลังจะหายไปจนเหลือแต่ความเศร้าโศกและการสูญเสีย ...เหนียงซีที่ทุกคนเห็นว่าร่างนางได้สลายหายไปนั้นแท้จริงแล้วดวงจิตของนางยังอยู่มิได้แตกสลายไปด้วย ดวงจิตของนางเคียดแค้นทั้งเฟิ่งหลานและ หมิงเยี่ย ดวงจิตของนางจึงไปอาศัยร่างของปีศาจแมวตัวหนึ่งเพื่อที่จะกลับมาฆ่าเฟิ่งหลาน เหนียงซีในร่างของปีศาจแมวมาที่จวนของสกุลเฟิ่ง นางไล่ทำร้ายคนรับใช้จนบาดเจ็บล้มตายหลายคน ฮุยเอ๋อร์เห็นว่า

"เช้าวันรุ่งขึ้นในวันนี้ทุกคนจัดเตรียมอุปกรณ์เพื่อที่จะตกห้องโถงเพื่อสำหรับงานแต่งของทั้งสอง เฟิ่งหลานกับหมิงเยี่ยเดินมามองเห็นห้องโถงเป็นสีแดงไปหมด ทุกคนหันมาทักทายพวกเขาทั้งคู่""เฟิ่งหลานแม่จัดแบบนี้เจ้าชอบหรือไม่อยากเปลี่ยนตรงไหนแม่จะได้บอกให้คนรับใช้จัดแจงเปลี่ยนทันที" เฟิ่งหลานมองไปรอบๆทุกอย่างสวยถูกใจ"ท่านแม่ข้าถูกใจมากเลย ข้าขอบคุณท่านแม่มากๆเลยเจ้าค่ะ" เฟิ่งหลานพูดเสร็จก็โอบกอดมารดาของนาง จากนั้นนางก็หันไปส่งยิ้มให้หมิงเยี่ย"หมิงเยี่ยเจ้าล่ะชอบไหมการตกแต่งแบบนี้" หมิงเยี่ยได้ยินที่แม่ยายบอกเขาก็พยักหน้าตอบรับว่าสวยงามที่สุด"มาๆพวกเจ้าคงหิวกันแล้วเด็กๆไปยกกับข้าวออกมาวันนี้พวกเจ้าทั้งสองต้องกินเยอะๆเลยนะแม่จัดเตรียมไว้ให้พวกเจ้าโดยเฉพาะ มีทั้งผัดหูฉลาม หมูผัดน้ำแดง ผักดหอยเป๋าฮื้อ ไก่ตุ๋นโสมร้อยปี " เฟิ่งหลาน กับหมิงเยี่ยต่างมองหน้ากันแล้วแอบขำเบาๆ เฟิ่งหลานคิดในใจนี่ท่านแม่จะบำรุงพวกเขาหรือนี่"ท่านพ่อ..ท่านดูท่านแม่สิ สั่งทำอาหารเยอะแยะเช่นนี้จะบำรุงลูกกับหมิงเยี่ยให้อ้วนหรือไงเจ้าคะ" นางถามขึ้นมาแล้วขำเบาๆ"แหมเจ้าลูกคนนี้นี่เจ้ายังบาดเจ็บแม่และพ่อของเจ้าก็อยากบำรุงเจ้า

..วันนี้เสวียนอี้เดินเข้าไปเพื่อปรึกษากับท่านพ่อของเขาเพื่อจะขอยกเลิกงานหมั้นหมายระหว่างเขากับเฟิ่งหลาน ตอนแรกท่านพ่อของเขาไม่เห็นด้วยแต่เสวียนอี้บอกเหตุผลที่ต้องยกเลิกท่านพ่อของเขาจึงต้องตกลง ทั้งเสวียนอี้และท่านพ่อของเขาขึ้นรถม้าเดินทางไปที่จวนสกุลเฟิ่งเพื่อขอยุติงานหมั้นเฟิ่งเซียงกับฮูหยินเฟยต่างก็ขอโทษกันทั้งสองตระกูลเลยไม่ติดใจเรื่องราวที่ผ่านมาและเมื่อฮูหยินเฟยทราบข่าวว่าเฟิ่งหลานบาดจึงขอไปหานางที่จวนสกุลเหิง" เฟิ่งเซียงกับฮูหยินเฟยขึ้นรถม้าเพื่อไปรับตัวเฟิ่งหลานมารักษาต่อที่จวนสกุลเฟิ่ง ครั้นเมื่อไปถึงทั้งสองคนเห็นหมิงเยี่ยกำลังนั่งเฝ้าเฟิ่งหลานอยู่ข้างกายไม่ห่าง แล้วทั้งสองคนก็เดินมาที่เตียงที่เฟิ่งหลานกำลังนอน ฮูหยินเฟยเรียกเฟิ่งหลานให้รู้สึกตัว "เฟิ่งหลาน เจ้าเป็นเยี่ยงไรบ้าง" ฮูหยินเฟยจับที่แขนของนาง เฟิ่งหลานลืมตามองมาเห็นเป็นท่านพ่อท่านแม่ของนาง นางก็ดีใจมากรีบบอกให้หมิงเยี่ยช่วยพยุงนางลุกนัั่ง"ท่านพ่อท่านแม่! หมิงเยี่ยท่านพยุงข้าลุกนั่งหน่อยสิ" หมิงเยี่ยค่อยๆพยุงนางลุกขึ้น"เจ้าค่อยๆลุกนั่งไม่ต้องรีบหรอกบุตรสาวของข้า ทำไมเจ้าถึงได้บาดเจ็บขนาดนี้ลูกสาวของข้าฮือๆ" ฮูหย

ณ บ้านของปุณภัทร…หลังคาสีขาวสะอาดตาตั้งเด่นเป็นสง่าท่ามกลางสวนเขียวชอุ่มแสงแดดอ่อน ๆ ยามบ่ายสาดส่องผ่านใบไม้ลงมาแตะต้องพื้นไม้ไผ่สีน้ำตาลอ่อนที่ปูอยู่รอบ ๆ บ้านกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้ลอยมาตามสายลมบรรยากาศอบอุ่นและสงบราวกับภาพวาดปุณภัทรพาหมื่นอินทระมาที่บ้านของเขาเพื่อพบเจอกับแขไขแม่ของตัวเองพวกเขาทั้งสองคนเดินเล่นอยู่ที่สวนหน้าบ้านหมื่นอินทระในชุดปัจจุบันซึ่งดูดีขับกับใบหน้าที่คมคายดึงดูดสายตาใน ขณะที่ทั้งคู่ยืนจ้องมองกันและกันด้วยความรักและความเข้าใจแขไขก็ถือถาดขนมมาวางที่โต๊ะนั่งเล่นในสวน“แม่ครับ…นี่คือหมื่นอินทระคนรักของผม” ปุณภัทรแนะ นำน้ำเสียงของเขาสั่นเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้นแขไขผู้เป็นแม่นั่งลงที่เก้าอี้สีขาวในสวนด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มนัยน์ตาฉายแววความอบอุ่นและยินดี“ยินดีที่ได้รู้จักนะจ๊ะ” แขไขกล่าว “แม่ได้ยินเรื่องราวของคุณฉันดีใจที่ลูกชายของฉันเจอคนที่ดีต้องขอบใจอินมากนะที่ดูแลลูกชายของแม่” แขไขพูดขึ้นด้วย น้ำเสียงอบอุ่นและเปี่ยมด้วยความรัก “มิเป็นไรขอรับที่จริงกระผมต้องขอบพระคุณแม่ท่านที่เลี้ยงดูพ่อปุณมาอย่างดี” หมื่นอินทระบอกคำพูดของเขาแสดงถึงความเคารพและ

หนึ่งเดือนต่อมา....หลังจากที่ปุณภัทรกลับมาเรียนได้หนึ่งเดือนสภาพจิตใจของเขาก็เริ่มดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเขาเริ่มปรับตัวเข้ากับชีวิตในมหาลัยได้เป็นปกติรอยยิ้มบาง ๆ กลับมาปรากฏบนใบหน้าบ่อยครั้งขึ้นแม้ว่าบางครั้งภาพทรงจำความรักระหว่างเขากับหมื่นอินทระจะกลับมาบ้างแต่เขาก็เรียนรู้ที่จะจัดการกับมันได้ดีขึ้นไม่ปล่อยให้ความเศร้าครอบงำจิตใจเหมือนแต่ก่อนยังดีที่มีเพื่อนสนิททั้งสองคนอยู่ด้วยเขาจึงไม่เคว้งคว้างมาก“วันนี้พวกเราจะไปไหนกันดี?” ไบเบิ้ลถามออกมา“ไปร้านข้าวประจำพวกเราไหมล่ะ” แบงค์พูดเสริมขึ้นมา“อืม..แล้วแต่พวกแกทั้งสองคนเลยฉันยังไงก็ได้”“โอเครงั้นร้านเดิม” ไบเบิ้ลสรุปก่อนจะโทรไปจองโต๊ะเอาไว้จบคลาสเรียนปุณภัทร ไบเบิ้ล แบงค์ ก็พากันขับรถยนต์มาที่ร้านอาหารซึ่งเป็นร้านประจำของพวกเขาทั้งสามคนเมื่อมาถึงร้านอาหารปุณภัทรเปิดประตูลงจากรถเตรียมตัวจะก้าวเข้าไปในร้านอาหารพร้อมกับเพื่อน ๆ ในจังหวะนั้นเองประตูร้านเปิดออก ผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่สวมหน้ากากอนามัยสีดำเดินสวนมาเพียงแค่เสี้ยววินาทีที่พวกเขาเฉียดกัน“นี่มัน” ปุณภัทรก็ได้กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ซึ่งคล้ายกับกลิ่นดอกแก้วมันหอมเย็นชื่นใจและ

ณ หอนอน….ปุณภัทรที่นั่งอยู่ข้างหน้าต่างมองดูตะวันที่ค่อย ๆ ลับฟ้าลงมันช่างดูสวยงามปุณภัทรรู้ดีว่าเวลาของเขาในยุคนี้กำลังจะหมดลงคืนนี้เขาจะต้องกลับไปยังยุคสมัยที่ตัวเองนั้นจากมายุคที่ไม่มีหมื่นอินทระนั้นเขาจะมีความสุขได้จริง ๆ ใช่ไหมปุณภัทรพยายามจดจำภาพความทรงจำต่าง ๆ ระหว่างเขากับหมื่นอินทระให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้“พ่อปุณ!..พ่อปุณ!” เสียงเรียกหวานใสของหมื่นอินทระดังขึ้นแทรกความเงียบสงัดภายในห้องปุณภัทรที่กำลังจดจ้องดวงตะวันถึงกับสะดุ้งตัวเล็กน้อยความคิดฟุ้งซ่านที่วนเวียนอยู่ในหัวสมองพลันหยุดชะงักปุณภัทรหันกลับไปมองใบหน้าคมคานของหมื่นอินทระก่อนจะยิ้มให้ก่อนจะเอ่ยถามออกมา“มีอะไรรึครับทำไมพี่อินถึงเรียกผมเสียงดัง”“พ่อปุณเหม่อลอยคิดกระไรอยู่รึ?” หมื่นอินทระถามออก มาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนก่อนจะเดินมาจับมือของปุณภัทรสัมผัสอุ่นนั้นทำให้ปุณภัทรรู้สึกอบอุ่นหัวใจเหลือเกินปุณภัทรเงยหน้ามองหมื่นอินทระดวงตาคมกริบเต็มไปด้วยความรักและความห่วงใยภาพตรงหน้าทำให้ความรู้สึกต่าง ๆ ที่เขาเก็บซ่อนไว้ภายในใจผุดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว“นี่เราจะทิ้งพี่อินไปแบบนี้จริง ๆ ใช่ไหม” ” ปุณภัทรคิดในใจน้ำตาคลอ

ณ หอนอนเรือนดอกแก้ว…แสงจันทร์แผ่วเบาสาดส่องผ่านช่องหน้าต่างทอแสงระยิบระยับบนพื้นไม้ขัดเงาในค่ำคืนที่เงียบสงบราวกับโลกหยุดหมุนปุณภัทรหนุ่มนอนอยู่ในอ้อมแขนของหมื่นอินทระที่กำลังหลับสนิทดวงตาของปุณภัทรจ้องมองใบหน้าหลับใหลของคนรักด้วยความเจ็บปวดรอยยิ้มบาง ๆ แต้มอยู่บนริมฝีปากแต่ดวงตาบอกเล่าเรื่องราวความทุกข์ที่แสนสาหัสเขาตัดสินใจแล้วการจากไปคือทางออกเดียวที่เขาจะทำได้แม้ว่าหัวใจจะปวดร้าวสักเพียงไหนเพื่อความสุขของหมื่นอินทระเขายอมเสียสละได้ทุกสิ่ง“ขอโทษนะครับที่ผมต้องทำแบบนี้” เขาพึมพำเบา ๆ ด้วยเสียงสั่นเครือน้ำตาไหลอาบแก้มเขาพยายามกลั้นไม่ให้เสียงสะอื้นนั้นดังออกมา ปุณภัทรลูบไล้เส้นผมนุ่มของหมื่นอินทระอย่างแผ่วเบา สัมผัสอุ่น ๆ กลิ่นหอมอ่อน ๆ ทุกอย่างทำให้เขาเจ็บปวดแต่เขากลั้นน้ำตาไว้เขาไม่อยากรบกวนการนอนหลับของคนรักเขาอยากให้หมื่นอินทระจดจำภาพความรักของพวกเขาก่อนที่จะจากไปในคืนนั้นปุณภัทรนอนไม่หลับจนตะวันขึ้นรุ่งเช้าเขาลุกตื่นและเดินออกจากหอนอนไปยังโถงกลางของเรือนดอกแก้วซึ่งเห็นว่าเจ้าพระยาโกมลกับคุณเพียรนั้นนั่งปรึกษาหารือเรื่องของพวกเขาทั้งสองคนอยู่ปุณภัทรทรุดตัวลงคลาน

ณ โถงรับแขกเรือนคุณเจ้าพระกรมท่าซ้ายในขณะที่ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายกำลังปรึกษาหารือกันเรื่องฤกษ์ยามหมื่นอินทระและแม่หญิงแพรไหมก็เดินเข้ามาหาเพื่อยุติเรื่องการแต่งงาน“พ่อท่านแม่ท่านขอรับ!!”“มีกระไรรึพ่ออิน”เจ้าพระยาโกมลเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัยที่บุตรชายของเขาพูดแทรกขึ้นมา“คือว่า..คือกระผมกับแม่แพรไหมจะไม่แต่งงานกันขอรับ”“ว่ากระไรนะ!!!” เจ้าพระยาโกมลเอ่ยดังขึ้น“เหตุใดพ่ออินถึงจะไม่แต่งงานกับแม่แพรไหมรึบุตรีของฉันไม่ดีพอรึ?” เจ้าพระยากรมท่าซ้ายเอ่ยขึ้น“มิใช่ขอรับแม่แพรไหมแสนดีเพียงแต่เราสองคนมีความ เห็นตรงกันว่ามิควรแต่งงานกัน” หมื่นอินทระบอกออกมาด้วยน้ำ เสียงที่หนักแน่น“จริงรึแม่แพรไหม?” เจ้าพระยากรมท่าซ้ายหันไปถามบุตรีของตนเอง“จริงเจ้าค่ะพ่อท่านลูกมิได้รักคุณพี่อินฉันท์ชู้สาวหากแต่รักและเคารพดุจดั่งพี่ชาย” แม่หญิงแพรไหมบอกออกมา“อีกทั้งลูกมีคนในใจอยู่แล้วเจ้าค่ะส่วนคุณพี่อินก็มีคนในใจเช่นกันอย่างไรพ่อท่าน ลุงท่าน ป้าท่าน โปรดยกเลิกงานแต่งของพวกเราด้วยเถิดนะเจ้าคะ”“ใช่ขอรับ..แม่ท่านเองก็รู้ว่าลูกมีใจให้กับผู้ใด”หมื่นอินทระเอ่ยออกมาและมองมาที่ใบหน้าของคุณหญิงเพียรด้วย

ณ เรือนดอกแก้วปี พ.ศ.๒๓๕๔…เช้าวันรุ่งขึ้นหมื่นอินทระและปุณภัทรเดินออกมาจากหอนอนเดินตรงไปยังโถงของกลางเรือนเพื่อจะไปนั่งทานอาหารร่วม กันกับเจ้าพระยาโกมลและคุณเพียรในระหว่างที่กำลังนั่งทานอาหารคุณหญิงเพียรก็จับจ้องมองพวกเขาทั้งสองอย่างไม่ลดละสายตาจนแน่ใจแล้วจึงเอ่ยพูดเรื่องการแต่งงานกับแม่หญิงแพรไหมขึ้นมา“คุณพี่เจ้าค่ะอิฉันว่าพวกเราควรไปคุยเรื่องงานแต่งของพ่ออินและแม่แพรไหมกับคุณพระกรมท่าซ้ายเสียทีดีรึไม่เจ้าคะ”มือของปุณภัทรที่กำลังตักข้าวเข้าปากต้องหยุดชะงัก ช้อนโลหะหลุดจากนิ้วกระทบกับถ้วยเสียงดังเหมือนเสียงหัวใจที่เต้นโครมคราม“เป็นกระไรรึพ่อปุณตกใจกระไรเล่า?”ปุณภัทรมองหน้าคุณหญิงเพียรด้วยใบหน้าที่ตกใจเพราะไม่คิดว่าคุณหญิงเพียรจะเอ่ยเรื่องการแต่งงานของหมื่นอินทระกับ แม่หญิงแพรไหมขึ้นมากลางวงข้าว“มะ!!..ไม่มีอะไรขอรับ” ปุณภัทรตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งพยายามกลั้นความรู้สึกผิดหวังและเจ็บปวดเอาไว้มือยังคงเกร็งอยู่“กระนั้นดอกรึฉันก็นึกว่าพ่อปุณหวงที่พ่ออินจะแต่งงานกับแม่แพรไหมเสียอีก” คุณหญิงเพียรมองหน้าของปุณภัทรก่อนจะเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงดูจะไม่ค่อยเชื่อสักเท่าไหร่เพร