Novels by Shinati Piyatikarn

ในเวลานั้นการรบขับไล่ชนเผ่าทางเหนือและการต่อสู้ชิงดินแดนคืนจากเจ้าเมืองที่ก่อกบฏจบสิ้นลงแล้วเกาจงฮ่องเต้สถาปนาเมืองหลวงแห่งใหม่ สกุลชุยและสกุลหลิวจึงอพยพย้ายเรือนครั้งสุดท้ายมาลงหลักปักฐานที่หลินอานแม้จะไม่ได้อยู่ในละแวกเดียวกัน แต่สองตระกูลยังคงไปมาหาสู่กันเหมือนเดิมคุณชายใหญ่ชุยซืออวิ๋นและคุณชายหลิวเยี่ยนร่วมเรียนในสำนักศึกษาเพื่อทบทวนความรู้ที่ร่ำเรียนมาในช่วงสงครามว่ามีความก้าวหน้าได้มาตรฐานของสำนักราชบัณฑิตหรือไม่ส่วนคุณหนูตัวน้อยอย่างชุยซือจิ้งอายุย่างเข้าสิบสองปีก็ต้องร่ำเรียนศาสตร์ต่างๆ ของกุลสตรีอย่างจริงจังมากขึ้นในตอนแรกชุยซือจิ้งยังฮึดฮัดงอแงอยู่บ้าง นางคิดถึงวันวานที่สามารถออกไปเที่ยวเล่นตามชายป่าและริมแม่น้ำกับพี่ใหญ่และสหายของเขาได้อย่างอิสระเสรี จึงมีท่าทีต่อต้านครูอาจารย์ที่ถูกเชิญมาสอนทว่าเสี่ยวอวี่ซึ่งเป็นสหายร่วมเรียนกลับตั้งอกตั้งใจอย่างยิ่ง จนครูอาจารย์ต่างเอ่ยชมเสี่ยวอวี่ว่ารักดีใฝ่เรียนรู้ จนคุณหนูอย่างชุยซือจิ้งต้องพยายามเคี่ยวเข็ญตัวเองให้ไม่แพ้เสี่ยวอวี่ไม่ใช่ว่าชุยซือจิ้งไม่พอใจที่เสี่ยวอวี่เฉลียวฉลาดกว่า แต่แม่นางน้อยอยากพัฒนาตนเองให้เก่งกาจเพื่อที่

เสี่ยวอวี่ฝังใจในความทรงจำอันเลือนลางและป้ายหยกมีตำหนิที่เหลืออยู่เพียงครึ่งเดียว นางบอกตัวเองอยู่บ่อยๆ ว่าสักวันต้องมีคนมาตามหาและพานางกลับไปยังที่ที่จากมาทว่าวันเวลาในเรือนสกุลชุยผ่านไปรวดเร็วราวกับติดปีกหกปีล่วงเลยผ่าน ไม่เคยมีใครมาตามหาเสี่ยวอวี่สักคนเดียวเสี่ยวอวี่บอกตัวเองว่าคงเป็นเพราะคนสกุลชุยอพยพย้ายเรือนหนีสงครามอีกหลายครั้ง ผู้ตามหาตัวนางอาจสืบเบาะแสได้ยากถึงอย่างนั้นวันเวลาที่อยู่ในเรือนสกุลชุยก็สงบสุขยิ่ง สงบสุขเสียจนบางครั้งนางเผลอไผลว่าเป็นเช่นนี้ก็ดีอยู่แล้วผู้เป็นนายในเรือนสกุลชุยล้วนเมตตาต่อเสี่ยวอวี่ คุณหนูและคุณชายปฏิบัติต่อนางราวกับเป็นสหายผู้หนึ่งนางควรจะมีความสุข แต่ยังมีหลายค่ำคืนที่ฝันร้ายมาเยือน นางผวาตื่นกลางดึกด้วยใจหนักอึ้ง พลางครุ่นคิดว่าจะไขปริศนาจากความฝันความทรงจำที่เลอะเลือนของตัวเองได้อย่างไรฝันร้ายยังทำให้นางต้องเผชิญกับความเปลี่ยนแปลงครั้งแรกในชีวิตบ่าวเรือนสกุลชุยอีกด้วย“ท่านพ่อบ้านให้ความเป็นธรรมแก่พวกข้าด้วยเถิด”วันหนึ่งกลางฤดูร้อน เสี่ยวชุ่ยและเสี่ยวหลันซึ่งเป็นสาวใช้ที่พักอยู่ห้องเดียวกับเสี่ยวอวี่ขอพบพ่อบ้านใหญ่เพื่อร้องทุกข์ที่ประสบ

เด็กหญิงที่พ่อค้าทาสเรียกว่า ‘นางหนู’ ถูกตั้งชื่อใหม่ว่าเสี่ยวอวี่อ้างอิงจากตัวอักษรบนป้ายหยกที่นางหวงแหนยิ่งชีวิตหลังจากนั้นฮูหยินสกุลชุยบอกให้อู๋มามาอบรมเสี่ยวอวี่ให้ดีก่อนส่งตัวนางไปเป็นสาวใช้ข้างกายชุยซือจิ้งอู๋มามาอบรมเสี่ยวอวี่พร้อมกับสาวใช้คนอื่น ถึงได้รู้ว่าเสี่ยวอวี่ไม่มีความรู้พื้นฐานเรื่องงานบ้านเลย ในขณะที่เด็กหญิงทั้งหมดที่รับมาใหม่ล้วนทำงานเหล่านี้จนเคยชินแล้วยังดีที่เสี่ยวอวี่หัวไว ใช้เวลาเพียงสองวันก็เรียนรู้งานต่างๆ ได้ครบถ้วน ทั้งยังท่องจำกฎระเบียบในจวนที่สำคัญได้เร็วกว่าใครแต่อู่มามาเกรงว่าคุณหนูจะตกใจเมื่อเห็นใบหน้าเนื้อตัวที่เต็มไปด้วยบาดแผลของเสี่ยวอวี่ ผู้อาวุโสจึงกำชับให้นางรักษาตัวให้หายดีเสียก่อนถึงค่อยไปปรนนิบัติคุณหนูสาวใช้คนอื่นที่อยู่ร่วมห้องมองเสี่ยวอวี่ด้วยแววตาอิจฉาริษยา นอกจากนางจะได้ไปอยู่ข้างกายคุณหนูซึ่งเป็นคนสำคัญของตระกูลแล้วยังได้รับอนุญาตให้พักฟื้นร่างกาย ไม่ต้องตรากตรำฝึกฝนมารยาทกับอู๋มามาและพ่อบ้านใหญ่เสี่ยวอวี่รับรู้ถึงสายตาไม่เป็นมิตรที่ถูกส่งมา แต่นางบอกตัวเองให้อดทนไปก่อนเพราะเชื่อมั่นว่าในที่สุดต้องมีคนมาตามหาและพานางออกไปจากที่นี่

ก่อนหน้านี้พ่อค้าทาสมั่นใจว่าตัวเองพอจะรู้หนังสืออยู่บ้าง อย่างไรก็คงเป็นฝ่ายได้เปรียบ แต่เมื่อเห็นลายมือของนางหนูบนลานดินก็ถึงกับหน้าเปลี่ยนสีความงดงามและความถูกต้องของตัวอักษรของเขาพ่ายแพ้แก่เด็กหญิงที่เพิ่งไปรับตัวมาจากครอบครัวชาวนา! “ข้าก็เขียนได้! เจ้าแค่เลียนแบบได้เหมือนกว่าข้าเท่านั้นเอง จะใช้เป็นเครื่องพิสูจน์ว่าหยกเป็นของเจ้าได้อย่างไร” “แต่ข้ารู้ว่าคำว่าอวี่มีที่มาจากไหน!”พ่อค้าทาสไม่เข้าใจว่าที่มาของตัวอักษรบนหยกสำคัญอย่างไร จึงหัวเราะเยาะหยันแสดงความเขลาออกมา“เจ้ารู้เรื่องนั้นแล้วอย่างไร เกี่ยวอะไรกับหยกของข้าด้วย”“หากรู้ว่าอักษรบนหยกมีที่มาจากไหน ย่อมสืบสาวกลับไปถึงตระกูลที่เป็นต้นทางของหยกได้ เรื่องเช่นนี้เจ้าซึ่งอ้างตัวเป็นเจ้าของไม่รู้หรอกหรือ”ฮูหยินสกุลชุยเอ่ยขัดขึ้นด้วยเสียงไม่ดังนัก แต่คำย้อนถามของนางทำให้พ่อค้าทาสหน้าตาเลิ่กลั่กมีพิรุธยิ่งกว่าเดิม“นั่นมัน...”พ่อค้าทาสอึกอักอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายยังคงเอ่ยเถียงอย่างไม่ยอมแพ้“ข้าไม่รู้เรื่องนั้นแล้วแปลกตรงไหนเล่า ข้าไม่ได้เป็นบัณฑิตสักหน่อย ข้าได้หยกจากคุณชายผู้หนึ่งที่นำมันมาใช้หนี้ให้ข้า หยกนั่นย่อมต้องเ

ตั้งแต่เด็กจนกระทั่งโตพ้นวัยปักปิ่น ซ่งอวี่ถงมักฝันร้ายเป็นประจำท่านหมอที่เคยมาตรวจบอกว่าส่วนลึกในใจของนางน่าจะมีเรื่องที่อยากนึกให้ออก แต่อีกใจหนึ่งอาจมีความทรงจำโหดร้ายที่คิดกลบฝังไม่อยากนึกถึงความต้องการที่ซับซ้อนทั้งสองอย่างขัดแย้งกันเองทำให้นางไม่อาจหวนระลึกถึงความทรงจำช่วงก่อนอายุเจ็ดปีได้เลยแต่ในยามที่ซ่งอวี่ถงอายุย่างเจ็ดปี นางจำได้ว่าตัวเองเป็นเด็กหญิงร่างผอมแห้งที่ถูกพ่อค้าทาสเรียกว่า ‘นางหนู’...ชะตาชีวิตนางหนูคนนั้นเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงหลังจากที่นางได้พบกับคนสกุลชุย...ย้อนกลับไปช่วงที่หลินอานยังไม่ถูกสถาปนาเป็นเมืองหลวง ฮ่องเต้พระองค์แรกของราชวงศ์แคว้นใต้ยังวุ่นวายกับการอพยพลี้ภัย ไม่มีพระราชวังถาวรใดๆ ทำได้เพียงแปรพระราชฐานย้ายเมืองไปเรื่อยกองทัพแคว้นใต้ต้องรับมือกับการรุกรานจากชนเผ่าแคว้นเหนือทั้งยังต้องบุกโจมตีเพื่อยึดอีกหลายเมืองคืนจากเจ้าเมืองที่แข็งข้อก่อกบฏและพยายามตั้งตนเป็นใหญ่บิดามารดาของชุยซืออวิ๋นกับชุยซือจิ้งอพยพคนในครอบครัวมาหยุดพักยังที่ราบทางใต้ของแม่น้ำหวายอยู่นานหลายเดือนเพื่อรอให้สถานการณ์รบพุ่งนองเลือดเงียบสงบลงเสียก่อนเวลานั้นชุยซืออวิ๋นอายุย่าง

เย็นวันนั้นซ่งอวี่ถงกับบุตรสาวกินอาหารด้วยกันเพียงสองคนเพราะชุยซืออวิ๋นส่งคนมาบอกก่อนแล้วว่าพวกนางไม่ต้องรอ เขายังต้องสะสางงานจนถึงดึกดื่นเช่นเคยยามนี้ทุกกรมกองต้องเตรียมความพร้อมในพิธีสถาปนาฮ่องเต้ แต่กรมคลังมีหน้าที่ดูแลงบประมาณจึงถูกขุนนางจากแทบทุกหน่วยขอเข้าพบเพื่อต่อรองเรื่องตัวเลขไม่เว้นแต่ละวันชุยซืออวิ๋นไม่ได้มาร่วมโต๊ะอาหารกับพวกนางสองแม่ลูกหลายวันแล้ว ซ่งอวี่ถงจึงต้องคอยปลอบใจบุตรสาวซึ่งถามหาท่านพ่อของนางแทบไม่หยุดปากจนกระทั่งส่งบุตรสาวเข้านอนเรียบร้อย ซ่งอวี่ถงถึงได้กลับห้องของตัวเองเพื่ออาบน้ำผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าและให้สาวใช้สางผมจนแห้งก่อนบำรุงเรือนผมยาวสลวยของนางด้วยน้ำมันหอมซ่งอวี่ถงสบายจนเผลองีบหลับไป กว่าจะรู้สึกตัวอีกครั้งก็ตอนที่ถูกใครบางคนช้อนตัวขึ้นอุ้มอย่างทะนุถนอมกลิ่นหอมจางคล้ายต้นไผ่และใบสน บวกกับไออุ่นที่คุ้นเคย ทำให้ซ่งอวี่ถงลืมตาขึ้นอย่างเกียจคร้าน“ยามนี้เป็นเวลาใดแล้ว”“เพิ่งจะกลางยามซวี” ชุยซืออวิ๋นตอบเสียงเบา “เจ้าง่วงถึงเพียงนี้แล้วหรือ?”“วันนี้ข้าออกไปข้างนอกมา ค่อนข้างเพลียอยู่บ้าง” ซ่งอวี่ถงอธิบายให้เขาฟังพลางเอียงศีรษะซบแผงอกกว้าง “ท่านกลับเร็ว