Novels by ตฤตีย/ เหล่าซาน 老三

วันที่หลี่หลันหลบหนีการอารักขาขององครักษ์ครั้งนั้น ทั้งเซี่ยอู่และข้าหลวงมู่ล้วนถูกลงโทษ ข้อหาไม่ดูแลพระชายาให้ดีๆแม้นางจะอ้อนวอนท่านอ๋องให้สั่งยกเลิกบทลงโทษ แต่เขาไม่ยอมฟัง ทำให้คนก่อเหตุอย่างนางรู้สึกผิดอย่างยิ่งแท้จริงจวิ้นอ๋องต้องการสั่งสอนคนใจอ่อนอย่างหลี่หลันให้หลาบจำ แต่การลงโทษตัวนางเองไม่ทำให้นางรู้สึกผิดเท่ากับลงโทษผู้อื่นอีกอย่าง...เขารักใคร่นางเพียงนี้ จะหักใจทำโทษนางได้อย่างไรหลังจากวันนั้นหลี่หลันไม่ทำตัวเกเรอีกเลย จวิ้นอ๋องก็เก็บไม้เก็บมือ ไม่เคยทำตัวรุ่มร่ามรังแกอันใดกับนางอีก...แต่นั่นอาจจะไม่ใช่เรื่องดีเสมอไป...เมื่อถึงวันเกิดปีที่ยี่สิบของนาง จวิ้นอ๋องคล้ายพยัคฆ์ที่หิวโหยมานานถูกปล่อยออกจากกรงมาพบกวางสาวเนื้อนุ่มหอมผลคือนางถูกเขาขย้ำกลืนกินจนหมดเรี่ยวหมดแรงไม่มีส่วนไหนบนเรือนร่างที่ไม่ถูกเขาขบเม้มไล้เลีย ดอกไม้กลางกายถูกเขาดูดดุนเย้าแหย่จนร่างกายตอบสนองออกมาเป็นน้ำหวานที่ถั่งท้นออกมาราวกับขุดไปเจอตาน้ำยามเขาสอดแทรกเข้ามาในกาย ความรู้สึกแนบชิดสนิทสนมที่สุดในชีวิตทำให้หลี่หลันเกิดความรู้สึกตื้นตันท่วมท้นอย่างอธิบายไม่ได้เขาไม่อ่อนโยนนัก อาจเพราะข่มกลั้นมานาน

“ท่านสัญญาอะไรกับท่านปู่ท่านย่าของข้าหรือ”หลี่หลันนั่งตรงข้ามจวิ้นอ๋องในห้องหนังสือในเรือนด้านหน้ายามเอ่ยถามถึงเรื่องค้างคาใจ ท่าทางของนางสงบเสงี่ยมอย่างยิ่ง ไม่เหลือร่องรอยพระชายาผู้กล้าหาญที่หลบหนีองครักษ์ให้เห็นอีก“ท่านราชครูหลี่กับฮูหยินผู้เฒ่าเป็นห่วงที่เจ้าถูกดึงมาผูกติดกับข้าซึ่งเป็นคนในราชวงศ์ ข้าจึงส่งจดหมายไปถึงพวกท่านที่อิ๋นโจวหลังจากเรามาถึงเฉวียนโจว ข้าให้คำมั่นสัญญากับผู้อาวุโสว่าจะปล่อยเจ้าให้เป็นอิสระทันทีที่อายุครบยี่สิบ...หลังจากนั้นเจ้าไม่มีอันใดเกี่ยวข้องกับวังหลวงอีก...”“เรื่องนั้นข้าก็บอกท่านปู่ท่านย่าตั้งแต่แรกแล้วเช่นกัน”“อืม” จวิ้นอ๋องรับคำด้วยรอยยิ้มจางๆ “แต่ข้าเปลี่ยนใจก่อนเจ้า”“หมายความว่า?”“หลังวันเกิดปีที่สิบแปดของเจ้า ข้าส่งจดหมายอีกฉบับถึงผู้อาวุโสทั้งสองแล้วสารภาพตามตรงว่าข้าอยากให้เจ้าชายาที่แท้จริง ไม่ใช่ชายาแต่เพียงในนามอีกต่อไป”“เช่นนั้นหรือ”หลี่หลันเบิกตาโต รู้สึกใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาด้วยความเขินอาย ...ที่แท้เขาคิดเรื่องนี้ก่อนนางเสียอีก...“ท่านราชครูหลี่ตอบกลับมาว่าเรื่องนี้ให้เจ้าเป็นคนตัดสินใจ แต่มีข้อแม้ว่าข้าต้องรอให้เจ้าอายุครบยี่สิ

ชิวหนานคิดเอ่ยปากบอกจวิ้นอ๋องว่าพระชายากำลังอาบน้ำ แต่ท่านอ๋องมีท่าทีเกรี้ยวกราดอย่างยิ่ง คิ้วขมวดมุ่น ดวงตาวาวโรจน์ แรงกดดันที่มองไม่เห็นแผ่ซ่านจนนางพูดอะไรไม่ออกจวิ้นอ๋องกำลังเดือดดาลจริงๆ เขาร้อนใจจนแทบคลั่ง!ตะโกนเสียงดังเพียงนี้แต่ไม่มีใครขานรับ ทั้งยังไม่มีความเคลื่อนไหวใดเกิดขึ้นในเรือน“หึ!” เขาแค่นหัวเราะ คิดว่าหลี่หลันตั้งใจหลบหน้า ไม่ยอมออกมาพบ จึงผลักประตูเข้าไปทันที...วันนี้จะต้องสั่งสอนนางให้รู้จักเกรงกลัวอันตรายเสียบ้าง...ชิวหนานรู้ว่าพระชายาอยู่ในสภาพไม่เรียบร้อยจึงปิดประตูตามหลัง ป้องกันไม่ให้บ่าวด้านนอกรู้เห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็นในใจนางกำนัลภาวนาให้พระชายาเอาตัวรอดจากโทสะของท่านอ๋องได้อย่างปลอดภัยทว่าสถานการณ์ด้านในไม่เป็นอย่างที่ชิวหนานหวาดกลัวสักนิดจวิ้นอ๋องบุกเข้าไปในห้องอย่างมุ่งมั่นก็จริง แต่พอเหลือบไปเห็นชุดของสตรีพาดอยู่บนฉากกั้นซึ่งอยู่ระหว่างโถงส่วนกลางกับห้องนอน สติที่ถูกโทสะบดบังก็หวนคืนมายังไม่ทันเห็นตัวคน หัวใจของชายหนุ่มก็เต้นระรัวอย่างรุนแรงเขายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งถึงได้ยินเสียงเหมือนคนโผล่ขึ้นจากน้ำ จึงเดินเข้าไปหลังฉากกั้นด้วยสีหน้าเด็ดเดี่ยวเป็น

หลี่หลันบอกข้าหลวงมู่ว่าจะออกไปข้างนอกแต่ไม่ต้องให้นางกำนัลติดตามไปเพราะนางจะขี่ม้าไปเอง...เรื่องนี้ไม่แปลก... ตั้งแต่จวิ้นอ๋องมอบม้าเหงื่อโลหิตให้ นางก็มักจะเดินทางไปยังสถานที่ต่างๆ ด้วยม้าคู่ใจเสมอการออกจากจวนด้วยวิธีนี้มีเพียงองครักษ์ที่จวิ้นอ๋องสั่งให้อารักขาพระชายาติดตามไปเท่านั้นม้าของหลี่หลันไปหยุดลงหน้าร้านเครื่องประดับที่ใหญ่ที่สุดในเมืองเฉวียนโจวก่อนเข้าไปในร้านนางหันมาบอกองครักษ์ด้วยสีหน้าร่าเริงอย่างยิ่ง“วันนี้วันเกิดข้า ท่านอ๋องตกรางวัลให้เลือกของที่ถูกใจได้เต็มที่ ข้าอาจใช้เวลานานสักหน่อย พวกเจ้าไปรอที่โรงน้ำชาฝั่งตรงข้ามเถิด”“เชิญพระชายาตามสบาย พวกข้าจะรอที่นี่ขอรับ”หัวหน้าองครักษ์เป็นคนตอบด้วยท่าทีเป็นการเป็นงาน หลี่หลันเพียงยิ้มแล้วพยักหน้าโดยไม่พูดอะไรหลี่หลันรู้ว่าเหล่าองครักษ์ไม่มีทางอยู่ห่างจากนางเกินสามจั้ง แต่ที่พูดไปอย่างนั้นเพราะไม่อยากให้พวกเขารู้ตัวเร็วเกินไปร่างบางของหลี่หลันหายเข้าไปในห้องรับรองส่วนตัวที่มีไว้สำหรับลูกค้ารายใหญ่โดยเฉพาะนางเป็นชายาอ๋องที่เป็นผู้บัญชาการกองทัพในเฉวียนโจว เกรงว่าจะไม่มีใครเป็นลูกค้ารายใหญ่กว่านางอีกแล้วในยามนี้เจ้า

นับตั้งแต่หลี่หลันย่างเท้าเข้ามาในเฉวียนโจว วันเวลาของนางเต็มไปด้วยสีสันอย่างยิ่งจวิ้นอ๋องไม่เพียงไว้วางใจให้นางดูแลจวน ข้าหลวงมู่และฝูกงกงยังช่วยแนะนำสั่งสอนธรรมเนียมต่างๆ ของราชสำนักที่นางควรรู้ เพื่อที่หลี่หลันจะได้วางตัวสมกับเป็น ‘พระชายา’ โดยไม่มีใครกล้าตำหนิยามว่างจวิ้นอ๋องยังชอบพานางไปเปิดหูเปิดตาในสถานที่ต่างๆ อีกมากมาย ทั้งยังพานางไปพบกับสหายในยุทธภพของเขาด้วยเมื่อหลี่หลันอายุครบสิบเจ็ด จวิ้นอ๋องพานางไปตระเวนกินอาหารท้องถิ่นทั่วเฉวียนโจว ก่อนจะไปพักค้างคืนที่ตำหนักตากอากาศของเชื้อพระวงศ์เพื่อให้นางได้แช่น้ำพุร้อนตามลำพังใต้ฟ้าพร่างดาววันนั้นเป็นวันเกิดปีแรกที่นางต้องอยู่ห่างไกลจากท่านปู่ท่านย่า แต่เป็นปีแรกที่นางได้ฉลองวันพิเศษกับบุรุษผู้หนึ่งวันเกิดปีที่สิบแปด จวิ้นอ๋องมอบอาชาเหงื่อโลหิตให้ตัวหนึ่งหลังจากถูกรบเร้าอยู่นานให้เขายอมปล่อยนางขี่ม้าไปไหนมาไหนได้เองในเฉวียนโจวม้าเหงื่อโลหิตนั้นหายาก ทั้งยังเป็นม้าที่ขึ้นชื่อเรื่องความพยศ แต่ม้าแสนปราดเปรียวแข็งแรงที่เป็นของขวัญของนางตัวนี้กลับเชื่องและเชื่อฟังเจ้านายอย่างรู้ความ ราวกับถูกคนฝึกอย่างเข้มงวดมาเป็นเวลานานปีนั้นเ

ภายในเวลาหนึ่งเดือน จวนจวิ้นอ๋องในเมืองเฉวียนโจวถูกเปลี่ยนโฉมหน้าใหม่จนหมดสิ้นอดีตชายารองตู้เหม่ยหลินถูกลดขั้นไปเป็นอนุภรรยา ทั้งยังถูกย้ายไปอยู่ที่เรือนประจิมซึ่งอยู่ห่างไกลจากเรือนหลักของท่านอ๋องและพระชายามากที่สุดพ่อบ้านใหญ่ที่เคยกร่างอย่างเหลือร้ายถูกขายทิ้งพร้อมบ่าวจำนวนมากที่เคยทำตัวเป็นหญ้าข้างกำแพง ลู่ลมไปเข้าข้างตู้เหม่ยหลินจนล่วงเกินผู้คนมากมายอำนาจปกครองจวนอ๋องยามนี้อยู่ในมือพระชายาแต่เพียงผู้เดียวหลี่หลันมองกุญแจคลังกับป้ายหยกที่เป็นสัญลักษณ์แทนตัวจวิ้นอ๋องในความครอบครองของตัวเองแล้วก็ได้แต่ถอดถอนใจมิน่าเล่า โบราณถึงได้มีคำกล่าวว่าให้กอดขาผู้มีอำนาจไว้ให้แน่นๆ การมีผู้หนุนหลังที่น่าเกรงขามช่วยให้ชีวิตราบรื่นสุขสบายเช่นนี้เองทว่าหลี่หลันเป็นคนรู้ความ นางตั้งใจจะทำงานตอบแทนท่านอ๋องผู้มีเมตตาด้วยความซื่อสัตย์และขยันขันแข็งนางเริ่มจากการตรวจสอบบันทึกภายในย้อนหลังว่ามีเรื่องอันใดบ้างที่เกิดขึ้นในช่วงตู้เหม่ยหลินปกครองจวนบันทึกสาเหตุการลงโทษบ่าวไพร่ยาวเป็นหางว่าว พอๆ กับรายงานการใช้จ่ายของตู้เหม่ยหลินที่เห็นได้ชัดว่ามือเติบอย่างยิ่งทว่าตรวจสอบบัญชีย้อนหลังแค่ปีเดียวก็พบ