Novels by Shinati Piyatikarn

ในขณะที่ชุยซืออวิ๋นเร่งรีบพาซ่งอวี่ถงไปยังคฤหาสน์ลับ หลิวเยี่ยนยังไม่รีบไม่ร้อนกลับจวนแม่ทัพ เพราะต้องจัดการเรื่องฉินอี้ให้เรียบร้อยเสียก่อนเหตุการณ์ในเรือนรับรองของอุทยานคลี่คลายลงไปได้เพราะหลิวเยี่ยนเฝ้าคอยอยู่ในห้องที่เกิดเหตุพร้อมกับเสี่ยวจูเขาอยากรู้ว่าองค์หญิงรองจะใช้แผนการใดต่อไป จึงสงบใจซุ่มรออยู่ในห้องจนกระทั่งหัวหน้าองครักษ์เว่ยที่สวมชุดดำมิดชิดกลับมาพร้อมกับบุรุษคนหนึ่งซึ่งถูกแบกอยู่บนบ่าทันทีร่างสูงใหญ่กระโจนเข้ามาทางหน้าต่างห้อง หลิวเยี่ยนซึ่งรออยู่นานแล้วก็ออกตัวจู่โจมทันทีที่แท้บุรุษที่องค์หญิงรองคิดจัดฉากใส่ร้ายซ่งอวี้ถงด้วยก็คือฉินอี้ คุณชายเสเพลอันดับหนึ่งแห่งหลินอานหลิวเยี่ยนแค่นยิ้มอย่างเย็นชาขณะลงมืออย่างหนักหน่วงแม้หัวหน้าองครักษ์เว่ยจะเป็นผู้เยี่ยมยุทธ์คนหนึ่งแต่ก็ยังเป็นรองเขา อีกทั้งบนบ่ายังมีน้ำหนักของฉินอี้กดทับอยู่ ประมือกันไม่นานแม่ทัพหนุ่มก็ทำให้คนสลบเหมือดลงไปกองกับพื้นแล้วตอนที่ร่างของฉินอี้ถูกดึงขึ้นมาจากพื้น แววตาของเขาดูเลื่อนลอย ลมหายใจหนักหน่วงราวกับวัว หลิวเยี่ยนจึงคว้าแจกันที่ยังเหลือน้ำอยู่ครึ่งหนึ่งสาดใส่หน้าคุณชายตระกูลฉินอย่างไม่เกรงใจ

บ่าวรับใช้ในเรือนเฉิงย่วนมีจำนวนน้อยกว่าบ่าวในเรือนตระกูลชุยหลายเท่า เพราะเรือนนี้เป็นเรือนที่ชุยซืออวิ๋นใช้เป็นที่พักผ่อนชั่วคราว และเขาไม่อยากให้มีคนล่วงรู้ความลับของตัวเองมากนักการซุกซ่อนคนงามไว้ในเรือนไม่ใช่เรื่องดีงามอันใดถึงแม้เขาจะไม่ได้ซ่อนซ่งอวี่ถงไว้ในเรือนจริงๆ แต่การพานางมารังแกที่นี่อยู่บ่อยๆ ไม่อาจเล็ดรอดหูตาของบ่าวทั้งหลายไปได้คนที่เขาคัดเลือกมาประจำที่เรือนนี้ส่วนใหญ่จึงเป็นผู้อาวุโสที่ปากหนักและรู้ความ ไม่คิดอะไรนอกลู่นอกทาง และปฏิบัติต่อซ่งอวี่ถงอย่างเคารพให้เกียรติเช่นเดียวกับที่ปฏิบัติต่อเขายามที่เขาอุ้มคนเข้ามาในเรือนวันนี้จึงไม่มีใครเข้ามาสอบถามหรือยุ่งเกี่ยวให้มากความ เพราะรู้ว่าเมื่อใดที่เขาต้องการให้คนมาปรนนิบัติถึงจะเอ่ยปากเรียกเองซ่งอวี่ถงถูกชุยซืออวิ๋นโอบไว้ในอ้อมแขนอย่างแน่นหนา ทำให้ใบหน้าของนางซุกซบกับแผงอกกว้างของเขา ร่างของนางสั่นน้อยๆ เพราะพยายามสะกดกลั้นความรู้สึกปั่นป่วนในกายที่ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นชายหนุ่มประทับจุมพิตแผ่วเบาลงบนกระหม่อมของนางซึ่งมีเสื้อคลุมกั้นขวาง แต่สัมผัสอย่างทะนุถนอมนั้นทำลายความยับยั้งชั่งใจของซ่งอวี่ถงลงไปในพริบตาอารมณ์

ก่อนจะมีคนได้ยินเสียงกรีดร้องว่าเกิดเหตุบัดสีขึ้นในเรือนรับรองของอุทยานหลวง ชุยซืออวิ๋นที่อยู่ในห้องด้านข้างกับซ่งอวี่ถงได้ยินเสียงคนต่อสู้ปะทะกันและเสียงร่างหนักๆ ล้มลงกระแทกพื้นไปก่อนแล้วหลังจากนั้นก็มีเสียงเคาะผนังห้องตามมา เป็นสัญญาณที่เคยตกลงเอาไว้กับหลิวเยี่ยน ขุนนางหนุ่มจึงถอนใจอย่างโล่งอกพลางเอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบา“เจ้ารีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเถิด”ซ่งอวี่ถงซึ่งนั่งชิดมุมห้องพยักหน้าในเงาสลัว เขายื่นห่อผ้าในมือส่งให้แล้วหันหลังทันทีเมื่อแรกที่ซ่งอวี่ถงลืมตาตื่น นางผวาเข้ามากอดด้วยร่างอันสั่นเทา เขานึกว่านางหวาดกลัวจึงได้โอบกอดอย่างแนบแน่นพร้อมกับลูบหลังไปมาอย่างปลอบโยน แต่ร่างของนางอ่อนยวบครู่เดียวแล้วเกร็งแน่นราวกับสายธนูซึ่งถูกขึงจนตึงศีรษะของนางซุกซบอยู่บนบ่าเขา จึงรับรู้ได้ชัดเจนว่าลมหายใจที่รินรดลงบนซอกคอหอบกระชั้นร้อนผ่าว สองมือเล็กยังกำสาบเสื้อด้านหน้าของเขาแน่นราวกับอดทนข่มกลั้นอารมณ์บางอย่างเขาเอะใจและก้มลงมองคนในอ้อมกอดถึงได้เห็นว่าใบหน้าและริมฝีปากของนางแดงก่ำ เหงื่อเม็ดละเอียดผุดตามไรผม ดวงตาฉ่ำน้ำดูเลื่อนลอยกว่าปกติจมูกของเขาได้กลิ่นหอมประหลาดจากเสื้อผ้าที่นางสวมใส่

งานชมดอกไม้ใกล้จะจบลงแล้ว แต่แขกเหรื่อจำนวนมากยังกระจายตัวอยู่ในอุทยานหลวง เมื่อเสียงกรีดร้องดังขึ้นที่เรือนรับรอง แขกหลายคนจึงได้ยินชัดเจนและรีบรุดมายังต้นเสียงโดยเร็ว แต่น่าแปลกที่องครักษ์ของวังหลวงกลับมาถึงช้าอย่างยิ่งคนกลุ่มแรกที่มาถึงหน้าห้องรับรองคือบรรดาคุณชายตระกูลสูงศักดิ์ซึ่งมีจิตใจใฝ่หาเรื่องตื่นเต้นครึกครื้นเป็นทุนเดิม รวมถึงฉินอี้ที่เมามายจนแทบยืนไม่ไหวต้องให้หลิวเยี่ยนช่วยประคอง ทว่าผู้เข้าไปดูสถานการณ์ภายในห้องคนแรกคือหมิงย่วน ตุลาการใหญ่ศาลต้าหลี่ ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเถรตรงและเด็ดขาดไม่มีใครรู้ว่าภายในห้องเกิดอะไรขึ้น เพราะหมิงย่วนเข้าไปในห้องเพียงลำพังและออกมาเพียงลำพัง ก่อนจะสั่งให้นางกำนัลที่อยู่บริเวณนั้นรีบไปเชิญฉู่เฟยมา ในขณะที่ตัวเขาเองปักหลักเฝ้าอยู่หน้าห้องไม่ยอมให้ใครเข้าไปในที่เกิดเหตุฉู่เฟยผู้ถือป้ายหยกบริหารตำหนักในเยื้องย่างมาถึงในเวลาไม่กี่อึดใจ ทั้งยังมีบรรดาองค์หญิงตามมาอีกเป็นขบวน ไม่ว่าจะเป็นองค์หญิงรอง องค์หญิงห้า องค์หญิงหก รวมถึงท่านหญิงซึ่งเป็นบุตรีของท่านอ๋องในสายสกุลเดียวกับเกาจงฮ่องเต้“เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือ”ฉู่เฟยสอบตามตุลาการศาลต้

เมื่อเข้าไปในห้องแล้ว นางกำนัลผู้ประสงค์ร้ายต่อซ่งอวี่ถงรีบปิดประตูหน้าต่าง ส่วนบุรุษชุดดำวางร่างของซ่งอวี่ถงลงบนเตียง“เจ้าไปรายงานก่อน ข้าจัดการทางนี้เรียบร้อยแล้วจะไปเชิญคนมา”นางกำนัลผู้นั้นไม่เอ่ยชื่อเสียงเรียงนามของผู้บงการ ทั้งยังพยายามปัดผงสีเหลืองและแดงที่ซ่งอวี่ถงปาใส่หน้าไปพร้อมกับใช้กลักไฟจุดเตาเครื่องหอมซึ่งตั้งอยู่ในห้องรับรองทว่าผงละเอียดทั้งสองสีร่วงหล่นลงสัมผัสกับเปลวไฟกลับเกิดประกายลุกไหม้จนลามไปยังเสื้อผ้าและเรือนผมของนางกำนัลอย่างรวดเร็ว“อ๊า!” นางกำนัลร้องอย่างตกใจพลางใช้ชายแขนเสื้อตบตามใบหน้าและเนื้อตัวเพื่อดับไฟ“เจ้าทำบ้าอะไรอยู่”บุรุษชุดดำที่เกือบจะออกจากห้องไปแล้วหันกลับมาเจอความวุ่นวายของนางกำนัลที่เสื้อผ้าและเส้นผมบางส่วนติดไฟก็เผลอตะคอกออกมาอย่างไม่พอใจ“ที่แท้นางปาผงหวงหลิว*ใส่ข้า!”นางกำนัลผู้นั้นกลิ้งตัวลงกับพื้นเพื่อไม่ให้ไฟลุกลาม บุรุษชุดดำจึงไม่อาจผละไปได้ ต้องยื่นมือเข้าช่วยเมื่อดับไฟเสร็จแล้วจึงพบว่าผมของนางกำนัลไหม้และแหว่งไปหลายส่วน เช่นเดียวกับชายแขนเสื้อที่เกิดรอยเขม่าดำเป็นด่างดวง“นางสารเลวนี่!”นางกำนัลปราดเข้าไปตบหนักๆ ที่ซีกหน้าข้างหนึ่

องค์หญิงรองจ้าวเสาอันกัดฟันแน่นอย่างเคียดแค้นจนได้กลิ่นคาวเลือดในปาก แต่โทสะในใจไม่ลดลงแม้สักนิดเดียวนางจ้องมองบุรุษที่นั่งคุกเข่าหลังตรงเบื้องหน้าบิดาพลางนึกถึงช่วงเวลาเกือบสองปีที่ผ่านมาแม้ชุยซืออวิ๋นไม่มีท่าทีว่าจะสนิทเสน่หาหรือยอมสยบต่อความงามหรือแม้แต่เกรงใจยศถาบรรดาศักดิ์ในฐานะเชื้อพระวงศ์ของนาง แต่เขาไม่เคยปฏิเสธยามถูกเรียกตัวมาพบ ทั้งยังทุ่มเทสืบหาเบาะแสเกี่ยวกับคดีมารดาของนางอย่างสุดความสามารถจนกระทั่งเรื่องราวคลี่คลายนอกจากนี้เขายังไม่เคยแสดงความสนใจต่อสตรีหน้าไหนในหลินอานมาก่อน มีเพียงนางผู้เดียวที่เรียกให้มาเขาก็มา ยามนางไปหาที่สำนักราชบัณฑิตหรือกรมคลังเขาก็ไม่เอ่ยห้ามปรามจ้าวเสาอันจึงไม่คาดคิดมาก่อนว่าเป้าหมายที่แท้จริงของเขาไม่ใช่การเอาอกเอาใจนาง แต่เขาต้องการขอให้บิดาตกรางวัลเป็นสมรสพระราชทานระหว่างเขากับสตรีอีกคนซึ่งนางเหยียดหยามว่าต้อยต่ำกว่าและไม่เห็นอยู่ในสายตาตั้งแต่แรกยามได้ยินเรื่องราวทั้งหมดต่อหน้าถึงได้รู้ว่าชุยซืออวิ๋นกราบทูลเรื่องสมรสพระราชทานไปนานแล้ว ทั้งยังคิดอ้างอิงบารมีบิดาให้ช่วยกำราบนางให้สงบปากสงบคำในเวลานี้อีกด้วยพอนึกมาถึงตรงนี้ใบหน้างดงามเย้าย