Romane von หญ้าสีคราม

"ท่านเเม่ทัพก็ยังอวดดีกระทำอะไรบุ่มบ่ามไม่เคยเปลี่ยน ที่ผ่านมาข้าน้อยรู้ว่าบุตรสาวข้าทำไมดีกับท่านไว้มาก ทั้งที่ท่านเคยเอาชีวิตนางไปคราหนึ่งเเล้ว แค่ปล่อยให้นางมีความสุขกับครอบครัวและชายที่นางรักไม่ได้หรือ"ชายที่นางรักหรือ? ...เขาย่นหัวคิ้วมีสีหน้าถมึงทึง....."ถ้าข้าบอกว่าต้องการตัวนางและบุตรชายของนางเล่า ผู้อาวุโสจะว่าเช่นไร" เขากล่าวตรงๆ อย่างเปิดเผย ไม่สนว่าผู้อื่นจะมองเขาโหดเหี้ยมเช่นไร ต่อให้ลากตัวนางกลับไปเขาก็จะทำ คิดจะเเต่งงานกับบุรุษอื่นหรืออย่าฝันหวานไปหน่อยเลย"นี่ท่าน!!!" ชายชรากำมือทั้งสองเเน่น ที่ผ่านมายังไม่พอใจกับเขาอีกงั้นหรือ คิดจะทำร้ายจิตใจบุตรสาวของตนไปถึงเมื่อไหร่ "หากเช่นนั้น ท่านเเม่ทัพคงต้องข้ามศพข้าไปก่อนเถอะ"สองสายตาสบประสานกันอยู่เนิ่นนาน จากคุยดีๆ เมื่อครู่ไม่ได้ผลกลับกลายเป็นดุเดือนขึ้นกว่าเดิม เมื่อตอนจบกลับไม่เป็นอย่างที่คิด"เช่นนั้นผู้อาวุโสก็อย่าหาว่าข้าใจร้ายก็เเล้วกัน" เสียงหึ ในลำคอไม่พอใจนัก หมุนตัวเดินเปิดประตูออกมาข้างนอกเเววตาไม่สบอารมณ์ หันไปสั่งทหารที่ตามมาด้วยตามหาเด็กคนนั้นให้พบซ่งหานซั่วเดินไปทางเเม่น้ำอีกทางหนึ่งที่เขาเคยพบนางตั้งเเ

ในสายตาของนางที่ผ่านมาเขาเป็นเช่นนั้นเลยหรือ ลืมเรื่องหกปีก่อนไปแล้วหรือเช่นไรผู้ใดกันบอกว่าอยากได้เขาเป็นสามี อยากครอบครองตัวเขาแทบบ้าคลั่ง“ไม่ว่าเช่นไรก็ตามครอบครัวข้า ข้าดูแลเองได้ ท่านไม่ควรมาก้าวก่ายเสียด้วยซ้ำ และข้าสัญญาว่าข้านั้นจะไม่มีทางไปขอร้องท่านเด็ดขาด แม้อับจนหนทางเยี่ยงสุนัขข้างทางก็ตาม”เขาจุกจนพูดไม่ออก นี่น่ะหรือความคิดของนาง ขีดเส้นใต้ไว้ขนาดนี้ระหว่างนางกับเขาจนเด่นชัด เขามองเข้าไปในดวงตานางหยั่งใช้ความคิด ไม่ว่าจะหาเหตุผลอะไรมาแย้งนางก็ไม่อาจประฝีปากที่พูดเย่อหยิ่งในศักดิ์ศรีได้สักครั้ง สตรีผู้นี้ช่างกล้าหาญกว่าเขาเสียอีก แม้อับจนหนทางกล้าไม่เรียกร้องให้ผู้ใดมาช่วยเหลืองั้นหรือเขาระงับอารมณ์ที่พลุกพล่านให้ใจเย็นลง “ถึงเสียอย่างไรข้อเสนอนี้ ข้าก็ยังอยากให้เจ้าพิจารณาดูสักครั้ง ข้าจะให้ทุกอย่างที่เจ้าต้องการ” เขาเบือนหน้าไปทางอื่นด้วยไม่อยากจะเถียงริมฝีปากนั่นของนางที่เริ่มดุดันทวีคูณ มีแต่จะเสียอารมณ์กันเปล่าๆเขาใจเย็นลง นางแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง บุรุษผู้นี้เคยยอมนางเช่นนี้เมื่อไหร่กัน"ข้าไม่ต้องการ กลับไปเถอะเจ้าค่ะ" นางย้ำคำเดิม ไม่สนใจข้อเสนอนั้นเเม้เเต่น้อ

นางชะงักกึก นิ่งไปในชั่วขณะ ตวัดสายตาดุดันกลับไปมองเขา “หมายความว่าไง” คงไม่ใช่ ในสิ่งที่นางคิดใช่หรือไม่ เขาจะมาที่นี่ทำไมอีกกัน นางมองสืออี้ที่ออกตัวปกป้องนางกลัวว่าเขานั้นจะเป็นบิดาของเสียวเป่า ทว่ากลับสายไปแล้วเพียงแค่สองประโยคนั้นที่กล่าวออกมาเข้าใจจนเด่นชัด “ท่านช่วยไปรอข้าข้างนอกได้หรือไม่เจ้าคะ ข้ามีเรื่องจะคุยกับเขา”สืออี้มองบุรุษที่ยืนรออยู่ด้านหน้า หันกลับไปมองนาง “เจ้าแน่ใจหรือ” เขารู้สึกไม่ไว้วางใจท่านแม่ทัพผู้นี้เสียทีเดียวที่จะปล่อยให้นางอยู่กับเขาตามลำพัง ทว่านางกลับต้องการคุยเรื่องสำคัญเขาคงได้แต่ออกไปรอข้างนอก เขาพยักหน้ากล่าวขึ้น “ได้…เช่นนั้นข้าจะไปรอข้างนอก หากเกิดเรื่องอันใดให้ตะโกนเรียกข้าเข้าใจหรือไม่”“เจ้าค่ะ…ไม่ต้องเป็นกังวล บุรุษผู้นี้เขาไม่กล้าทำอะไรข้าหรอก” เสียงกังวานใสก้อง ระบายยิ้มกว้าง รอจนกว่าสืออี้จะออกไป นางจึงกลับมามองเขาด้วยใบหน้าบึ้งตึงกว่าเก่า “เมื่อครู่ที่ท่านพูดกำลังหมายถึงสิ่งใด เลี้ยงดูเขา? ...ท่านคิดว่าลูกชายข้าเป็นลูกของท่านหรือ สำคัญตัวผิดไปหรือเปล่าเจ้าคะ” นางกล่าวตรงๆ ไม่อ้อมค้อม เขาไม่เหมาะจะเป็นบิดาของบุตรชายนางเ

‘เหตุใดที่นี่มีแต่นาง คนอื่นไปไหนกัน’เขาเลิกคิ้ว เดินเข้าไปใกล้นางมากขึ้น มองในสิ่งที่นางกำลังทำอยู่ ฝ่ามือเต็มไปด้วยรอยเข็มที่เกิดจากการเย็บผ้าพวกนี้จนเป็นแผล นางทำพวกนี้เองทั้งหมดงั้นหรือ ทั้งที่รู้จักนางมา นางไม่เคยทำสิ่งใดด้วยซ้ำ นอกจากรักสวยรักงาม เห็นแก่ตัวเองเขาเงยหน้าขึ้นไปมองใบหน้ารูปไข่ที่ไร้เครื่องประทินโฉม ริมฝีปากบางเฉียบได้รูป กอปรกับผิวขาวอมชมพูน้อยๆ แม้แห้งกร้านไปหน่อยเพราะไม่ถูกบำรุงอย่างดี ไหนจะมือที่เคยนุ่มนวลกลับหยาบไปหมดอีก เหตุใดเขาถึงสึกไม่พอใจด้วยกันที่เห็นเช่นนี้นางทำทุกอย่างเองหมดเลยหรือ หากเสียวเป่าเป็นบุตรชายของเขาจริง เขาคงรู้สึกผิดมากที่ปล่อยให้ใช้ชีวิตลำบากเช่นนี้ฝ่ามืออบอุ่นเลื่อนไปจับผมดำขลับของนางเกลี่ยออกจากใบหน้างดงามที่กำลังหลับใหลในยามบ่าย นางอ่อนเพลียเช่นนี้คงจะเหนื่อยจริงๆ เขาหันไปมองแสงแดดที่ผ่านลอดรูเล็กๆ มากระทบผิวหน้านางชวนหงุดหงิด เดินไปบดบังแสงแดดให้นางอยู่เพียงครู่“เจ้าเป็นใคร!!!” สืออี้ตกใจ เมื่อจู่ๆ กลับเห็นแผ่นหลังของบุรุษแต่งกายมีฐานะไม่รู้จัก กลับล่วงเกินเข้ามาในห้องของนางเช่นนี้ ช

เพียงไม่ถึงคืนชายหนุ่มที่ถูกส่งไปสืบหาความจริง รีบเดินเข้ามารายงาน “ได้ความแล้วขอรับ ที่ท่านให้ข้าไปสืบแม่นางอี้เหนียงผู้นั้นที่ข้าน้อยพบเห็นนางช่างแปลกประหลาดนัก….” ความเงียบเข้าครอบคลุม ชักสีหน้าสงสัย กล่าวขึ้นต่อ “เมื่อ ปีก่อนที่ข้าน้อยเฝ้าดูพฤติกรรมร้ายกาจของนางมาโดยตลอดมักสร้างความวุ่นวายเดือดร้อนไม่เว้น แต่ทว่าหลังมานี้ไม่นาน นางกลับเป็นสตรีที่เข้มแข็งผลักดันจากครอบครัวที่ยากจน จนมีฐานะระดับหนึ่ง หนำซ้ำทั่วบริเวณกระท่อมของนางกลับปลูกผักขายเลี้ยงเป็นอาชีพ”นั้นกลับสร้างความประหลาดใจให้ซ่งหานซั่ว…คิ้วทั้งสองขมวดมุ่นแน่นกว่าเดิม สตรีเช่นนางน่ะหรือจะลงมือปลูกผักเองกับมือ หากเขาไม่ได้ยินกับหูคงไม่มีทางเชื่อคำไร้สาระพวกนี้ที่กล่าวออกมาแน่นอนใบหน้าเย็น ดุดัน แผ่กลิ่นอายรังสีอำมหิตตวัดสายตากลับไปมอง เพียงหรี่ตาลงต่ำเพียงเสี้ยวกลับทำให้คนที่ถูกมองสั่นสะท้าน“ข้าไม่ได้อยากได้ยินเรื่องนี้” เขากล่าวเสียงต่ำ ยังมีเรื่องที่ยังคงค้างคาใจเขาอยู่ไม่จบไม่สิ้น“เรื่องนั้นเท่าที่ข้าน้อยไปสืบความจากชาวบ้านในละแวกนั้น ต่างบอกเป็นเสียงเดียวกั

เรื่องบุรุษผู้นั้นเคยมาที่นี่นางจะให้มารดารู้ไม่ได้เด็ดขาด เดี่ยวพวกเขาจะเป็นกังวลมากเกินไป“เช่นนั้นหรือ หากเจ้าเหนื่อยก็ไปพัก ไม่จำเป็นต้องฝืนมากก็ได้ อีกอย่างแม่ลืมบอกไปวันนี้ สืออี้จะมากินข้าวที่บ้านเรา…แม่ดูท่าจากสายของเขาจะชอบเจ้าไม่น้อย เจ้าไม่สนใจหรือ หลายปีมานี้เขาดีกับครอบครัวเรานัก”นางหน้าถอดสี สืออี้หรือ นางคิดกับเขาแค่สหายผู้หนึ่งเพียงเท่านั้น ไม่มีทางอาจเป็นอย่างอื่น“ท่านแม่ ข้ายังไม่พร้อมเจ้าค่ะ อีกอย่างตอนนี้ข้าเองก็มีเสียวเป่าอยู่แล้ว ลำพังคนเดียวข้าดูแลเขาได้ ท่านแม่ไม่ต้องเป็นกังวล ฉะนั้นท่านแม่เลิกเป็นแม่สื่อให้ข้ากับเขาได้แล้วนะเจ้าคะ ข้าอยากรู้เสียจริงที่ท่านแม่ทำแบบนี้ผู้ใดกันเป็นลูกของท่านกันแน่” นางหัวเราะในลำคอ กระเซ้าเย้าแหย่มารดาฮูหยินชิงหรูนึกเสียดายคนดี ๆ อย่างสืออี้หวังจะฝากนางกับหลานชายให้เขาดูแล นางปฏิเสธไร้เยื่อไยแบบนี้เเล้วภายภาคหน้าพวกเขาเป็นอะไรไปก็อดเป็นห่วงพวกนางสองแม่ลูกไม่ได้ พวกตนก็มีแต่ชราขึ้นไปทุกวัน จะวางใจให้นางนั้นอยู่กันแค่สองคนแม่ลูกได้เช่นไร“เช่นนั้นก็แล้วแต่เจ้าก็แล้วกัน…อย่างไรเสียสื