แมวไม่อยู่หนูร่าเริง

ตอนท้องได้ยี่สิบห้าสัปดาห์ หรงซูจับได้ว่าสามีนอกใจที่โรงพยาบาล

ชายหนุ่มที่สวมเสื้อโค้ตสีดำหน้าตาหล่อเหลา กำลังปกป้องหญิงสาวบอบบางงดงามในอ้อมอก หญิงสาวสวมเสื้อกันหนาวขนจิ้งจอกสีขาว แก้มแดงระเรื่อ ใบหน้าดวงน้อยถูกห่อไว้ในผ้าพันคอขนแกะอ่อนนุ่ม ใบหน้างดงามราวตุ๊กตา

หรงซูกำผลตรวจครรภ์แน่น แน่นจนนิ้วมือขาวซีด เมื่อลมหนาวพัดผ่าน สิ่งที่หนาวกว่าร่างกายคือหัวใจที่ปวดหนึบ

เซิ่งถิงเชินมองเห็นเธอแต่ไกล สีหน้าเขาเรียบเฉย ไม่ละอายเลยสักนิดที่ถูกจับได้คาหนังคาเขา เขาเปิดประตูให้หญิงสาวด้วยตัวเอง สีหน้าอ่อนโยน

ผู้ที่อยู่ในตำแหน่งสูงส่งเย็นชา ที่แท้ก็รู้จักปกป้องและอ่อนโยนเหมือนกัน

หญิงสาวเหมือนสังเกตเห็นหรงซู ท่าทางเธอชะงัก เริ่มจากมองหรงซูอย่างสงสัยแวบหนึ่งก่อน จากนั้นหันไปถามเซิ่งถิงเชิน “ทำไมคุณน้าคนนั้นมองพี่ตลอดเลย พี่เชิน พี่รู้จักเธอเหรอคะ?”

เสียงลมหนาวหวีดหวิวอยู่ข้างหู

หรงซูไม่รู้ว่าหญิงสาวพูดอะไรกับเซิ่งถิงเชิน

แต่เธอดูออกจากรูปปากหญิงสาวกับคำว่า ‘คุณน้า’

คุณน้าเหรอ?

น่าจะเป็นสรรพนามที่เรียกเธอ

ในใจหรงซูขมขื่น

ปีนี้เธออายุแค่ยี่สิบสี่ปี

แต่รูปร่างที่เดิมทีก็อวบท้วมบวกกับหน้าตาธรรมดา สวมเสื้อขนเป็ดสีดำกับหมวกไหมพรมสีดำ ร่างกายที่บวมและอ้วนเทอะทะเพราะใกล้คลอด รวมถึงสีหน้าอิดโรย ทำให้เธอดูเหมือนผู้หญิงแก่อายุสามสี่สิบปีจริง ๆ จะไปเทียบกับหญิงสาวที่อ่อนเยาว์สวยงามได้ยังไง

เซิ่งถิงเชินปกป้องดูแลหญิงสาวขึ้นรถ

หรงซูตัวแข็งทื่อยืนอยู่ที่เดิม มองดูด้านหลังรถที่ขับออกไป

เธอกับเซิ่งถิงเชินแต่งงานกันเพราะลูก การแต่งงานที่ถูกบีบบังคับ สำหรับอัจฉริยะอย่างเซิ่งถิงเชินถือเป็นจุดด่างพร้อยในชีวิตของเขา เด็กในท้องของเธอคือเครื่องมือที่เธอใช้ข่มขู่เขา

เขาเกลียดเธอมาก

ส่วนเธอแอบรักเขามาแปดปี แต่หรงซูรู้ดีว่าตัวเองไม่คู่ควรกับเขาเลย ทำได้เพียงพยายามเรียนรู้ไม่หยุด ยกให้เขาเป็นเป้าหมายแห่งอุดมคติในชีวิตของตัวเอง และก้าวตามรอยเท้าของเขา

ในที่สุดเธอก็สมดังใจปรารถนา กลายเป็นผู้ช่วยของเขา สามารถยืนอยู่ข้างเขาในระยะใกล้

คืนนั้นไม่ได้ทำลายเพียงเซิ่งถิงเชิน แต่ฉีกกระชากความภูมิใจและศักดิ์ศรีทั้งหมดของเธอต่อหน้าเขาจนย่อยยับด้วย

เธอไม่มีวันลืมว่าหลังเกิดเรื่อง สายตารังเกียจที่เขาจ้องมองเธอก็เหมือนไปแตะต้องสิ่งที่น่าขยะแขยงเข้า

ดังนั้นมีเพียงหญิงสาวที่งดงามอย่างนั้นถึงจะคู่ควรกับเขา

หยาดน้ำตาอุ่นร้อนไหลรินจากหางตา ต่อมาท้องน้อยปวดเกร็ง เธอรีบยื่นมือประคองท้องน้อย อีกมือหนึ่งก็ยันเสาหินเอาไว้

พยาบาลที่เดินผ่านเห็นเธอเข้า เลยรีบเข้ามาพยุง แล้วพาเธอไปที่ห้องตรวจ

เธอเพียงแค่อารมณ์แปรปรวนเลยส่งผลต่อลูกในท้อง

รอให้ผ่อนคลายลง

หรงซูก็ออกจากโรงพยาบาล พาร่างกายและจิตใจที่อ่อนล้ากลับไปที่เฉียนสุ่ยวิลล์เพียงลำพัง

ที่นี่เป็นวิลล่าของเซิ่งถิงเชิน

คุณนายใหญ่เซิ่งจัดแม่บ้านที่มีประสบการณ์จากคฤหาสน์ใหญ่ตระกูลเซิ่งมาดูแลเธอ

ขณะนี้

แม่บ้านสองคนที่ดูแลเธอทำตัวเหมือนเจ้าของวิลล่า นั่งกินอาหารและพูดคุยหัวเราะกันอยู่ในห้องรับแขกที่เปิดฮีตเตอร์

แม่บ้านได้ยินเสียง

เลยหันไปมองตรงทางเข้า

พอเห็นหรงซูกลับมา

หนึ่งในแม่บ้านลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปหาพร้อมสอบถาม “ผลตรวจครรภ์เป็นยังไงบ้าง?”

ท่าทีเฉื่อยชาน้ำเสียงดูแคลน

บอกว่าเป็นแม่บ้านที่มาดูแลเธอ แต่กลับเหมือนเจ้าของบ้านที่มาจับตาดูเธอมากกว่า

หรงซูเพียงแค่มองดูแม่บ้านอย่างเย็นชาแวบหนึ่ง ไม่ได้สนใจ เดินมุ่งหน้าไปทางบันได

แม่บ้านขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ

“ฉันกำลังถามเธอนะ?”

หรงซูยังคงไม่สนใจ

แม่บ้านมองดูแผ่นหลังของหรงซู แล้วด่าทอ “อ้วนอย่างกับหมู นึกว่าตัวเองเป็นคุณนายน้อยตระกูลเซิ่งจริง ๆ เหรอ วางท่าอยู่ได้”

หรงซูกลับไปที่ห้องแล้วนั่งลงบนเตียง ในใจว่างเปล่าและสับสน

ไม่ว่าจะเป็นเซิ่งถิงเชินหรือตระกูลเซิ่งก็ล้วนไม่ถูกใจลูกสะใภ้อย่างเธอ

การที่คุณนายใหญ่เซิ่งออกหน้าให้เธอจดทะเบียนกับเซิ่งถิงเชิน

เป็นเพราะคุณท่านเซิ่งป่วยหนัก พอดีเธอท้องแล้วมาหาถึงที่บ้าน เพื่อเป็นการสะเดาะเคราะห์ ถึงได้จัดการให้พวกเธอแต่งงานกัน เป็นเรื่องมงคลสองเด้ง

ไม่รู้ว่าบังเอิญหรือการสะเดาะเคราะห์เห็นผล อาการป่วยของคุณท่านเซิ่งดีขึ้นเรื่อย ๆ

ท่าทีที่คุณนายใหญ่เซิ่งมีต่อเธอถึงได้เปลี่ยนไป

แต่คนอื่น ๆ ในตระกูลเซิ่งยังดูถูกเธอเหมือนเดิม

วันนี้เธอไปตรวจที่โรงพยาบาลก็เพื่อให้แน่ใจเรื่องเพศของลูกในท้อง ซึ่งเป็นเด็กผู้หญิง

ทางคุณนายใหญ่เซิ่งน่าจะได้รับแจ้งจากทางโรงพยาบาลแล้ว

ขณะนี้

เสียงมือถือสั่นดังขึ้นเป็นระยะ

หรงซูเรียกสติกลับมา

เอามือถือออกจากกระเป๋า เมื่อเห็นสายที่โทรมา เธออึ้งไปสักครู่ อาจารย์ที่ปรึกษาของเธอเป็นคนโทรมา

พอรับสาย

“ศาสตราจารย์เจียง”

“มีโควตาหนึ่งสิทธิ์ไปเรียนต่อปริญญาเอกที่มหาวิทยาลัยแสตมป์ฟอร์ด เธอจะลองดูไหม?”

เมื่อได้ยินคำพูดของเจียงหวยซวี่ หรงซูอึ้งไปสักพัก

เจียงหวยซวี่เห็นเธอไม่ตอบรับ “ไม่จำเป็น...”

“ฉันไปค่ะ”

หรงซูได้สติ เลยรีบตอบรับอย่างหนักแน่นทันที

กลับเป็นเจียงหวยซวี่ที่เงียบไป

เพื่อให้มีสิทธิ์ยืนอยู่ข้างกายเซิ่งถิงเชิน หรงซูต้องพยายามมากขนาดไหน เขารู้ดีที่สุด

ตอนนี้ในที่สุดก็สมดังใจปรารถนา ได้แต่งงานมีลูก เธอจะยอมจากไปง่าย ๆ เหรอ

สิทธิ์ที่เหลือในมือเขาสิทธิ์นี้ เขาแค่อยากลองถามเธอดูเท่านั้นเอง

“ศาสตราจารย์เจียงคะ”

หรงซูเรียกเขา

เจียงหวยซวี่ตอบ “ถ้างั้นพรุ่งนี้สิบโมงเช้าเธอมาที่ห้องทำงานฉัน”

“ได้ค่ะ”

เจียงหวยซวี่ไม่พูดอะไรอีก แล้ววางสายไป

พอวางมือถือลง

หรงซูผ่อนลมหายใจยาว จู่ ๆ ก็รู้สึกว่างเปล่าเหมือนเมฆดำเปิดแล้วเห็นพระจันทร์ส่องสว่าง

เธอควรตื่นได้แล้ว

ผู้ชายที่ไม่รักเธอ ลูกที่คลอดออกมาก็ผูกมัดเขาไว้ไม่ได้ และไม่มีทางหันกลับมามองเธอให้มากขึ้น

ต่อมาเธอได้รับสายจากคุณนายใหญ่เซิ่ง บอกให้เธอกลับบ้านใหญ่ตระกูลเซิ่ง อาจเป็นเพราะเรื่องของเด็กในท้องเธอ

ตอนนี้เธอมีสติแล้ว

เข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำอย่างดี

เมื่อนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง หรงซูมองดูตัวเองในกระจก ใบหน้ากลมบวมอืด ใต้ตาคล้ำ มีถุงใต้ตา เบ้าตาลึก สองแก้มเต็มไปด้วยรอยกระ

สภาพที่น่าเกลียดขนาดนี้ ใครเห็นก็ต้องรังเกียจหมดแหละมั้ง!

เธอที่เป็นแบบนี้จะมีสิทธิ์ยืนอยู่ข้างเซิ่งถิงเชินที่เป็นอัจฉริยะได้ยังไง

เธอแต่งหน้า เปลี่ยนไปสวมเสื้อขนเป็ดสีชมพู สวมหมวกกลมสีขาว โดยรวมดูแล้วสดใสขึ้นกว่าเดิมมาก

เดิมทีเธอคิดจะขับรถกลับไปที่บ้านใหญ่เอง

แต่พอเพิ่งออกมาก็ได้รับสายจากเซิ่งถิงเชิน น้ำเสียงเย็นชาของเขาดังขึ้น “ออกมา”

หรงซูตกใจ

น่าจะเป็นคุณนายใหญ่ให้เขากลับบ้านใหญ่

เธอตอบรับ “ค่ะ”

พอออกจากวิลล่า

รถโรลส์รอยซ์ของชายหนุ่มจอดอยู่ตรงทางเข้า ทว่าเมื่อสองชั่วโมงก่อน รถคันนี้กลับไปรับส่งผู้หญิงอื่น

เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ เดินเข้าไป แล้วเปิดประตูขึ้นรถ

พอขึ้นรถก็ได้กลิ่นน้ำหอมผู้หญิงจาง ๆ เป็นกลิ่นหอมหวานของหญิงสาว ภายในรถยังมีตุ๊กตาหมีสีชมพู แค่ดูก็รู้ว่าเป็นตุ๊กตาแบบที่หญิงสาวชอบกัน

พอเงยหน้า เธอสังเกตเห็นยางมัดผมที่อยู่บนข้อมือของชายหนุ่ม

นี่คือวิธีที่หญิงสาวแสดงความเป็นเจ้าของ

เซิ่งถิงเชินคงชอบผู้หญิงคนนั้นมากสินะ

หรงซูเก็บความขมขื่นไว้ในใจ นั่งลงบนรถ แล้วคาดเข็มขัด

คนขับขับรถออกไปอย่างเชื่องช้า

หรงซูมองดูนอกหน้าต่าง เงียบขรึมไม่พูดจา

หากเป็นเมื่อก่อน พอมีเวลาอยู่กับเขาตามลำพัง เธอจะกระชับความสัมพันธ์กับเขาอย่างหวงแหน ต่อให้ถูกเขารังเกียจ เธอก็จะหาเรื่องมาคุยกับเขาอย่างไม่เหน็ดเหนื่อย

เพียงเพราะเธอเพ้อฝันอย่างไร้เดียงสาว่าพวกเธอเป็นสามีภรรยากันแล้ว มีลูกด้วยกันแล้ว ต่อไปยังมีเวลาที่ยาวนาน ขอเพียงเธอเป็นภรรยาที่สมบูรณ์แบบ เป็นแม่ที่ดี บางทีสักวันหนึ่ง เซิ่งถิงเชินอาจหันมามองเธอบ้าง

แต่สุดท้ายเธอก็แค่คนที่หลอกตัวเองเท่านั้น

ชายหนุ่มไม่สนใจอารมณ์ของเธอในตอนนี้ ยังคงเย็นชาไม่เคยเปลี่ยน ถามเธอว่า “ลูกเป็นเพศอะไร?”

หรงซูตอบ “ผู้หญิงค่ะ”

ได้ยินแบบนั้น

ดวงตาล้ำลึกบนใบหน้าหล่อเหลาของเขาไม่มีการเปลี่ยนแปลง เขาแค่พูดเสียงเรียบ “พอเด็กออกมา พวกเราจะหย่ากัน”

ได้ยินแบบนั้น

หรงซูกำมือแน่น

หัวใจเหมือนถูกมือหนึ่งกระชาก ลมหายใจเปลี่ยนเป็นติดขัด

เดิมทีการแต่งงานครั้งนี้ก็ไม่มีทางยืนยาว แม้จะคาดเดาได้แต่แรก แต่วินาทีที่ได้ยินเขาพูดออกมาจากปากเอง ในใจก็ยังทรมานขนาดนี้

เธอกัดริมฝีปาก แล้วตอบรับ “ค่ะ”

เซิ่งถิงเชินหันมองเธอแวบหนึ่ง เหมือนรู้สึกแปลกใจอยู่บ้างที่เธอตอบรับอย่างรวดเร็ว