Romane von Galina

Cainan’s POV“Gising na, Cainan, naghihintay na ang sasakyan sa ibaba,” ang boses ni Giselle ay tumugtog sa loob ng ulo ko, pero nang imulat ko ang mga mata, walang katabi ang kama.Nagising ako sa maling gilid ng kama sa hotel room. Mahigpit na nakasara ang velvet curtains, hindi makakapasok ni kahit isang sinag ng daylight, at sobrang tahimik ng buong kwarto. Masakit na masakit ang ulo ko, parang may ritmo na pumipitik. Sandali akong nakahiga ng patag sa likod, nakatitig sa dilim, sinusubukan alalahanin ang magulong mga pangyayari noong nakaraang gabi.May gala. Paulit-ulit na inabot sa akin ng isang tao ang mga inumin sa bar. Si Giselle na hinila ako palabas patungo sa naghihintay na town car. Naalala ko na balak kong umuwi sa mansyon. Malinaw na malinaw kong naalala na iyon talaga ang plano ko. Pero sa pagitan ng ikalawang baso ng scotch at ikatlo, nawala na ang sinulid ng balak na iyon. Ngayon, nandito ako, nakasuot pa rin ng gusot na dress shirt, at mag-isa.Wala na si Giselle.

Reina’s POV“May hinahanap ka bang partikular na uri, Miss, o kukuha ka na lang ng karaniwang puting lilies?” tanong ng matandang tindera sa tabing-daan habang itinataas ang isang sariwang bungkos.Sumandal ako nang mabigat sa kahoy na balangkas ng tindahan. Ang matamlay na sakit sa aking tadyang ay nagpapaalala sa akin ng mga limitasyon ko. “Wala po ngayong lilies. Bigyan niyo na lang po ako ng simpleng puting tulips. ‘Yung nasa maliit na glass jar.”“Ah, mga bulaklak ng tahimik na puso,” bulong niya habang ibinabalot ang basang tela sa mga tangkay. “Sampu lang po.”Inabot ko sa kanya ang pera, kinuha ang mga bulaklak, at bumalik sa kotse. Hindi ko naman talaga planong pumunta sa room. Buong-buo ang isip ko na diretso na sa bahay pagkatapos ng courthouse, pero kusang magmaneho ang mga kamay ko tungo sa labas ng lungsod. Bago ko namalayan, nakaparada na ako sa harap ng malalaking iron gates ng sementeryo.Malamig na hangin ang sumalubong habang naglalakad ako sa batong daanan. Ang tu

Reina’s POV“Kunin mo ‘to at itigil mo na ang pagda-drama nang wala namang saysay,” sabi ni Cainan habang ini-slide ang isang maliit na parisukat na velvet box sa ibabaw ng marmol na kitchen island.Hindi man lang niya ako tiningnan. Nakatitig pa rin siya sa kanyang relo, sinusuri ang oras habang patuloy na tumutugtog nang walang pasensya ang kanyang mga daliri sa counter.Tiningnan ko ang box, pagkatapos ay tumingala sa kanya. “Ano ‘to, Cainan?”“Isipin mo na lang na settlement ‘yan para sa kagaguhan mo kamakailan,” sagot niya nang walang emosyon habang kinukuha ang susi ng sasakyan mula sa bulsa. “Isang token para matapos na natin ‘tong hospital drama. Buksan mo.”Parang manhid ang mga daliri ko nang inabutan ko at buksan ang takip. Sa loob, nakahiga sa itim na seda ang isang diamond tennis bracelet. Ang mga puting bato ay sumasalamin sa ilaw ng kusina. Kumikinang ang sobrang liwanag. May maliit at elegante na Paris label na nakasabit sa clasp.Kumirot ang dibdib ko, pero hindi dah

Reina’s POV“Maswerte ka at gising ka na, Mrs. Voss, pero kailangan mong humiga nang lubusan at huwag gumalaw,” sabi ng doktor habang inaayos ang IV drip sa itaas ng aking ulo. “Hindi pa kayang tiisin ng iyong mga tadyang kahit anong biglang galaw.”Kumurap ako laban sa malakas na fluorescent lights. Ang matalik na amoy ng antiseptic ay sumusunod sa likod ng aking lalamunan. Bawat maliit na hininga ay parang isang matalas na piraso ng salamin na tumutusok sa aking dibdib. Ang aking kanang braso ay mahigpit na nakabenda, tumitibok sa dull at mabigat na kirot.“Saan…” Lumabas ang aking boses bilang isang tuyo at patetikong ungol. “Gaano katagal?”“Dinala ka dito dalawang gabi na ang nakalipas,” paliwanag ng doktor nang mahinahon habang tinitingnan ang chart sa paanan ng aking kama. “Nadanas mo ang isang malubhang aksidente noong malakas na bagyo noong Huwebes ng gabi. Lubos na nag-iba ang iyong sasakyan.” Tumigil siya sandali. Tinitingnan niya ako nang may halong propesyonal na kalmado