นามปากกา มะเขือส้ม 的作品

รอเพียงไม่นาน อาจารย์ประจำวิชาก็เดินเข้ามาในห้อง และเริ่มอธิบายโครงสร้างการเรียนการสอนของเทอมนี้"เทอมนี้เราจะเจอกันวันจันทร์ อังคาร และวันศุกร์นะครับ โดยทุกวันจันทร์กับอังคาร เราจะเรียนกันที่คณะสถาปัตย์ฯ ส่วนวันศุกร์จะย้ายไปเรียนที่คณะวิศวะ เผื่อมีคลาสเวิร์กชอปจะได้ลงมือทำกันได้เลย อ้อ... แล้วเทอมนี้มีโปรเจกต์คู่บัดดี้ข้ามคณะด้วย รายชื่อจะประกาศไม่เกินวันศุกร์นี้ ส่วนจะติดประกาศที่ไหน เดี๋ยวอาจารย์จะแจ้งให้ทราบในกลุ่มอีกทีครับ"หลังจากชี้แจงเสร็จ อาจารย์ก็เริ่มสอนยาวไปจนถึงเที่ยงตรงก่อนจะปล่อยคลาส เมื่อเก็บของลงกระเป๋าเรียบร้อย ไข่มุกกับเตยหอมก็รีบเดินตรงไปหาเนเน่ทันที"จะไปกินข้าวกันเหรอสาวๆ" เจฟเอ่ยทักขึ้น"ใช่จ้าสุดหล่อ ไปด้วยกันไหมล่ะ?" เตยหอมตอบกลับอย่างอารมณ์ดีตามประสาเพื่อนร่วมคลาสจังหวะนั้น ไวท์ก็เดินเข้ามาร่วมวงสนทนา "จะไปกินอะไรกันเหรอ เราขอไปด้วยคนได้ปะ" พูดจบก็ส่งสายตาหวานเชื่อมไปให้เนเน่ทันที"แหม จะไปเลี้ยงพวกเราเหรอ ฮ่าๆ" ไข่มุกแกล้งแซว"ถ้าเลี้ยงน้องดาวคณะคนสวยน่ะ... เลี้ยงได้อยู่แล้ว" ไวท์ตอบรับพลางจ้องหน้าเนเน่อย่างมีความหมายเนเน่ได้แต่ส่ายหน้าเบาๆ เธอกำลังรักษาระ

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าต้อนรับวันเปิดภาคเรียนใหม่ บรรยากาศทั่วทุกมุมของมหาวิทยาลัยกลับมาคึกคักพลุกพล่านอีกครั้ง โดยเฉพาะบริเวณลานกว้างของคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์"กูเพิ่งรู้ว่าคณะนี้มีแต่สาวๆ งานดีทั้งนั้นเลยว่ะ" ไบร์ท หนึ่งในแก๊งหนุ่มวิศวะเอ่ยขึ้น ขณะกวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยความสนใจ"มึงดูนั่นดิ ใช่น้องปีหนึ่งปะ แม่ง... อย่างแจ่ม" มาวินที่เดินตามมาติดๆ พยักพเยิดหน้าให้เพื่อนดูด้วยความตื่นเต้น"ดีนะที่เทอมนี้เราต้องมาเรียนที่นี่บ่อยๆ" ไบร์ทหัวเราะร่วนอย่างอารมณ์ดี แววตาเจ้าเล่ห์พราวระยับราวกับเจอเหยื่อที่ถูกใจ"มึงน่ะอาจจะอยากมา..." มาวินพูดแทรกขึ้น พลางเหล่ตามองคนด้านหลัง "แต่ช่วยดูเพื่อนมึงก่อนดิ มันอาจจะไม่อยากมาก็ได้"สิ้นประโยคของมาวิน ทั้งสองคนก็พร้อมใจกันหันขวับไปมอง 'ไทม์' ที่เดินรั้งท้าย ทว่าเจ้าตัวกลับไม่ได้สนใจบทสนทนาของเพื่อนเลยสักนิด เอาแต่ก้มหน้าจ้องหน้าจอสมาร์ตโฟนในมือมาตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าคณะแล้ว"เฮ้ย! ไอ้ไทม์ มึงทำห่าไรเนี่ย ก้มดูแต่มือถืออยู่นั่นแหละ" ไบร์ททักท้วงขึ้นทันที"ก็ทักหาไอ้คิวไง กำลังถามว่ามันอยู่ไหน" ไทม์ตอบเสียงเรียบโดยไม่เงยหน้าขึ้นมามอง"กูก็นึกว่ามึงคุยกับสาวท

‘คนบางคน... เป็นเหมือนฤดูร้อนที่แสนสดใส แต่พัดผ่านเข้ามาเพียงชั่วคราวแล้วทิ้งพายุเอาไว้ในใจเราตลอดกาล’เสียงจอแจของเด็กนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 บ่งบอกถึงช่วงเวลาพักเที่ยง แสงแดดลอดผ่านหน้าต่างห้องเรียนกระทบกับร่างของเด็กสาวคนหนึ่งที่กำลังหัวเราะร่วนจนตาหยีเป็นสระอิ เธอเป็นเหมือนศูนย์กลางความสดใสของห้อง เปล่งประกายเสียจนคนที่นั่งฟุบหน้าอยู่หลังห้องยังต้องลืมตาขึ้นมามอง“ไทม์! มัวแต่นอนอยู่นั่นแหละ มาดูนี่สิ เน่พับดาวกระดาษได้แล้วนะ!”‘เนเน่’ วิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามายืนตรงหน้าโต๊ะเรียนของเขา ในมือเล็กๆ ชูดาวกระดาษสีชมพูเบี้ยวๆ ขึ้นมาอวดด้วยสีหน้าภาคภูมิใจสุดขีด ดวงตากลมโตเปล่งประกายระยับ แก้มป่องๆ ขึ้นสีระเรื่อเพราะความร้อนของอากาศ‘ไทม์’ เจ้าของชื่อค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นนั่งตรง เขาปรายตาคมกริบมองดาวกระดาษหน้าตาประหลาดในมือเธอด้วยใบหน้าเรียบตึง ก่อนจะเลื่อนสายตากลับมามองใบหน้าจิ้มลิ้มที่กำลังส่งยิ้มกว้างมาให้“เบี้ยว” น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยวิจารณ์สั้นๆ สไตล์คนพูดน้อย“อ๊ะ! นี่เน่ตั้งใจพับตั้งนานเลยนะ!” คนโดนขัดใจเริ่มหน้างอ แก้มป่องๆ นั้นพองลมขึ้นทันที “ไทม์ไม่เคยจะชมเน่เลย คอยดูนะ เน่จะเอาไ