ทะลุมิติชะตาชีวิตเปลี่ยนผัน ยุค80

ทะลุมิติชะตาชีวิตเปลี่ยนผัน ยุค80

last updateLast Updated : 2024-12-04
By:  วริษาCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
10
2 ratings. 2 reviews
36Chapters
5.5Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

“เกิดใหม่ทั้งทีต้องเกิดมาอยู่ในร่างที่ชีวิตรันทดแม่สามีคอยรังแกทุบตี แม้สามีจะรักแต่ไม่สามารถปกป้องได้ เธอจะไม่อ่อนแอยอมให้พวกเขาทำร้ายเธอกับน้องชายได้อีกต่อจากนี้เธอจะหย่าและเลี้ยงดูน้องชายของเธอเอง"

View More

Chapter 1

บทที่ 1 เกิดใหม่ในยุค 80

Bip. Bip. Bip.

Je grogne et enfouis mon visage dans l’oreiller.

— Tais-toi…

Bip. Bip. Bip.

Ma main tâtonne à l’aveugle sur la table de nuit. Je rate le réveil une première fois, puis une deuxième.

— J’arrive… marmonné-je.

Je finis par appuyer dessus. Le silence retombe. Enfin. Je reste immobile quelques secondes, les yeux fermés.

Je roule sur le dos et fixe le plafond.

— Sept ans de mariage… soufflai-je.

Et je l’aime toujours autant…

Je tourne la tête vers l’autre côté du lit.

Vide.

Mon sourire s’agrandit.

— Bien sûr… déjà parti.

Matteo et ses surprises…

Je me redresse lentement, encore un peu engourdie. Mon corps est lourd, mais il y a cette sensation étrange, persistante, au creux de mon ventre.

Depuis quelques jours déjà.

Je fronce légèrement les sourcils.

Je me sens vraiment bizarre…

Mon téléphone se met à vibrer sur la table de nuit.

Bzz… Bzz… Bzz…

Je le prends sans regarder l’écran.

— Allô… ?

— Elena !

Je souris instantanément.

— Maman…

Sa voix est vive, presque trop.

— Tu es réveillée ?! Tu dors encore ?!

Je laisse échapper un petit rire.

— Je viens d’ouvrir les yeux… laisse-moi au moins respirer…

— Aujourd’hui est un grand jour ! Tu ne peux pas dormir !

Je me lève en traînant légèrement les pieds.

— Oui, oui… je sais…

“Oui, oui…” ?! répète-t-elle. Elena, c’est ton anniversaire de mariage !

Je roule des yeux en me dirigeant vers la salle de bain.

— Je sais, maman… sept ans… je n’ai pas oublié.

— Et tu es prête ?

Je m’arrête devant le miroir.

Mes cheveux sont en bataille. Mon visage encore marqué par le sommeil.

Mais mes yeux brillent.

— Je crois que oui…

Plus que prête…

Je baisse les yeux vers le tiroir.

Je l’ouvre.

Le test est là.

Je déglutis.

— Tu crois… que c’est le bon moment ? murmuré-je.

— Pour quoi ? demande ma mère.

Je prends le test dans ma main.

— Rien… oublie…

Non… je veux savoir… maintenant.

Je coince le téléphone entre mon épaule et mon oreille.

— Tu fais quoi ? demande-t-elle.

— Je vais… aux toilettes.

— Elena !

— Quoi ?!

— Tu ne vas pas me laisser en ligne pendant que—

— Trop tard.

Je coupe à moitié son protestation en posant le téléphone sur le meuble, haut-parleur activé.

— Ne raccroche pas.

— Je ne raccroche pas ! Mais dépêche-toi !

Je laisse échapper un petit rire nerveux.

Mes mains tremblent légèrement.

Allez… respire…

Quelques secondes passent.

Puis—

Un petit clic.

Je baisse les yeux.

Le voyant s’allume.

Deux traits.

Je reste figée.

— Elena ?! s’impatiente ma mère. Tu fais quoi ?!

Ma respiration se bloque.

— Elena ?

Je porte une main à ma bouche.

— Je…

Ma voix tremble.

— Je suis enceinte.

Un silence.

Puis—

Quoi ?!

Sa voix explose dans le téléphone.

Je laisse échapper un rire étranglé, presque un sanglot.

— Je suis enceinte, maman…

Mes jambes flanchent et je m’assieds sur le rebord de la baignoire.

— Oh mon Dieu… oh mon Dieu… répète-t-elle.

Je ris, je pleure en même temps.

— Ça a marché… ça a vraiment marché…

— Ma chérie…

Sa voix se brise légèrement. Puis elle tousse, une toux sèche, brusque.

Je me redresse immédiatement.

— Maman ?

— Ça va…

Elle tousse encore.

— Maman, tu—

— C’est rien.

Je fronce les sourcils.

— Tu es sûre ?

— Oui… oui… j’ai juste attrapé un petit rhume.

Un rhume ?

— Tu es malade ?

— Un peu fatiguée, rien de plus.

Je serre le téléphone.

— Tu viens quand même aujourd’hui ?

— Elena… je ne pense pas pouvoir venir.

Mon cœur se serre.

— Quoi ?

— Je préfère rester me reposer.

— Non, attends, je peux venir te chercher ! dis-je rapidement. On appelle un médecin, on—

— Non.

Sa voix est douce, mais ferme.

— Elena… aujourd’hui, c’est ton jour.

Je baisse les yeux vers le test toujours dans ma main.

— Mais maman…

— Tu dois profiter. Avec Matteo.

Matteo…

— Et puis…

Sa voix s’adoucit encore.

— Tu vas avoir un bébé.

Je ferme les yeux.

— Je suis tellement heureuse pour toi…

Un petit sourire triste étire mes lèvres.

— Tu me manques déjà…

— On s’appelle ce soir ?

— Promis ?

— Promis.

Je souffle.

— Repose-toi.

— Toi aussi… prends soin de toi.

— Toujours.

Je raccroche. Le silence retombe. Je regarde le test puis mon reflet dans le miroir.

— Je suis enceinte…

Un rire m’échappe.

Je me lève d’un bond.

— Matteo va devenir fou !

Je me précipite hors de la salle de bain, attrape mon téléphone.

Je tape un message rapidement.

“J’ai une surprise pour toi.”

Je souris.

Non… mieux…

J’efface.

“J’ai hâte de te voir.”

J’envoie.

Quelques secondes.

Rien.

Je fais les cent pas.

Mon téléphone vibre enfin.

Bzz.

Je l’ouvre immédiatement.

Matteo : “Je serai directement au manoir. J’ai des choses à régler.”

Je fixe l’écran.

Mon sourire se fige légèrement.

Pas même un… “bonjour” ?

Je tape :

“Tout va bien ?”

Réponse quasi immédiate.

“Oui.”

C’est tout.

Je reste immobile.

Juste… oui ?

Je relis le message.

Encore.

Puis je verrouille mon téléphone.

— D’accord…

Je souffle doucement.

Il est juste occupé… c’est une grande soirée…

Je force un sourire.

— Il va adorer la surprise…

Je serre le test contre moi.

— Il doit juste être stressé.

Oui… c’est ça…

Je me dirige vers la chambre pour m’habiller.

Aujourd’hui…

Tout va changer.

Tout doit être parfait.

*****

Alors que j’arrivais au manoir, je ne reçu toujours pas de message venant de Matteo.

Il devrait déjà être là… Matteo n’a jamais été en retard pour une soirée qui lui est dédiée. Jamais.

La voiture s’arrête devant les marches en marbre. Un employé s’approche pour m’ouvrir la porte, et je lui adresse un sourire automatique en sortant.

— Bonsoir, madame.

— Bonsoir… merci.

Ma voix me semble un peu trop douce. Je lisse ma robe d’un geste machinal avant de lever les yeux vers la façade illuminée. Le manoir De Santis n’a jamais été aussi éclatant. Des lumières dorées habillent les balcons, et derrière les grandes fenêtres, je distingue déjà les silhouettes des invités.

— Elena !

Je me retourne au son de cette voix familière et la reconnais aussitôt – une des invitées qui s'approche, le visage illuminé.

— Tu es vraiment superbe ! lance-t-elle en m’attirant dans une brève étreinte.

— Oh, merci, c’est adorable de ta part, lui réponds-je.

— Matteo va être fou en te voyant comme ça.

Oui… il va être fou, mais pas pour la raison que tu crois.

Je hoche la tête, le cœur un peu plus léger à cette pensée.

— Tu sais où il est ? demandai-je naturellement.

Elle hésite une fraction de seconde.

— Je… non, je ne l’ai pas encore vu.

Mon sourire vacille à peine, juste assez pour que moi seule le remarque.

— Il doit être en retard.

— Probablement, ajoute-t-elle rapidement.

Je m’éloigne doucement, saluant d’autres invités au passage, répondant aux compliments, laissant échapper quelques rires. Mais mon regard continue de balayer la pièce, inlassablement.

Pas de Matteo.

Je vérifie mon téléphone.

Aucun nouveau message.

D’accord… respire… il arrive.

— Tu le cherches ?

La voix derrière moi me fait légèrement sursauter. Je me retourne et croise le regard d’un des amis de Matteo.

— Oui… tu l’as vu ?

Il hausse les épaules.

— Pas depuis cet après-midi.

Mon estomac se serre imperceptiblement.

— Ah… d’accord.

— Il doit être occupé, ajoute-t-il avec un sourire un peu trop détendu.

Occupé… oui… comme toujours.

Je repose mon verre sans y avoir touché et m’écarte du groupe. L’agitation autour de moi devient soudain étouffante. Les rires me semblent trop forts, les voix trop nombreuses.

Je dois le trouver.

Il est sûrement dans sa chambre…

C’est là qu’il se réfugie toujours quand il veut éviter le monde.

Je monte à l’étage. Je fais quelques pas, puis m’arrête. Un son. Faible. Étouffé.

Je fronce les sourcils.

C’est quoi ?

Je tends légèrement l’oreille. Le son se répète. Un souffle. Puis un autre.

Mon cœur ralentit une seconde, comme suspendu.

Non…

Je secoue légèrement la tête, comme pour chasser cette idée.

Ce n’est rien… probablement un invité…

Je reprends ma marche, un peu plus lentement cette fois. Plus je m’approche, plus les sons deviennent clairs. Des gémissements. Indiscutables.

Je m’arrête net devant la porte de la chambre d’ami.

Mon estomac se noue.

— Sérieusement… murmuré-je à voix basse, agacée malgré moi.

Ils ne peuvent pas attendre ? Ici ? Aujourd’hui ?

Je lève les yeux au ciel, prête à continuer mon chemin, quand un détail me fige.

— Plus fort babe, encore..., oui, oui, oui

— Oh oui, oh oui, tu aimes ça ... hun, hun, hun

Quelque chose de… familier.

Mon cœur rate un battement.

Non…

Je me tourne lentement vers la porte.

Le silence autour de moi devient assourdissant. Je n’entends plus que ça. Ces sons. Cette voix.

Mes doigts se crispent légèrement.

Tu te fais des idées…

Je fais un pas en arrière.

Puis un autre.

Mon regard glisse vers la porte de la chambre de Matteo, un peu plus loin dans le couloir.

Fermée.

Je déglutis.

Alors… pourquoi…

Un nouveau son traverse la porte.

Plus clair.

Plus reconnaissable.

Mon souffle se bloque.

Non… ce n’est pas lui…

Je sens mon cœur accélérer brutalement, cognant contre ma poitrine.

Je fais un pas en avant.

Puis un autre.

Ma main se lève lentement vers la poignée.

Elle tremble.

Si tu ouvres… tout change.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

JJ's
JJ's
Happy Ending ใจฟู
2025-04-14 00:34:24
1
1
กัลปังหา สีชมพู
กัลปังหา สีชมพู
เรื่องนี้สนุก น่ารักดีค่ะ ไม่จืดยาวดีด้วย
2024-12-09 01:13:42
1
1
36 Chapters
บทที่ 1 เกิดใหม่ในยุค 80
บทนำชะตาชีวิตนำพาให้หญิงสาวที่หมดลมหายใจได้เกิดใหม่ในยุคทศวรรษ 1983 แต่ทว่าการเกิดใหม่ครั้งนี้เธอได้เข้ามาอยู่ในร่างของเหม่ยหลิง หญิงสาวที่แต่งงานกับครอบครัวหนึ่งแต่ไม่ทันที่เธอจะได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับสามีเขาต้องไปรับราชการทหาร ทำให้เธอต้องใช้ชีวิตอยู่กับครอบครัวสามีแม่สามีกับพี่สาวที่คอยรังแกและใช้งานสารพัด แถมเธอยังไม่ได้อยู่ในบ้านในฐานะลูกสะใภ้แต่เธอทำทุกอย่างราวกับทาส แต่ที่เธอยอมเพราะเธอมีน้องชายที่ต้องคอยปกป้อง จนวันหนึ่งที่เธอแตกสลายไปหมดทั้งร่างกายและจิตวิญญาณจนไม่คิดถึงคนอื่น และเลือกที่จะจบชีวิตอันน่ารันทดนี้ลงด้วยการปลิดชีพตัวเองแต่ใครจะคิดว่าจู่ ๆ ร่างที่กำลังจะถูกฝังกลับฟื้นคืนมาและยังมีนิสัยเปลี่ยนไปจากเดิม เพราะเธอไม่ใช่เจ้าของร่างคนเดิมอีกต่อไป ต่อจากนี้เธอจะไม่ยอมให้ใครมารังแกเธอกับน้องชายได้อีก และสามีที่รักเธอแต่ปกป้องเธอไม่ได้เธอเองก็ไม่ต้องการ เธอจะหาทางดิ้นรนเอาชีวิตรอดและเลี้ยงดูน้องชายของเธอให้มีชีวิตที่ดีขึ้นบทที่ 1 เกิดใหม่ในยุค 80อึก อึก แค่ก ๆ !!!'ความรู้สึกนี้มันอะไรกัน! ทำไมหายใจไม่ทั่วท้องอย่างนี้ ทำไมที่นี่
Read more
บทที่ 2 ฉันจะไม่ยอม
บทที่ 2 ฉันจะไม่ยอมแต่แล้วเรื่องไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นเมื่อจู่ ๆ ฝนเกิดตกลงมาฟางเซียนคิดหนักเพราะไม่มีท่าทีว่าฝนจะตกสักนิดหากจะให้ลู่หลินลูกสาวของเธอเดินตากฝนกลับมาคงไม่สบายแน่ ๆ เธอเลยรีบเดินไปเรียกลูกสะใภ้ถือร่มไปรับลู่หลินที่โรงเย็บผ้าตอนนั้นเวยอันออกไปด้านนอกเพื่อเฝ้าดูลู่หลินว่ากลับมาหรือยังเลยไม่เห็นว่าฟางเซียนกำลังเดินไปหาพี่สาวของตัวเอง“นี่มันอะไรกัน! แอบมาหลับอยู่ในครัวได้ยังไงขี้เกียจตัวเป็นขนจริง ๆ นี่เหม่ยหลิงลุกขึ้นเดี๋ยวนี้ ฉันบอกแล้วใช่มั้ยว่านี่ไม่ใช่เวลาที่เธอจะมาพัก” ฟางเซียนใช้น้ำสาดเรียกให้เหม่ยหลิงตื่น ทันทีที่ร่างกายของเธอถูกน้ำก็ได้ลืมตาสะลึมสะลือขึ้นมาเพราะรู้สึกหนาวสั่นไปทั้งร่างกาย“คุณแม่ ฉันแค่นอนพักเท่านั้นพี่ลู่หลินมาแล้วหรือคะ” เธอรีบลุกขึ้นกวาดสายตามองไปด้านหลังของแม่สามี“ตอนนี้ยังไม่มาเพราะข้างนอกเกิดฝนตก เธอเอาร่มไปให้ลู่หลินหน่อยสิฝนนี่ก็จริง ๆ เลยทั้งวันไม่ตกมาตกตอนลูกสาวของฉันจะกลับบ้าน” เหม่ยหลิงมองไปทางหน้าต่างเห็นเม็ดฝนกำลังหล่นลงมาไม่แรงเท่าไหร่ หากเธอไม่ตากฝนคงไม่ไข้ขึ้นเมื่อคิดเช่นนั้นเหม่ยหลิงรีบเดินไปถือร่มเพื่อออกไปรับลู่หลินตามที่แม่สามี
Read more
บทที่ 3 หย่า
บทที่ 3 หย่า“เธอคงตกใจกลัวใช่มั้ยที่ไม่มีพี่อยู่เคียงข้าง เอาล่ะเลิกร้องไห้ได้แล้วต่อจากนี้พี่ไม่คิดจะหนีไปไหนอีก เราสองคนจะต้องไม่ให้ใครมารังแกได้อีกพี่จะทำทุกอย่างเพื่อปกป้องนายเองเวยอัน” ร่างกายของเวยอันพ่ายผอมจนหนังหุ้มกระดูกทั้งสองพี่น้องต้องพบเจอกับเรื่องไม่ยุติธรรมขนาดไหนกันนะ! แล้วทำไมเจ้าของร่างเดิมถึงได้กำลังถูกฝังอยู่ในโลง หยวนเหมยเริ่มคิดหนักในเรื่องนี้ หรือว่าเธอถูกแม่สามีกับพี่สาวรังแกจนตาย หรือว่าเธอป่วยไข้จนทนไม่ไหวตายเพราะไข้หวัดหรือ? หยวนเหมยฉุดคิดแต่ไม่ทันไรเสียงชายที่เธอพบหลังจากที่ลืมตาได้เดินเข้ามา"เหม่ยหลิงเธอฟื้นแล้วหรือ รู้มั้ยว่าฉันดีใจแค่ไหนที่เธอฟื้นขึ้นมา ฉันคิดว่าฉันจะเสียเธอไปแล้ว ทำไมเธอถึงได้คิดสั้นอย่างนั้น รู้บ้างมั้ยฉันต้องเจ็บปวดมากขนาดไหน " น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความห่วงใยแววตาเจ็บปวด ของชายที่เดินเข้ามาหยวนเหมยพอเดาออกนี่คงเป็นสามีของเธอ แต่เขาพูดว่าเธอคิดสั้น นั่นก็หมายความว่าเธอไม่ได้ถูกรังแกแต่เป็นเธอเองที่คิดจะฆ่าตัวตายอย่างนั้นเหรอ! เวยอันรีบผละออกให้พี่เขยเข้ามาคุยกับพี่สาว หยวนเหมยเห็นว่าเขาจะเข้ามากอดเธอรีบใช้มือดันอกเอาไว้ ไม่รู้ว่าเพรา
Read more
บทที่ 4 ความทรงจำ
บทที่ 4 ความทรงจำ"เอามือออกไปจากร่างกายของฉันได้แล้ว ""ทำไมเธอถึงได้เปลี่ยนไปแบบนี้หรือว่าเพราะเกิดการกระทบจิตใจกับเรื่องที่เธอพบเจอมากันนะ! โธ่ภรรยาของฉันทำไมต้องเกิดเรื่องไม่ดีอย่างนี้ด้วย ต่อจากนี้ไม่ต้องกลัวอะไรแล้วนะฉันจะอยู่เคียงข้างคอยปกป้องเธอเอง ตอนนี้ฉันออกจากการรับราชการแล้วต่อจากนี้เรามาอยู่กันอย่างมีความสุขเถอะนะ! เธอคงเหนื่อยมามากพักผ่อนเถอะ ฉันจะออกไปเกลี้ยกล่อมคุณแม่เอง " เหม่ยหลิงไม่ได้โต้ตอบอะไรเธอเดินดูในห้องอย่างน่าสนใจก่อนจะนั่งลงที่เตียงหนานุ่ม แต่ทำไมเหมือนร่างนี้ไม่เคยได้อยู่ในห้องนี่เลยด้วยซ้ำที่นอนแบบนี้เธอคงไม่ได้สัมผัส เมื่อเห็นว่าประตูปิดลงหยวนเหมยที่อยู่ในร่างของเหม่ยหลิงนอนลงที่เตียงก่อนจะผลอยหลับไปอากาศเย็นสบายเหม่ยหลิงดีใจที่สามีของเธอจะกลับมาอยู่บ้านอย่างถาวรหลังจากที่ไปเป็นทหารกองหนุนเมื่อหลังจากการปฏิวัติเสร็จสิ้นทางการให้ทหารที่ไม่ได้มียศหรือทหารกองหนุนกลับบ้านพร้อมเงินจำนวนหนึ่งกลับมาด้วย วันนี้เหม่ยหลิงจึงเก็บกวาดเช็ดถูบ้านด้วยสีหน้าดีอกดีใจ เพราะมีเรื่องหนึ่งที่เธออยากบอกให้สามีรู้ สองเดือนที่แล้วสามีได้กลับมาเยี่ยมและร่วมหลับนอนหลังจากนั้นฤด
Read more
บทที่ 5 ได้สมบัติคืนมา
บทที่ 5 ได้สมบัติคืนมาอึก อึก'ทำไมถึงเจ็บปวดได้ขนาดนี้นะ! ' หยวนเหมยสะดุ้งตื่นขึ้นมาพบว่ายามนี้ท้องฟ้าเริ่มมืดสลัวความรู้สึกหน่วงที่หัวใจคล้ายโรคหัวใจของเธอกำเริบอีกครั้งแต่เมื่อเธอหายใจเข้าออกอย่างช้า ๆ กลับหายไป"หรือว่าที่ฉันรู้สึกเจ็บไม่ใช่เพราะอาการของรฉันแต่เป็นความเจ็บปวดที่เหม่ยหลิงต้องพบเจอ ฉันรู้แล้วว่าทำไมเธอถึงได้อยากจบชีวิตตัวเอง ช่างไม่รักตัวเองเอาเสียเลยดูฉันสิอยากมีชีวิตอยู่ เฝ้าอ้อนวอนสวรรค์กลับไม่มีความเมตตา แต่เอาล่ะในเมื่อตอนนี้ฉันเป็นเธอฉันจะไม่ยอมตายง่าย ๆ แน่และฉันจะไม่ยอมทนกับครอบครัวนี้อีกต่อไป แม้เหวินเทียนสามีของเธอจะรักเธอมากแค่ไหนแต่ก็ไม่สามารถปกป้องเธอได้อย่างนี้จะมีไปทำไมสู้หย่าไปเสียดีกว่า คนที่รักเธอจริง ๆ มีเพียงตัวเองกับน้องชายเท่านั้น " เมื่อคิดได้อย่างนั้นหยวนเหมยลุกขึ้นจากเตียงนอนเดินไปหาผู้เป็นสามีเพื่อขอให้เขาหย่าให้ตนเอง และโชคดีที่แม่สามีเองก็นั่งอยู่ที่เก้าอี้พร้อมทั้งสามีของเธอ เธอจะจบเรื่องนี้ภายในวันนี้"เหม่ยหลิงเธอฟื้นแล้วหรือ? มาสิเดี๋ยวฉันจะพยุงเธอเอง วันนี้ฉันเข้าครัวทำข้าวต้มให้เธอด้วยนะคิดว่าเธอตื่นจะยกไปให้ที่ห้อง "เหวินเทียนเห็น
Read more
บทที่ 6 กลับบ้าน
บทที่ 6 กลับบ้านหลังจากที่ตกลงและลงนามในใบหย่าหยวนเหมยมาหาน้องชายของตัวเองที่กำลังนั่งกินข้าวอยู่อย่างเอร็ดอร่อย"เวยอันอร่อยหรือไม่? ""อร่อยมากเลยครับพี่เหม่ยหลิงทำยังไงวันนี้ถึงได้กินอาหารดี ๆ อย่างนี้ล่ะ" เด็กชายถามพี่สาวด้วยความอยากรู้ยากนักที่จะได้กินอาหารที่อิ่มและอร่อยอย่างนี้"ทำยังไงไม่สำคัญหรอกต่อจากนี้พี่จะทำให้เวยอันได้กินอาหารที่ดีและมีประโยชน์และครบสามมื้ออาหารไม่ให้อดอยากอีกแล้ว กินเสร็จแล้วเข้านอนเถอะนะวันรุ่งขึ้นเราจะเดินทางกลับตระกูลของเรากัน แม้ที่นั่นไม่มีคุณพ่อแต่พี่จะเป็นคนที่ดูแลเวยอันให้เติบโตเอง " หยวนเหมยจ้องมองน้องชายอย่างอ่อนโยนลูบหัวของเขาเบา ๆ ก่อนจะส่งยิ้มให้"ครับ แล้วพี่เหม่ยหลิงไม่กินด้วยกันเหรอครับไม่ใช่ว่าพี่จะอดเหมือนทุกครั้งหรอกนะ ""ไม่หรอก พี่บอกเวยอันแล้วอย่างไรว่าต่อจากนี้จะไม่ให้อดอยากอีกรวมถึงตัวพี่ด้วย" เมื่อพูดคุยกับน้องพักใหญ่หยวนเหม่ยได้กลับไปที่ห้องเพื่อเก็บเสื้อผ้าของตน แต่เมื่อเปิดตู้เสื้อผ้ากับพบว่ามีเพียงผ้าเก่า ๆ คล้ายกับผ้าไว้เช็ดถูก็ไม่ปาน ชีวิตของเหม่ยหลิงช่างน่ารันทดดีแท้ทันใดนั้นเองเธอได้ยินเสียงฝีเท้าเดินมาหยุดอยู่ด้านหลังเ
Read more
บทที่ 7 หนทางหาเงิน
บทที่ 7 หนทางหาเงินหลังจากกินอาหารเสร็จสองพี่น้องพากันกลับบ้าน เวยอันเหน็ดเหนื่อยจึงผลอยนอนหลับหากอยู่ที่บ้านของเหวินเทียนไม่มีทางที่จะได้นอนอย่างนี้ เหม่ยหลิงเดินดูรอบบ้าน ทั้งในครัวและห้องนอนก่อนจะมานั่งคิดหาทางเอาชีวิตรอดต่อจากนี้"จะทำยังไงดีนะ! จะไปหางานที่โรงเย็บผ้าก็ไม่อยากจะเจอกับลู่หลิน อีกอย่างเงินเพียงห้าสิบหยวนถ้าจับจ่ายใช้ไม่รู้จักประหยัดก็คงจะหมดไป หรือจะขายของเหมือนป้าเสี่ยนแล้วฉันจะขายอะไรได้ ไม่สิจะต้องดูตลาดแถวนี้เสียก่อนว่ายังไม่มีอะไรขายถึงจะคิดได้ว่าจะขายอะไร เอาล่ะตอนนี้ต้องหาฟืนเพื่อมาทำอาหารเสียก่อน " เหม่ยหลิงลุกขึ้นเดินออกไปนอกบ้านตอนนี้ดวงอาทิตย์ใกล้จะตกสู่พื้นโชคดีที่ยุคนี้เป็นยุคที่มีไฟฟ้าใช้แล้วแม้จะยังเข้าไม่ถึงบางพื้นที่แต่ที่นี่เธออยู่นับได้ว่าเป็นความโชคดีที่เธอยังอยู่ในตัวอำเภอหากอยู่แถวชนบทไฟฟ้าคงยังเข้าไม่ถึง เหม่ยหลิงเดินหาไม้ฟืนตามข้างบ้าน เพื่อใช้ในการหุงข้าวทำกับข้าวจนท้องฟ้าเปลี่ยนสี เสียงเรียกของเวยอันได้ดังขึ้นเมื่อลืมตาขึ้นมาไม่เจอพี่สาว"พี่เหม่ยหลิงอยู่ที่ไหนครับ พี่เหม่ยหลิง""เวยอันพี่อยู่นี่ ตอนนี้พี่จัดแจงห้องนอนให้เราแล้วนะต่อจากนี้
Read more
บทที่ 8 ขายซาลาเปา
บทที่ 8 ขายซาลาเปาไอความร้อนลอยออกมาจากตัวซาลาเปาที่วางลงบนโต๊ะเวยอันรออยู่อย่างใจจดใจจ้องมองอย่างดีใจใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม"พี่เหม่ยหลิงซาลาเปาที่อยู่ตรงหน้านี้ฉันกินได้จริง ๆ ใช่มั้ย? หรือต้องรอให้ทุกคนกินอิ่มก่อนเราถึงจะได้กิน " ความเคยชินจากที่เคยอยู่บ้านตระกูลเหวินทำให้เวยอันเคยตัวเพราะกลัวการถูกทุบตี เหม่ยหลิงยื่นมือไปแตะที่หัวน้องชายอย่างแผ่วเบา"ต่อจากนี้เราไม่ต้องรอให้ใครกินก่อนหรือเราต้องคอยกินของเหลืออีกแล้วนะ ซาลาเปาที่อยู่ในจานนี้น้องชายของพี่จะกินหมดย่อมได้ ลองกินดูสิรู้มั้ยซาลาเปาต้องกินตอนร้อน ๆ นะถึงจะอร่อย แต่พี่เองไม่รับประกันว่ารสชาติจะเป็นยังไงเพราะเป็นครั้งแรกที่ได้ทำ"เด็กชายคลี่ยิ้มเต็มดวงหน้าก่อนจะใช้มือจับซาลาเปายกขึ้นมาบอกแก่พี่สาว"พี่สาวของฉันเป็นคนที่ทำอาหารอร่อยที่สุด ซาลาเปาของพี่ต้องอร่อยอยู่แล้ว " พูดจบปากเล็ก ๆ กัดซาลาเปาคำโตเข้าปากเคี้ยวอย่างเร่งรีบเพราะความร้อนก่อนจะกลืนลงท้อง เหม่ยหลิงคาดหวังเหลือเกินว่าน้องชายของเธอจะไม่คายมันออกมา"ฮืม ..พี่สาวของฉันทำมันออกมาได้อร่อยจริง ๆ เนื้อแป้งนุ่มราวกับนุ่นแถมไส้ก็อร่อยมาก ๆ ""นี่ไม่ใช่ว่าเราพูดเพราะก
Read more
บทที่ 9 ขายดิบขายดี
บทที่ 9 ขายดิบขายดีเวลานี้เป็นช่วงเวลาที่ทุกคนในโรงงานกำลังเดินทางกลับบ้านโชคดีที่บ้านของฟางเซียนไม่ไกลจากโรงงานเท่าไหร่นัก เธอมาถึงได้ยืนชะเง้อมองหาซิงเยียน เห็นเธอโบยมือร่ำลาลูกน้องในโรงงานเมื่อหันมาเห็นฟางเซียนเธอรีบเดินเข้ามาทักทายทันที"สวัสดีค่ะป้าฟางเซียนมารับพี่ลู่หลินหรือคะ?""อ้อ…ไม่ใช่จ้ะ ป้ามาที่นี่เพราะต้องการเจอหนูซิงเยียนมาคุยกับป้าสักหน่อยได้มั้ย " ซิงเยียนคิ้วขมวดเข้าหากันอย่างสงสัยแต่ก็ยอมเดินตามฟางเซียนไปยืนคุยไกล ๆ ผู้คน"คุณป้ามีเรื่องอะไรหรือคะ? ""ป้าอยากจะถามหนูอย่างจริงใจ หนูซิงเยียนชอบลูกชายของป้าหรือเปล่าจ้ะ " เมื่อถามขึ้นใบหน้าของเธอแดงระเรื่อราวมะเขือเทศ ยืนบิดอายไปมาเผยให้ฟางเซียนเห็นโดยที่เธอไม่ต้องตอบก็รู้ว่าเธอคิดยังไงกับเหวินเทียน"ป้าฟางเซียนถามอย่างนี้จะให้ฉันตอบยังไงคะ หากจะว่าชอบก็คงตรงไป ""ไม่เลยเพราะป้ามาหาหนูวันนี้เพราะมีความจริงจะบอก จริงสิวันนี้ลู่หลินเล่าให้ป้าฟังแล้วว่าหนูรู้แล้วเรื่องที่เหวินเทียนหย่ากับภรรยา ตอนนี้เขาโศกเศร้าเสียใจมากจนไม่ได้สติ หากตอนนี้หนูซิงเยียนเข้าไปปลอบใจอยู่เคียงข้างเขาคงจะมีกำลังใจขึ้นมา วันนี้หนูมีเรื่องจะต้องท
Read more
บทที่ 10 รับผิดชอบ
บทที่ 10 รับผิดชอบหลังจากการปฏิวัติทุกอย่างเริ่มดีขึ้นกว่าเมื่อก่อน ไม่ว่าจะเป็นการใช้ชีวิตหรือการคมนาคม ชาวต่างชาติได้เข้ามาทำการค้าได้อย่างเสรี เครื่องจักรต่าง ๆ ถูกนำเข้ามาจากต่างประเทศ โรงงานมากมายถึงเปิดทำการเป็นของนายทุนแถมยังเปิดรับสมัครคนงานเป็นจำนวนมากผู้คนที่นี่จึงไม่ได้อดอยากเหมือนแต่ก่อนโรงเรียนที่เหม่ยหลิงพาเวยอันมาฝากเข้าเรียนมีการสอนภาษาด้วยแต่ทว่าไม่ใช่โรงเรียนที่สอนฟรี เหม่ยหลิงแม้จะมีทางเลือกที่จะให้เวยอันไปเข้าเรียนโรงเรียนธรรมดากลับคิดว่าเพื่อคุณภาพชีวิตของน้องชายไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไรนัก เพราะภาษาคือใบเลิกทางให้เวยอันเติบโตมีความรู้ความสามารถที่ดีและได้เปรียบทางด้านภาษาจึงตกลงที่จะให้เวยอันเข้าเรียนที่นี่หลังจากที่จัดการเรื่องการเรียนซื้อชุดรองเท้าพร้อมกระเป๋าที่ตลาดทั้งสองจึงพากันกลับบ้านแต่ระหว่างได้พบเข้ากับคนละแวกบ้านของแม่สามีเก่า พวกเขาเห็นเธอใช้จ่ายมือเติบจึงได้เข้ามาถามไถ่"นี่ใช่เหม่ยหลิงสะใภ้ตระกูลเหวินมั้ย! " เหม่ยหลิงเห็นคนอาวุโสกว่าเข้ามาทักทายเธอเลือกที่จะทักทายกลับอย่างมีมารยาท"ใช่ค่ะฉันเหม่ยหลิงแต่ไม่ใช่สะใภ้บ้านนั้นแล้ว ""โฮ๊ะ ๆ จริงด้วยฉันเคยตั
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status