Novels by Bell Pugna

เช้าวันถัดมา บรรยากาศภายในสถานีรถไฟฟ้าใต้ดินเต็มไปด้วยความเร่งรีบตามวิถีชีวิตคนเมือง เสียงฝีเท้าของผู้คนนับร้อยเดินสลับสับเปลี่ยนขวักไขว่ผ่านช่องตรวจตั๋วอัตโนมัติ กลิ่นอายความเย็นจากเครื่องปรับอากาศโชยปะทะผิว ท่ามกลางแถวผู้โดยสารที่ยืนรอขบวนรถไฟอย่างเป็นระเบียบ แพรในชุดนักศึกษาขยับแว่นสายตาให้เข้าที่ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดเข้าแอปพลิเคชั่นที่คุ้นเคยเมื่อเปิดแอพขึ้นมาในหน้าจอแรก เธออยู่ในแอคเคานต์ตัวจริงของตัวเองที่มีผู้ติดตามราวสองพันต้นๆ โดยใช้ชื่อว่า @p.pornwarin05 แม้ว่ารูปโปรไฟล์จะเป็นภาพใบหน้าสวยหมวยของเธอแบบชัดเจน แต่เนื้อหาภายในโปรไฟล์ส่วนใหญ่มีเพียงการอัปเดตชีวิตประจำวันด้วยแคปชั่นสั้นๆ เรื่องเรียน รวมไปถึงการกดรีโพสต์เกี่ยวกับศิลปินที่ตัวเองชื่นชอบ ขณะที่ในส่วนหน้าฟีดก็มีแต่ข่าวสารบ้านเมืองทั่วไปจากนั้นกดสลับแอคเคานต์ย้ายมาที่ @Pare_Kawaii ความรู้สึกช่างแตกต่างจากแอคเคานต์จริงโดยสิ้นเชิง ยอดผู้ติดตามของแอคเคานต์หลุมพุ่งทะยานขึ้นไปเกือบแปดพันคนแล้วภายในชั่วข้ามคืน กล่องข้อความอินบ็อกซ์แทบถล่มด้วยจำนวนตัวเลขที่ค้างเติ่งแพรลอบคิดในใจว่าบางทีหนึ่งในผู้ชายหื่นกระหายเหล่านี้

หลังจากการติวหนังสือสิ้นสุดลง แพรเก็บบันทึกและชีตสรุปวิชาเคมีลงกระเป๋า แม้จะมีทางเลือกในการเดินทางกลับหลากหลายวิธี ทั้งรถไฟฟ้าที่รวดเร็วหรือการเรียกแกร็บที่สะดวกสบาย แต่ภูผากลับเอ่ยปากชวนด้วยสายตาซื่อๆเพื่อขอเปลี่ยนบรรยากาศ“พี่แพรครับ... เรากลับรถเมล์กันดีมั้ย พักหลังมานี้ผมไม่ค่อยได้นั่งรถเมล์เลย” เด็กหนุ่ม ม.6 เอ่ยชวนพลางเกาคอแก้เขิน แววตาฉายความถวิลหาอดีต“นึกถึงสมัยตอนผมอยู่ ม.3 ที่เราชอบขึ้นรถเมล์สายเดิมกลับบ้านด้วยกันบ่อยๆ ตอนนั้นพี่แพรอยู่ ม.6 กำลังเตรียมตัวสอบเข้ามหาลัยเหมือนผมตอนนี้” คำพูดชวนระลึกถึงความหลังอันแสนอบอุ่นทำเอาสาวแว่นขยับยิ้มอ่อนๆ พยักหน้าตกลงอย่างง่ายดาย โดยไม่คิดเลยว่ารถเมล์เมืองกรุงในชั่วโมงเร่งด่วนแบบนี้จะกลายสภาพเป็นปลากระป๋องเคลื่อนที่บรรยากาศบนรถเมล์แน่นขนัดไปด้วยผู้คนที่เพิ่งเลิกงานและเลิกเรียน ไม่เพียงแต่จะไม่มีที่นั่งว่างหลงเหลืออยู่ แม้แต่พื้นที่สำหรับยืนก็แทบจะเบียดเสียดกันจนไร้อากาศหายใจ ผู้โดยสารขยับกายเบียดแทรกจนแทบจะกลายเป็นเนื้อเดียวกัน แพรถูกฝูงชนเบียดให้ไปยืนหันหน้าออกทางด้านข้างตรงช่วงท้ายของตัวรถ ขณะที่ภูผาถูกมวลชนดันให้เข้ามายืนซ้อนอยู่ทา

ช่วงหัวค่ำของวันถัดมา ย่านสยามสแควร์คลาคล่ำไปด้วยผู้คน แสงไฟจากป้ายโฆษณาบิลบอร์ดขนาดใหญ่และร้านรวงสองข้างทางส่องสว่างระยิบระยับ ท่ามกลางความพลุกพล่านของวัยรุ่นและคนเมือง แพรในชุดนักศึกษาถูกระเบียบกระโปรงพลีทยาวคลุมเข่าดูเรียบร้อยราวกับผ้าพับไว้ เธอเดินเลี่ยงความวุ่นวายบนทางเท้าก้าวเข้ามาภายในคาเฟ่แห่งหนึ่ง ก่อนจะสาวเท้าขึ้นไปยังชั้นสองของร้าน ที่โต๊ะมุมสุดติดริมหน้าต่าง เด็กหนุ่มในชุดนักเรียนมัธยมปลายกำลังนั่งขะมักเขม้นอยู่กับกองหนังสือ เขาชื่อภูผา เด็ก ม.6 ที่รู้จักและสนิทสนมกับแพรมานานหลายปีแล้วตั้งแต่สมัยที่แพรยังเรียนมัธยม สำหรับภูผาแพรคือรุ่นพี่ศิษย์เก่าคนเก่งที่เป็นทั้งแรงบันดาลใจและเป็นแบบอย่างอันเพียบพร้อมจนเขาเคารพเทิดทูน ความใฝ่ฝันสูงสุดของภูผาในตอนนี้คือการสอบเข้าคณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยเดียวกันเพื่อเดินตามรอยเท้าของรุ่นพี่คนนี้ให้ได้ “รอนานมั้ยภูผา พอดีรถมันติดอ่ะ พี่นั่งแท็กซี่มา” แพรทักทายพลางทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม “ไม่นานครับ ผมพึ่งมาถึงก่อนพี่ห้านาทีเอง” ภูผาเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มบางๆ แววตาของเด็กหนุ่มเต็มไปด้วยความเลื่อมใสศรัทธายามที่มองรุ่นพี่สาวคนนี้ การติวหนังส

“ก็ได้ค่ะ แต่อย่าเห็นหน้านะ” เมื่อได้รับคำอนุญาต บอสลงจากเตียงในสภาพที่มีแค่กางเกงในตัวเดียว เดินควยโด่ไปหยิบโทรศัพท์พร้อมกับขาตั้งกล้อง ในระหว่างที่บอสกำลังขะมักเขม้นจัดการกางขาตั้งกล้องอยู่ข้างเตียง แพรที่นอนเปลือยอกอยู่ก็วางฝ่าเท้ากับที่นอนเพื่อตั้งหัวเข่าขึ้น หนีบเข่าสองข้างหุบชนกันตามสัญชาตญาณระวังภัยของผู้หญิงที่เห็นว่ากำลังจะมีกล้องถ่ายบันทึกในสภาพที่อิริยาบถของเธอดูไม่เรียบร้อย บอสขยับมุมกล้องโทรศัพท์หันปรับจุดโฟกัสให้ส่องมาเห็นตั้งแต่ช่วงเหนือสะดือของแพร ไล่ต่ำลงไปจนถึงปลายเตียง โดยเว้นระยะมุมบนไว้เพื่อไม่ให้เห็นหน้าอกและใบหน้าของแพร บอสทำตามคำพูดตัวเองอย่างซื่อสัตย์ ใช้นิ้วแตะหน้าจอเตรียมจะกดบันทึกวิดีโอ ทว่าพอเห็นคนบนเตียงนอนหนีบขาแน่นเขาจึงต้องพูดตะล่อมเธอต่อ “น้องแพรแบะขาออกแบบเดิมได้มั้ย นอนสบายๆไปเลย เพราะพี่ถ่ายไม่เห็นหน้าเราอยู่แล้ว ไม่เป็นอะไรหรอก ไม่ต้องคิดมาก” บอสเอ่ยปลอบเสียงนุ่มนวล “แต่หนูอายอ่า! ในแอคเคานต์พี่มีคนติดตามเพียบเลย เดี๋ยวเขาก็คอมเมนต์กันว่าทำไมผู้หญิงคนนี้นอนไม่เรียบร้อยเลย” แพรพูดทีเล่นทีจริงลักษณะงอแงเหมือนเด็กๆ ขัดแย้งกับเรือนร่างเนื้อแน่นของ

ห้านาทีต่อมา บอสบอกให้แพรนอนหงาย แม้ว่าทั้งเนื้อทั้งตัวของเธอจะมีเพียงกางเกงในตัวเดียว รวมถึงหน้าอกหน้าใจคู่โตที่เปิดเปลือยท้าทายสายตา แต่พอแผ่นหลังเอนลงสัมผัสกับที่นอน แพรไม่ได้รู้สึกขัดเขินหรืออับอายขายหน้าเหมือนการนวดครั้งแรก อย่างไรก็ตาม ความรู้สึกชิลแบบนี้ก็ทำให้เธอแอบคิดย้อนถามตัวเองในใจว่าเธอมาถึงจุดนี้ได้ยังไง…“อ้าขาออกหน่อยก็ได้ครับ จะได้นอนสบายๆ” บอสเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงนุ่มเมื่อเห็นว่าขาคู่สวยของแพรยังคงหุบชิดเข้าหากันอยู่ ซึ่งพอได้ยินแบบนั้น คราวนี้แพรไม่จำเป็นต้องลังเลหรือเกรงใจเหมือนครั้งก่อน เธอจัดการวาดเรียวขากางแยกออกจากกันในระดับที่ตัวเองรู้สึกสบายที่สุด แม้ว่ามันจะต้องแลกมากับภาพลักษณ์ที่ดูไม่งาม คลายข้อเท้า คลายสะโพก ปล่อยให้ปลายเท้าทั้งสองข้างเอียงแหมะล้มออกด้านข้างอย่างเป็นธรรมชาติ ภาพของนักศึกษาเภสัชคนสวยที่เปลือยท่อนบนนอนอ้าขาแบะกว้างอยู่บนเตียงตอนนี้ หากผู้ชายทั่วไปตามท้องถนนได้มาเห็นเข้า มีหวังเลือดกำเดาพุ่งกระฉูดตายกันเป็นแถวแน่บอสนั่งขัดสมาธิด้วยท่าทางสบายๆอยู่ด้านข้างลำตัวของแพร ตอนแรกเขาก็เตรียมจะชโลมน้ำมันเพื่อลงมือบีบนวดต่อตามหน้าที่ ทว่าความโหนกนูนกลาง

“โอเค เดี๋ยวนอนคว่ำครับ พี่จะรีดเส้นคลายกล้ามเนื้อแผ่นหลังให้” บอสพูดเสียงนุ่มนวล โดยที่ตอนนี้เขาอยู่ในชุดเสื้อยืดธรรมดากับกางเกงกีฬาขาสั้นแพรถอนหายใจยาวกลบเกลื่อนความวูบวาบ ก่อนจะกระเถิบเข้าไปกลางเตียง พลิกกายควบแน่นหน้าอกใหญ่ล้มตัวลงนอนคว่ำบนที่นอนนุ่ม ขาทั้งสองข้างแยกห่างออกจากกันพอสมควรให้ได้ท่วงท่าที่ถนัดและสบายตัว บอสไม่ได้นั่งด้านข้างลำตัวเหมือนครั้งก่อน เขาเลือกที่จะขยับขึ้นมานั่งคุกเข่าคร่อมอยู่บนช่วงต้นขาด้านหลังของแพร เทน้ำมันกลิ่นลาเวนเดอร์ลงบนฝ่ามือจนเปียกชุ่ม จากนั้นวางฝ่ามือทั้งสองข้างลงบนแผ่นหลังเปลือยเปล่า“อืม…” แพรครางในลำคอแผ่วเบา“น้ำหนักมือประมาณนี้โอเคมั้ย” บอสเอ่ยถามขณะลากไล้ฝ่ามือเลื่อนต่ำลงมาบดคลึงตรงเอวคอดกิ่ว“อืม... กำลังดีค่ะ” แพรตอบเสียงอู้อี้อยู่กับหมอน ความเสียวแล่นพล่านไปทั่วสันหลัง เธอไม่ได้รู้สึกกลัวเหมือนครั้งแรกแล้ว แต่กลับมีความรู้สึกเสพติดและโหยหาแรงบีบเค้นจากมือคู่นี้อย่างประหลาด ในหัวสมองแอบคิดเปรียบเทียบว่าคอมเมนต์มากมายในแอ็คหลุมนั้นสร้างความซาบซ่านได้ไม่เท่าฝ่ามือจริงของบอสที่กำลังสัมผัสร่างเธออยู่ตอนนี้“นอกจากอ่านหนังสือเรียน แพรได้ทำกิจ