Novels by Mirin Mayji

บทที่ 5คนที่หัวใจเรียกร้องคืนนั้นอิศราแทบไม่ได้นอนภาพใบหน้าตกใจของม่านฟ้าวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด เขาไม่ควรแตะต้องเธอไม่ควรปล่อยให้ความเมาและอารมณ์ชั่ววูบทำให้เส้นแบ่งที่ตัวเองวางไว้พังลงโดยเฉพาะเมื่อเธออายุน้อยกว่าเขามาก และเป็นผู้หญิงที่เขาเพิ่งยื่นมือช่วยออกมาจากสถานการณ์ที่ไม่เต็มใจอิศราบอกตัวเองว่าเขาจะไม่เรียกร้องอะไรจากเธอ แต่เมื่อคืนเขากลับเป็นฝ่ายผิดคำพูดเสียเองเช้าวันรุ่งขึ้น ชายหนุ่มจึงออกจากบ้านตั้งแต่เช้าและไม่ได้กลับมาอีกเลยหนึ่งวัน…สามวัน…จนผ่านไปเกือบหนึ่งสัปดาห์บ้านทั้งหลังเงียบเหงาลงอย่างเห็นได้ชัด“คุณอิศราไม่กลับมาหลายวันแล้วนะคะ”แม่บ้านเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้ากังวล ขณะจัดอาหารใส่กล่อง“ปกติถึงจะงานยุ่งแค่ไหน คุณท่านก็ยังกลับมานอนที่บ้าน”ม่านฟ้านิ่งไปเธอรู้เหตุผลดีตั้งแต่คืนนั้น อิศราก็แทบไม่ยอมกลับมาให้เธอเห็นหน้าในตอนแรกเธอคิดว่าเขาอาจโกรธแต่เมื่อเวลาผ่านไป เธอกลับเข้าใจว่าเขาน่าจะกำลังหลบหน้าเธอมากกว่า“ป้ากำลังจะเอาอาหารไปให้คุณอิศราที่บริษัทเหรอคะ?”“ค่ะ”แม่บ้านถอนหายใจ“คุณท่านทำงานหนักจนแทบไม่ยอมกินข้าวเป็นเวลา ป้าก็เป็นห่วง”ม่านฟ้ามองกล่องอาหารในมืออี

บทที่ 4คืนที่หัวใจเริ่มไม่เชื่อฟังภายในคืนนั้น ม่านฟ้านอนพลิกตัวไปมาบนเตียงอยู่นาน เธอพยายามข่มตาหลับ แต่เสียงรถที่แล่นเข้ามาจอดหน้าบ้านเมื่อครู่กลับทำให้ความคิดฟุ้งซ่านขึ้นมาอีกครั้งเขากลับมาแล้ว…และเขาคงไม่ได้กลับมาเพียงลำพังม่านฟ้าดึงผ้าห่มขึ้นคลุมตัว ก่อนพยายามหลับตาอีกครั้งแต่ผ่านไปเกือบชั่วโมง ความกระหายน้ำกลับทำให้เธอต้องลุกจากเตียง หญิงสาวเปิดประตูห้องอย่างระมัดระวัง แล้วเดินลงบันไดไปยังชั้นล่างบ้านทั้งหลังเงียบผิดปกติเธอกำลังจะเดินเข้าไปในห้องครัว ทว่าเสียงบางอย่างจากห้องรับแขกกลับทำให้ฝีเท้าชะงักเสียงหัวเราะของผู้หญิงดังแว่วมาม่านฟ้านิ่งค้าง หัวใจเต้นแรงขึ้นโดยไม่มีเหตุผลเธอไม่ควรดูรู้ทั้งรู้ว่าไม่ควร…แต่สุดท้ายสายตาก็เผลอเหลือบไปทางห้องรับแขกภาพตรงหน้าทำให้เธอหยุดหายใจไปชั่วขณะอิศรานั่งอยู่บนโซฟา เสื้อเชิ้ตถูกปลดกระดุมออกเล็กน้อย ใบหน้าคมดูผ่อนคลายกว่าปกติ และเห็นได้ชัดว่าเขาดื่มมาไม่น้อยข้างกายเขามีหญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่ระยะห่างระหว่างทั้งคู่แทบไม่มี อิศรากำลังจูบเธอม่านฟ้าตัวแข็งทื่อความรู้สึกบางอย่างแล่นวาบขึ้นกลางอกเธอควรเดินกลับขึ้นห้องไปเงียบ ๆ ควรทำเหมือนไม่

บทที่ 3กำแพงในใจห้องพักส่วนตัวของอิศราเงียบสงบและโอ่อ่า แตกต่างจากบาร์ที่เพิ่งจากมาราวกับเป็นคนละโลกแสงไฟสีอุ่นจากโคมดีไซน์โมเดิร์นทำให้บรรยากาศดูผ่อนคลาย แต่ม่านฟ้ายังคงยืนเกร็งอยู่ข้างโซฟา มือทั้งสองข้างประสานกันแน่นเธอยังสวมชุดพนักงานตัวเดิมความทรงจำจากเหตุการณ์เมื่อครู่ยังวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุดทางด้านอิศรา เขาถอดนาฬิกาวางลงบนโต๊ะ ก่อนปลดกระดุมข้อมือเสื้ออย่างไม่รีบร้อน เสียงโลหะกระทบพื้นไม้เบา ๆ ทำให้ม่านฟ้าสะดุ้งเธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนตัดสินใจถามสิ่งที่ค้างคาใจ“คุณจ่ายเงินให้พวกเขาแล้ว”เสียงของเธอแผ่วลง“แล้วหนูต้องทำอะไรตอบแทนคะ?”อิศราหยุดมือเขาหันกลับมามองหญิงสาว“ไม่ต้องทำอะไร”ม่านฟ้าขมวดคิ้ว“แต่คุณจ่ายเงินไปตั้งสองแสน…”“เงินนั่นซื้ออะไรไม่ได้ทั้งนั้น”คำตอบทำให้เธอนิ่งอิศราเดินเข้ามาใกล้เพียงเล็กน้อย แต่ยังรักษาระยะห่างเอาไว้“ฉันไม่ได้ซื้อเธอ”เขาพูดชัดเจน“ฉันจ่ายเงินเพื่อให้ข้อตกลงบ้า ๆ นั่นจบลง และพาเธอออกมาจากที่นั่น”ม่านฟ้ากะพริบตาช้า ๆเธอไม่เคยได้ยินคำพูดแบบนี้มาก่อน ในโลกที่เธอเติบโตมา ความช่วยเหลือมักมีราคาของมันเสมอ“ทำไมคะ?”อิศราเงียบไปครู่หนึ่ง

บทที่ 2ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์ในตัวเธอชายสูงวัยชะงักมือค้างอยู่กลางอากาศ สีหน้าที่เคยเต็มไปด้วยความมั่นใจซีดเผือดลงทันที เมื่อร่างสูงโปร่งของชายผู้มาใหม่ก้าวเข้ามาในห้องอิศรา เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีเข้มพับแขนถึงข้อศอก เผยท่อนแขนแข็งแรงกับนาฬิกาเรือนหรูบนข้อมือ ไม่มีเครื่องแต่งกายหวือหวา ไม่มีท่าทีข่มขู่ใด ๆแต่เพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้น ก็เพียงพอที่จะทำให้คนทั้งห้องไม่กล้าขยับ พนักงานชายที่ถือโทรศัพท์ของม่านฟ้าถึงกับถอยหลังโดยไม่รู้ตัว“คุณ…คุณอิศรา”ชายสูงวัยรีบชักมือกลับ ฝืนยิ้มอย่างประหม่า“ไม่นึกว่าจะเจอท่านที่นี่ครับ คือเรื่องนี้…”อิศราเพียงปรายตามองแววตาคมนิ่งจนอีกฝ่ายพูดต่อไม่ออก เขาไม่ได้เสียเวลาอยู่กับคำแก้ตัว ก่อนสายตาจะเลื่อนไปหยุดที่หญิงสาวตรงประตูม่านฟ้ายังคงตัวสั่น มือทั้งสองข้างกำแน่นอยู่ด้านหลัง พยายามซ่อนอาการหวาดกลัวที่ปิดไม่มิด อิศราเดินเข้าไปหยุดห่างจากเธอหลายก้าว“เกิดอะไรขึ้น?”ชายสูงวัยรีบเอ่ย“คือเป็นความเข้าใจผิดนิดหน่อยครับ พอดีผมตกลงกับทางผู้จัดการบาร์เรื่อง—”“ผมไม่ได้ถามคุณ”เสียงเรียบ ๆ ตัดบทขึ้นทันทีดวงตาของอิศรากลับมาหยุดที่ม่านฟ้าน้ำเสียงของเขาอ่อนลงเล็กน้

บทที่ 1แขกที่ไม่ได้รับเชิญกลิ่นแอลกอฮอล์จาง ๆ ผสมกับน้ำหอมราคาแพงลอยอบอวลอยู่ในห้อง ทว่าม่านฟ้ากลับไม่ได้รู้สึกผ่อนคลายไปกับมันแม้แต่น้อยสิ่งเดียวที่เธอรับรู้ได้ในตอนนี้คือความตึงเครียดที่เกาะแน่นอยู่กลางอก ไล่ลามจากปลายนิ้วเย็นเฉียบขึ้นมาถึงต้นคอดวงตากลมโตภายใต้แพขนตางอนกะพริบถี่เพื่อปรับสายตา เมื่อประตูไม้บานหนาหุ้มหนังสีดำสนิทถูกพนักงานชายที่พาเธอขึ้นมาผลักปิดลงเบา ๆตอนแรกม่านฟ้าคิดว่าคงเป็นเรื่องงานตามปกติอาจมีลูกค้ากลุ่มใหญ่ต้องการพนักงานเพิ่ม หรือไม่ก็เป็นออเดอร์พิเศษที่ต้องการการดูแลเป็นพิเศษ เธอเพิ่งเลิกกะหลังจากวิ่งวุ่นรับออร์เดอร์และเสิร์ฟเครื่องดื่มจนแทบหมดแรง ร่างกายเมื่อยล้าจนอยากกลับไปทิ้งตัวลงนอนเต็มทีแต่เพราะปากท้องยังต้องพึ่งงาน เธอจึงทำได้เพียงพยักหน้ารับคำสั่งโดยไม่คิดอะไรมาก จนกระทั่งก้าวเข้ามาในห้องนี้บรรยากาศทุกอย่างก็เปลี่ยนไปในทันทีห้องรับรอง VIP กว้างขวางและหรูหราเกินกว่าจะเป็นพื้นที่บริการทั่วไป แสงไฟถูกหรี่ลงจนบรรยากาศดูอึมครึมชวนอึดอัดบนโซฟาหนังตัวยาวกลางห้อง มีชายสูงวัยคนหนึ่งนั่งไขว่ห้างรออยู่ก่อนแล้วเขาสวมสูทตัดเย็บอย่างประณีต บ่งบอกฐานะได้เป็น