Nobela ni Mitz Torrano

Alas-onse kuwarenta y singko ng gabi nang makarating sina Alessandra at Damian sa abandonadong warehouse sa labas ng lungsod.Walang ilaw sa paligid. Tanging mga poste sa malayong kalsada ang nagbibigay ng kaunting liwanag.“Stay in the car,” utos ni Damian. Umiling si Alessandra.“Hindi.” “Alessandra—”“Ang tatay ko ang nasa loob. Hindi ako mananatili rito habang may ibang taong nagdedesisyon para sa akin.”Napahinga nang malalim si Damian.“Then stay close to me. Whatever happens, don't run toward danger.” “Deal.”Lumapit sila sa malaking pinto ng warehouse. Nakatayo roon si Victor, may hawak na baril at nakangiting tila siya ang may-ari ng buong mundo.“Damian Montenegro,” bati nito. “And his beautiful wife.” “Nasaan ang ama niya?” malamig na tanong ni Damian. “Safe. For now.”“Pakawalan mo siya,” sabi ni Alessandra.“Give me the original deed first.” Inilabas ni Damian ang isang folder. “Here.”Ngunit hindi niya iyon agad ibinigay. “Let her father go, and you'll get it.” Tumawa si

“Hindi ako pumirma niyan.”Iyon ang unang sinabi ni Alessandra nang makita ang dokumento. “Alam ko,” sagot ni Damian.Ngunit sa loob ng ilang minuto, nagsimulang kumalat ang balita sa loob ng kumpanya. May nag-leak ng dokumento sa media, at mabilis itong naging headline.MONTENEGRO HEIRESS ACCUSED OF HELPING HUSBAND STEAL FAMILY LAND.Hindi pa man siya nakakabawi sa unang iskandalo, dumating na ang ikalawa. Sa lobby ng headquarters, sinalubong sila ng mga reporter.“Mrs. Montenegro, did you knowingly sign the transfer?” “Did you marry Damian to gain control of the company?” “Is your family involved in the fraud?”Hindi sumagot si Alessandra. Hinawakan ni Damian ang kamay niya at inilayo siya sa mga camera.Pagpasok nila sa private elevator, agad siyang bumitaw. “Hindi ko na kaya ito.”“Alessandra—”“Hindi! Kahapon, may gustong pumatay sa tatay ko. Ngayon, ako naman ang pinapalabas na kasabwat sa pagnanakaw sa sarili naming lupa.”“Someone is framing us.”“Paano kung hindi natin malama

Hindi nakatulog si Alessandra nang gabing iyon.Paulit-ulit niyang binasa ang mensaheng natanggap ni Damian. Hindi niya maintindihan kung bakit ang simpleng pamilya nila ay nasangkot sa isang napakalaking problema.Alas-tres ng madaling-araw nang bumaba siya sa kusina.Nandoon si Damian, nakatayo sa harap ng coffee machine, nakasuot ng puting polo at itim na pantalon. Wala ang karaniwan nitong suit, kaya sa unang pagkakataon ay nagmukha itong mas bata at hindi gaanong nakakatakot.“Hindi ka rin natutulog?” tanong niya. “May trabaho ako.”“Sa ganitong oras?”“Money doesn't make itself.”“Akala ko may mga taong nagtatrabaho para sa iyo.” “They do. I still have to make the decisions.” Kumuha si Alessandra ng tubig at umupo sa counter. “May gusto akong itanong.”“Go ahead.”“Bakit kailangan mo ang deed ng pamilya namin?” Ibinaba ni Damian ang tasa.“May lupang pag-aari ng pamilya mo sa Batangas. Isa iyong malaking coastal property na matagal nang hindi nade-develop. My grandfather wanted

Alas-siyete pa lamang ng umaga ay nasa penthouse na si Alessandra, napapalibutan ng mga wedding planner, designer, makeup artist, at personal assistant ni Damian.“Ma'am, please try this gown.”“Ma'am, your hair appointment is ready.” “Ma'am, the jewelry has arrived.”“Ma'am, Mr. Montenegro wants you downstairs in fifteen minutes.” Napapikit si Alessandra.“May oras pa ba akong huminga?”Ngumiti ang assistant na si Sofia. “Welcome to the Montenegro family, ma'am.” Hindi niya alam kung matatawa o iiyak siya.Pagsapit ng tanghali, nakatayo siya sa harap ng salamin, suot ang isang eleganteng puting gown. Simple ang disenyo, ngunit halatang napakamahal ng tela. Ang buhok niya ay maayos na nakapusod, at may maliliit na diyamanteng nakasabit sa kaniyang mga tainga.Hindi niya makilala ang sarili. “Beautiful,” sabi ni Sofia.“Para akong artista sa pelikulang hindi ko naman gustong salihan.” “Trust me, ma'am. Mr. Montenegro will be speechless.”“Mas gusto kong magsalita siya at kanselahin ang

Chapter 1: Ang Alok na Isang Daang MilyonAlas-onse na ng gabi nang makatanggap si Alessandra Reyes ng tawag mula sa ospital.“Miss Reyes, kailangan na pong mabayaran ang natitirang bill ng inyong ama bago siya mailipat sa ibang silid. Kung hindi po, kailangan naming—”“Babayaran ko po bukas,” mabilis niyang sagot.Hindi niya alam kung saan kukuha ng pera. Halos maubos na ang laman ng bank account niya. Ang maliit nilang event-planning business ay may utang na rin, at ang bahay na tinitirhan nila ay nakataya sa bangko.Dalawampu't limang taong gulang pa lamang siya, pero pakiramdam niya ay pasan niya ang buong mundo.Pagkababa ng telepono, napasandal siya sa dingding ng maliit niyang opisina. Tahimik ang buong gusali. Tanging ilaw ng laptop at mahinang tunog ng ulan ang kasama niya.Muling nag-vibrate ang cellphone niya.Isang mensahe mula sa hindi kilalang numero.Ms. Alessandra Reyes, Mr. Damian Montenegro would like to meet you tonight. A car will pickyou up at 11:30 PM. Please be