Love Detachment

Hindi ko alam kung ilang beses kong binasa ang address sa cellphone ko bago ako tuluyang huminto sa harap ng isang napakalaking gate. Virelli Mansion. Iyon ang nakalagay sa message na ipinadala sa akin kagabi matapos akong tawagan ng agency tungkol sa trabaho.

Live-in housemaid. Wala akong experience bilang katulong, pero sinabi nilang willing silang mag-train ng bagong employee basta responsable, masipag, at willing tumira sa mansion. Kaya nandito ako.

Huminga ako nang malalim habang nakatingala sa mataas na bakal na gate. Nang unti-unti itong bumukas, napalunok ako. “Okay, Elena. Trabaho lang.” Mas hinigpitan ko ang hawak sa strap ng bag ko bago ako naglakad papasok.

Kahit gaano ko kagustong maging confident, hindi ko maikakaila na kinakabahan ako. Ang laki ng property. Mahaba ang driveway, maayos ang damuhan, at sa dulo nito ay nakatayo ang mansion na mas mukhang luxury hotel kaysa bahay.

Napatingin ako sa suot kong simpleng blouse at pantalon. Bigla akong napaisip kung tama ba talaga ang desisyon kong mag-apply dito. Pero agad kong pinigilan ang sarili ko.

Kailangan ko ng trabaho. Hindi ako puwedeng umatras dahil lang sa laki ng bahay. Pagdating ko sa main entrance, hindi pa ako nakakatok nang bumukas na ang p***o.

Isang babae na nasa early forties ang sumalubong sa akin. Naka-uniform siya at maayos ang buhok.

“Are you Elena Reyes?” “Yes po. Ako po si Elena.” Tumabi siya para bigyan ako ng daan.

“Come in. I'm Liza.” “Thank you po.” Maingat akong pumasok.

Agad akong napatingin sa loob. Mataas ang ceiling, may malaking chandelier sa gitna, at makintab ang marble floor. Kahit ang mga furniture ay mukhang sobrang mahal. Napahawak ako sa strap ng bag ko.

Huwag kang makabasag ng kahit ano. “Don't worry,” sabi ni Liza nang mapansin ang kaba ko. “Masasanay ka rin dito.”

“Hopefully po.” Habang naglalakad kami, ipinaliwanag niya ang trabaho.

“Cleaning, organizing, helping with meals, assisting the other staff. Tuturuan ka namin ng routine dito.”

“Opo.” “Ang importante, marunong kang sumunod at responsable ka.”

“Gagawin ko po ang best ko.” “Good.”

Huminto kami sa tapat ng malaking staircase. “Pero may rules dito.” Tumango ako.

“Una, huwag kang papasok sa private rooms ng family nang walang permission. Huwag mong gagalawin ang personal belongings nila. At huwag kang magdadala ng outsiders dito.” “Opo.”

“At higit sa lahat,” dagdag niya, “don't gossip about the family.” “Opo.”

“Especially about Mr. Virelli.” Napakunot ang noo ko. “Si Adrian Virelli po?”

Hindi siya agad sumagot. “Just do your job, Elena.”

Bago pa ako makapagtanong, may narinig kaming yabag mula sa second floor.

Tap. Tap. Tap.

Napatingala ako. May isang lalaki na dahan-dahang bumababa ng hagdan. At sa unang tingin ko pa lang, alam kong siya iyon. Si Adrian Virelli. Matangkad siya at nakasuot ng black long-sleeved shirt na bahagyang nakatiklop ang manggas hanggang siko. Diretso ang tindig niya at walang kahit anong emosyon sa mukha.

Hindi siya nagmamadali. Pero bawat hakbang niya ay may bigat. Agad na tumuwid si Liza.

“Good morning, sir.” Hindi siya sumagot. Diretso lang ang tingin niya sa akin. “New maid?” Mababa ang boses niya. Kalmado, pero malamig. Tumango ako. “Yes po.”

Saglit niya akong tinitigan. “Can you follow instructions?” “Yes po.” “Good.” Iyon lang.

Muli niyang ibinaling ang tingin kay Liza. “Show her the east wing.” “Yes, sir.”

Bago siya tuluyang umalis, muli niya akong tiningnan. “And don't enter my study unless I tell you to.” “Opo.”

Tumalikod siya at naglakad palayo. Napabuntong-hininga ako. “Bakit parang may sariling gravity ang taong iyon?” mahina kong bulong.

Napatingin sa akin si Liza. “Ano?” “Wala po.” “Good.”

Halos buong umaga akong naglinis. Tinuruan ako ni Liza kung paano ayusin ang guest rooms, saan ilalagay ang cleaning supplies, at kung aling bahagi ng mansion ang kailangan kong linisin araw-araw.

Hindi pala madali ang trabaho. Pero hindi rin ako nagreklamo. Kailangan ko ito.

Bandang tanghali, nasa east wing ako at naglilinis ng hallway nang mapansin kong may isang pintong bahagyang nakabukas. Naalala ko agad ang sinabi ni Adrian.

Don't enter my study. Kaya hindi ko iyon pinansin. Pero ilang segundo lang ang lumipas nang makarinig ako ng malakas na kalabog mula sa loob.

Napalingon ako. Bago pa ako makapagdesisyon kung lalapit ba ako, biglang bumukas ang p***o. Napaatras ako.

Si Adrian. May hawak siyang folder at malamig ang tingin sa akin. “Why are you here?”

“I was cleaning the hallway.” Tumingin siya sa hawak kong cleaning supplies. “Did I tell you to come here?” “Hindi po.”

“Then go back to work.” Malamig na utos niya. “Opo,” tanging sagot ko.

Hindi pa ako nakakalayo nang marinig ko ulit ang boses niya. “And Elena.” Napalingon ako. “Don't be curious.” Napakunot ang noo ko. Hindi ko alam kung bakit, pero lalo tuloy akong naging curious.

…

Pagsapit ng hapon, akala ko tapos na ang trabaho ko. Habang inaayos ko ang dining area, narinig ko ang mga yabag sa likod ko.

“Liza said you're done with the east wing.” Pagharap ko, si Adrian ang nakita ko. “Opo.”

“Come with me.” Command niya. “Saan po?”

Hindi siya sumagot. Naglakad lang siya. Dinala niya ako sa isang mas tahimik na hallway bago siya humarap sa akin.

“You'll work directly under me in the mornings.” Napakurap ako. “Ako po?” “Yes.” “Bakit po?” “Because I said so.”

Hindi na ako nagtanong. “Your schedule starts at seven tomorrow. You'll prepare my coffee and handle whatever tasks I assign.”

“Opo.” “I don't like distractions,” madiin na sabi niya. “I won't be a distraction.” Natikom ko agad ang bibig ko sa diretso kong pagsagot sa kanya.

Malamig ang tingin niya sa akin. “Good.” Tumalikod siya at pumasok sa study. Bago niya isinara ang p***o, nagsalita siya. “Be on time tomorrow.” “Seven po?” pagka-klaro ko pa, para sure. “Seven.” sagot niya ng walang emosyon. Tumango ako.

Isinara niya ang p***o. Akala ko tapos na. Pero ilang segundo lang ang lumipas nang bumukas ulit iyon. Nakatayo si Adrian sa doorway.

“Your room has been changed.” Napakunot ang noo ko. “Bakit po?” “I don't repeat my decisions, Elena.” Pagkatapos ay isinara niya ulit ang p***o. Makalipas ang ilang minuto, iniabot sa akin ni Liza ang bagong room key. “Dito ka na.”

“Saan po?” Itinuro niya ang hallway sa kabilang bahagi ng mansion. Doon ko lang nalaman kung saan ang bagong kwarto ko. Sa mismong wing ni Adrian Virelli. “Bakit dito?” tanong ko. Nagbago ang ekspresyon ni Liza. “May isang bagay lang akong sasabihin sa'yo.” “Ano po?”

“Kung may marinig kang kahit ano mula sa study ni Mr. Virelli mamayang gabi…” Sandali siyang tumigil.

“Huwag kang lalabas ng kwarto mo.” Nanlamig ang mga daliri ko sa pagkakahawak sa susi. “Bakit po?” Hindi siya nakasagot.

Isang malakas na tunog ang biglang umalingawngaw mula sa kabilang hallway. BANG! Napalingon kami pareho. Galing iyon sa study ni Adrian. Kasunod noon ay isang boses.

Mahina. Pero malinaw. “Elena.” Nanigas ako. Dahan-dahang bumukas ang p***o ng study. Nakatayo roon si Adrian. At sa unang pagkakataon mula nang dumating ako sa Virelli Mansion, wala na ang malamig na ekspresyon sa mukha niya.

Takot ang nakita ko sa mga mata niya. Tumingin siya diretso sa akin.

“Get inside your room. Now.”