Chapter 5: Ang Presyo ng Pag-ibig

Alas-onse kuwarenta y singko ng gabi nang makarating sina Alessandra at Damian sa abandonadong warehouse sa labas ng lungsod.

Walang ilaw sa paligid. Tanging mga poste sa malayong kalsada ang nagbibigay ng kaunting liwanag.

“Stay in the car,” utos ni Damian. Umiling si Alessandra.

“Hindi.” “Alessandra—”

“Ang tatay ko ang nasa loob. Hindi ako mananatili rito habang may ibang taong nagdedesisyon para sa akin.”

Napahinga nang malalim si Damian.

“Then stay close to me. Whatever happens, don't run toward danger.” “Deal.”

Lumapit sila sa malaking p***o ng warehouse. Nakatayo roon si Victor, may hawak na baril at nakangiting tila siya ang may-ari ng buong mundo.

“Damian Montenegro,” bati nito. “And his beautiful wife.” “Nasaan ang ama niya?” malamig na tanong ni Damian. “Safe. For now.”

“Pakawalan mo siya,” sabi ni Alessandra.

“Give me the original deed first.” Inilabas ni Damian ang isang folder. “Here.”

Ngunit hindi niya iyon agad ibinigay. “Let her father go, and you'll get it.” Tumawa si Victor.

“Still trying to negotiate? You're not in a boardroom anymore.” Itinuro nito ang isang sulok ng warehouse.

Doon nakita ni Alessandra ang ama niya, nakaupo sa isang upuan, nakagapos ang mga kamay ngunit gising.

“Papa!”

“Alessandra!” sigaw ng ama niya. “Huwag kang makinig sa kanila!” Mabilis siyang kumilos, ngunit pinigilan siya ni Damian.

“Wait.”

Victor raised the gun. “Enough. The deed.”

Inabot ni Damian ang folder.

Ngunit bago pa ito makuha ni Victor, binuksan ni Alessandra ang kaniyang cellphone. “By the way, naka-live stream tayo.”

Natigilan si Victor. “Ano?”

Itinaas niya ang cellphone at ipinakita ang screen. Nakabukas ang recording application, at ipinapadala ang live feed sa legal team ni Damian at sa mga awtoridad.

“Lahat ng sinabi mo, lahat ng banta mo, at lahat ng ginagawa mo ngayon ay may kopya.” Namula ang mukha ni Victor.

“You little—”

Bigla siyang sumugod kay Alessandra. Ngunit mabilis na humarang si Damian.

Nag-agawan sila sa baril. Narinig ang isang putok, at napasigaw si Alessandra. Bumagsak si Damian sa isang tuhod.

“Damian!”

Nakita niya ang dugo sa tagiliran nito.

Hindi nagdalawang-isip si Alessandra. Kinuha niya ang mabigat na metal na bagay sa tabi ng pader at ibinato iyon sa kamay ni Victor.

Bumagsak ang baril sa sahig.

Mabilis na dumating ang security team at mga pulis na nakaabang sa labas. Dinakip nila si Victor habang ang iba ay tumulong kay Damian.

“Sir, stay with us!”

Lumuhod si Alessandra sa tabi ng asawa niya.

“Damian, tingnan mo ako.” Piliting ngumiti ang lalaki.

“You're a terrible person to tell to stay calm.” Napahagulgol siya.

“Tumahimik ka. Huwag kang magsalita.” “Bossy.”

“Damian!”

Nawala ang ngiti nito. “I'm sorry,” bulong niya. “Para saan?”

“For bringing you into this.”

Hinawakan ni Alessandra ang kamay niya. “Hindi mo kasalanan ang lahat.”

“But I should have protected you better.”

“Hindi mo kailangang maging superhero para sa akin.” Tiningnan siya ni Damian, namumutla ngunit gising pa rin. “Then let me be your husband.”

Napahinto siya.

“Anong ibig mong sabihin?”

“Not for the contract. Not for the company. Not for the shares.” Huminga ito nang mabagal.

“I want to be your husband because I love you.” Napaluha si Alessandra.

Hindi niya inakalang maririnig niya ang mga salitang iyon mula sa lalaking unang nag-alok sa kaniya ng pera kapalit ng kasal.

Ngunit bago pa siya makasagot, isinakay na si Damian sa ambulansiya. Makalipas ang ilang oras, nasa ospital si Alessandra.

Na-rescue ang ama niya at ligtas na itong ginagamot. Si Victor naman ay nasa kustodiya ng pulisya, kasama ang ebidensiyang nagpapatunay sa kaniyang pandaraya, kidnapping, at tangkang pagpatay.

Ngunit si Damian ay nasa operating room.

Mag-isa siyang nakaupo sa hallway, mahigpit na hawak ang singsing sa kaniyang daliri.

Sa loob ng ilang linggo, naniwala siyang ang kasal nila ay simpleng transaksiyon lamang. Isang taong kontrata para sa pera at kapangyarihan.

Ngunit ngayon, ang tanging iniisip niya ay kung paano kung hindi na niya muling makita ang asawa niya.

Lumabas ang doktor.

“Stable na po siya. Successful ang procedure, pero kailangan niya ng pahinga at observation.” Napahawak si Alessandra sa dibdib.

“Salamat po.”

Nang payagan siyang pumasok sa silid, nakita niya si Damian na nakahiga sa kama, may benda sa tagiliran.

Dahan-dahan siyang lumapit. “Ang tanga mo,” bulong niya.

Bahagyang iminulat ni Damian ang mga mata. “That's a strange way to greet your husband.” Napatawa siya habang umiiyak.

“Akala ko mamamatay ka.” “I'm not that easy to get rid of.”

Umupo siya sa tabi nito at hinawakan ang kamay nito. “Damian, may kailangan akong sabihin.”

“I'm listening.”

“Hindi ako pumayag sa kasal natin dahil mahal kita. Pumayag ako dahil kailangan ko ng pera para sa pamilya ko.”

“I know.”

“Pero ngayon, hindi na iyon ang dahilan kung bakit gusto kong manatili.” Tahimik siyang pinagmasdan ni Damian.

“I love you,” bulong ni Alessandra. “At natatakot ako dahil hindi ko alam kung paano magmahal ng taong katulad mo.”

Dahan-dahang hinaplos ni Damian ang kamay niya.

“Then we'll learn together.” “Paano ang kontrata?”

“We can end it.” Napatingin siya. “Talaga?”

“Yes. You don't owe me a year of your life.” “Paano ang kumpanya mo?”

“I'll handle it.” “Paano ang pera?”

“It's yours. I promised it to you.” Umiling si Alessandra.

“Hindi ko kailangan ang isang daang milyon para manatili sa tabi mo.” Bahagyang ngumiti si Damian.

“Good. Because I'd rather have you than another hundred million.” Napatawa siya.

“Napakamahal mong mahalin.” “And yet, here you are.”

Yumuko si Alessandra at marahang hinalikan siya sa noo. “Dahil mahal kita, idiot.”

Anim na buwan ang lumipas.

Nakatayo si Alessandra sa terrace ng kanilang bagong tahanan habang pinagmamasdan ang paglubog ng araw. Hindi na niya kailangang mag-alala tungkol sa mga utang ng pamilya nila. Naayos na ang mga legal na usapin, at muling nakabangon ang negosyo nila.

Hindi rin siya tumigil sa pagtatrabaho. Sa tulong ng sarili niyang team, pinalawak niya ang

event-planning company at nagsimula ng bagong business partnership na hiwalay sa Montenegro Global.

Hindi siya naging mayaman dahil lamang sa pag-aasawa. Natutunan niyang gumawa ng sarili niyang pangalan.

Nang marinig niya ang pagbukas ng p***o, napalingon siya. Nakatayo si Damian, may hawak na maliit na kahon.

“Ano iyan?” tanong niya.

“Something I should have given you before.” Binuksan niya ang kahon.

Isang singsing.

Hindi iyon kasinglaki o kasingkinang ng una niyang singsing. Simple lamang, eleganteng disenyo na may maliit na diyamante sa gitna.

“Damian…”

Lumuhod ito sa harap niya. Napahawak siya sa bibig.

“I know we already got married once,” sabi nito. “But that wedding was built on a contract. This time, I want to ask you properly.”

Napaluha si Alessandra.

“Alessandra Reyes, will you marry me again? Not because of money. Not because of business. But because I want to spend every day of my life loving you.”

Hindiagad siya nakasagot.

Pagkatapos, tumawa siya habang tumutulo ang luha. “Yes, you idiot. Of course, yes.”

Tumayo si Damian at niyakap siya nang mahigpit. “There's one more thing,” bulong nito.

“Ano na naman?”

“I'm planning to retire from being the most difficult man in the country.” Napatawa siya.

“Good luck with that.” “Will you help me?” “Depende. May bayad ba?” Hinalikan siya ni Damian. “Whatever you want.”

Sa ilalim ng papalubog na araw, niyakap ni Alessandra ang lalaking minsang nag-alok sa kaniya ng isang daang milyon kapalit ng isang taong kasal.

Hindi niya nakuha ang buhay na inaasahan niya. Nakakuha siya ng higit pa.

Isang lalaking natutong magmahal nang walang kondisyon. Isang kinabukasang hindi nakatali sa kontrata.

At isang pag-ibig na hindi kayang bilhin ng kahit anong halaga ng pera.

THE END.