The Mafia King's forced Vow
"Mula nang makita mo ako, nawala na ang kalayaan mo Dalawa lang ang pagpipilian mo maging asawa koo mamatay "
Rocco D'Amico
Si Lia Moretti ay isang masipag at mabait na babaeng nagmamay-ari ng isang maliit na tindahan ng bulaklak sa tahimik na kanto ng lungsod. Ang tanging pangarap niya ay mabuhay nang payapa at mapalago ang kanyang munting negosyo. Ngunit ang payapang buhay na iyon ay biglang nagbago nang masaksihan niya ang isang bagay na hindi niya dapat nakita ang pagpatay sa isang kaaway ng pinakakinatatakutang tao sa ilalim ng mundo.
Si Rocco D'Amico, ang tinatawag na "Demonyong Hari" ng walang awa , malupit, at kinatatakutan ng lahat Sa sandaling makita siya ni Lia, alam niyang hindi na siya makakalabas nang buhay ngunit sa halip na alisin siya, nag-isip si Rocco ng ibang plano may banta sa kanyang posisyon sa organisasyon at kailangan niya ng isang alibi isang asawang magsisilbing harap at proteksyon sa kanyang mga kaaway.
Ang kasunduan? Magpapanggap si Lia na asawa ni Rocco sa loob ng isang taon kapalit nito ay kaligtasan ng pamilya niya at sapat na salapi para sa pangarap niya ngunit sa loob ng isang mansyon na punong-puno ng lihim, panganib, at mga nakatagong patalim makakayaya ba si Lia na mabuhay kasama ang lalaking kinatatakutan ng lahat? O sa huli, matutuklasan niyang ang pinakamalupit na kaaway ay ang puso niyang unti-unting nahuhulog sa demonyong iyon?
Leer
Chapter: Chapter 5LIA'S POVIlang araw na ang lumipas mula noong gabing tinulungan ko siya. Ang pagitan namin ay hindi na kasing layo ng dati, ngunit nananatili pa rin ang isang pader na hindi ko maibaba. Madalas kaming magkasalo sa hapag-kainan, at minsan ay nakikipagkwentuhan na siya nang kaunti hindi tungkol sa kanyang trabaho o sa kanyang mga kaaway, kundi tungkol sa mga simpleng bagay: ang panahon, ang mga bulaklak sa hardin, ang aking dating tindahan. Ngunit sa tuwing masyado nang lumalim ang usapan, agad siyang hihinto at magbabago ng paksa, tila takot na baka may masabi siyang pagsisisihan niya sa huli.Isang Sabado ng umaga, maaga akong nagpunta sa likod-bahay. May isang maliit na lupa roon na hindi ginagamit tuyot, madamo, at tila nakalimutan na ng panahon. Nakita ko itong nakaraang mga araw at hindi ko mapigilang maawa. Dala ko ang ilang binhi ng mga bulaklak na hiningi ko sa isang kapitbahay ng aking pamilya bago ako umalis ng aming bayan. Mga bulaklak na matitibayhsampaguita at rosas na ka
Última actualización: 2026-10-28
Chapter: Chapter 4LIA'S POVLumipas ang mga araw na unti-unti akong nasasanay sa bagong takbo ng buhay. Hindi na ako gaanong nanginginig kapag nakakausap ko siya. Alam ko na kung kailan siya ay pagod, kung kailan siya ay malalim ang iniisip, at kung kailan mas mabuting manahimik na lamang ako at huwag nang mangialam. Madalas ay magkahiwalay kami siya sa kanyang opisina o sa labas, ako sa aking kwarto o sa hardin sa likod ng bahay. Pero sa mga gabi na naroon siya para maghapunan, hindi na ito kasing hirap ng una. Tahimik pa rin, pero hindi na malamig.Isang gabi, umuwi siya nang mas maaga kaysa sa nakasanayan. Hapon pa lamang ay narinig ko na ang pagdating ng kanyang sasakyan. Pababa ako ng hagdanan para kumuha ng tubig nang makita ko siyang nakasandal sa pader sa paanan ng hagdan, hawak ang kanyang tagiliran, at nakapikit ang kanyang mga mata na parang pinipigil ang matinding sakit.Mabilis akong bumaba at lumapit sa kanya. "May mali po ba? Nasaan si Giorgio?"Dumilat siya nang biglaan at agad na tumay
Última actualización: 2026-10-28
Chapter: Chapter 3LIA'S POVTatlong araw na ang lumipas mula noong dumating ako sa mansyon. Unti-unti kong nakikilala ang ritmo ng buhay dito maagang gumigising, tahimik na almusal, at mahahabang oras na mag-isa sa aking kwarto o sa hardin sa likod ng bahay. Madalas ay wala siya sa buong maghapon, at kapag bumabalik na siya sa gabi, pagod ang kanyang mukha at halos hindi na kami nagkakausap. Akala ko ganito lang ang magiging takbo ng mga araw ko payapa ngunit malungkot na pagpapanggap. Ngunit mali ako.Kinagabihan ng ikatlong araw, pumasok si Giorgio sa aking kwarto nang medyo nagmamadali. "Maghanda po kayo, Ginang. May darating na mga bisita. Kailangan ninyong bumaba sa loob ng dalawampung minuto.""Sino po ang darating?" tanong ko habang tumatayo mula sa pag-upo sa bintana."Mga kasosyo ni Ginoong Rocco. Mahalaga po sila. Huwag kayong mag-alala, nandoon ang Ginoong Rocco sa inyong tabi sa buong oras. Kailangan niyo lamang ng magandang damit."Inilabas niya ang isang mahabang pulang bestida—hindi masy
Última actualización: 2026-10-28
Chapter: Chapter 2LIA'S POVMahigit isang oras kaming nagmaneho nang walang imikan. Ang tanging naririnig ko lang ay ang mahinang ugong ng makina at ang tibok ng sarili kong puso. Hindi ako makatingin nang diretso sa kanya, kaya nakadungaw na lamang ako sa bintana, pinapanood ang pagkawala ng mga ilaw ng siyudad hanggang sa mapalitan ito ng madilim na kakahuyan at malawak na lupain.Sa wakas, bumukas ang malaking bakal na tarangkahan. Nakita ko ang isang napakalaking mansyon na nakatayo sa gitna ng mataas na lugar malayo sa ingay, malayo sa mga kapitbahay, at tila sarili nitong mundo. Puti at itim ang kulay nito, moderno ngunit mabigat ang dating. Walang masyadong ilaw sa labas, sapat lang para makita ang ganda nito sa dilim.Huminto ang sasakyan sa harap ng malaking pintuan. Bumaba muna siya, at pagkatapos ay binuksan niya ang pinto ko."Pumasok ka," maikli niyang utos.Pagpasok ko, sinalubong ako ng katahimikan na mas nakakabagabag pa kaysa sa ingay. Malawak ang pasilyo, mataas ang kisame, at malamig
Última actualización: 2026-10-28
Chapter: Chapter 1LIA'S POV"Lumabas ka sa dilim," utos niya ang boses niya ay malalim at mababa ngunit sapat na para manginig ang aking buong katawan.Dahan-dahan akong humakbang palabas mula sa aking pinagtataguan ang aking mga kamay ay nanginginig, ang aking lalamunan ay tuyong-tuyo nang tumayo ako nang harap sa kanya, napagtanto ko na mas matangkad siya kaysa sa inaakala ko kailangan kong tumingala nang mataas para makita ang kanyang mukha."Nakita mo ang lahat," sabi niya hindi ito tanong ito ay isang pahayag isang katotohanan na alam niyang alam ko rin.Pinilit kong magsalita kahit nanginginig ang aking labi "Hindi po wala po akong nakita masyado po akong malayo madilim po rito"Ngumiti siya isang ngiting hindi umabot sa kanyang mga mata, isang ngiting malamig at mapanganib hinawakan niya ang aking baba nang mariin, hindi masakit pero sapat na para hindi ako makaiwas ng tingin."Huwag mong subukan na magsinungaling sa akin, maliit na bulaklak nakita ko ang anino mo nakita ko ang takot sa iyong mg
Última actualización: 2026-10-28
INICIAR SESIÓN
