Novels by monsita

เช้าวันรุ่งขึ้นฝ้ายกับดินไปปั่นจักรยานด้วยกันเหมือนทุกวัน เมื่อถึงที่บ้าน ดินจับมือฝ้ายเดินเข้ามาในบ้านก็เห็นพ่อแม่และฝ่างกับดาวนั่งอยู่ที่โต๊ะรับแขกแล้ว "อ้าว..หนูฝ้ายทำไมยังไปนั่งจักรยานล่ะลูก..มันกระแทกนะ"แม่ดินพูด "ไม่เป็นไรหรอกค่ะแม่..เบาะมันนิ่มค่ะ"ฝ้ายยิ้ม "แล้วหิวหรือยังลูก...ฝ้ายกับดาวไม่ควรกินข้าวสายนะ..และไม่ควรรอจนหิวด้วย..ไปๆพากันไปกินข้าวได้แล้ว"แม่ฝ้ายบอก "ค่ะแม่"ดาวกับฝ้ายพูด ฝ่างกับดินออกจะงงๆที่วันนี้แม่ทั้งสองคนพูดกับดาวและฝ้ายแปลกๆ แต่ทั้งสองคนก็ไม่ได้คิดอะไร จนมาถึงที่โต๊ะกินข้าว ก็พากันนั่งลง "วันนี้ป้าทำข้าวต้มกุ้งของชอบของหนูฝ้ายกับหนูดาวด้วยนะคะ..กินกันมากๆนะคะจะได้แข็งแรง"ป้าอุ่นบอก ฝ้ายกับดาวเมื่อได้กลิ่นข้าวต้มกุ้งก็ทำหน้าเหมือนคลื่นไส้จะอาเจียน แล้วทั้งสองคนก็ลุกขึ้นเอามือปิดปากก่อนจะรีบเดินไปที่หน้าต่างใกล้ๆแล้วพากันโก่งคออาเจียนอย่างมากแต่ไม่มีอะไรออกมา "ฝ้าย!" "ดาว!" ดินกับฝ่างตกใจที่เห็นทั้งสองคนอาเจียนอย่างนั้น จึงรีบเดินไปหาแล้วเอามือลูบหลังให้ "ฝ้าย..เป็นอะไรหรือป่าว..ไปหาหมอมั้ย"ดินถามอย่างเป็นห่วง "ดาว..ไหวมั้ย..พี่พาไปหาหมอนะ"ฝ่างถาม

เช้าวันต่อมาพ่อกับแม่ของดินกับคนงานของฝ้าย5คนก็เดินทางกลับไปที่บ้านของดิน ฝ้ายกับดินก็เข้าไร่ตามเดิม ส่วนแม่กับดาวและฝ่างก็ไปออฟฟิต ซึ่งฝ้ายบอกว่า ถ้าพ่อแม่ของดินย้ายมาเมื่อไหร่ก็จะไม่ให้แม่ของฝ้ายออกไปที่ออฟฟิตอีกแล้ว หลังจากนั้นอีกหนึ่งอาทิตย์ พ่อกับแม่ของดินก็ขนย้ายของมาอยู่ที่บ้านของฝ้าย ทุกคนมีความสุขมากที่ได้อยู่พร้อมหน้ากัน หลังจากนั้นอีกหนึ่งเดือน ฝ้ายรู้สึกว่า4-5วันมานี้มีอาการแปลกๆเกิดขึ้นกับตัวเอง เธอมักจะหน้ามืดและคลื่นไส้อยากอาเจียนบ่อยๆโดยเฉพาะตอนเช้าๆ จึงคิดจะชวนดาวออกไปหาหมอด้วยกัน เธอไม่บอกดินเพราะกลัวว่าจะเป็นห่วง แค่ทุกวันนี้เขาก็ไม่ยอมให้เธอทำอะไรมากมายอีกเลย "ฝ้าย..พี่มีอะไรจะปรึกษาน่ะ"ดาวเรียกเมื่อเห็นฝ้าย "มีอะไรคะ..พี่ดาว" "คือ..4-5วันมานี้..พี่มักจะหน้ามืด..คลื่นไส้อยากอาเจียนบ่อยๆ..โดยเฉพาะตอนเช้าน่ะ..พี่เลยอยากให้ฝ้ายไปหาหมอเป็นเพื่อนพี่หน่อย..พี่ไม่อยากบอกพี่ฝ่างกลัวว่าจะเป็นห่วงน่ะ"ดาวบอก "จริงหรือคะ..ฝ้ายก็เป็นค่ะ..ฝ้ายก็กำลังจะชวนพี่ดาวไปหาหมอเหมือนกันค่ะ"ฝ้ายยิ้ม "ดีเลย..งั้นเราไปหาหมอพร้อมกัน..ไปบ่ายนี้ก็ได้..จะได้บอกว่าออกไปซื้อกับข้าว"ดาวยิ้ม

หลังจากกรกลับไปแล้วดินกับฝ่างและคนงานก็ช่วยกันเก็บของที่ใช้จัดงานไปเมื่อคืนให้เข้าที่ ส่วนดาวกับฝ้ายช่วยกันกับพ่อและแม่เก็บของภายในบ้าน ตอนบ่ายหลังจากที่เก็บของเสร็จแล้วทุกคนก็มานั่งรวมกันที่โต๊ะรับแขก "นี่ดินกับฝ้ายก็แต่งงานกันแล้ว..เมื่อไหร่ดินจะพาฝ้ายไปอยู่ที่บ้านของเราล่ะลูก"แม่ดินถาม "เอ่อ..พ่อกับแม่คับ..จริงๆแล้วผมมีเรื่องอยากจะปรึกษาน่ะ"ดินบอก "มีอะไรก็พูดมาเลย..เจ้าดิน"พ่อบอก "คือ..ผมอยากจะให้พ่อกับแม่ย้ายมาอยู่ที่นี่ได้มั้ยคับ"ดินถาม "ทำไมล่ะหรือหนูฝ้ายไม่อยากไปอยู่ที่บ้านของพ่อกับแม่"แม่ดินถาม "ไม่ใช่หรอกคับแม่..ผมแค่คิดว่า..ฝ้ายสู้และลำบากบุกเบิกไร่นี้มาตั้งแต่แรก..คงจะมีความรักและผูกพันกับที่นี่มาก..อีกทั้งคนงานในไร่ทั้งหมดก็รักและผูกพันกับฝ้ายมาก..ผมเลยไม่อยากให้ฝ้ายต้องทิ้งที่นี่ไป..เพราะแต่งงานกับผมน่ะคับ"ดินพูด เขาจับมือของฝ้ายอยู่ตลอดเวลาที่พูดและมองหน้าพ่อกับแม่อยู่ตลอด "ใช่คับ..ผมก็อยากให้พ่อกับแม่มาอยู่ด้วยกันที่นี่..อย่างที่ไอ้ดินบอก..ยายฝ้ายดูแลไร่นี้มาก่อนผม..คนงานส่วนใหญ่ก็รักและเชื่อฟังยายฝ้าย..ถ้าให้ผมต้องมาดูแลเอง..ผมก็ไม่มั่นใจว่าจะทำได้เหมือนยายฝ้

"ฝ้ายทำให้พี่ทนไม่ได้ทุกทีเลยนะ"ดินก้มมองหน้าฝ้ายที่ยังแดง "พี่ดินอ่ะ...ขี้โกง..ฝ้ายยังไม่ได้อาบน้ำเลยนะคะ" "งั้น..ก็ไปอาบน้ำกัน..พี่อาบด้วย" ดินจูงมือของฝ้ายไปตรงที่อาบน้ำ ก่อนจะเปิดฝักบัวให้รดมาที่ตัวของเธอ เขามองหน้าของเธอที่เปียกน้ำแล้วคิดว่ามันโคตรจะเซ๊กซี่ และมันทำให้ลูกชายของเขาเริ่มตื่นขึ้นมาอีก เขาจึงบีบครีมอาบน้ำใส่ในมือก่อนจะลูบไล้ไปตามเนื้อตัวของเธอจนทั่ว ฝ้ายเห็นสายตาที่ดินมองก็รู้ได้ทันทีว่าเขาคิดอะไรอยู่ แต่เธอก็ไม่ขัดปล่อยให้เขาทำทุกอย่างตามที่ใจของเขาและเธอปราถนาจนในที่สุดก็ถึงจุดหมายด้วยกันอีกครั้ง หลังจากถึงจุดหมายด้วยกันอีกครั้งดินกับฝ้ายก็อาบน้ำจนเสร็จ ดินอุ้มฝ้ายออกจากห้องน้ำมาวางที่เก้าอี้หน้าโต๊ะเครื่องแป้งโดยที่ทั้งเธอกับเขานุ่งและห่มแค่ผ้าเช็ดตัวคนละผืนเท่านั้น เขาเช็ดผมให้จนแห้งก่อนจะหวีผมแล้วอุ้มเธอมาวางลงที่เตียงนอนแล้วเขาก็นอนลงข้างๆและกอดเธอไว้จนแน่น "รู้มั้ยว่าวันนี้..ฝ้ายทำให้พี่ตกใจมากแค่ไหน..ที่เข้ามารับกระสุนปืนแทนพี่แล้วล้มลงไปต่อหน้าต่อตา..โดยที่พี่ทำอะไรไม่ได้เลย..ตอนนั้นพี่ใจจะขาดให้ได้..ถ้าฝ้ายไม่ได้ใส่เสื้อกันกระสุนแล้วถูกยิงจริงๆ..พี่จ

ห้องหอก็คือห้องนอนของฝ้ายที่ได้มีการโรยกลีบดอกไม้ไว้บนที่นอนและเปลี่ยนเครื่องนอนใหม่ทั้งหมด พ่อแม่ของดินกับแม่ของฝ้ายนั่งอยู่บนเตียงแล้วให้พรแก่ทั้งคู่ โดยดินกับฝ้ายนั่งอยู่กับพื้นแล้วกราบเมื่อพ่อแม่ของทั้งคู่อวยพรเสร็จแล้ว และทุกคนก็เดินออกไปเหลือแค่ดินกับฝ้ายที่ลุกขึ้นมานั่งอยู่บนเตียงแล้ว "เหนื่อยมั้ย..วันนี้"ดินถาม "ไม่เหนื่อยหรอกค่ะ..เข้าไร่หนักกว่านี้อีก" "ต่อไปนี้..พี่ไม่ให้ฝ้ายทำงานหนักแล้วนะ...ฝ้ายมีพี่เป็นสามี..งานหนักๆให้เป็นหน้าที่ของพี่เอง..เข้าใจมั้ย" "ค่ะ...แต่ตั้งแต่พี่ดินมาอยู่ที่นี่..พี่ดินก็ไม่เคยให้ฝ้ายทำงานหนักเลยนะคะ..ขอบคุณนะคะที่รักและดูแลฝ้ายมาตลอด" "พี่รักฝ้าย..พี่จะไม่ยอมให้เมียของพี่ต้องลำบากแน่ๆ" "ค่ะ..สามีที่น่ารัก..ฝ้ายรักพี่ดินค่ะ" "ฝ้ายไปอาบน้ำก่อนนะ..ก่อนที่พี่จะอดใจไม่ได้" "งั้น...ฝ้ายไปเดี๋ยวนี้ค่ะ" ฝ้ายรีบเดินไปที่ห้องน้ำทันที ดินมองตามไปแล้วยิ้มออกมาอย่างมีความสุข "พี่ดินคะ"ฝ้ายเรียกมาจากห้องน้ำ "มีอะไรเหรอฝ้าย"ดินเดินมายืนที่หน้าห้องน้ำ ฝ้ายเปิดประตูห้องน้ำออกมาแล้วหันหลังให้ดิน "พี่ดินช่วยรูดซิปลงให้ฝ้ายหน่อยค่ะ..มันติดอะไรไม่รู้"

"แต่พี่ว่า..งานนี้มีคนที่ยังโกรธอยู่นะ...ตามไปให้ไวเลย..ยายน้องสาวตัวแสบ"ฝ่างว่ายิ้มๆ "งั้น..ฝ้ายตามไปก่อนนะคะ" ฝ้ายรีบเดินตามดินไปแต่ก็ไปได้ไม่เร็วนักเพราะกระโปรงและรองเท้าส้นสูงที่เธอใส่ทำให้ไม่ถนัดนัก ฝ้ายจึงถอดรองเท้าทิ้งไว้และยกกระโปรงเดินตามดินไปทางหลังบ้าน เมื่อมาถึงข้างหลังบ้านก็เห็นดินยืนหันหลังกอดอกมองไปข้างหน้า ฝ้ายเดินไปยืนข้างหลังกอดเอวของดินแล้วเอาหน้าซบไปที่หลังของเขา เธอรู้ว่าทำให้เขาทั้งเป็นห่วง ทั้งโกรธ ทั้งน้อยใจ เธอคงต้องง้อนานแน่ๆงานนี้ "พี่ดินคะ..อย่าโกรธฝ้ายเลยนะ..ฝ้ายขอโทษที่ทำให้พี่ดินต้องเป็นห่วง..ขอโทษที่ทำอะไรแล้วไม่บอกพี่ดินก่อน..ขอโทษจริงๆนะคะ" "..........."เงียบ "พี่ดิน..โกรธฝ้ายจริงๆเหรอคะ..พูดกับฝ้ายหน่อยนะ..นะคะ" "..........."เงียบ ดินไม่พูด จริงๆแล้วเขาไม่ได้โกรธแค่น้อยใจที่ฝ้ายทำอะไรไม่เคยบอกหรือปรึกษาเขาเลย..ทั้งๆที่เขาเป็นสามีของเธอแท้ๆ แล้วตอนนี้เขาก็หายน้อยใจเธอแล้วด้วยเพราะแค่เธอมาง้องอน ใจของเขาก็ออ่นแล้ว เพียงแต่อยากรู้ว่าเธอจะทำยังไงต่อเท่านั้นเอง ฝ้ายเห็นดินไม่พูดอะไรเลยคิดว่าเขาคงจะโกรธมากจริงๆ เธอปล่อยแขนออกจากเอวของเขาแล้วเดินไป

วันนี้เป็นวันครบรอบวันแต่งงานปีที่5ของปรินกับแคท ปรินอยากจะเซอไพร์สเธอจึงโทรไปจองโต๊ะที่ร้านอาหารบนดาดฟ้าเพื่อจะฉลองกับเธอสองคน ตอนบ่ายปรินพาแคทกลับบ้านก่อนเวลา เขาบอกให้เธอแต่งตัวเพราะจะพาไปที่แห่งหนึ่ง แคทลืมไปแล้วว่าวันนี้เป็นวันครบรอบวันแต่งงาน เธอจึงงงๆที่วันนี้เขาพาเธอกลับบ้านเร็วแล้วยังบอกว่าให้แต่งตัวจะพาไปไหนสักที่ เมื่อแคทแต่งตัวเสร็จ เธอเดินลงก็เห็นว่าปรินรออยู่แล้ว เขาพาเธอไปที่รถแล้วเอาผ้ามาปิดตาของเธอ "พี่ปรินจะทำอะไรคะเนี่ย..ปิดตาแคททำไมคะ" "พี่จะพาไปที่แห่งหนึ่ง แต่ต้องปิดตาก่อนจะได้ตื่นเต้นไงคับ" "เล่นเป็นเด็กเลยนะคะ" "ห้ามแกะออกนะคับ นั่งเฉยๆถ้าถึงที่แล้วพี่จะเปิดตาออกให้" "ค่ะ..ก็ได้" ปรินขับรถไปเรื่อยๆจนถึงโรงแรมที่เขาจองโต๊ะไว้ เขาลงไปเปิดประตูและก้มลงอุ้มเธอพาไปที่ลิฟต์ เขากดขึ้นไปชั้นบนสุด เมื่อลิพต์เปิดปรินก็อุ้มแคทไปนั่งเก้าอี้ที่ทางร้านได้จัดเตรียมไว้ เขาเอาผ้าที่ปิดตาของแคทออก "ลืมตาได้แล้วคับ"ปรินบอก แคทค่อยๆลืมตาขึ้น เธอมองไปข้างหน้าและมองไปรอบๆแล้วยิ้มออกมา รอบตัวเธอมีซุ้มดอกไม้เต็มไปหมด แถมมีเทียนหอมแท่งเล็กๆที่ถูกจุดแล้ววางไว้จนทั่วแทนการเ

หลังจากนั้นทั้งคู่ก็นอนกอดกัน โดยปรินให้แคทซบไปที่หน้าอกของเขา แล้วก็กอดเธอไว้อย่างแน่น "พี่กลัวว่าจะไม่มีโอกาสได้ทำแบบนี้กับเราอีกแล้ว" "แคทก็กลัวค่ะ...กลัวว่าจะไม่ได้นอนกอดพี่ปรินอย่างนี้อีก" "ผ่านเหตุการณ์นี้มาได้..ทำให้พี่รู้ว่า เวลาของพวกเราไม่รู้ว่าจะหมดลงเมื่อไหร่ เพราะฉะนั้นเราต้องดูแลรักษาคนที่รักไว้ให้ดีๆ อย่าปล่อยเวลาให้เสียไปเปล่าๆโดยที่ไม่ได้มีความสุขด้วยกันเลย" "ใช่ค่ะ..แต่จริงๆแล้วพี่ปรินกับแคทก็อยู่ด้วยกันแทบจะตลอดเวลาเลยนะคะ" "ใช่คับ..แต่พี่ว่าจะเพิ่มเวลาของเราให้มากขึ้นอีกหน่อยนะ" "เวลาของเรา? เวลาอะไรคะ" "ก็...เวลาที่เราจะเป็นของกันและกันไงคับ" "บ้า..พี่ปรินอ่ะ...ไม่คุยด้วยแล้วค่ะ" "งั้น..ทำอย่างอื่นแทนนะคับ" "ว้าย!พี่ปริน..ไม่เอา...พอแล้ว..อือ..อือ" ปรินก้มไปจูบปิดปากแคท แล้วทุกอย่างก็เริ่มต้นและจบลงเหมือนเดิมอีกครั้ง แคทกับปรินเดินทางกลับมาจากออสเตรเลียแล้ว เปรมพอเห็นแคทกับปรินกลับมาก็วิ่งเข้าไปกอดทั้งคู่ "น้องเปรมคิดถึงพ่อปรินกับแม่แคทที่สุดเลยคับ" "แม่กับพ่อก็คิดถึงน้องเปรมนะคับ"แคทพูด "แล้วแม่แคทหายหรือยังคับ" "แม่หายแล้วคับ แล้วน้องเปรมดื้อกับค

"พี่ปรินคะ..ไม่งอนนะคะ แคทอยู่ก็ได้ค่ะ"แคทจับมือของเขา ตอนนี้แคทนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียง ส่วนปรินยืนอยู่ข้างๆเตียง "พี่ไม่ได้งอน ถ้าเราไม่อยากอยู่พี่ก็ไม่บังคับหรอก"ปรินพูด น้ำเสียงน้อยใจนิดๆ "อยากสิคะ แคทแค่หวงลูกกับงานน่ะค่ะ ขอโทษนะคะ"แคทบอก "เราอ่ะ ห่วงทุกอย่างแต่ไม่เห็นจะห่วงพี่เลย พี่แค่อยากอยู่กับเราสองคนต่ออีกหน่อยเท่านั้น"ปรินยังหน้าบึ้ง "ห่วงสิคะ แคทห่วงพี่ปรินที่สุด นะคะ นะนะเลิกงอน เลิกน้อยใจนะ"แคทพูด "เราห่วงพี่จริงๆนะ หรือแค่พูดให้พี่ดีใจเล่นๆ"ปรินถาม เขาเลิกงอนเธอแล้วแต่แค่อยากแกล้งเธอดูบ้าง "แคทพูดจริงๆค่ะ...ทำยังไงพี่ปรินถึงจะเชื่อล่ะคะ"แคทพูด "งั้นก็ต้องพิสูจน์"ปรินบอก "พิสูจน์ยังไงคะ"แคทถาม "อย่างนี้ไงคับ" ปรินก้มลงมาจูบโดยที่แคทไม่ทันตั้งตัว เขาใช้มือข้างหนึ่งดันหัวเธอไว้ แล้วจูบเธอด้วยความรู้สึกรักใคร่ เขาเอาลิ้นเข้าไปหยอกล้อกับลิ้นของเธอ แล้วก็ไล้ริมฝีปากไปที่แก้ม ตา ใบหูและลงมาที่ซอกคอขาว เขาไซร้คอจนแคทร้องครางออกมาเบาๆ แล้วเขาก็วนขึ้นไปจูบที่ปากเธออีกครั้ง "พี่หายงอนเราแล้วล่ะ"ปรินยิ้ม "ไม่ต้องมายิ้มเลย ขี้โกงตลอดอ่ะ"แคทอายหน้าแดง "พี่ก็โกงกับเราคน

"หมอให้อยู่รอดูอาการอีก2-3วัน ถ้าไม่มีอะไรก็เดินทางกลับได้"ลุงหมอบอก "ดีเลยค่ะ งั้นปรางไปโทรบอกพ่อกับแม่ก่อนดีกว่า ป่านนี้คงรอแย่แล้วค่ะ ไปค่ะพี่ชยา"ปรางบอก "งั้น เดี๋ยวพี่กับมายด์ไปหาซื้ออะไรมากินฉลองกันหน่อยดีกว่านะ"เอกพูด "ลุงก็ขอไปคุยกับเพื่อนลุงก่อน หนูแคทพักผ่อนไปก่อนนะเดี๋ยวลุงมาใหม่"ลุงหมอบอก ทุกคนพากันเดินออกไปจากห้องกันหมด เหลือแค่ปรินที่ยังจับมือแคทและมองหน้าเธออยู่ "แคทมีอะไรแปลกไปเหรอคะ พี่ปรินถึงได้มองแบบนั้น"แคทถาม "แคทรู้มั้ยว่าพี่กลัวมากแค่ไหน ตั้งแต่เราเข้าห้องผ่าตัดมาจนกระทั่งก่อนที่เราจะฟื้นขึ้นมา พี่กลัวว่าจะไม่ได้ยินเสียงของเราอีกแล้ว พี่กลัวว่าเราจะเป็นเจ้าหญิงนิทรา นอนเฉยๆไม่รับรู้อะไรแต่นั่นพี่ก็ยังรับได้แค่ให้เรายังอยู่ไม่จากพี่ไปเลยก็พอ"ปรินหน้าเศร้ามาก "ทุกอย่างมันผ่านไปแล้วค่ะ..อย่าคิดมากเลยนะคะ...ต่อไปนี้แคทจะไม่ทำให้พี่ปรินต้องทุกข์ใจเพราะแคทอีกแล้ว"แคทพูด "พี่ไม่เคยทุกข์เพราะเราเลยนะ เราทำให้พี่มีความสุขเสมอขอแค่มีเราอยู่ข้างๆ อย่าทิ้งพี่ อย่าปล่อยให้พี่ต้องเดินไปคนเดียวโดยที่ไม่มีเรา ได้มั้ยคับ"ปรินถาม "ได้ค่ะ..ต่อไปนี้แคทจะไม่ทิ้งพี่ปรินกับลู

"ขอบใจนะทุกคน ขอบใจจริงๆ"ปรินบอก ทุกคนเดินไปนั่งกันที่โซฟาข้างๆห้อง ลุงหมอเดินเข้ามาแล้วและนั่งคุยอยู่กับชยา เอก มายด์และปราง ส่วนปรินยังนั่งกุมมือแคทอยู่ข้างเตียง สักพักปรินก็รู้สึกว่านิ้วมือของแคทที่เขากุมอยู่กำลังขยับ ตอนแรกปรินไม่แน่ใจเขาจึงตั้งใจมองอีกครั้ง ก็เห็นว่ามันขยับจริงๆ "ลุงหมอคับ แคทขยับนิ้วคับ"ปรินบอก เขาเรียกลุงหมอเสียงดังด้วยความดีใจ ทุกคนรีบลุกแล้วเดินเข้ามายืนข้างเตียง "ไหนตาปริน..จริงด้วย"ลุงหมอบอกน้ำเสียงดีใจ "ใช่ค่ะ...ตาของแคทก็ขยับด้วยค่ะ"ปรางพูด เธอยิ้มด้วยความดีใจ "ดูกันไว้ก่อนนะ...ลุงจะไปบอกหมอ"ลุงหมอบอกแล้วรีบเดินออกไป แคทที่นอนอยู่บนเตียงเริ่มขยับเปลือกตาขึ้นๆลงๆ เพราะเธอหลับไปนานจึงยังไม่ชินกับแสง นิ้วมือก็เริ่มขยับมากขึ้น เธอรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่มือ รู้ว่ามีใครกำลังกุมมือของเธออยู่ ในที่สุดแคทก็ลืมตาขึ้นมาจนได้ "แคท...แคทรู้สึกตัวแล้ว ดีใจจริงๆ" ปรางกับมายด์หันมากอดกันเองด้วยความดีใจ "แคท..เป็นยังไงบ้าง รู้สึกเจ็บตรงไหนหรือป่าว รอเดี๋ยวนะคับลุงหมอไปตามหมอแล้ว"ปรินรีบพูด เขายิ้มด้วยความดีใจจนน้ำตาซึม ลุงหมอกับหมอที่ผ่าตัดแคทและพยาบาลเดิน

เมื่อเดินไปถึงห้องที่แคทนอนอยู่ ปรินน้ำตาคลอเมื่อเห็นแคทนอนหลับตาสนิท มีเครื่องมือและสายอะไรหลายอย่างอยู่รอบๆตัวเธอ ผมของเธอยังอยู่เหมือนเดิม ปากเธอมีท่อใส่อยู่ เขาไม่อยากเห็นเธอต้องเจ็บแบบนี้ จนเขาไม่ยอมมีลูกอีกก็เพราะกลัวเธอจะเจ็บแต่นี่ยิ่งกว่าตอนผ่าคลอดอีก "พี่ปรินคับ พี่ปรินต้องสู้นะคับ ใจของพี่ปรินกับพี่แคทส่งถึงกันได้ เพราะอย่างนั้นถ้าพี่ปรินท้อหรือหมดหวังพี่แคทก็จะรับรู้ได้นะคับ"กวางจับมือของปริน "ได้กวาง พี่จะสู้จะไม่ท้อเพื่อที่แคทจะได้กลับมาอยู่กับพี่อีกครั้ง พี่สัญญา"ปรินมองหน้ากวาง "ผมเชื่อว่าพี่แคทต้องผ่านไปได้ เพราะพี่แคทไม่เคยยอมแพ้ไม่ว่าเรื่องอะไร ไม่ว่าจะหนักแค่ไหน ถ้าพี่แคทตัดสินใจจะทำก็จะทำจนได้"กวางพูด "ใช่ กูคิดเหมือนกวาง แคทเป็นนักสู้ที่ไม่เคยแพ้ เพราะฉะนั้นมึงต้องเข้มแข็ง"เอกพูด "ใช่ มึงยังมีพวกกู มีกวาง มีลุงหมอแล้วยังมีพ่อแม่ ปรางกับมายด์และที่สำคัญที่สุดคือมึงยังมีตาเปรม ที่เป็นตัวแทนความรักของมึงกับแคทอีกด้วย"ชยาพูด "กูรู้ กูจะสู้และผ่านมันไปให้ได้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม"ปรินพูด วันรุ่งขึ้นปริน ชยา เอก กวางและลุงหมอมาโรงพยาบาลกันตั้งแต่เช้า ปรินโทรก

พีทจับมือของเดียร์แล้วมองตาเธอตรงๆ "รู้มั้ย..วันนี้พี่ตกใจมากแค่ไหน..ตอนที่น้าเบิ้มโทรมา..พี่แทบหยุดหายใจ..ถ้าเดียร์เป็นอะไรไป..พี่จะอยู่ต่อไปได้ยังไงกัน"พีทพูดเสียงเศร้าๆ "เดียร์ขอโทษค่ะ..เป็นเพราะเดียร์ขับรถไม่ดีเองแหละค่ะ..เลยทำให้พี่พีทต้องเป็นห่วงและตกใจ"เดียร์พูดเบาๆ "ต่อไปพี่จะไปกับเดียร์ทุกที่..จะไม่ปล่อยให้คลาดสายตาอีกแล้ว..พี่รักเดียร์นะ..รักมาก..พี่คงอยู่ต่อไปไม่ได้..ถ้าไม่มีเดียร์"พีทบอกจริงจัง "พี่พีท!!"เดียร์อึ้งตกใจกับสิ่งที่พีทพูด เธอรู้ว่าเขารักเธอแต่ไม่คิดว่าจะมากอย่างนี้ พีทจ้องตาของเดียร์ก่อนจะค่อยๆก้มหน้าลงมาเอาปากประกบจูบลงมาบนริมฝีปากของเธอเบาๆ เขาใช้ลิ้นไล้ไปตามริมฝีปากเพื่อให้เธอเผยอริมฝีปากออกยอมให้เขาเอาลิ้นเข้าไปควานหาความหวานภายในปากอย่างมีความสุข เดียร์ปล่อยให้พีทส่งลิ้นเข้าไปพัวพันดูดดึงกับลิ้นเล็กของเธออย่างไม่ขัดขืน เธอรู้สึกมีความสุขเหมือนกันแม้ว่าจะตอบโต้ด้วยท่าทางตะกุกตะกักก็ตาม "อื้ออ..อา"เดียร์ส่งเสียงครางออกมาเบาๆ พีทกดจูบร้อนแรงมากขึ้นจนเหมือนจะสูบลมหายใจของเดียร์ไปจนหมดเขาถึงได้ปล่อยให้เธอเป็นอิสระ เดียร์ก้มหน้าไม่กล้ามองหน้าของพีทเพร

"เดียร์ไม่เป็นอะไรแล้วใช่มั้ย?..ปวดตรงไหนมั้ย?"ชาช่าถาม "เดียร์ไม่เป็นอะไรค่ะพี่ช่า"เดียร์ยิ้มนิดๆ "แล้วนี่ขับรถภาษาอะไรล่ะ!..ถึงได้ชนเสาไฟฟ้าได้..ขับมาก็ตั้งนานแล้ว..ขยันทำตัวให้คนอื่นต้องลำบาก"ษาว่า "ยายษา!!!"นาวินทำเสียงดุ "ไม่มีใครคิดว่าลำบากหรอกนะ..หรือถ้าจะมี..ก็คงมีแค่เธอคนเดียวนั่นแหละ..และถ้าไม่พอใจก็กลับไปได้เลย..ชั้นกับคนอื่นๆดูแลเดียร์ได้..จะได้ไม่ต้องมาพูดให้รำคาญ"ชาช่าว่าอย่างไม่เกรงใจ "ได้!!..ชั้นกลับก็ได้..พ่อ..อาพิ..อาชาย..หนูกลับก่อนนะคะ"ษาหันไปบอกนาวิน พิศาลกับเชิงชายอย่างไม่พอใจมาก "อืม..กลับไปก่อน..เดี๋ยวพ่อก็จะกลับเหมือนกัน"นาวินก็ไม่พอใจกับคำพูดของษาเหมือนกัน "ค่ะ"ษาพูดแล้วเดินออกไปอย่างไม่พอใจ "อย่าไปสนใจคำพูดพี่เขาเลยนะลูก.."นาวินลูบผมของเดียร์เบาๆ "ที่พี่ษาพูดก็ถูกค่ะ..หนูไม่ระวังเองเลยทำให้รถไปชนเสาไฟฟ้าได้"เดียร์บอก "พี่อยากรู้ว่า..มันเกิดอะไรขึ้น..เดียร์ขับรถไม่เร็ว..ทำไมพอมีรถตัดหน้าถึงเบรคไม่อยู่ล่ะ!?"พีทถาม "เดียร์ก็ไม่แน่ใจค่ะ..เดียร์ขับรถมาตามปกติ..พอเห็นรถกะบะขับพุ่งเข้ามาตัดหน้า..เดียร์ก็พยายามเหยียบเบรค..แต่มันเบรคไม่อยู่มันเหมือนรถไม่มี

"ใจเย็นๆ..เดียร์ไม่เป็นอะไรหรอกมึง"ชัยเดินมาตบบ่าพีทเบาๆ "ใช่คับ..คุณพีท"แอนดิวบอก "แต่กูกลัววะ..กูรู้สึกไม่สบายใจมาตั้งแต่เช้าแล้ว..กูไม่น่าปล่อยเดียร์ไปมหาลัยคนเดียวเลย..ถ้ากูไปส่ง..เดียร์คงไม่เกิดอุบัติเหตุและต้องมาเจ็บตัวแบบนี้"พีทบอกหน้าเศร้ามาก "ไม่ใช่ความผิดของพีทหรอกลูก..อย่าโทษตัวเองเลย"นาวินบอก "ใช่ค่ะพี่พีท..ไม่มีใครจะรู้หรอกค่ะว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นบ้าง"ชาช่าบอก สักพักหมอก็เดินออกมาจากห้องICU "ลูกสาวผมเป็นอย่างไรบ้างคับหมอ"นาวินถาม "คนไข้กระดูกข้อมือข้างซ้ายร้าว..มีแผลที่ศรีษะแต่ไม่ลึกมากและมีรอยฟกช้ำตามตัวนิดหน่อยแต่พ้นขีดอันตรายแล้ว..คงต้องให้นอนโรงพยาบาลเพื่อรอดูอาการก่อนนะคับ..."หมอบอก "ขอบคุณมากคับหมอ"นาวินพูด ทุกคนพากันถอนหายใจด้วยความโล่งอก "เดี๋ยวเราจะย้ายคนไข้ไปห้องพักฟื้นนะคับ"หมอบอก "คับหมอ..ผมขอห้องพิเศษด้วยนะคับ"นาวินบอก "ได้คับ"หมอบอก หลังจากนั้นทุกคนก็ไปที่ห้องพักฟื้นที่เดียร์นอนอยู่ พีทเดินเข้าไปยืนข้างๆเตียงแล้วเอามือลูบผมของเธอเบาๆพลางมองข้อมือที่ใส่เฝือกกับแผลที่หัวของเธอด้วยความเสียใจ นาวินกับคนอื่นๆก็พากันมายืนอยู่รอบๆเตียง "ดีแล้วล่ะ..ที่

1เดือนต่อมาที่บริษัทของพีท "พี่พีทคะ..วันอังคารนี้เดียร์ต้องไปมหาลัยนะคะ"เดียร์บอก "ไปทำอะไรล่ะ!?"พีทถาม "ไปยื่นเรื่องฝึกงานค่ะ.." "งั้น..พี่ไปส่งนะ" "ไม่ต้องค่ะ..เดียร์ไปเองได้..พี่พีทมาบริษัททำงานไปก่อน..ถ้าเสร็จเรื่องที่มหาลัยแล้วเดียร์จะตามมาค่ะ" "แต่พี่เป็นห่วงนะ" "ไม่ต้องเป็นห่วงค่ะ...เดียร์มีน้าเบิ้มตามไปด้วยอยู่แล้ว" "ก็ได้..แต่พี่โทรไปต้องรับนะ" "ค่ะ" เดียร์ยิ้มกับความเป็นห่วงของพีท เขาเสมอต้นเสมอปลายตลอด ตั้งแต่เริ่มรู้จักกันกระทั่งมาเป็นแฟนจนทุกวันนี้ วันอังคารตอนเช้าที่ห้องของเดียร์ "เดียร์ไปมหาลัยกี่โมงล่ะ?"พีทถามขณะกินข้าวเช้าอยู่ "เดี๋ยวก็ออกไปพร้อมกับพี่พีทนี่แหละค่ะ"เดียร์ยิ้มนิดๆ "พี่อยากไปส่งแฟนของพี่จังเลยคับ"พีทบอกออ้นๆ "ไม่ได้ค่ะ..พี่พีทชอบเกงานอยู่เรื่อยเลย..และอีกอย่างวันนี้มีประชุมตอน10โมงเช้าด้วยค่ะ" "เลื่อนไปประชุมตอนบ่ายก็ได้นี่นา!" "ไม่เกเรสิคะ..เดียร์ไปแค่ครึ่งวันเอง..เดี๋ยวตอนบ่ายก็เจอกัน" "ก็ได้คับ...แต่ขอกำลังใจหน่อยนะคับ" ฟอด!..ฟอด!พีทหอมแก้มเดียร์ทั้งสองข้าง "พี่พีทอ่ะ!!..ขี้โกงทุกทีเลยค่ะ" "แก้มแฟนพี่หอมจัง..วันนี้พี่มีกำลังใจทำ

"พี่พีท!!!ปล่อยเดียร์ลงเลยค่ะ" เสียงของเดียร์ดังมาจากทางเดินไปห้องครัว "วัลว่า..คงไม่โกรธกันหรอกค่ะพี่วิน..นี่ตาพีทก็ตามเข้าไปดูหนูเดียร์ในครัวด้วย..นั่นไงคะ..เสียงมานั่นแล้ว"วัลยายิ้ม ทุกคนจึงหันไปตามเสียงก็เห็นพีทกำลังอุ้มเดียร์เดินพ้นมุมห้องเข้ามาพอดี "ตาพีท..ไปแกล้งอะไรน้อง"วัลยาถามยิ้มๆ "ก็ลูกสะใภ้ของแม่...ชอบดื้ออ่ะ..บอกไม่ต้องไปช่วยทำก็ไม่ฟัง..ผมเลยต้องอุ้มมาแบบนี้ล่ะคับ" พีทบอกยิ้มๆพลางก้มมองหน้าคนในออ้มแขน "ปล่อยค่ะ..!!"เดียร์หน้าแดง "สวัสดีคับพ่อ" พีทยกมือไหว้นาวินหลังจากวางเดียร์ลงแล้ว "สวัสดีค่ะพ่อ..พี่ษา"เดียร์ยกมือไหว้ "สวัสดีลูก..ตาพีทต้องทำใจนะ..เรื่องทำอาหารน่ะห้ามยาก" นาวินยิ้ม เขาดีใจที่เห็นพีทกับเดียร์ไม่ได้โกรธกันเหมือนที่เขากังวล "ผมก็ไม่ได้ห้ามคับ..แต่ก็กลัวว่าเดียร์จะเหนื่อยเกินไปน่ะ"พีทบอก "แหม!!ห่วงกันจังนะคะพี่พีท..สวัสดีค่ะลุงพิ..ป้าวัล..ลุงวิน" ชาช่ายิ้มแล้วยกมือไหว้ เธอเดินเข้ามาพร้อมกับเชิงชาย ชัยและแอนดิว "สวัสดีคับลุงพิ..ป้าวัล..ลุงวิน"ชัยกับแอนดิวยกมือไหว้ "สวัสดีลูก..ตามสบายนะ"วัลยาบอก "สวัสดีค่ะ/คับอาชาย"พีท เดียร์กับษายกมือไหว้ "

"แจ๋วจริงๆ...เดียร์นี่เก่งมากนะที่สามารถแก้ไขเรื่องแขไขได้...ไม่อย่างนั้นงานแถลงข่าววันนี้..แย่แน่ๆ"ชัยชม "ใช่..พี่ก็เห็นด้วย"แอนดิวเสริม "ไม่ได้เก่งค่ะ..แค่คิดว่ามันไม่น่าจะเป็นไปได้ก็เลยมองหาความผิดพลาดมากกว่าค่ะ..งั้นเดียร์ออกไปทำงานก่อนนะคะ" เดียร์บอกยิ้มๆก่อนจะเดินออกจากห้องไป "แล้วนี่มึงโทรบอกพ่อกับแม่มึงและลุงวินหรือยังวะ..ไอ้พีท"ชัยถาม "บอกแล้ว..แม่กูบอกให้กูพาเดียร์ไปกินข้าวที่บ้านกู...พรุ่งนี้ตอนเย็นด้วย..แล้วมึงกับช่าและแอนดิวว่างมั้ยวะ..จะได้ไปด้วยกัน"พีทถาม "ว่างค่ะ..พี่พีท..พวกหนูกับพี่ชัยไปด้วยแน่ๆ"ชาช่ายิ้ม "งั้น..พรุ่งนี้กูก็ต้องปิดร้านอีกแล้วสิวะ"ชัยว่า "ใช่สิวะ...กูจะพาคู่หมั้นกลับไปกินข้าวที่บ้าน..แล้วเดียร์ไม่อยู่สักคน..ร้านมึงก็เงียบอยู่แล้ว..ไม่ใช่เหรอวะ"พีทยิ้มนิดๆ "เออ!!มึงไม่ต้องมาย้ำ"ชัยว่า "กูว่า..มึงเตรียมเปลี่ยนอาชีพใหม่ได้เลย..เพราะถ้าเดียร์แต่งงานกับกูเมื่อไร..กูก็ไม่ให้เดียร์มาทำงานที่ร้านของมึงแน่ๆ"พีทบอกจริงจัง "ทำไมวะ!?"ชัยถาม "ก็เรื่องอะไร..กูจะให้เมียกูมานั่งให้ผู้ชายคนอื่นดูล่ะวะ"พีทบอก "เออ!!.ไอ้ขี้หวง..กูรู้อยู่แล้วล่ะ..ตอนแรกกูนึก