Mag-log in“ชู่ว์… ไม่ขู่สิครับ ผมเหรอจะกล้าต่อกรกับทายาทลำดับที่สองของลีวาณิชย์” ท่าทางยียวนกวนประสาท สายตาวับวาว พูดจาทิ้งจังหวะ สองแง่สองง่าม มันทำให้ผมคันไม้คันมือ
ผมเริ่มสอดส่ายสายตามองหาบอดี้การ์ด ที่ควรจะประกบผมเพื่อรักษาความปลอดภัย แต่กลับหายหัวกันไปหมด
“อย่ามากวนประสาท ไม่อย่างนั้น ฉันจับนายโยนลงแม่น้ำแน่!” ผมไม่ได้แค่ขู่ ถ้าเหลืออดจริง ๆ ผมทำแน่
“โหดจัง” อาการตัดพ้อนั่น มันยิ่งเพิ่มดีกรีความกรุ่นโกรธให้ผมหนักขึ้นเป็นสองเท่า ปกติก็ไม่ค่อยชอบขี้หน้า ยิ่งมาทำตัวว่าสำคัญ ยิ่งน่าหมั่นไส้
“อย่าคิดว่าความผิดพลาดแค่ครั้งเดียวจะทำอะไรฉันได้ มันก็แค่…” ผมยักไหล่ พูดค้างไว้แค่นั้น พร้อมกับการกวาดสายตามองคนตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะหมุนตัวหันหลังให้
“แล้วต้องกี่ครั้งเหรอครับ ถึงจะทำอะไรเฮียสองได้”
ขึ้นเลยครับ ผมขึ้นเลย ไม่ได้เคืองที่นายนั่นถามถึงจำนวนครั้ง แต่มันถือวิสาสะอะไรมาเรียกผมว่าเฮียสอง คำนี้ผมสงวนไว้ให้คนในครอบครัวเท่านั้น!
“อย่ามาเรียกฉันว่าเฮีย!” ผมสวนกลับอย่างถือตัว
“ไม่ให้เรียก ‘เฮีย’ งั้นเรียก ‘เมีย’ ก็แล้วกันนะ เมียสอง เมียสอง เมียสอง”
“แทนไท!” ฮึ่ย! ผมกระฟัดกระเฟียด อยากจะเหวี่ยงหมัดใส่หน้ากวน ๆ นั่นสักหมัดสองหมัด นี่ถ้าสายตาไม่เหลือบไปเห็นว่าแพรวากำลังเดินมา ผมต่อยไอ้หน้าหล่อนี่หน้ายับไปแล้วครับ
“ครับเมีย” แพรวาเดินเข้ามาใกล้ถึงตัว มันก็ยังเรียกผมว่าเมีย
“แทน คุณสอง ได้แล้วค่ะ” แพรวาส่งแก้วค็อกเทลสีแดงให้แทนไทและผม แต่ผมจำได้ว่าผมบอกว่าไม่เอานี่
“แพรเอามาเผื่อคุณสองด้วยค่ะ ดื่มด้วยกันนะคะ” แพรวาคะยั้นคะยอส่งแก้วนั้นให้ผม ผมก็เลยจำใจต้องรับไว้ตามมารยาท
“ท่านผู้มีเกียรติทุกท่านครับ” เสียงกัปตันเอ็มเจดังแว่วมาอีกครั้งเมื่อเรือสำราญกำลังลอยลำผ่านคอนโดมิเนียมของผม “ขอเสียงปรบมือให้กับสถาปัตยกรรมแห่งที่อยู่อาศัยของคนรุ่นใหม่ LVN LUXURY CONDOMINIUM ครับ”
เสียงปรบมือดังกึกก้อง พร้อมกับเสียงอื้ออึงของผู้โดยสารซึ่งทุกคนล้วนเป็นอนาคตลูกบ้านภายใต้การดูแลของเครือลีวาณิชย์
ภาพคอนโดมิเนียมสูง 55 ชั้น ท่ามกลางทัศนียภาพแม่น้ำที่ดีที่สุดในกรุงเทพสร้างเสียงฮือฮาให้ทุกคน พนักงานขายของผมลำเลียงท่านผู้มีเกียรติทั้งหลายขึ้นท่าเทียบเรือเพื่อเยี่ยมชมภายใน
ผมพูดคุยทักทายส่งยิ้มให้พอเป็นพิธี แต่ก็ไม่ได้ขึ้นท่าไปด้วย ขอนั่งรับลมอยู่บนเรือดีกว่าครับ
ช่วงชุลมุนผมเห็นหลังแพรวาไว ๆ เดินตามขบวนลูกค้าไป เธอคงกำลังทำหน้าที่พรีเซนเตอร์ของเธอพร้อมกับแทนไทนั่นแหละ ค่อยสบายใจหน่อยครับ สลัดนายนั่นหลุดสักที
“ทำไมไม่ขึ้นท่าไปล่ะครับ?” ผมหันขวับไปตามเสียง ไม่คิดว่านอกจากบริกรแล้วจะเหลือใครอยู่บนเรืออีก
แต่แล้วก็อยากจะกระโดดลงแม่น้ำเจ้าพระยาไปเลยละครับ เมื่อหันกลับไปเจอคนที่ผมเหม็นขี้หน้าเต็มที
“ทำไมไม่ไปทำหน้าที่ของนาย” ผมรีบต่อว่าทันที รับค่าตัวไปแล้วทำงานไม่คุ้ม แถมยังกินแรงผู้หญิง ปล่อยให้แพรวาโชว์ตัวอยู่คนเดียว
“คืนนี้ผมมีคิวแค่นี้ครับ”
ผมเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ เอาจริง ๆ ผมก็ไม่รู้คิวของพรีเซนเตอร์หรอกครับ เพราะฝ่ายพีอาร์เป็นคนจัดการ
“หมดคิวแล้วก็กลับไปสิ” ผมออกปากไล่ ผมเองก็ว่าจะปลีกตัวกลับเหมือนกัน ที่เหลือก็ให้เจ้าหน้าที่แต่ละฝ่ายจัดการ
ผมจึงเดินหนีออกมาดื้อ ๆ เพราะคนอย่างแทนไท ผมคงไม่จำเป็นต้องรักษามารยาท
“ผมถามอะไรหน่อยสิ” แต่แล้วรายนั้นก็รีบสาวเท้าตามมาตีคู่
แทนไทสูงกว่าผมเล็กน้อย น่าจะสองสามเซ็นต์เห็นจะได้ ดังนั้นเมื่อผมปรายตามองไปข้าง ๆ ก็เห็นปลายจมูกโด่งอยู่ในระดับสายตาพอดี
มีแวบหนึ่งที่ผมรู้สึกคุ้นหน้า แต่ก็เพียงแวบเดียวเท่านั้น สงสัยหน้ากวน ๆ ของมันคงหลอนผมมากมั้ง
“ถามอะไร?”
“คืนนั้น…” เนี่ย ๆ ผมเกลียดไอ้อาการเว้นจังหวะนรกนี่ กับสายตาวับ ๆ วิ้ง ๆ ของมันมากครับ “จำอะไรไม่ได้เลยเหรอ?”
มันจะรื้อฟื้นทำบ้าอะไร ผมนี่อยากจะลืม ๆ มันไปเร็ว ๆ จะแย่อยู่แล้ว
“นายจะพูดถึงอีกทำไม แค่คนเมาสองคนตื่นมาบนเตียงเดียวกัน” ผมตวัดเสียงใส่อย่างไม่พอใจ
“ผมไม่ได้เมา” แทนไทเอ่ยเสียงเรียบ
“แต่ฉันเมา! แล้วห้ามนายพูดถึงมันอีก ถ้าไม่อยากเจ็บตัว” ผมขู่อีกครั้ง ก่อนจะเร่งฝีเท้าก้าวหนี
แทนไททำท่าจะก้าวตาม แต่เป็นจังหวะเดียวกับบอดี้การ์ดที่หายหัวไปนานของผมโผล่มาพอดี
“รถพร้อมแล้วครับ นายจะกลับคอนโดเลยไหมครับ”
“คืนนี้ฉันจะนอนที่เพนต์เฮาส์” ผมสั่งลูกน้องโดยที่ไม่ได้คิดอะไร แต่พอได้ยินเสียงตัวเองพูดจบเท่านั้นแหละ ผมก็คิดได้
มั่นใจมากว่าถ้าผมหันกลับไปมองคนข้างหลัง มันต้องกำลังยิ้มร้ายอยู่แน่นอน
15 นาทีผ่านไปผมล้มเหลวกับการช่วยตัวเอง เพราะมันไม่ได้ทำให้ร่างกายเร่าร้อนของผมทุเลาลงได้ ผมรีบควานหาโทรศัพท์มือถือเพื่อจะต่อสายหาอชิอีกครั้งแต่ไม่ทันที่อชิจะรับสาย เสียงสัญญาณหน้าห้องก็ดังขึ้นอีกครั้ง อชิคงส่งคนมาให้แล้วผมโยนโทรศัพท์ทิ้งทั้ง ๆ ที่ยังไม่ได้กดวางสาย แล้วรีบพาร่างกายที่กำลังพลุ่งพล่านเกือบถึงขีดสุดตรงไปที่ประตูทันที“ผมว่า พี่อชิหาคนมาให้เฮียสองไม่ทันหรอกครับ”ความอดทนของผมหมดลงในวินาทีนั้นพอดี วินาทีที่เห็นแทนไทยืนซ่อนยิ้มร้ายอยู่หลังบานประตู“นายนี่มัน!...”ร่างสูงไม่รอให้ผมต่อว่า พุ่งเข้ามาอย่างเร่งรีบ ก่อนที่จะกระตุกสายผูกเสื้อคลุมของผมออก สาบเสื้อทั้งสองข้างแยกออกจากกันทันที เผยให้เห็นท่อนเอ็นแข็งชี้ที่ผมพยายามจะปลดปล่อยตัวเองก่อนหน้าแต่ไม่เป็นผล จนความอดทนของผมหมดลงแล้วจริง ๆผมถูกดันร่างให้นอนหงายไปบนโซฟาตัวเดิมที่ผมเพิ่งโยนโทรศัพท์มือถือลงไป และคงจะมีอะไรไปโดน speakerphone ผมจึงได้ยินเสียงอชิดังลั่นออกมา[นายครับ ผมกำลังส่งน้องอิงอรขึ้นไปหา นายอดใจรออีกเดี๋ยวนะครับ]แทนไทจัดการเสื้อผ้าของตัวเองอย่างเร่งรีบก่อนจะทาบทับตามลงมาภายในไม่กี่วินาทีผมกำลังจะพลิกร่างห
“เฮีย ก็ห้ามเรียก!” ผมตะคอกเสียงดังอย่างมีอารมณ์ บอกแล้วไม่ฟังเดี๋ยวจะโดนไม่ใช่น้อย อย่าหาว่าสองไม่เตือนแทนไทผุดลุกขึ้นนั่งทันทีราวกับว่าไม่ได้บาดเจ็บอะไรเลย ก่อนจะยึดข้อมือข้างที่ถือยาแก้ฟกช้ำของผม“ไม่ให้เรียกเฮียก็จะเรียกเมีย เลือกเอา!”“ไอ้แทนไท!”“ไม่พูดคำหยาบสิครับเมีย”“มึงหุบปากเลยนะ” ผมดึงมือกลับพร้อมกับยัดยาแก้อักเสบใส่ปากมัน “กินเข้าไป แล้วกลับบ้านไปซะ เดี๋ยวจะให้รถของโรงแรมไปส่ง แล้วก็อย่าไปกวนตีนใครอีกล่ะ คราวนี้ฉันไม่ทำแผลให้ แต่จะจองเมรุให้แทน”แต่แทนไทกลับเอายาเม็ดนั้นวางไว้บนโต๊ะแทนที่จะกินเข้าไป “ผมไม่ชอบกินยา ขอเป็นเหล้าแทนได้ไหม?”มันไม่ใช่คนดีจริง ๆ ครับ มันจะกินเหล้าแทนยาแก้อักเสบ บ้าไปแล้ว…“นะครับ ขอเหล้าแก้วหนึ่ง แล้วผมจะรีบกลับ”ผมรีบไปรินวิสกี้ชั้นดีปี 1980 ลงในแก้วคริสตัล ก่อนจะเอามาจ่อให้ถึงปากของแทนไท เพราะจะได้รีบกลับ ๆ ไปเสียที“ดื่มเป็นเพื่อนหน่อยสิครับ”ผมฮึดฮัดอย่างรำคาญในความเรื่องมากของมัน แต่ก็รีบทำตามด้วยเหตุผลเดียวคืออยากให้แทนไทออกไปให้พ้น ๆแต่ในอีกไม่กี่นาทีถัดมา ผมก็ค้นพบว่าคนอย่างแทนไทมันเชื่อไม่ได้!“ขออีกแก้ว”ผมกลอกตา ตั้งใจว่าจะรินให้เ
เฮียสอง TALKห้อง 1210 โรงแรม LVN GRAND BANGKOK ผมตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเหมือนเช้าวันนั้นไม่มีผิด ด้วยอาการปวดเมื่อยไปทั้งตัวเหมือนร่างกายผ่านศึกหนักมาทั้งคืน รวมถึงเจ็บแปลบบริเวณร่องทางด้านหลัง“สัดเอ๊ย!” ผมสบถดังลั่นเมื่อสายตาปะทะเข้ากับอีกร่างที่นอนหลับตาพริ้มอย่างสบายอารมณ์อยู่บนเตียงสุดหวงของผม “มันเกิดอะไรขึ้นอีกวะเนี่ย?”ผมพยายามคิดย้อนถึงเหตุการณ์เมื่อคืน…“ผมขอติดรถไปด้วยได้ไหมครับ” แทนไทวิ่งตามผมมาจนถึงรถที่คนของผมจอดรออยู่อชิ มือขวาคนสนิทของผมรีบก้าวไปขวางหน้าทันทีที่แทนไททำท่าจะถือวิสาสะเปิดประตูที่นั่งด้านหลัง“ขอโทษครับคุณแทนไท นายยังไม่ได้อนุญาต ผมให้คุณขึ้นไปไม่ได้” อชิทำหน้าที่ของตัวเองเป็นอย่างดี พร้อมกับหันมามองผมเพื่อรอรับคำสั่ง“ผู้จัดการของนายหายไปไหน?” ผมถามหามณฑิราผู้จัดการสาวของแทนไท จะว่าไปตั้งแต่งานเริ่มผมก็ไม่เห็นหน้าเธอเลย“ไม่ได้มาด้วยครับ” แทนไทตอบแบบเนิบ ๆ เหมือนมันเป็นเรื่องปกติที่ผู้จัดการสาวปล่อยเขาออกงานตามลำพัง ซึ่งมันไม่จริงเลย ปกติผมเห็นตามเป็นเงา“แสดงว่ามาเอง” ผมเว้นจังหวะเล็กน้อย จ้องหน้าหล่ออย่างประเมิน “อย่างนั้นก็กลับเองก็แล้วกัน”ผมไม่
“ชู่ว์… ไม่ขู่สิครับ ผมเหรอจะกล้าต่อกรกับทายาทลำดับที่สองของลีวาณิชย์” ท่าทางยียวนกวนประสาท สายตาวับวาว พูดจาทิ้งจังหวะ สองแง่สองง่าม มันทำให้ผมคันไม้คันมือผมเริ่มสอดส่ายสายตามองหาบอดี้การ์ด ที่ควรจะประกบผมเพื่อรักษาความปลอดภัย แต่กลับหายหัวกันไปหมด“อย่ามากวนประสาท ไม่อย่างนั้น ฉันจับนายโยนลงแม่น้ำแน่!” ผมไม่ได้แค่ขู่ ถ้าเหลืออดจริง ๆ ผมทำแน่“โหดจัง” อาการตัดพ้อนั่น มันยิ่งเพิ่มดีกรีความกรุ่นโกรธให้ผมหนักขึ้นเป็นสองเท่า ปกติก็ไม่ค่อยชอบขี้หน้า ยิ่งมาทำตัวว่าสำคัญ ยิ่งน่าหมั่นไส้“อย่าคิดว่าความผิดพลาดแค่ครั้งเดียวจะทำอะไรฉันได้ มันก็แค่…” ผมยักไหล่ พูดค้างไว้แค่นั้น พร้อมกับการกวาดสายตามองคนตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะหมุนตัวหันหลังให้“แล้วต้องกี่ครั้งเหรอครับ ถึงจะทำอะไรเฮียสองได้”ขึ้นเลยครับ ผมขึ้นเลย ไม่ได้เคืองที่นายนั่นถามถึงจำนวนครั้ง แต่มันถือวิสาสะอะไรมาเรียกผมว่าเฮียสอง คำนี้ผมสงวนไว้ให้คนในครอบครัวเท่านั้น!“อย่ามาเรียกฉันว่าเฮีย!” ผมสวนกลับอย่างถือตัว“ไม่ให้เรียก ‘เฮีย’ งั้นเรียก ‘เมีย’ ก็แล้วกันนะ เมียสอง เมียสอง เมียสอง”“แทนไท!” ฮึ่ย! ผมกระฟัดกระเฟียด อยากจะเหวี
เฮียสอง TALKหลังจากเหตุการณ์คืนนั้น ผมก็ไปทำบุญล้างซวย ถือซะว่าโชคร้ายฟาดเคราะห์ไปก็ได้ครับ เรื่องมันผ่านไปแล้ว แม้จะรู้สึกตะขิดตะขวงใจไม่น้อยว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่เอาเข้าจริงถึงจะอยากรู้แค่ไหน ผมก็ไม่กล้าถามใครเลยครับ แล้วก็ไม่มีใครพูดถึงมันราวกับว่าไม่ได้มีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นในเพนต์เฮาส์ของผมแต่ความโชคร้ายของผมไม่ได้จบแค่นั้นหรอกครับ เพราะโครงการของเราจัดแคมเปญใหญ่ยักษ์ ให้ลูกค้าที่จองห้องได้กระทบไหล่พรีเซนเตอร์คนดัง ด้วยการร่วมดินเนอร์ใต้แสงจันทร์บนเจ้าพระยาครุยส์“เรือสำราญสุดหรูของเราขอนำท่านเดินทางสู่อารยธรรมลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยา สัมผัสมนตร์ขลังของสองฟากฝั่งแม่น้ำ ตระการตากับสถาปัตยกรรมสุดหรูของ LVN LUXURY CONDOMINIUM ในเครือลีวาณิชย์ ที่พร้อมให้ทุกท่านได้ร่วมกันครอบครองเป็นเจ้าของ มาร่วมเดินทางไปสู่ประสบการณ์อันยิ่งใหญ่กับเรา... “เสียงอบอุ่นชวนฝันของกัปตันเอ็มเจลอยมาเป็นระยะ บรรยากาศอันแสนอบอุ่นละมุนละไม กับสายลมเย็น ๆ ที่ลอยมาปะทะน่าจะเป็นอะไรที่เพลิดเพลินแต่ผมกลับต้องหนีมายืนรับลมอยู่บนดาดฟ้าคนเดียวด้วยความรู้สึกเซ็งสุด ๆเฮียหนึ่งอยู่ฮ่องกงกับโปรดปราณ อินทัชกลับบ้า
“เฮ้ย!!!”เสียงอุทานของเจ้าของเพนต์เฮาส์ดังลั่นไปถึงล็อบบี้ของโรงแรมแล้วมั้ง ไม่ใช่เพราะข้าวของที่รกเกลื่อนอยู่ในห้อง แต่เป็นเพราะคนที่นอนอยู่บนเตียงเดียวกันนี่ต่างหากขั้นเทพรีบยกสองมือขึ้นมาปิดปาก เพราะกลัวว่าเสียงอุทานจะดังเล็ดลอดออกไป จนคนที่นอนหลับอยู่ข้าง ๆ จะรู้สึกตัวตื่นเขาค่อย ๆ ขยับศีรษะออกมาจากต้นแขนแข็งแรงที่วางพาดไว้ให้เขาหนุนแทนหมอน ที่ตอนนี้มันกระเด็นกระดอนไปอยู่ข้างเตียง“มันเกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย” ขั้นเทพครางเสียงแหบโหย ลำคอแห้งผากขมปี๋ “ต้องเป็นเพราะ SEX ON THE BEACH แก้วสุดท้ายเมื่อคืนนั่นแน่ ๆ”มันไม่ได้แย่นักหรอกนะ ที่ตอนเช้าหลังงานปาร์ตี้ เขาจะอยู่ในสภาพแบบนี้ สภาพที่นอนเปลือยกายอยู่บนเตียงกับคู่นอนแปลกหน้าไม่ว่าจะหญิงหรือชายแต่มันต้องไม่ใช่ไอ้หมอนี่ไง ‘แทนไท’ คิ้วบอยแห่งแบ๊งค็อก ฉายาที่สื่อมวลชนมอบให้ดาราที่เขาไม่ชอบขี้หน้าคนนี้!แถมยัง “อ๊ะ!” ขั้นเทพรู้สึกเจ็บแปลบจนต้องร้องเมื่อพยายามจะขยับลงจากเตียงแล้วพบความผิดปกติของตัวเองทางด้านหลัง“เชี่ยเอ๊ย!”คนรอบข้างของเขา ไม่ว่าจะเป็นเฮียหนึ่ง หรืออินทัช ต่างก็มีคนรักเป็นผู้ชาย ขั้นเทพก็ไม่ได้อะไรหรอกนะ แม้ที่ผ่านมาใจจ



![ไขรหัสรัก You’re my keys. [OMEGAVERSE]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



