登入ใคร ๆ ก็เรียกผมว่า ‘เฮีย’ แต่ไอ้หน้าหล่อนี่ มันชอบเรียกผมว่า ‘เมีย’ อยู่เรื่อยเลย ไอ้บ้าเอ๊ย!
查看更多ห้อง 1210 โรงแรม LVN GRAND BANGKOK
เพนต์เฮาส์สุดหรูบนชั้นสิบสอง ของ LVN GRAND BANGKOK ในค่ำคืนนี้ดูคึกคักกว่าที่เคย GM หนุ่มหล่อไฟแรงแห่งอาณาจักรลีวาณิชย์ที่ดูแลธุรกิจโรงแรมและที่อยู่อาศัยใจกลางมหานครของครอบครัว กำลังหมุนแก้ววอดก้าชื่อน่าหวาดเสียว SEX ON THE BEACH อย่างอารมณ์ดี
งานเปิดตัวคอนโดหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยากว่าสองร้อยยูนิตผ่านพ้นไปด้วยดี ยอดจองเกินเป้าที่คาดการณ์ไว้ ทำให้ทายาทลำดับที่สองของลีวาณิชย์ยิ้มแก้มปริตั้งแต่หัวค่ำจนก้าวข้ามวันใหม่
ขั้นเทพ ใจดีสละเพนต์เฮาส์สุดรักบนชั้นสิบสอง ของโรงแรม LVN GRAND BANGKOK ซึ่งเป็นอีกหนึ่งในธุรกิจของครอบครัวที่เขารับผิดชอบบริหารงานอยู่ ให้ทีมงานฉลองกันอย่างสุดเหวี่ยง
งานนี้มีทั้งพนักงานฝ่ายขาย ผู้บริหาร รวมทั้งพี่น้องร่วมแก๊ง ที่ใคร ๆ ขนานนามให้ว่า ‘แก๊งเทพ’ มาร่วมยินดีด้วย
ขั้นเทพทอดสายตามองไปรอบเพนต์เฮาส์ที่กำลังอบอวลไปด้วยความสุขและความสนุกสนาน บ้างก็เต้น บ้างแค่โยก บางคนก็นั่งละเลียดดื่มด่ำกับบรรยากาศ
เขาเห็นพี่ใหญ่ของลีวาณิชย์อย่าง ปานเทพ นั่งไขว่ห้างมองความสำเร็จอีกขั้นของเขาอย่างสบายใจบนโซฟาตัวใหญ่มุมหนึ่งของเพนต์เฮาส์ ในมือข้างหนึ่งถือแก้วไวน์แดงของโปรด ส่วนมืออีกข้างก็กำลังลูบไล้ต้นแขนเรียวของ โปรดปราณ
คนนั้นน่ะคนโปรดของเฮียหนึ่ง น่ารัก น่าใคร่ ขี้อ้อน ขี้เอาแต่ใจ จนเฮียหนึ่งของเขาหลงจนโงหัวไม่ขึ้นแล้วทุกวันนี้
พอสายตากวาดมาอีกมุมห้อง ก็เห็น อินทัช ญาติสนิทกำลังส่งสายตาคาดโทษให้คู่หมั้นอย่าง อคิน ที่กำลังดิ้นเร่า ๆ อยู่กลางห้อง กับ น้องสาว และ น้องชายอีกคนของเขา
อคิน ศิลาวดี และ เหนือเทพ สามคนนี้เจอกันทีไรเป็นต้องออกสเต็ป ลีลาเด็ดกันทุกคน
เสียงเพลงจังหวะสนุกดูครึกครื้น ขั้นเทพยังคงกวาดสายตาไปเรื่อย ๆ ทุกคนดูมีความสุข พูดคุย หัวเราะ ยิ้มแย้ม นั่นทำให้เขาต้องยิ้มตาม
แต่แล้วริมฝีปากบางที่กำลังแยกออกจากกันก็ต้องชะงักลง เมื่อสายตากวาดไปถึงคนคนหนึ่งที่กำลังคลอเคลียนัวเนียอยู่กับสาวร่างบางแต่อวบอัด นั่นมันสเป็กเขาชัด ๆ ขั้นเทพได้แต่ฮึดฮัดในใจ
ไม่ใช่เพราะอิจฉาที่ดาราหนุ่มคนนั้นปาดหน้าเค้กคว้าดาราสาวสวยที่เขาหมายตาไว้ไปกินแค่นั้นหรอก แต่เพราะขั้นเทพ เหม็นขี้หน้าดาราขี้เก๊กคนนั้นด้วย
บอร์ดบริหารตกลงเลือก แทนไท ดาราหนุ่มที่กำลังโด่งดังเพราะข่าวฉาวกับสาว ๆ ทั้งเมืองมาเป็นพรีเซนเตอร์ให้คอนโดหรูติดแม่น้ำเจ้าพระยาของเขา
เอาอะไรคิด?
ไม่กลัวว่าชื่อเสียงของลีวาณิชย์จะเสียหายกันหรืออย่างไรถึงได้ตกลงใจเลือกดาราน้ำเลวอย่างแทนไทมาเป็นพรีเซนเตอร์คู่กับสาวเจ้าเสน่ห์อย่าง แพรวา
ผู้หญิงน่ะโอเค สวย หุ่นดี เซ็กซี่เบา ๆ แต่ผู้ชายคนนี้เขาไม่ชอบขี้หน้าอย่างไม่รู้สาเหตุ
อาจเป็นเพราะสายตาคู่คมที่มักจ้องมองมาที่เขาตลอดเวลาระหว่างที่เขาแคสต์หาตัวพรีเซนเตอร์ก็ได้ ทุกครั้งที่ขั้นเทพเงยหน้าขึ้นมาจากแฟ้มประวัติ สายตาก็จะต้องปะทะกับสายตาคมกริบของอีกฝ่ายอยู่เสมอ
เขาโยนแฟ้มของแทนไททิ้งไปตั้งหลายครั้ง แต่มันก็กลับมาอยู่บนโต๊ะของเขาทุกวันเพราะบอร์ดบริหารลงมติเป็นเอกฉันท์ว่าต้องการ ‘คนนี้’
“กำลังมีกระแส ไลฟ์สไตล์คนรุ่นใหม่ เหมาะกับคอนโดใหม่ของเรานะ” ผู้บริหารอายุน้อยคนหนึ่งให้ความเห็น
“ดิฉันก็เห็นด้วยนะคะ แทนไทเป็นผู้ชายที่ดูดี มีเสน่ห์ ลุคเป็นคนยุคใหม่ ใช้ชีวิตแบบนิวนอร์มอล”
นิวนอร์มอลก็มาเว้ยเฮ้ย ขั้นเทพได้แต่ถอนใจ
“เมื่อทุกท่านเห็นตรงกัน ผมก็ไม่ว่าอะไรครับ ก็ตามนั้น” ขั้นเทพก็เลยจำใจจ้างแทนไทมาเป็นพรีเซนเตอร์
ตั้งแต่วันนั้น ขั้นเทพก็ไม่ได้เจอกับแทนไทตัวเป็น ๆ อีก เห็นเพียงแค่สปอตโฆษณาที่ถูกยิงออกมารัว ๆ ด้วยน้ำเงินของ LVN และบิลบอร์ดขนาดใหญ่ใจกลางเมืองเท่านั้นเอง
ทุกครั้งที่ขั้นเทพมองออกไปที่รูปถ่ายบนป้ายพวกนั้น แทนไทก็จะมองกลับมาด้วยสายตาแบบเดิม “ไอ้บ้าเอ๊ย!” หรือเขาอาจคิดมากไปเอง
แต่ตอนนี้ มันชัดเจน แทนไทกำลังจ้องมองเขาอยู่ ขั้นเทพขยับตัวอย่างอึดอัด ไอ้หน้าหล่อนั่นกำลังฝังจมูกลงบนไหล่ของแพรวา แต่สายตาคมกลับมองตรงมาที่เขา
ขั้นเทพจึงรีบเข้าไปสมทบกับอินทัชที่นั่งอยู่คนเดียว
“เป็นอะไรวะ ทำหน้าอย่างกับเห็นผี” อินทัชทักทายด้วยใบหน้าขำ ๆ
“เปล่า ไม่มีอะไร” เขาปฏิเสธ ก่อนจะสาดวอดก้ารสนุ่มลงคอ “อาส์ ร้อนคอสัด”
ขั้นเทพกระแทกแก้ววอดก้าแก้วที่ห้า หรือสิบ เขาก็ไม่แน่ใจ ลงบนโต๊ะเบื้องหน้า ก่อนจะทิ้งร่างไปกับพนักโซฟาสีเบจ
“เมาแล้วเหรอ?” อินทัชจ้องใบหน้าแดงก่ำของคนที่เป็นทั้งญาติและเพื่อนรักอย่างสงสัย “ดื่มไปกี่แก้วแล้วเนี่ย?”
“ห้ามั้ง หรือสิบ เออ ไม่รู้ว่ะ ไม่ได้นับ” คนที่มีอาการตัวอ่อนโงนเงนจนต้องวางศีรษะไปกับพนักส่งเสียงตอบอ้อแอ้เต็มที
“ดีนะที่มึงพักที่นี่ กูจะได้ไม่ต้องลำบากแบกกลับคอนโด” อินทัชเอ่ยพลางสายตาก็หันกลับไปมองคู่หมั้น ที่กำลังสนุกสุดเหวี่ยงอยู่กลางวงเต้นรำ รายนั้นก็เมาปลิ้น เขาต้องแบกกลับคอนโดเหมือนเคย ถ้าต้องแบกขั้นเทพอีกคน มีหวังหลังเดาะแน่
เจ้าของงานเริ่มทิ้งร่างหนักอึ้งจมอยู่บนโซฟา หูได้ยินเสียงอินทัชบ่นอะไรคู่หมั้นอยู่สองสามคำ หลังจากนั้นขั้นเทพก็หลับไปเลย
หลับยาว… ยันเช้า
15 นาทีผ่านไปผมล้มเหลวกับการช่วยตัวเอง เพราะมันไม่ได้ทำให้ร่างกายเร่าร้อนของผมทุเลาลงได้ ผมรีบควานหาโทรศัพท์มือถือเพื่อจะต่อสายหาอชิอีกครั้งแต่ไม่ทันที่อชิจะรับสาย เสียงสัญญาณหน้าห้องก็ดังขึ้นอีกครั้ง อชิคงส่งคนมาให้แล้วผมโยนโทรศัพท์ทิ้งทั้ง ๆ ที่ยังไม่ได้กดวางสาย แล้วรีบพาร่างกายที่กำลังพลุ่งพล่านเกือบถึงขีดสุดตรงไปที่ประตูทันที“ผมว่า พี่อชิหาคนมาให้เฮียสองไม่ทันหรอกครับ”ความอดทนของผมหมดลงในวินาทีนั้นพอดี วินาทีที่เห็นแทนไทยืนซ่อนยิ้มร้ายอยู่หลังบานประตู“นายนี่มัน!...”ร่างสูงไม่รอให้ผมต่อว่า พุ่งเข้ามาอย่างเร่งรีบ ก่อนที่จะกระตุกสายผูกเสื้อคลุมของผมออก สาบเสื้อทั้งสองข้างแยกออกจากกันทันที เผยให้เห็นท่อนเอ็นแข็งชี้ที่ผมพยายามจะปลดปล่อยตัวเองก่อนหน้าแต่ไม่เป็นผล จนความอดทนของผมหมดลงแล้วจริง ๆผมถูกดันร่างให้นอนหงายไปบนโซฟาตัวเดิมที่ผมเพิ่งโยนโทรศัพท์มือถือลงไป และคงจะมีอะไรไปโดน speakerphone ผมจึงได้ยินเสียงอชิดังลั่นออกมา[นายครับ ผมกำลังส่งน้องอิงอรขึ้นไปหา นายอดใจรออีกเดี๋ยวนะครับ]แทนไทจัดการเสื้อผ้าของตัวเองอย่างเร่งรีบก่อนจะทาบทับตามลงมาภายในไม่กี่วินาทีผมกำลังจะพลิกร่างห
“เฮีย ก็ห้ามเรียก!” ผมตะคอกเสียงดังอย่างมีอารมณ์ บอกแล้วไม่ฟังเดี๋ยวจะโดนไม่ใช่น้อย อย่าหาว่าสองไม่เตือนแทนไทผุดลุกขึ้นนั่งทันทีราวกับว่าไม่ได้บาดเจ็บอะไรเลย ก่อนจะยึดข้อมือข้างที่ถือยาแก้ฟกช้ำของผม“ไม่ให้เรียกเฮียก็จะเรียกเมีย เลือกเอา!”“ไอ้แทนไท!”“ไม่พูดคำหยาบสิครับเมีย”“มึงหุบปากเลยนะ” ผมดึงมือกลับพร้อมกับยัดยาแก้อักเสบใส่ปากมัน “กินเข้าไป แล้วกลับบ้านไปซะ เดี๋ยวจะให้รถของโรงแรมไปส่ง แล้วก็อย่าไปกวนตีนใครอีกล่ะ คราวนี้ฉันไม่ทำแผลให้ แต่จะจองเมรุให้แทน”แต่แทนไทกลับเอายาเม็ดนั้นวางไว้บนโต๊ะแทนที่จะกินเข้าไป “ผมไม่ชอบกินยา ขอเป็นเหล้าแทนได้ไหม?”มันไม่ใช่คนดีจริง ๆ ครับ มันจะกินเหล้าแทนยาแก้อักเสบ บ้าไปแล้ว…“นะครับ ขอเหล้าแก้วหนึ่ง แล้วผมจะรีบกลับ”ผมรีบไปรินวิสกี้ชั้นดีปี 1980 ลงในแก้วคริสตัล ก่อนจะเอามาจ่อให้ถึงปากของแทนไท เพราะจะได้รีบกลับ ๆ ไปเสียที“ดื่มเป็นเพื่อนหน่อยสิครับ”ผมฮึดฮัดอย่างรำคาญในความเรื่องมากของมัน แต่ก็รีบทำตามด้วยเหตุผลเดียวคืออยากให้แทนไทออกไปให้พ้น ๆแต่ในอีกไม่กี่นาทีถัดมา ผมก็ค้นพบว่าคนอย่างแทนไทมันเชื่อไม่ได้!“ขออีกแก้ว”ผมกลอกตา ตั้งใจว่าจะรินให้เ
เฮียสอง TALKห้อง 1210 โรงแรม LVN GRAND BANGKOK ผมตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเหมือนเช้าวันนั้นไม่มีผิด ด้วยอาการปวดเมื่อยไปทั้งตัวเหมือนร่างกายผ่านศึกหนักมาทั้งคืน รวมถึงเจ็บแปลบบริเวณร่องทางด้านหลัง“สัดเอ๊ย!” ผมสบถดังลั่นเมื่อสายตาปะทะเข้ากับอีกร่างที่นอนหลับตาพริ้มอย่างสบายอารมณ์อยู่บนเตียงสุดหวงของผม “มันเกิดอะไรขึ้นอีกวะเนี่ย?”ผมพยายามคิดย้อนถึงเหตุการณ์เมื่อคืน…“ผมขอติดรถไปด้วยได้ไหมครับ” แทนไทวิ่งตามผมมาจนถึงรถที่คนของผมจอดรออยู่อชิ มือขวาคนสนิทของผมรีบก้าวไปขวางหน้าทันทีที่แทนไททำท่าจะถือวิสาสะเปิดประตูที่นั่งด้านหลัง“ขอโทษครับคุณแทนไท นายยังไม่ได้อนุญาต ผมให้คุณขึ้นไปไม่ได้” อชิทำหน้าที่ของตัวเองเป็นอย่างดี พร้อมกับหันมามองผมเพื่อรอรับคำสั่ง“ผู้จัดการของนายหายไปไหน?” ผมถามหามณฑิราผู้จัดการสาวของแทนไท จะว่าไปตั้งแต่งานเริ่มผมก็ไม่เห็นหน้าเธอเลย“ไม่ได้มาด้วยครับ” แทนไทตอบแบบเนิบ ๆ เหมือนมันเป็นเรื่องปกติที่ผู้จัดการสาวปล่อยเขาออกงานตามลำพัง ซึ่งมันไม่จริงเลย ปกติผมเห็นตามเป็นเงา“แสดงว่ามาเอง” ผมเว้นจังหวะเล็กน้อย จ้องหน้าหล่ออย่างประเมิน “อย่างนั้นก็กลับเองก็แล้วกัน”ผมไม่
“ชู่ว์… ไม่ขู่สิครับ ผมเหรอจะกล้าต่อกรกับทายาทลำดับที่สองของลีวาณิชย์” ท่าทางยียวนกวนประสาท สายตาวับวาว พูดจาทิ้งจังหวะ สองแง่สองง่าม มันทำให้ผมคันไม้คันมือผมเริ่มสอดส่ายสายตามองหาบอดี้การ์ด ที่ควรจะประกบผมเพื่อรักษาความปลอดภัย แต่กลับหายหัวกันไปหมด“อย่ามากวนประสาท ไม่อย่างนั้น ฉันจับนายโยนลงแม่น้ำแน่!” ผมไม่ได้แค่ขู่ ถ้าเหลืออดจริง ๆ ผมทำแน่“โหดจัง” อาการตัดพ้อนั่น มันยิ่งเพิ่มดีกรีความกรุ่นโกรธให้ผมหนักขึ้นเป็นสองเท่า ปกติก็ไม่ค่อยชอบขี้หน้า ยิ่งมาทำตัวว่าสำคัญ ยิ่งน่าหมั่นไส้“อย่าคิดว่าความผิดพลาดแค่ครั้งเดียวจะทำอะไรฉันได้ มันก็แค่…” ผมยักไหล่ พูดค้างไว้แค่นั้น พร้อมกับการกวาดสายตามองคนตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะหมุนตัวหันหลังให้“แล้วต้องกี่ครั้งเหรอครับ ถึงจะทำอะไรเฮียสองได้”ขึ้นเลยครับ ผมขึ้นเลย ไม่ได้เคืองที่นายนั่นถามถึงจำนวนครั้ง แต่มันถือวิสาสะอะไรมาเรียกผมว่าเฮียสอง คำนี้ผมสงวนไว้ให้คนในครอบครัวเท่านั้น!“อย่ามาเรียกฉันว่าเฮีย!” ผมสวนกลับอย่างถือตัว“ไม่ให้เรียก ‘เฮีย’ งั้นเรียก ‘เมีย’ ก็แล้วกันนะ เมียสอง เมียสอง เมียสอง”“แทนไท!” ฮึ่ย! ผมกระฟัดกระเฟียด อยากจะเหวี