LOGIN15 นาทีผ่านไป
ผมล้มเหลวกับการช่วยตัวเอง เพราะมันไม่ได้ทำให้ร่างกายเร่าร้อนของผมทุเลาลงได้ ผมรีบควานหาโทรศัพท์มือถือเพื่อจะต่อสายหาอชิอีกครั้ง
แต่ไม่ทันที่อชิจะรับสาย เสียงสัญญาณหน้าห้องก็ดังขึ้นอีกครั้ง อชิคงส่งคนมาให้แล้ว
ผมโยนโทรศัพท์ทิ้งทั้ง ๆ ที่ยังไม่ได้กดวางสาย แล้วรีบพาร่างกายที่กำลังพลุ่งพล่านเกือบถึงขีดสุดตรงไปที่ประตูทันที
“ผมว่า พี่อชิหาคนมาให้เฮียสองไม่ทันหรอกครับ”
ความอดทนของผมหมดลงในวินาทีนั้นพอดี วินาทีที่เห็นแทนไทยืนซ่อนยิ้มร้ายอยู่หลังบานประตู
“นายนี่มัน!...”
ร่างสูงไม่รอให้ผมต่อว่า พุ่งเข้ามาอย่างเร่งรีบ ก่อนที่จะกระตุกสายผูกเสื้อคลุมของผมออก สาบเสื้อทั้งสองข้างแยกออกจากกันทันที เผยให้เห็นท่อนเอ็นแข็งชี้ที่ผมพยายามจะปลดปล่อยตัวเองก่อนหน้าแต่ไม่เป็นผล จนความอดทนของผมหมดลงแล้วจริง ๆ
ผมถูกดันร่างให้นอนหงายไปบนโซฟาตัวเดิมที่ผมเพิ่งโยนโทรศัพท์มือถือลงไป และคงจะมีอะไรไปโดน speakerphone ผมจึงได้ยินเสียงอชิดังลั่นออกมา
[นายครับ ผมกำลังส่งน้องอิงอรขึ้นไปหา นายอดใจรออีกเดี๋ยวนะครับ]
แทนไทจัดการเสื้อผ้าของตัวเองอย่างเร่งรีบก่อนจะทาบทับตามลงมาภายในไม่กี่วินาที
ผมกำลังจะพลิกร่างหนี แต่แทนไทก็ไวกว่า ตามเข้ามาประกบด้านหลัง ดึงเสื้อคลุมขนหนูของผมแล้วตวัดออกไปไกล ก่อนจะเข้ามาประชิดจนร่างของเราทั้งสองแนบติดกัน
[นายครับ นายได้ยินผมไหมครับ?]
มือร้อนของแทนไทอ้อมมาคว้าท่อนเอ็นของผม แล้วรูดขึ้นลงอย่างเร่าร้อน
“อ๊าส์…” ผมกำมือแน่นกับพนักโซฟา ร่างกายที่พยายามจะลุกหนีก่อนหน้าหยุดชะงักลงทันที “อื้อ ซี้ดส์”
[นายครับ นายว่าอะไรนะครับ?]
“อ๊ะ อ๊ะ อื้ม!”
[โอ สงสัยผมคงช้าไป นายคงไม่ต้องการแล้วสินะครับ]
“อื้อ ไม่ อย่า! ชะ ช่วย” ผมพยายามเรียกให้อชิช่วย มันไม่รู้เลยหรือยังไงว่าเจ้านายของมันกำลังโดนปล้ำ!
แต่จะเรียกว่าถูกปล้ำก็คงไม่ถูกนัก เพราะผมก็ไม่ได้ต้านทานหรือผลักไสเหมือนคราแรก กลับโก้งโค้งนิ่งอยู่อย่างนั้น ปล่อยให้แทนไทจัดการน้องชายของผม
ผมจิกปลายเล็บลงบนโซฟาจนรู้สึกเจ็บ แต่ความเสียวซ่านมวนท้องอย่างหนักกลบความเจ็บปวดนั่นไปจนหมด
จมูกโด่งของแทนไทกดลงบนไหล่ของผม ขบไรฟันเบา ๆ อย่างมีอารมณ์
ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอกับเสียงครางกระเส่าเรียกชื่อผมทำให้ผมเริ่มเคลิ้ม
“เมียสองของผม”
ผมฟังไม่ถนัดนักว่าแทนไทเรียกว่าเฮียหรือเมีย แต่ช่างแม่งมันเถอะเพราะตอนนี้หูของผมอื้ออึงไปหมด ร่างกายผมลอยละลิ่วขึ้นไปจุดสูงสุด ก่อนจะดิ่งลงสู่ห้วงเหวลึกสุดจนน่าใจหาย
แต่ผมกลับรู้สึกหฤหรรษ์ มันสนุกสุดเหวี่ยงเหมือนกำลังเล่นรถไฟเหาะตีลังกาสิบตลบ แทนไทกำลังส่งผมขึ้นไปจุดสูงสุดของรางรถไฟเหาะอีกครั้ง และครั้งนี้มันทะยานหลุดจากรางสูงขึ้นไปจนถึงสวรรค์ ก่อนที่ร่างของผมจะเกร็งกระตุกซ้ำ ๆ ซ้ำ ๆ
“อ๊ะ อ่าส์” ผมครางลั่นอย่างลืมอาย ในจังหวะที่ปลดปล่อยสายน้ำออกมาระลอกแล้วระลอกเล่า ขาทั้งสองข้างที่คุกเข่าอยู่บนโซฟาสั่นเทาอย่างห้ามไม่ได้ หัวใจเต้นแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ต้องเป็นเพราะยานั่นแน่ ๆ
หลังจากปลดปล่อยออกมาร่างของผมก็เบาหวิวราวกับนุ่น ผมทิ้งร่างนอนคว่ำหน้าลงบนโซฟา รู้สึกว่ามันนุ่มราวกับก้อนเมฆ
แต่จังหวะหัวใจของผมยังไม่ทันเต้นเป็นปกติ แทนไทก็จับเอวทั้งสองข้างของผมให้ยกขึ้น ก่อนจะจ่อปลายท่อนเอ็นร้อนบวมเป่งของตัวเองเข้ามา ผมรู้สึกถึงท่อนเอ็นนั้นของแทนไทตั้งแต่ตอนที่มันเสียดสีอยู่ด้านหลังของผมตลอดเวลาที่ผมโก้งโค้งอยู่ แต่เพิ่งรู้ว่ามันใหญ่โตแค่ไหนตอนที่แทนไทพยายามจะสอดใส่เข้ามา
“อ๊ะ เจ็บ” ผมร้องเสียงหลง เพราะรู้สึกเหมือนร่างกายจะปริแตก ก่อนจะรู้สึกอุ่นวาบตรงปากผนังนุ่มด้านหลัง
มันน่าจะเป็นเจลหล่อลื่นที่ผมเคยใช้นั่นแหละ แต่แทนไทไปเอามาตอนไหน ไอ้บ้าเอ๊ย! มันเตรียมพร้อมตั้งแต่เมื่อไร?
“อ๊ะ!” หลังจากสัมผัสเนื้อเจลแล้วผมก็เริ่มรู้สึกถึงสัมผัสจากก้านนิ้วที่พยายามจะสอดเข้ามา แล้วหมุนวนกระตุ้นจุดที่ผมไม่รู้มาก่อนว่ามันจะทำให้รู้สึกเสียวขนาดนี้
“อื้อ!” จากหนึ่งนิ้วเป็นสองนิ้วและสามนิ้ว ปาดหมุนควงสะกิดจุดเสียวจนผมต้องแหงนหน้าคราง
ความรู้สึกเสียวซ่านจากร่องรักด้านหลังมันเป็นแบบนี้นี่เอง ผมเคยคิดว่าเด็กหนุ่มที่ผมเคยซื้อบริการเพราะอยากลองพวกนั้นร้องครางเอาใจผม เพิ่งรู้วันนี้ว่ามันเสียวจริง ๆ
ผมคว้าหมอนอิงที่อยู่ใกล้มือมากอดไว้แน่น ก่อนจะกดใบหน้าลงไปเพื่อกลั้นเสียงคราง
ผมแอ่นสะโพกไปด้านหลังอย่างลืมตัวในจังหวะที่แทนไทลดความเร็วในการหมุนวนลง
แล้วผมก็ถูกจับพลิกร่างให้หันมาเผชิญหน้า “กอดผมดีกว่า” แล้วแทนไทก็ดึงผมไปนั่งคร่อมลงบนตัก
“อื้อ!” ผมกอดคอแทนไทไว้แน่นในจังหวะที่ถูกสอดใส่ท่อนเอ็นเข้ามา “’อ๊ะ! เจ็บ”
แทนไทหยุดการเคลื่อนไหว ก่อนจะฝังจมูกลงมาบนไหล่ข้างหนึ่งของผม พร้อมกับพรมจูบไปทั่ว เริ่มจากอ่อนโยนเป็นร้อนแรง ไล่จากไหล่ ลำคอ ปลายคาง และสุดท้ายก็มาครอบครองเรียวปากของผม
เราจูบกันเป็นครั้งแรก ถ้าไม่นับคืนนั้นที่ผมจำอะไรไม่ได้เลย ซึ่งมันไม่ได้แย่ แต่มัน… ดีจัง
เราละเลียดจุมพิตแลกลิ้นกันอยู่นานจนผมลืมความเจ็บปวดเบื้องล่าง และไม่รู้ตัวเลยว่าแทนไทสอดใส่เข้ามาจนสุดได้ตอนไหน รู้ตัวอีกทีก็รู้สึกคับแน่นไปหมดจนอึดอัด
“ค่อย ๆ ขยับสิครับ” แทนไทสั่งน้ำเสียงกระเส่า ผมก็ทำตามง่าย ๆ เหมือนโดนของ
ใช่! ผมต้องโดนของแน่ ๆ!!!
เมื่อเชื่อว่าตัวเองโดนเล่นของใส่ ผมก็ปล่อยตัวปล่อยใจไปตามนั้น มันไม่ใช่ตัวตนของผม ไม่ใช่!
แต่หมอที่ทำของใส่คงเก่งน่าดู เพราะผมโดนซ้ำ ๆ ซ้ำ ๆ อยู่อย่างนั้นทั้งคืน!!!
“ไอ้บ้าเอ๊ย!”
เมื่อทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อคืนที่ผ่านมาชัดเจนยิ่งกว่า Full HD ผมก็ไม่มีอะไรจะแก้ตัว ผมได้แต่พาร่างบอบช้ำของตัวเองเดินเป๋ ๆ เข้าห้องน้ำไป แต่ก่อนที่จะถึงประตูห้องน้ำ ผมก็ก้มหยิบหมอนใบหนึ่งที่กระเด็นมาไกลถึงตรงนี้ แล้วหันกลับไปปาใส่คนที่นอนหลับตาพริ้มแต่ใบหน้าเปื้อนยิ้มอยู่บนเตียงอย่างสุดแรง!
พลั่ก!
“โอ๊ย! ทำผมทำไม?”
ผมรีบหมุนตัวเดินเข้าห้องน้ำมาอย่างมีอารมณ์ ไม่ใช่อารมณ์พิศวาส แต่เป็นอารมณ์โกรธ!
“ฮึ่ย! ไอ้แทนไท!”
เสียงแทนไทยังแอ็กติ้งแรงร้องโอดโอยอยู่บนเตียง ก่อนจะเงียบไปสักพัก แล้วมาดังขึ้นอีกครั้งที่หน้าประตูห้องน้ำ
“ผมกลับก่อนนะครับ เมียสอง”
ผมรีบเปิดน้ำอย่างแรง ทั้งจากอ่างล้างหน้าและฝักบัวเพื่อหวังให้กลบเสียงฮัมเพลงข้างนอกนั่น
แทนไทส่งเสียงผิวปากเบา ๆ ก่อนเสียงนั้นจะดังห่างออกไปเรื่อย ๆ
“ไอ้บ้าเอ๊ย!”
ถือซะว่าเมื่อคืน ผมฝันร้ายก็แล้วกันครับ
15 นาทีผ่านไปผมล้มเหลวกับการช่วยตัวเอง เพราะมันไม่ได้ทำให้ร่างกายเร่าร้อนของผมทุเลาลงได้ ผมรีบควานหาโทรศัพท์มือถือเพื่อจะต่อสายหาอชิอีกครั้งแต่ไม่ทันที่อชิจะรับสาย เสียงสัญญาณหน้าห้องก็ดังขึ้นอีกครั้ง อชิคงส่งคนมาให้แล้วผมโยนโทรศัพท์ทิ้งทั้ง ๆ ที่ยังไม่ได้กดวางสาย แล้วรีบพาร่างกายที่กำลังพลุ่งพล่านเกือบถึงขีดสุดตรงไปที่ประตูทันที“ผมว่า พี่อชิหาคนมาให้เฮียสองไม่ทันหรอกครับ”ความอดทนของผมหมดลงในวินาทีนั้นพอดี วินาทีที่เห็นแทนไทยืนซ่อนยิ้มร้ายอยู่หลังบานประตู“นายนี่มัน!...”ร่างสูงไม่รอให้ผมต่อว่า พุ่งเข้ามาอย่างเร่งรีบ ก่อนที่จะกระตุกสายผูกเสื้อคลุมของผมออก สาบเสื้อทั้งสองข้างแยกออกจากกันทันที เผยให้เห็นท่อนเอ็นแข็งชี้ที่ผมพยายามจะปลดปล่อยตัวเองก่อนหน้าแต่ไม่เป็นผล จนความอดทนของผมหมดลงแล้วจริง ๆผมถูกดันร่างให้นอนหงายไปบนโซฟาตัวเดิมที่ผมเพิ่งโยนโทรศัพท์มือถือลงไป และคงจะมีอะไรไปโดน speakerphone ผมจึงได้ยินเสียงอชิดังลั่นออกมา[นายครับ ผมกำลังส่งน้องอิงอรขึ้นไปหา นายอดใจรออีกเดี๋ยวนะครับ]แทนไทจัดการเสื้อผ้าของตัวเองอย่างเร่งรีบก่อนจะทาบทับตามลงมาภายในไม่กี่วินาทีผมกำลังจะพลิกร่างห
“เฮีย ก็ห้ามเรียก!” ผมตะคอกเสียงดังอย่างมีอารมณ์ บอกแล้วไม่ฟังเดี๋ยวจะโดนไม่ใช่น้อย อย่าหาว่าสองไม่เตือนแทนไทผุดลุกขึ้นนั่งทันทีราวกับว่าไม่ได้บาดเจ็บอะไรเลย ก่อนจะยึดข้อมือข้างที่ถือยาแก้ฟกช้ำของผม“ไม่ให้เรียกเฮียก็จะเรียกเมีย เลือกเอา!”“ไอ้แทนไท!”“ไม่พูดคำหยาบสิครับเมีย”“มึงหุบปากเลยนะ” ผมดึงมือกลับพร้อมกับยัดยาแก้อักเสบใส่ปากมัน “กินเข้าไป แล้วกลับบ้านไปซะ เดี๋ยวจะให้รถของโรงแรมไปส่ง แล้วก็อย่าไปกวนตีนใครอีกล่ะ คราวนี้ฉันไม่ทำแผลให้ แต่จะจองเมรุให้แทน”แต่แทนไทกลับเอายาเม็ดนั้นวางไว้บนโต๊ะแทนที่จะกินเข้าไป “ผมไม่ชอบกินยา ขอเป็นเหล้าแทนได้ไหม?”มันไม่ใช่คนดีจริง ๆ ครับ มันจะกินเหล้าแทนยาแก้อักเสบ บ้าไปแล้ว…“นะครับ ขอเหล้าแก้วหนึ่ง แล้วผมจะรีบกลับ”ผมรีบไปรินวิสกี้ชั้นดีปี 1980 ลงในแก้วคริสตัล ก่อนจะเอามาจ่อให้ถึงปากของแทนไท เพราะจะได้รีบกลับ ๆ ไปเสียที“ดื่มเป็นเพื่อนหน่อยสิครับ”ผมฮึดฮัดอย่างรำคาญในความเรื่องมากของมัน แต่ก็รีบทำตามด้วยเหตุผลเดียวคืออยากให้แทนไทออกไปให้พ้น ๆแต่ในอีกไม่กี่นาทีถัดมา ผมก็ค้นพบว่าคนอย่างแทนไทมันเชื่อไม่ได้!“ขออีกแก้ว”ผมกลอกตา ตั้งใจว่าจะรินให้เ
เฮียสอง TALKห้อง 1210 โรงแรม LVN GRAND BANGKOK ผมตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเหมือนเช้าวันนั้นไม่มีผิด ด้วยอาการปวดเมื่อยไปทั้งตัวเหมือนร่างกายผ่านศึกหนักมาทั้งคืน รวมถึงเจ็บแปลบบริเวณร่องทางด้านหลัง“สัดเอ๊ย!” ผมสบถดังลั่นเมื่อสายตาปะทะเข้ากับอีกร่างที่นอนหลับตาพริ้มอย่างสบายอารมณ์อยู่บนเตียงสุดหวงของผม “มันเกิดอะไรขึ้นอีกวะเนี่ย?”ผมพยายามคิดย้อนถึงเหตุการณ์เมื่อคืน…“ผมขอติดรถไปด้วยได้ไหมครับ” แทนไทวิ่งตามผมมาจนถึงรถที่คนของผมจอดรออยู่อชิ มือขวาคนสนิทของผมรีบก้าวไปขวางหน้าทันทีที่แทนไททำท่าจะถือวิสาสะเปิดประตูที่นั่งด้านหลัง“ขอโทษครับคุณแทนไท นายยังไม่ได้อนุญาต ผมให้คุณขึ้นไปไม่ได้” อชิทำหน้าที่ของตัวเองเป็นอย่างดี พร้อมกับหันมามองผมเพื่อรอรับคำสั่ง“ผู้จัดการของนายหายไปไหน?” ผมถามหามณฑิราผู้จัดการสาวของแทนไท จะว่าไปตั้งแต่งานเริ่มผมก็ไม่เห็นหน้าเธอเลย“ไม่ได้มาด้วยครับ” แทนไทตอบแบบเนิบ ๆ เหมือนมันเป็นเรื่องปกติที่ผู้จัดการสาวปล่อยเขาออกงานตามลำพัง ซึ่งมันไม่จริงเลย ปกติผมเห็นตามเป็นเงา“แสดงว่ามาเอง” ผมเว้นจังหวะเล็กน้อย จ้องหน้าหล่ออย่างประเมิน “อย่างนั้นก็กลับเองก็แล้วกัน”ผมไม่
“ชู่ว์… ไม่ขู่สิครับ ผมเหรอจะกล้าต่อกรกับทายาทลำดับที่สองของลีวาณิชย์” ท่าทางยียวนกวนประสาท สายตาวับวาว พูดจาทิ้งจังหวะ สองแง่สองง่าม มันทำให้ผมคันไม้คันมือผมเริ่มสอดส่ายสายตามองหาบอดี้การ์ด ที่ควรจะประกบผมเพื่อรักษาความปลอดภัย แต่กลับหายหัวกันไปหมด“อย่ามากวนประสาท ไม่อย่างนั้น ฉันจับนายโยนลงแม่น้ำแน่!” ผมไม่ได้แค่ขู่ ถ้าเหลืออดจริง ๆ ผมทำแน่“โหดจัง” อาการตัดพ้อนั่น มันยิ่งเพิ่มดีกรีความกรุ่นโกรธให้ผมหนักขึ้นเป็นสองเท่า ปกติก็ไม่ค่อยชอบขี้หน้า ยิ่งมาทำตัวว่าสำคัญ ยิ่งน่าหมั่นไส้“อย่าคิดว่าความผิดพลาดแค่ครั้งเดียวจะทำอะไรฉันได้ มันก็แค่…” ผมยักไหล่ พูดค้างไว้แค่นั้น พร้อมกับการกวาดสายตามองคนตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะหมุนตัวหันหลังให้“แล้วต้องกี่ครั้งเหรอครับ ถึงจะทำอะไรเฮียสองได้”ขึ้นเลยครับ ผมขึ้นเลย ไม่ได้เคืองที่นายนั่นถามถึงจำนวนครั้ง แต่มันถือวิสาสะอะไรมาเรียกผมว่าเฮียสอง คำนี้ผมสงวนไว้ให้คนในครอบครัวเท่านั้น!“อย่ามาเรียกฉันว่าเฮีย!” ผมสวนกลับอย่างถือตัว“ไม่ให้เรียก ‘เฮีย’ งั้นเรียก ‘เมีย’ ก็แล้วกันนะ เมียสอง เมียสอง เมียสอง”“แทนไท!” ฮึ่ย! ผมกระฟัดกระเฟียด อยากจะเหวี
เฮียสอง TALKหลังจากเหตุการณ์คืนนั้น ผมก็ไปทำบุญล้างซวย ถือซะว่าโชคร้ายฟาดเคราะห์ไปก็ได้ครับ เรื่องมันผ่านไปแล้ว แม้จะรู้สึกตะขิดตะขวงใจไม่น้อยว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่เอาเข้าจริงถึงจะอยากรู้แค่ไหน ผมก็ไม่กล้าถามใครเลยครับ แล้วก็ไม่มีใครพูดถึงมันราวกับว่าไม่ได้มีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นในเพนต์เฮาส์ของผมแต่ความโชคร้ายของผมไม่ได้จบแค่นั้นหรอกครับ เพราะโครงการของเราจัดแคมเปญใหญ่ยักษ์ ให้ลูกค้าที่จองห้องได้กระทบไหล่พรีเซนเตอร์คนดัง ด้วยการร่วมดินเนอร์ใต้แสงจันทร์บนเจ้าพระยาครุยส์“เรือสำราญสุดหรูของเราขอนำท่านเดินทางสู่อารยธรรมลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยา สัมผัสมนตร์ขลังของสองฟากฝั่งแม่น้ำ ตระการตากับสถาปัตยกรรมสุดหรูของ LVN LUXURY CONDOMINIUM ในเครือลีวาณิชย์ ที่พร้อมให้ทุกท่านได้ร่วมกันครอบครองเป็นเจ้าของ มาร่วมเดินทางไปสู่ประสบการณ์อันยิ่งใหญ่กับเรา... “เสียงอบอุ่นชวนฝันของกัปตันเอ็มเจลอยมาเป็นระยะ บรรยากาศอันแสนอบอุ่นละมุนละไม กับสายลมเย็น ๆ ที่ลอยมาปะทะน่าจะเป็นอะไรที่เพลิดเพลินแต่ผมกลับต้องหนีมายืนรับลมอยู่บนดาดฟ้าคนเดียวด้วยความรู้สึกเซ็งสุด ๆเฮียหนึ่งอยู่ฮ่องกงกับโปรดปราณ อินทัชกลับบ้า
“เฮ้ย!!!”เสียงอุทานของเจ้าของเพนต์เฮาส์ดังลั่นไปถึงล็อบบี้ของโรงแรมแล้วมั้ง ไม่ใช่เพราะข้าวของที่รกเกลื่อนอยู่ในห้อง แต่เป็นเพราะคนที่นอนอยู่บนเตียงเดียวกันนี่ต่างหากขั้นเทพรีบยกสองมือขึ้นมาปิดปาก เพราะกลัวว่าเสียงอุทานจะดังเล็ดลอดออกไป จนคนที่นอนหลับอยู่ข้าง ๆ จะรู้สึกตัวตื่นเขาค่อย ๆ ขยับศีรษะออกมาจากต้นแขนแข็งแรงที่วางพาดไว้ให้เขาหนุนแทนหมอน ที่ตอนนี้มันกระเด็นกระดอนไปอยู่ข้างเตียง“มันเกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย” ขั้นเทพครางเสียงแหบโหย ลำคอแห้งผากขมปี๋ “ต้องเป็นเพราะ SEX ON THE BEACH แก้วสุดท้ายเมื่อคืนนั่นแน่ ๆ”มันไม่ได้แย่นักหรอกนะ ที่ตอนเช้าหลังงานปาร์ตี้ เขาจะอยู่ในสภาพแบบนี้ สภาพที่นอนเปลือยกายอยู่บนเตียงกับคู่นอนแปลกหน้าไม่ว่าจะหญิงหรือชายแต่มันต้องไม่ใช่ไอ้หมอนี่ไง ‘แทนไท’ คิ้วบอยแห่งแบ๊งค็อก ฉายาที่สื่อมวลชนมอบให้ดาราที่เขาไม่ชอบขี้หน้าคนนี้!แถมยัง “อ๊ะ!” ขั้นเทพรู้สึกเจ็บแปลบจนต้องร้องเมื่อพยายามจะขยับลงจากเตียงแล้วพบความผิดปกติของตัวเองทางด้านหลัง“เชี่ยเอ๊ย!”คนรอบข้างของเขา ไม่ว่าจะเป็นเฮียหนึ่ง หรืออินทัช ต่างก็มีคนรักเป็นผู้ชาย ขั้นเทพก็ไม่ได้อะไรหรอกนะ แม้ที่ผ่านมาใจจ







