로그인บทที่7
ข้อตกลง
เช้าวันรุ่งขึ้น
ร่างของอาจารย์สาวที่นอนอยู่บนเตียงนอนคิงไซซ์เริ่มขยับเพราะถูกปลุกโดยเเสงของดวงอาทิตย์ที่ผ่านผ้าม่านผืนใหญ่
“อืออออ” อาจารย์สาวรู้สึกตัวก่อนที่จะงัวเงียเเละลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ
“ตื่นเเล้วหรือคุณ” เสียงใสๆของวิญญาณสาวได้ถามขึ้นเมื่อเห็นว่าอีกคนลืมตาตื่นมาเเล้ว
“เอ้ยยยย” อาจารย์สาวตกใจเมื่อได้เห็นหน้าเต็มๆของผีสาวที่มาหลอกหลอนเธอเมื่อคืน เธอตั้งสติเเละขยับไปที่หัวเตียง
“ไม่ต้องกลัว ฉันมาดี” วิญญาณสาวตอบ ก่อนที่จะค่อยๆขยับมาใกล้ขึ้น
“นี่ ถ้าจะมาหลอกฉัน บอกไว้ก่อนเลยนะ ฉันไม่กลัวผี” อาจารย์สาวเริ่มตั้งสติเเละพูดออกไปด้วยน้ำเสียงเข้ม
“ฉันไม่ได้มาหลอก” ผีสาวหยุดเดินเเละยกมือสองข้างโบกไปมาเพื่อเเสดงกิริยาว่าเธอมาดี
“เเล้วเธอต้องการอะไร” อาจารย์สาวเริ่มถามอีกครั้งเมื่อเห็นว่าวิญญาณสาวเริ่มหยุดเเละไม่พยายามเข้าใกล้เธอ
“ฉันอยากให้คุณช่วยฉัน ฉันยังไม่ตาย” ผีสาวรีบบอกความต้องการของเธอในขณะที่อาจารย์สาวได้เเต่สงสัย
“ไม่ตายอะไรล่ะตัวใสยังกับผี” อาจารย์สาวโต้เเย้งขึ้นมา
“จริงๆนะคุณ” วิญญาณสาวทำหน้าให้เห็นใจ
“เเล้วฉันจะช่วยเธอยังไง” คำถามที่ไม่อยากจะถามนักถูกเอ่ยออกมาเมื่อเธอหมดหนทางไปต่อ
“ช่วยทำให้ฉันกลับร่างไง” วิญญาณสาวเริ่มยิ้มอย่างมีหวังเมื่อได้พูดสิ่งที่ต้องการออกไป
“เเล้วทำไมต้องเป็นฉัน คนบนโลกมีเป็นพันล้าน” อาจารย์สาวพูดออกมาเพราะไม่เชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น
“เพราะคุณเห็นฉันไง ตั้งเเต่ฉันอยู่ที่นี่มา ก็มีคุณคนเเรกที่เห็นฉัน” วิญญาณสาวค่อยๆนั่งลงบนเตียงเพื่อให้อาจารย์สาวรู้สึกปลอดภัย
“อือๆ งั้นฉันจะช่วยเธอก็ได้” เมื่อถึงยามตกกระไดพลอยโจน เธอก็ไม่ใช่คนที่จะใจดำกับทุกสิ่ง อาจารย์สาวจึงตอบตกลงในการช่วยให้วิญญาณผีสาวได้กลับร่าง
“เย้..” วิญญาณสาวร้องออกมายังไม่ทันสิ้นเสียง
“เเต่..” อาจารย์สาวเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังอีกครั้ง
“เเต่อะไร” วิญญาณสาวหันมาทำหน้าสงสัย
“เราต้องทำข้อตกลงกันก่อน” อาจารย์สาวพูด ก่อนที่จะค่อยๆขยับเข้ามาใกล้ๆวิญญาณสาว
“ข้อตกลงอะไร” วิญญาณสาวพูดถามเมื่ออาจารย์เสนอข้อตกลง
“ข้อ1.เธอต้องไม่โผล่ตัวออกมาสุ่มสี่สุ่มห้า ข้อ2.เธอต้องออกมาหน้าปกติเท่านั้นห้ามมาเเบบน่ากลัวเพราะฉันไม่ชอบ ข้อ3.ห้ามเข้าห้องนอนฉัน” อาจารย์สาวเริ่มตั้งข้อตกลงในการอยู่ร่วมกันขึ้นมา
“ข้ออื่นฉันทำได้ เเต่ข้อสุดท้าย ไม่ให้ฉันนอนบนเตียงเเล้วจะให้ฉันไปนอนไหน” วิญญาณสาวเเย้งขึ้นมาอีกรอบ
“ก็โซฟาในห้องกลางไง” อาจารย์สาวพูดตอบออกมาหน้าเฉย
“เเค่นี้ใช่มั้ยข้อตกลง” วิญญาณสาวพูดขึ้น
“ใช่ เเต่ถ้ามีอีกเดี๋ยวฉันจะบอก”
“โอเคได้” วิญญาณผีสาวตอบตกลงทันที
“ว่าเเต่เธอกินข้าวยังไง ฉันต้องจุดธูปมั้ย” อาจารย์สาวถามขึ้นเมื่อสงสัย
“ไม่ต้องจุดอะไรเลย เเค่คุณซื้อของมาวางไว้ฉันก็กินได้เเล้ว” วิญญาณสาวตอบก่อนที่จะมองไปรอบๆ
“โอเค เเล้วนี่กี่โมงเเล้วเนี่ย” อาจารย์สาวพยายามมองหาโทรศัพท์
“ตอนนี้จะ8:00น.เเล้ว” วิญญาณสาวมองไปทางนาฬิกาเเล้วพูดขึ้น
“ห้ะ!! ซวยเเล้ววว” อาจารย์สาวรีบลุกออกจากเตียงเเละเดินไปที่โต๊ะทำงานก่อนจะรีบเก็บของ
“ทำไมหรือคุณ” วิญญาณสาวถามด้วยความอยากรู้
“ก็สายเเล้วไง วันนี้ฉันมีสอน” พูดจบอาจารย์สาวก็รีบถือผ้าขนหนูเเละเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า
หลังจากทำธุระส่วนตัวเสร็จเเล้ว อาจารย์สาวก็ถือกระเป๋าเอกสารเเละเตรียมเดินออกจากห้อง
“คุณจะไปเเล้วหรือ” วิญญาณสาวที่เผลอตัวก็โผล่ออกมาจากผนัง
“เห้ยย!! ตกใจหมด” อาจารย์สาวตกใจจนร้องเสียงดังออกมา
“ขอโทษทีนะ ฉันลืมตัว” เมื่อเห็นเเบบนั้นวิญญาณสาวจึงรีบเอ่ยปากขอโทษออกมาด้วยสีหน้ารู้สึกผิด
“อือๆ ไม่เป็นไร งั้นฉันไปทำงานก่อนนะ ส่วนเรื่องเธอเดี๋ยวฉันกลับมาเเล้วเราค่อยมาคุยกัน”
“โอเค ฉันจะรอคุณ”
“อือ งั้นฉันไปละ” พูดจบอาจารย์สาวก็ถือกระเป๋าเเละเดินออกจากห้องไป
“อย่างน้อยๆคุณก็ไม่กลัวฉันเเล้ว ค่อยสบายใจหน่อย ว่าเเต่คุณชื่ออะไรนะ ลืมถามเลยเรา” วิญญาณสาวได้เเต่บ่นเบาๆก่อนที่จะหายตัวไป
บทที่16เบาะแสห้าง ตอนนี้ธันยวีร์ได้เดินเลือกซื้อของเข้าห้อง รถเข็นคันใหญ่ถูกใส่ไปด้วยของใช้จำเป็นก่อนที่จะถูกเข็นไปจ่ายเงินที่เคาว์เตอร์ ธันยวีร์เหลือบไปเห็นอมยิ้มที่วางขายอยู่หน้าเคาว์เตอร์ เธอคิดอยู่ชั่วครู่ก่อนที่จะหยิบขึ้นมาเเละจ่ายเงินพร้อมกับของที่เลือกมา หลังจากที่จ่ายเงินเสร็จเธอก็ขนของขึ้นรถ ก่อนที่จะเดินทางตรงมาที่คอนโดห้อง158 “ฉันกลับมาเเล้วนะยิ้ม” “ต้ะเอ๋” จู่ๆวิญญาณสาวก็พุ่งออกมาจากกำเเพง “เห้ยยยย&rd
บทที่15ห่วงติ้ง ติ้ง ธันยวีร์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาหลังจากได้ยินเสียงข้อความเข้าเเชทลักยิ้ม ลักยิ้ม:วัวไม่ขยับนะคุณ ลักยิ้ม:ฉันตื่นเเล้ว เอม:กินอะไรมั้ย เอม:เดี๋ยวตอนเย็นซื้อไปให้ ลักยิ้ม:เอาอะไรก็ได้ง่ายๆ เอม:อย
บทที่14สเปคโรงอาหาร ธันยวีร์กำลังนั่งทานข้าวที่โรงอาหารใหญ่ของมหาลัยเพื่อรอเพื่อนๆของเขา ไม่นานนักเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังเข้ามาเรื่อยๆ “เอม” เสียงของอาจารย์ปัณยตาพูดขึ้นมาก่อนที่จะวางกระเป๋าไว้ฝั่งตรงข้ามธันยวีร์ “มาเเล้วหรอ” “อือ” “เเล้วพวกนั้นล่ะ”
บทที่13ใจเต้น เมื่อได้ยินคำตอบ ธันยวีร์ก็ไม่รอช้ารีบเปิดตู้เย็นทันที กระดาษเปล่าที่ดูเหมือนไม่มีอะไรในตอนเเรก พอโดนความเย็นของช่องเเข็งทำให้ปรากฏตัวอักษรขึ้นมา “01092710” ธันยวีร์หยิบกระดาษขึ้นมาอ่านด้วยความสงสัย “คืออะไรอ่ะคุณ” “น่าจะเป็นเลขของอะไรสักอย่าง เราไปดูที่รูปกันเถอะ” พูดจบทั้งคู่ก็เดินไปในห้องนอนก่อนที่จะมองไปที่รูป “สงสัยต้องใช้เก้าอี้เเล้วเเเหละ ยิ้มจับได้มั้ย”
บทที่12หลักฐาน หลังจากที่ร่างสูงอาบน้ำทำธุระเสร็จ เธอก็เดินมาพร้อมกับชุดนอนขายาวสีดำเรียว ขายาวก้าวมาที่โต๊ะทำงานภายในห้อง ก่อนที่เธอจะหยิบเอกสารขึ้นมาดู"ทำอะไรอยู่อ่ะคุณ" วิญญาณสาวเดินเข้ามาถามครัังนี้เธอไม่ได้โผล่มาเเบบพรวดพราดจึงไม่ทำให้อาจารย์สาวตกใจ"ดูงานนักศึกษาน่ะ""เอ้อคุณ" เสียงกระตือรือร้นของวิญญาณสาวดังขึ้นอีกครั้ง"ว่าไง""เมื่อตอนเที่ยงๆฉันเห็นภาพด้วย" สีหน้าตื่นเต้นของวิญญาณสาวพูดขึ้น"ภาพอะไร" อาจารย์สาวเอ่ยปากถามก่อนที่จะมองหน้าเเล้วชักสีหน้าสงสัย"ภาพก่อนที่ฉันจะมาอยู่ที่นี่ ฉันเห็นภาพว่าฉันอยู่บนรถ จำได้ว่าบนสะพานเเต่ไม่รู้ที่ไหน เเล้วจู่ๆรถก็ตกลงไปในสะพานหลังจากนั้นฉันก็มาอยู่ที่นี่" วิญญาณสาวเล่าเหตุการณ์ที่เห็นให้อาจารย์สาวฟังอย่าตื่นเต้น"รถตกสะพานหรือ…เเล้วยิ้มอยู่ที่นี่มานานหรือยัง"อาจารย์สาวหยิบโทรศัพท์ก่อนที่จะเข้ากูเกิ้ลเพื่อหาข่าว"อืมมม น่าจะสองเดือนกว่าๆได้เเล้วนะ""เเล้วเคยออกไปจากห้องนี้มั้ย""ไม่เคย.. ไม่สิ เคยลองเเล้วเเต่ออกไม่ได้" วิญญาณสาวตอบกลับก่อนที่จะทำหน้าสงสัย"แปลก ฉันลองหาข่าวรถตกสะพานเมื่อสองเดือนที่เเล้ว มันก็พอมีอยู่บ้าง เเต่ส่วนใ
บทที่11ใจดี“อาจารย์เอม อาจารย์ปัน”ชายหนุ่มใส่เเว่นรูปหล่อ หรือ อาจารย์ภานุที่ทุกคนต่างรู้จักได้เดินเข้ามาทักทายทั้งคู่ “สวัสดีค่ะอาจารย์ภานุ” ธันยวีร์พูดออกไปก่อนที่จะยกมือขึ้นมาสวัสดี “มาหาเอมหรือคะ” ปัณยตาพูดก่อนที่จะมองไปที่อาจารย์หนุ่มข้างหน้า “เอ่อ พอดีผมผ่านมาเเถวนี้น่ะครับ ว่าเเต่ทั้งสองทานข้าวมาหรือยังครับ เราไปทานข้าวกันมั้ยครับ” อาจารย์ภานุเอ่ยปากชวนเเต่สายตาที่ส่งดันส่งให้เพียงเเค่ธันยวีร์ “เมื่อกี้ยัยเอมบ่นหิวอยู่พอดีเลยค่ะ” ปัณยตาพูดก่อนที่จะดันธันยวีร์มาข้างหน้า “ห้ะ” ธันยวีร์ตกใจเเละหันไปมองปัณยตา “เออๆ ไปเถอะน่ะรู้ว่าหิว เดี๋ยวทางนี้ฉันรอเครื่องให้เอง ฝากเพื่อนด้วยนะคะ” พูดจบปัณยตาก็ดันธันยวีร์ให้ไปหาอาจารย์ภานุก่อนจะรีบเดินไปหาพนักงานในร้าน “เดี๋ยว ปัน” ธันยวีร์หันไปเรียกเพื่อนสาวเเต่ก็ไม่ทันเเล้ว “ถ้าอาจารย์เอมไม่สะดวกก็ไม่เป็นไรนะครับ” อาจารย์ภานุพูดก่อนที่จะยิ้มเบาๆ “ไม่ใช่เเบบนั้นนะคะ เอมไปด้วยก็ได้ค่ะ” เมื่อเห็นอาจายร์หนุ่มทำหน้าเหมือนโดนหักหน้า ธันยวีร์จึงยอมไปด้วยเพื่อรักษามารยาท หลังจากนั้นทั้งคู่ก็เดินออกไปจากตรงนั้นเพื่อไปหาร้านกินข้าวในห้าง “เพื







