Nobela ni ภัทรธิดา / Cosmos112547

บทที่8ไก่ย่างวันถัดมาเตชินท์และไต้ฝุ่นออกจากบ้านแต่เช้าเหมือนวันแรก และไต้ฝุ่นก็ยังคงขับรถไปกินโจ๊กร้านเดิมเหมือนทุกเช้าที่เขามาโรงเรียน7.30น.กรงรถของโรงเรียน “ตอนเย็นวันนี้เเกเลิกค่ำมั้ย” ไต้ฝุ่นเอ่ยถาม “ไม่รู้” เตชินท์ตอบสั้นๆ “งั้นฉันรอที่เดิม” ไต้ฝุ่นหันมาหาอีกฝ่าย “นายไม่ต้องรอก็ได้นะ ว่านี่ฉันกะว่าจะให้พี่เกื้อหนุนติววิชาคณิตให้” เตชินท์เอ่ยออกมาพลางยักคิ้วให้อีกฝ่าย “งั้นฉันไปด้วย” ไต้ฝุ่นเอ่ยออกมา “จะไปทำไม” “ก็จะไปหาเกื้อหนุนไง กะจะทำคะเเนนหรอ อย่าหวังเลยไอ้น้อง” ไต้ฝุ่นเอ่ยพลางยิ้มเยาะเย้ย “ใครน้องมึง” เตชินท์เอ่ยออกมา “เเรงนะอันนี้” ไต้ฝุ่นมองหน้าอีกฝ่าย “ไม่เเรงหรอก หน้าด้านเเบบนี้ไม่น่าสะเทือน” พูดจบเตชินท์ก็เดินหนีทันที “ไอ้ตุลย์ อ้าวเฮ้ย ด่าเเล้วเดินหนีเเบบนี้ได้เลยหรือ ไอ้เวรเอ้ย” หลังจากที่เตชินท์เดินออกไปไต้ฝุ่นก็ยืนบ่นหัวเสียอยู่ตรงนั้น “นี่ ตะโกนอะไรเสียงดังเนี่ย” เสียงของหญิงสาวดังขึ้น “เกื้อ โทษทีพอดีไอ้ตุลย์มันกวนตีนเราอ่ะ” เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย ไต้ฝุ่นก็หยุดโวยวายทันที “ตุลย์นี่นะกวนตีน ไม่อยากจะเชื่อ ถ้าบอกว่าแกกวนตุลย์เราจะเชื่อมากกว

บทที่7จีบ “ขึ้นรถดิรอไร” ไต้ฝุ่นเอ่ยด้วยความหงุดหงิด “เอาโทรศัพท์มา” เตชินท์เอ่ยพลางยื่นมือออกไป “ทำไมวันนี้เลิกช้าเเล้วไม่บอก” ไต้ฝุ่นเอ่ยถามก่อนจะยื่นโทรศัพท์ให้อีกฝ่าย “ทำไมต้องบอก จะกลับก็กลับไปดิ รอทำไม” เตชินท์ถอนหายใจ “ฉันก็ไม่ได้อยากจะรอหรอก เเต่เเม่ให้ฉันกลับมารับตั้งหากรีบขึ้นมาได้ล่ะ เสียเวลาจริงๆ” “อือ” เมื่อเห็นท่าทีอารมณ์เสียของพี่ข้างบ้าน เตชินท์ก็ยอมขึ้นรถเเละไม่ต่อปากต่อคำต่อเพราะกลัวจะมีเรื่อง เมื่อเห็นแบบนั้นไต้ฝุ่นก็ส่ายหัวออกมาก่อนที่จะขับรถออกไป ระหว่างทางทั้งคู่ไม่ได้คุยกันเลยแม้แต่น้อย ทำให้บรรยากาศบนรถไม่ค่อยดีนะ แต่ไม่นานนักทั้งคู่ก็กลับมาถึงบ้าน“ขอบใจ” เตชินท์ลงจากรถพลางเอ่ยปากบอกอีกฝ่ายตามมารยาท“นี่ เอาเบอร์มา” ไต้ฝุ่นเอ่ยเสียงดัง“เอาไปทำไม” เตชินท์ทำหน้าสงสัย“เอาไว้โทรไง พรุ่งนี้เวลาเดิม” ไต้ฝุ่นยื่นโทรศัพท์ของตนให้อีกฝ่าย“ไม่ให้ได้ป่ะ ไม่อยากมีเบอร์” เตชินท์มองหน้าอีกฝ่าย“เอามาเถอะน่ะ เอาไลน์มาก็ได้” ไต้ฝุ่นถอนหายใจ“อือๆ” เตชินท์ตอบก่อนจะตัดปัญหาโดยการให้ไลน์ไป“ว่าเเต่ นายชอบพี่เกื้อหนุนหรือ” เตชินท์เอ่ยถามขณะที่อีกฝ่ายสแกนไลน์ของตน“

บทที่6สายรหัส หลังจากที่อาจารย์ประจำห้องเดินออกไป หญิงสาวรุ่นพี่ก็เดินมาทางชายหนุ่มที่กำลังอ่านหนังสืออยู่ “น้องตุลย์ทำอะไรอยู่อ่ะ พี่เห็นทำหน้าเครียดตั้งเเต่เปิดสมุดล่ะ” มินตราเอ่ยถาม “เมื่อเช้าเรียนคณิตน่ะครับเเล้วผมไม่เข้าใจ เลยเอามาทบทวน” เตชินท์ตอบด้วยรอยยิ้ม “ให้เกื้อสอนสิ เกื้ออ่ะเก่งคณิต” ศิวกรพูดออกมา “จริงหรอครับ” “ไหน ไม่เข้าใจตรงไหนเดี๋ยวพี่สอน” เกื้อหนุนขยับเข้ามาหารุ่นน้องชายก่อนจะมองไปที่หนังสือเรียนของเขา “ตรงนี้ครับ” เตชินท์ชี้ไปยังจุดที่ตนเองสงสัย “อ่อ พี่จะสอนวิธีที่ง่ายๆนะ ตรงนี้มีวงเล็บใช่มั้ย ตุลย์ก็ทำตรงวงเล็บก่อน เเล้วก็เอาทั้งหมดมาวางไว้ตรงนี้ เเล้วก็หาอีกวงเล็บ เเต่สังเกตดีๆตรงนี้มีตัวยกกำลัง อย่าลืมเอามาหาค่าด้วย ทีนี้ก็เอาสองตัวมารวมกัน เเละก็ปัดเศษ ไหนลองทำซิ” เกื้อหนุนอธิบายให้อีกฝ่ายเข้าใจก่อนจะลองให้เตชินท์แก้โจทย์เอง “ครับ” เตชินท์กับเพื่อนตั้งใจฟังเเละคำนวนตามที่พี่เกื้อหนุนสอน ก่อนที่จะสรุปผลรวม “ทั้งหมด155.836 ปัดเศษขึ้นเป็น156ใช่มั้ยครับ” ชัยชนะตอบ “อือ ถูกเเล้ว เห็นมั้ย ไม่ยากเลย” เกื้อหนุนเอ่ยชมน้องๆทั้งสี่ “พี่เกื้อนี้เก่งจังเลยนะ

บทที่5น้ำเเดง พวกเรากินข้าวกันมาได้สักพักพี่สาวคนสวยก็หยิบกระเป๋าก่อนที่จะหาอะไรสักอย่าง “เเกหาอะไรอ่ะเกื้อ” ศิวกรเอ่ยถามเพื่อนสาวที่กำลังทำท่าเหมือนหาของ “ฉันลืมเอาขวดน้ำมาอ่ะ” “งั้นก็ไปซื้อใหม่ดิ” มินตราเอ่ยออกมา “พี่จะไปซื้อน้ำมีใครฝากซื้อมั้ย” เกื้อหนุนเอ่ยถามน้องๆที่นั่งอยู่ที่โต๊ะ “เดี๋ยวหนูไปด้วยค่ะ” อลิษาเอ่ยออกมาพลางหยิบกระเป๋าตังของเธอขึ้นมาถือไว้ “โอเคค่ะ” “เกื้อๆ” ทว่าในจังหวะที่ทั้งสองกำลังจะลุกขึ้นก็มีเสียงของชายหนุ่มเรียกชื่อมาแต่ไกล “อ้าวไต้ฝุ่น มีอะไรหรือป่าว” เกื้อหนุนหันไปถามผู้มาใหม่ทันที “คือเราซื้อน้ำมาให้อ่ะ เห็นว่าเกื้อยังไม่มีน้ำ” ได้ฝุ่นยื่นแก้วน้ำอัดลมสีแดงให้อีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม “อ่อ ขอบใจนะ เเต่ช่วงนี้เรางดน้ำอัดลมอ่ะ” เกื้อหนุนปฏิเสธอย่างสุภาพ “เพื่อนเราอุส่าเอาน้ำมาจีบเกื้อ จะไม่ยอมรับรักเพื่อนเราหน่อยหรอ” อนาวินพูดขึ้น “เรื่องนี้เราว่าให้เกื้อหนุนตัดสินใจเองดีกว่านะ การที่พวกเเกทำเเบบนี้เกื้อมันอึดอัดรู้ป่ะ” มินตราเอ่ยออกมาเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังกดดันเพื่อนของตน “เกื้อยังไม่ได้พูดสักคำเลยป่ะ เเกเองหรือป่าวโมที่มายุ่ง” รัตนากรพูดออกมาเสร

บทที่4เพื่อนใหม่บรรยากาศของโรงเรียนในยามเช้าของโรงเรียน นักเรียนต่างพากันตื่นเต้นเเละดูจะร่าเริงมาก เตชินท์เดินไปที่เเถวห้องม.4/1 ซึ่งก็คือห้องที่มีเเต่นักเรียนหัวกะทิของโรงเรียน หรือเรียกง่ายๆว่าห้องกิฟต์ “เธอๆ ตรงนี้ใช่ห้องม.4/1มั้ย” อลิษาที่วิ่งเข้ามาใหม่เอ่ยถามชายหนุ่มที่ยืนอยู่ “ใช่ๆ” “คิดว่าจะสายซะเเล้ว ว่าเเต่เธอชื่ออะไรหรอ” “เราชื่อตุลย์นะ เเล้วเธอล่ะ” เตชินท์หันไปตอบเพื่อนสาวคนใหม่ “เราชื่อไอริน ยินดีที่ได้รู้จักนะ” อลิษาเอ่ยออกมาพลางยิ้มให้อีกฝ่าย “ยินดีที่ได้รู้จัก” “ไอริน มาทางนี้” เสียงของหญิงสาวอีกคนดังขึ้นก่อนที่อลิษาจะหันไปมอง “ไปกันตุลย์ เดี๋ยวเราจะเเนะนำเพื่อนให้รู้จัก” “โอเค” เตชินท์เดินตามเพื่อนสาวคนใหม่ไปยังด้านหน้า ก่อนที่จะเห็นเพื่อนสาวอีกคนที่ใส่เเว่นยืนอยู่ “ไอรินนี้ทิศเหนือนะ พึ่งรู้จักกันเมื่อกี้” ธารารัตน์เอ่ยพลางผายมือไปยังชายหนุ่มอีกคนที่ยืนอยู่ข้างๆ “เเพมนี่ตุลย์พึ่งเจอเมื่อกี้เหมือนกัน” “ตุลย์จำเราได้ป่ะ” เสียงของชัยชนะดังขึ้น “เอ่อนายคือ..” “ที่ตอนวันประถมนิเทศเรานั่งอยู่ข้างหลังนายอ่ะ เเล้วเรายืมปากกานายมาเขียนชื่อจำได้ป่ะ” ชัยชนะพ

บทที่3โจ๊ก เเสงเเดดยามเข้าค่อยๆขึ้นรับกับขอบฟ้า เสียงนาฬิกาปลุกที่ตั้งไว้ก็ดังขึ้น เตชินท์งัวเงียตื่นจากที่นอนมือเรียวเอื้อมไปปิดเสียงนาฬิกาปลุกที่ส่งเสียงดังไม่หยุดจนเสียงนั้นหายไปเขาค่อยๆดันตัวลุกขึ้นจากเตียงพลางบิดขี้เกียจนิดหน่อยเพื่อให้ร่างกายได้คลายเส้น ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงเเละเดินเข้าไปอาบน้ำท ไม่นานนักชุดนักเรียนที่ถูกเตรียมไว้ตั้งเเต่เมื่อคืนก็มาอยู่บนตัวของเตชินท์เเล้ว ชายหนุ่มจัดเสื้อผ้าเล็กน้อยก่อนที่จะหยิบกระเป๋าเเละเดินออกจากห้องนอนพลางเดินลงมาข้างล่าง “ทำไมเสร็จเเต่เช้าล่ะลูกพึ่งเเต่6โมงครึ่งเอง” เสียงของผู้เป็นพ่อดังขึ้นขณะที่มารดาอยู่ในครัว “พอดีพี่เขานัดตุลย์เวลานี้น่ะครับ ไม่รู้จะไปทำไมเเต่เช้า” เตชินท์ใส่นาฬิกาข้อมือพลางหันไปคุยกับบิดา “สงสัยพี่เขากลังรถติดมั้งลูก เเล้วนี้ตุลย์จะกินข้าวก่อนมั้ย” “ไม่เป็นไรครับพ่อ เดี๋ยวตุลย์ไปกินที่โรงเรียนก็ได้ครับ” “โอเคลูก นี้เงินนะ” ผู้เป้นพ่อยื่นเงินแบงค์ร้อยให้ชายหนุ่มก่อนที่อีกฝ่ายจะก้มรับพร้อมยกมือไหว้ “ขอบคุณครับ งั้นผมไปเรียนก่อนนะครับพ่อเเม่” “จ้า ตั้งใจเรียนนะลูก” เสียงของมารดาที่อยู่ในครัวดังขึ้น “ไปดีมาดี