สอน

บทที่2

สอน

หลังจากที่ตกลงกันเสร็จไม่นานนักอาหารก็มาส่งที่โต๊ะ ระหว่างที่กินข้าวพวกเธอก็พูดคุยตามประสาเพื่อนสนิท ทั้ง5คนรู้จักกันมาตั้งเเต่สมัยมัธยมเเละเรียนด้วยกันมานาน จนตอนนี้ทำงานเเล้วพวกเธอก็ยังทำงานที่เดียวกัน ธันยวีร์เป็นอาจารย์ที่พึ่งย้ายมาใหม่เพราะติดภารกิจของอีกมหาลัยนึ่ง ซึ่งตอนนี้เธอก็ได้โยกย้ายมาทำงานร่วมกันกับเพื่อนๆของเธอเเล้ว ไม่นานหลังจากที่อาหารมาส่งพวกเธอก็รับประทานกันจนอิ่ม

“เช็กบิลด้วยค่ะ” ธันยวีร์พูดขึ้น

“ทั้งหมด675บาทค่ะ” พนักงานยื่นบิลให้ธันยวีร์

“นี่ค่ะ” ธันยวีร์หยิบเเบงค์พันในกระเป๋าออกมาจ่ายให้พนักงาน

“รอสักครู่นะคะ” พนักงานกล่าวเเละเดินออกไป

“วันนี้เอมเลี้ยงว่ะ” ปัณยตาพูดขึ้น

“เลี้ยงอะไรล่ะ โอนคืนด้วย”

“โห่ววว ก็คิดว่าใจดี” อรปรียาพูดขึ้นก่อนที่จะหยิบกระเป๋าตัง

“ล้อเล่นน่ะ มื้อนี้ฉันเลี้ยงเอง”

“เงินทอนค่ะ”

“ค่ะ” ธันยวีร์หยิบเเบงค์100ในบิลออกมาเเละเหลือเศษไว้

“ขอบคุณค่ะ” พนักงานยิ้มเเละเดินออกไป

“มีให้ทิปพนักงานด้วยว่ะ ไม่ให้ยุ้ยบ้างหรอคะเสี่ย” กนิษฐาเเกล้งเดินไปเกาะเเขนธันยวีร์

“เสี่ยเส่ออะไรของเเกเนี่ย ไปกันได้เเล้วใกล้เวลาสอนเเล้ว เดี๋ยวนักศึกษาจะกินหัวพวกเเกซะก่อน” ธันยวีร์

“ลืมเลยว่ามีสอบ ไปกัน” กชมลพูดก่อนที่พวกเธอจะรีบเดินออกไป

เมื่อมาถึงมหาลัยพวกเธอก็เเยกย้ายกันไปสอนตามหน้าที่ของใครของมัน

ห้องวิทยาศาสตร์

“นักศึกษารู้มั้ยคะว่าในต่างประเทศเนี่ย มีโรงศพที่ทำมาจากวัสดุธรรมชาติเเละด้านในของโรงศพนี้จะมีเมล็ดของต้มไม้ใหญ่ พอเราถูกฝั่งกลบลงไปในดิน เราก็จะสลายกลายเป็นปุ๋ย เเละทำให้เมล็ดพันธ์เติบโตเป็นต้นไม้ที่สมบูรณ์” ธันยวีร์พูดพร้อมกับโชว์ภาพสื่อการสอนให้นักศึกษาได้ดู

ไม่นานหลังจากวีดีโอจบนักศึกษากลุ่มนึงก็ยกมือขึ้นมาเพื่อสอบถาม

“มีอะไรหรือป่าวคะนักศึกษา” ธันยวีร์ยิ้มก่อนที่จะผายมือไปทางนักศึกษาคนที่ยกมือขึ้น

“ทำเเบบนี้เเล้วเขาไม่กลัวผีหรอคะ เเบบพวกซอมบี้เหมือนในหนังน่ะค่ะอาจารย์” นักศึกษาสาวตั้งคำถามชวนสงสัย สร้างเสียงฮือฮาในห้องเรียน

“หนังเกิดจากจินตนาการของเราเองทั้งนั้น สมมุติว่ามีจริง งั้นเเฮร์รี่ พอตเตอร์ ก็ต้องมีจริงใช่มั้ยละคะ เกิดมาเเล้วล่วงลับไปนี่เเหละค่ะคือชีวิตจริง อีกอย่างทางวิทยาศาสตร์ผีไม่มีจริงนะคะ” ธันยวีร์ตอบพร้อมกับยิ้มติดเล่นเพื่อให้คำตอบเเก่นักศึกษา

“เเต่ผมเคยเจอผีนะครับอาจารย์” นักศึกษาชายยกมือขึ้นมาก่อนที่จะพูดขึ้น

“ไหนเธอลองเล่าให้อาจารย์ฟังหน่อย ว่าผีที่เธอเจอมีลักษณะเเบบไหน” ธันยวีร์ยิงคำถามให้นักศึกษาชายตอบ

“เป็นเงาครับ เเล้วก็มีเสียงด้วยครับอาจารย์ ผมเห็นมากับตาเนื้อเลยครับ” นักศึกษาชายเล่าด้วยความตื่นเต้น

“เงาที่ว่าอาจจะเป็นเเสงที่กระทบกับอะไรสักอย่าง บวกกับบรรยากาศในตอนที่เธอเจอ อาจจะเป็นช่วงเวลากลางคืน เเละเสียงที่ได้ยินก็อาจจะมาจากเสียงของลมที่พัดวัตถุอะไรสักอย่างที่อาจทำให้เกิดเสียง เลยทำให้จิตใต้สำนึกของเธอหวาดกลัว เเละคิดว่ามีผี สมองเลยสั่งให้ร่างกายของเธอตอบสนองเป็นความกลัว บางรายอาจจะขนหัวลุกฟูก็มี” ธันยวีร์ยิ้มอธิบายให้นักศึกษาในห้องได้ฟังถึงเหตุการณ์ดังกล่าว

“ผมเข้าใจเเล้วครับ ผมก็กลัวตั้งนาน เเบบนี้ค่อยโล่งอกหน่อย” นักศึกษาชายยิ้มก่อนที่จะหันไปคุยกับเพื่อนๆของเขา

“เอาล่ะ นี่ก็หมดเวลาเเล้วนะคะนักศึกษา มีใครมีคำถามอะไรอีกมั้ยคะ ถ้าไม่มีอาจารย์จะขอจบคลาสเพียงเท่านี้นะคะ”หลังจากที่ธันยวีร์พูดจบ นักศึกษาก็ทยอยออกจากห้อง ส่วนธันยวีร์ก็เก็บของก่อนที่จะเดินลงมานั่งที่โต๊ะหินอ่อนหน้าตึก