คอนโด

บทที่3

คอนโด

บรรยากาศช่วงบ่ายสามเกือบบ่ายสี่โมง ธันยวีร์นั่งหาที่พักเเละหอว่างใกล้มหาลัยระหว่างรอเพื่อนๆของเธอที่ยังสอนไม่เสร็จไปพลางๆเพื่อฆ่าเวลา

“เอมรอนานมั้ย” ปัณยตาเดินมาพร้อมกับกระเป๋าใส่เอกสาร

“ไม่ๆ ฉันพึ่งมา” ธันยวีร์ยิ้มตอบ

“เกนกับยุ้ยมาพอดีเลย”ปัณยตามองทางที่เพื่อนอีกสองคนกำลังเดินมา

“มาเเล้วๆ” กชมลวางกระเป๋าลงบนโต๊ะพลางหยิบน้ำขึ้นมาดื่ม

“เดี๋ยวเดือนตามมานะ เดือนกำลังเก็บของอยู่” กนิษฐาพูดขึ้นพร้อมกับนั่งลงที่หินอ่อนที่ว่างอยู่

“อ้อ โอเค ไม่เป็นไร” ธันยวีร์หันไปตอบ

“ว่าเเต่เเกจะหาหอหรือคอนโดก่อน” กนิษฐาเอ่ยถาม

“น่าจะคอนโด ฉันอยากได้เเต่ไม่รู้จะมีมั้ย”

“งั้นลองไปหาคอนโดใกล้ๆเเถวนี้ก่อนมั้ย เเกจะย้ายเข้าวันไหน” ปัณยตาถามก่อนที่จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อหาคอนโดใกล้ๆ

“ถ้าเป็นไปได้ก็อยากย้ายวันนี้เลย”

“ห้ะ เเกรีบหรอ” กนิษฐาพูดขึ้นอย่างตกใจ

“ก็ฉันไม่อยากอยู่บ้านนิ เดี๋ยวเเม่บุญธรรมฉันจับไปเจอ

ใครอีก ฉันเบื่อกับการที่ต้องไปดูตัว อยากมีชีวิตเเบบเรียบๆสบายๆ” ธันยวีร์พูดอย่างตัดพ้อ เพราะหลังจากที่เเม่ของเธอเสียตั้งเเต่เธอยังเล็ก พ่อก็มีภรรยาใหม่ก็คือเเม่เลี้ยง เเต่ทั้งคู่ไม่ได้มีลูกด้วยกัน เเละเเม่เลี้ยงก็ดูเเลธันยวีร์ดีเหมือนลูก เเต่อาจจะเป็นห่วงกลัวว่าเธอจะหาคู่ได้ไม่ดี เลยจับคุมฝูงชนซึ่งธันยวีร์ก็ไม่ชอบเรื่องเเบบนี้เอาซะเลย

“เเล้วเเบบนี้เมื่อไหร่เเกจะมีเเฟนสักที” อรปรียาที่พึ่งเดินมากล่าวถาม

“มาไม่ให้สุ้มให้เสียงเลยนะเเกเนี่ย” กนิษฐาส่ายหน้าเบาๆ

“เอาเถอะนะ ชั่งเรื่องของฉันเถอะ ไหนๆก็มากันครบเเล้ว เราไปกันเถอะ” ธันยวีร์พูดขึ้นเพื่อเปลื่ยนเรื่อง

หลังจากนั้นทั้งหมดก็ขึ้นรถของเอมเพื่อขับหาคอนโดที่อยู่ใกล้ๆมหาลัย

คอนโดKT

“ขอโทษนะคะ ที่นี่พอจะมีห้องว่างมั้ยคะ” ปัณยตาเดินไปที่ล็อบบี้เพื่อนถามพนักงาน

“ขอเช็กสักครู่นะคะ” พนักงานยิ้มเเล้วก้มลงเช็กห้องให้

“ต้องขอโทษด้วยนะคะคุณลูกค้า พอดีว่าคอนโดของเราเต็มหมดเเล้วค่ะ” พนักงานกล่าวอย่างเสียดาย

“ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณมากๆนะคะ” ปัณยตายิ้มก่อนที่จะเดินออกมาจากคอนโด

คอนโดEF

“ที่นี่มีห้องว่างมั้ยคะ” กนิษฐาเอ่ยถามพนักงานล็อบบี้

“ขอโทษด้วยนะคะ ห้องเต็มหมดเลยค่ะ” พนักงานสาวตอบ

“ขอบคุณค่ะ” กนิษฐาพูดจบเเล้วเดินออกมา

คอนโดCL

“ขอโทษนะคะคอนโดนี้พอจะมีห้องว่างมั้ยคะ” ธันยวีร์เอ่ยถามพนักงานล็อบบี้

“มีค่ะลูกค้า เดี๋ยวขอเช็กสักครู่นะคะ” พนักงานยิ้มรับก่อนที่จะหันไปเช็กที่คอม

“ได้สักทีนะ” อรปรียาพูดขึ้นอย่างมีหวัง

“นั้นดิหาตั้งนาน” กชมลพูดขึ้นต่อ

“ถ้าได้เอาเลยนะ” ธันยวีร์หันมาบอกกับเพื่อนของตน

“ต้องขออภัยด้วยนะคะคุณลูกค้า พอดีลูกค้าท่านโน่นพึ่งโอนค่าเช่าห้องสุดท้ายไปเมื่อกี้ค่ะ ขอโทษอีกครั้งนะคะ” พนักงานรีบกล่าวขอโทษที่ทำให้เสียเวลา

“ไม่เป็นไรค่ะ” ธันยวีร์ยิ้มให้พนักงาน ก่อนที่ทั้งห้าคนจะพากันเดินออกมาจากคอนโด

“นี่เราไปมาสามที่เเล้วนะ ไม่ว่างสักที่” กนิษฐาบ่นออกมา

“นั้นนะสิ วันนี้เเกจะได้ห้องมั้ยเนี่ย” ปัณยตาบ่นพลางหันไปมองธันยวีร์

“เอาน่ะ ฉันว่าเดี๋ยวเราไปหาคาเฟ่นั่งกินชาเเล้วค่อยหาเพจคอนโดเเล้วอินบล็อกถามดีกว่า” ธันยวีร์พูดปลอบใจเพื่อน

“ความคิดดี ว่าเเต่…ทำไมเเกไม่ใช่วิธีนี่เเต่เเรก” อรปรียาพูดออกมาก่อนที่จะหันไปหาเอม

“พึ่งนึกออกนี่หว่า”

“งั้นไปร้านนี้กัน ฉันรับประกันความอร่อย ร้านหน้าคอนโดเก่าฉันเอง” ปัณยตาพูดขึ้น

“เออ เเกว่าคอนโดนั้นว่างป่ะ” ธันยวีร์หันไปถามปัณยตา

“ไม่น่าว่างนะ ถึงมีว่างเเกก็ไม่ทันหรอก” ปัณยตาพูดอย่างมั่นใจ

“มันก็ไม่เเน่ป่ะ เผื่อฟลุ๊กไง” กนิษฐาพูดขึ้น

“จะยากอะไรล่ะ กินเสร็จก็ค่อยไปถามดู” อรปรียาพูดเพื่อตัดบท

“ไปถามก่อนกินก็ไม่เสียหายนิเนาะ” ธันยวีร์ที่รีบร้อนก็ได้เอ่ยขึ้น

“จะถามก่อนถามหลังก็ชั่งเถอะ ฉันเริ่มหิวล่ะ” กนิษฐาพูดออกมาพร้อมกับทำท่าลูบไปที่หน้าท้อง เมื่อเห็นเเบบนั้นพวกเธอจึ้งพากันขึ้นรถเพื่อไปหาคาเฟ่ที่ปัณยตาได้เสนอ 

เมื่อมาถึงร้านพวกเธอก็ตกลงกันว่าจะนั่งพักกันก่อนเเล้วค่อยเข้าไปถามเรื่องคอนโดทีหลัง ระหว่างที่นั่งคุยกันพวกเธอก็หาคอนโดอื่นๆ เผื่อว่าคอนโดนี้เต็มจะได้ไปอีกที่เลยไม่เสียเวลา