บทที่ 11 ลงทุนเพื่อหวังผลกำไร

บทที่ 11 ลงทุนเพื่อหวังผลกำไร

เพียะ!! เมื่อหลิวเจียอิงไม่สามารถยั้งอารมณ์กรุ่นโกรธได้ก็ลงมือตบตีทันที

"มึงอย่าอยู่เลยอีนังกาฝาก เลวทั้งแม่ทั้งลูก!! สารเลวทั้งครอบครัว!! " นางหลิวไม่สนใจสิ่งใด ไม่สนใจสิ่งรอบข้าง ไม่สนใจว่ามีคนกำลังเดินเข้ามา ไม่ใช่แค่คนงาน ยังมีกลุ่มคุณครูของเยว่หรูเดินมาด้วย

เมื่อทุกคนเห็นภาพตรงหน้า ต่างวิ่งเข้ามาช่วยแยกนางหลิวออกจากเยว่หรูทันที เยว่หรูโดนดึงเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของใครก็ไม่รู้เพราะมันชุลมุนวุ่นวายไปหมด 

"เจ็บไหมลูก" เสียงสั่นเครือของมารดาสอบถาม พร้อมกับจับลูกหันซ้ายหันขวาตรวจดูว่าบาดเจ็บตรงไหนบ้าง

"เจ็บ... ข้าวเราหกหมดเลย" เยว่หรูตอบพร้อมกับเม้มปากแน่น... แล้วชี้นิ้วไปทางปิ่นโตที่นอนแอ้งแม้งที่พื้น อาหารกลางวันของเธอกระจัดกระจายเต็มพื้น

"ช่างมันลูก เยว่หรูเจ็บตรงไหนบ้าง" จางหยวนและภรรยาคือคนที่วิ่งมาดึงตัวลูกสาวออกมาตั้งแต่แรก จางหยวนผลักแม่เลี้ยงออกไปให้ห่างจากลูกสาวของเขาอย่างไม่สนใจ

หากเป็นแต่ก่อนเขาก็ยังพอที่จะพูดจาและไว้หน้าอยู่บ้าง ถึงจะไม่ชอบ แต่เห็นแก่พ่อของเขาเลยไม่สนใจแม่เลี้ยงมากนัก แต่ครั้งนี้ เขาเห็นแม่เลี้ยงทำร้ายลูกสาวต่อหน้าต่อตา ทั้งที่มีคนอยู่ที่นี่ตั้งมากมายยังกล้าที่จะลงมือทำร้ายเลย หากไม่มีคนอยู่ด้วยอาจลงมือฆ่าลูกสาวของเขาก็ได้ ใครจะไปรู้

"เจ็บตามตัวและหน้าค่ะ" จริง ๆ เยว่หรูก็ไม่ได้เจ็บมากหรอก แต่เพราะลงทุนแล้วก็ต้องเก็บเกี่ยวผลและกำไรไว้ทั้งหมด

"เยว่หรูมานี่ก่อน" กลุ่มคุณครูประจำชั้นของเธอเดินเรียกให้เข้าไปหาเพื่อดูว่าเธอบาดเจ็บตรงไหนบ้าง แล้วจะทำการสอบสวนเกี่ยวกับเรื่องที่เกิด

เยว่หรูเลยเดินไปหาคุณครูที่ยืนอยู่ไม่ห่างกันมากนัก คุณครูมองข้าวของที่กระจัดกระจายอยู่ที่พื้น รวมถึงอาหารกลางวันด้วยก็พากันถอนหายใจ ต้องบอกว่าอาหารเป็นสิ่งหายากในยุคนี้ การที่เห็นอาหารที่ตกกระจายในพื้นทำให้หลาย ๆ คนปวดใจกับภาพนี้ยิ่งนัก

"หนูตั้งใจเอาอาหารมากินพร้อมพ่อกับแม่ แต่ว่าตอนนี้มันไม่เหลือแล้ว" เมื่อเห็นว่าทุกคนพากันมองอาหารที่พื้น เยว่หรูก็ตีหน้าเศร้าพูดขยี้เรื่องอาหารให้คนที่อยู่ในบริเวณนี้ได้ยินชัด ๆ

ถึงแม้มันจะหดหู่หัวใจที่เห็นหลายคนสนใจเรื่องอาหารที่หกกระจัดกระจายบนพื้นมากกว่า... สนใจที่เด็กคนหนึ่งถูกผู้ใหญ่ทำร้าย คนที่นี่สนใจเรื่องอาหารมากกว่าอย่างอื่น เรื่องเด็กโดนทุบตีมันมีให้เห็นบ่อย ๆ บางคนเลยมองเป็นเรื่องปกติ พอตบตีเสร็จก็บอกว่าสั่งสอนลูกหลาน สารพัดข้ออ้างที่นำมาบอกเพื่อลงมือกับลูกหลานของตนเอง ยังดีที่ไม่ได้เป็นแบบนั้นทุกคน อย่างน้อยก็มีครอบครัวเธอนี่แหละที่ไม่สนใจอย่างอื่นมากกว่าคนในครอบครัว

"ฉันไม่ผิด!! นังเด็กนั่นมันต่อปากต่อคำกับฉันเอง!! มันไม่ใช่อย่างที่ทุกคนเห็น มันมารยา!! " นางหลิวโวยวายเสียงดัง ไม่พอใจและยังโมโหที่โดนนังเด็กนี่ยอกย้อน

"เรื่องนี้ต้องสอบสวนทีละคน ใครจะเป็นคนพูดก่อน" หัวหน้าหมู่บ้านเป็นคนพูดขึ้น จะปล่อยเลยตามเลยก็ไม่ได้... เนื่องจากตอนนี้มีทั้งหัวหน้ากองคอมมูนและคุณครูอีกหลายคน

"ฉันเล่าก่อน นังเด็กนี่มันเดินหอบหิ้วของมา ฉันก็ทักทายมันปกติ แต่มันหันมาด่าฉัน เรียกฉันป้าทั้งที่มันต้องเรียกฉันว่าย่า ในเมื่อมันไม่รู้จักผู้หลักผู้ใหญ่ ฉันก็สั่งสอนมันในฐานะญาติผู้ใหญ่... " นางหลิวเล่าในส่วนของของตน ทุกคำนั้นเน้นเรื่องสั่งสอนเด็ก คนส่วนมากก็อ้างแบบนี้ทั้งนั้น พออ้างแบบนี้ก็ไม่มีใครเอาผิดได้แล้ว

"เยว่หรู เล่าให้ครูฟัง... ไม่ต้องกลัว" หมิงเว่ยเดินเข้ามาบอกนักเรียนของเขา เพื่อเพิ่มความกล้าให้พูดออกมาให้หมด อย่าได้กลัว...

"หนูเดินมาดี ๆ แต่พอมาถึงตรงนี้... ย่าเขาก็เรียกหนูว่า นังเด็กเหลือขอ

และก็ด่าแบบที่เคยด่า ด่ารวมหมดทั้งพ่อและแม่ เหมือนทุกครั้งที่เขาเจอหนูนั่นแหละค่ะ" เยว่หรูพูดให้ดูเหมือนว่าเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นบ่อย ๆ และทุกคนที่อยู่บริเวณนี้รู้อยู่แล้วว่ามันมีคำไหนบ้าง เพราะทุกคนเห็นประจำ เยว่หรูยอมโดนต่อว่ามาเป็นเดือนโดยไม่ตอบโต้ก็เพื่อการนี้แหละ

"ด่าว่าอะไรบ้าง บอกได้ไหม" เมื่อเห็นนักเรียนทำท่าอ้ำอึ้งเหมือนไม่กล้าพูด เหล่าคุณครูก็เข้ามาถามนักเรียนทันที

"เอ่อ... ครูคะ... บางคำมันค่อนข้าง... หนูพูดได้ใช่ไหม" เยว่หรูยังอ้ำอึ้งทำหน้าเหมือนลำบากใจที่จะพูดเรื่องนี้

"ทำไมถึงจะพูดไม่ได้" เมื่อเห็นท่าทางของเยว่หรูแล้วก็ไม่เข้าใจมากนัก

"เพราะ... หนูเคยอ่านในหนังสือว่าด้วยเรื่องกฎหมายข้อบังคับ มันมีบางคำที่ย่าพูดออกมา... เอ่อ... ทหารแดงจะไม่มาจับหนูใช่ไหม... ถ้าหนูพูดคำพวกนั้นออกไป" เยว่หรูเอาเรื่องกฎหมายเข้ามาเกี่ยวข้อง เนื่องด้วยคนที่นี่รู้เรื่องกฎหมายน้อยมาก แต่กลับกลัวการทำผิดกฎหมายมาก และชาวบ้านเชื่อว่าหากพูดคำต้องห้ามออกมา สามารถแจ้งทหารแดงจับไปสอบสวนได้เลย ทุกคนรู้ว่ามันมี... แต่ทุกคนไม่รู้ว่ามีคำไหนบ้างเท่านั้นเอง...

"ถ้าเช่นนั้นไม่ต้องบอกหรอก" เมื่อมีเรื่องที่สุ่มเสี่ยง ชาวบ้านที่ไม่อยากเจอทหารแดงก็รีบเอ่ยแทรก

"ฉันไม่ได้พูด!! นังเด็กนี่มันกุเรื่องใส่ร้ายฉัน!! " นางหลิวไม่ยอมเด็ดขาด คำที่นางหลิวด่าทอก็พูดทุกวันอยู่แล้ว จะผิดอะไร...

"เงียบเลยนางหลิว!! รู้ไหมว่ามีคำไหนถูกหรือผิด คำที่พูดออกมาอาจมีคำต้องห้ามก็ได้ แกยิ่งชอบด่าทอครอบครัวนี้อยู่ด้วย สารพัดคำที่สรรหามาว่า แกอยากเจอทหารแดงมาที่หมู่บ้านหรือยังไง ฮะ!! " ชาวบ้านเริ่มต่อว่านางหลิว ทุกคนก็ต่างหลีกเลี่ยงทหารแดงกันทั้งนั้น เพราะพวกเขาไม่รู้ว่าตัวเองจะทำผิดหรือพูดคำต้องห้ามอะไรไว้บ้างหรือเปล่า

เยว่หรูคิดเอาคืน... และหาทางไม่ให้ครอบครัวของย่าหลิว หรือที่เธอตั้งฉายาให้ใหม่ว่ายัยป้าข้างบ้าน เพื่อไม่ให้เข้ามายุ่งเกี่ยวกับครอบครัวเธออีก แต่ไม่คิดว่าเธอจะได้ทำตามแผนในวันนี้ และมันก็คุ้มเพราะว่าที่นี่มีพยานรู้เห็นจำนวนมาก มีทั้งหัวหน้าหมู่บ้าน หัวหน้ากองคอมมูน และยังมีคุณครูที่โรงเรียนของเธออยู่ด้วย พยานตัวใหญ่ ๆ ทั้งนั้น...

เรื่องที่เจอครูที่นี่ เธอไม่ได้แปลกใจ... ครูปล่อยให้เลิกเรียนเร็ว เพราะต้องการที่จะมาคุยกับหัวหน้าหมู่บ้านและหัวหน้าคอมมูนเกี่ยวกับการที่จะให้นักเรียนมาช่วยงานในอาทิตย์หน้า อาจเพราะโชคเข้าข้าง เธอถึงได้เจอยัยป้านี่พอดี และเหมือนถึงคราวที่ยัยป้าจะได้ชดใช้คืน เธอลงทุนโดนตบและเสียอาหารกลางวันเชียวนะ!! เธอต้องเก็บเกี่ยวผลผลิตและกำไรให้มากกว่าที่ลงทุน เธอไม่ยอมขาดทุนแน่นอน...