บทที่ 13 เข้าเมืองคนเดียว

บทที่ 13 เข้าเมืองคนเดียว

เยว่หรูเริ่มชินกับการใช้ชีวิตอยู่ที่นี่บ้างแล้ว ตอนเช้าจะช่วยแม่ทำงานบ้าน ช่วยพ่อรดน้ำผัก เริ่มทดลองปลูกสมุนไพรที่ทางการอนุญาตให้ปลูกได้ เยว่หรูมาอยู่ที่นี่ได้เกือบสามเดือนแล้ว หมดหวังเรื่องมิติวิเศษเหมือนในนิยายที่ตัวเองชอบอ่าน... สามเดือนแล้วคงไม่มีมาแล้ว...

เรื่องยัยป้ามหาภัยนั่นเริ่มดีขึ้น อาจเพราะยังไม่ได้เจอกัน... เลยยังไม่มีปัญหา และตั้งแต่ที่เธอพูดกับพ่อเมื่อวันนั้น พ่อก็พูดกับปู่ในวันที่ปู่เรียกพ่อไปหาอีกครั้ง ในตอนแรกเธอไม่เข้าใจว่าทำไมปู่ถึงชอบเรียกพ่อไปที่บ้านนั้นบ่อย ๆ ทำไมไม่มาดูบ้างว่าพ่ออยู่ยังไง แต่พอแม่บอกว่า... เพราะปู่ต้องการให้พ่อรู้ว่าที่นั่นก็คือครอบครัวพ่อเหมือนกัน

ไม่รู้ว่าพวกเขานิยามคำว่าครอบครัวแบบไหน พ่อลำบากกว่าลูกคนอื่น ๆ อยากให้มาดูบ้านพ่อ ที่อยู่ที่นอนของพ่อเหลือเกิน หากเปรียบกับพวกเขาแล้ว แตกต่างกันอย่างมาก

ยังดีที่ตอนนี้ครอบครัวของเธอได้เสื้อผ้ามาจากคุณครูที่โรงเรียนเอามาให้ เลยมีเสื้อผ้าใส่เปลี่ยนหลายชุด ภรรยาของคุณครูหมิงเว่ยก็เอาชุดที่ไม่ได้ใส่แล้วมาให้แม่ของเธอด้วย พ่อของเธอก็ได้เสื้อผ้าบางตัวของคุณครูหมิงเว่ย แต่แค่บางตัวเท่านั้นเพราะรูปร่างของทั้งสองคนแตกต่างกัน พ่อตัวใหญ่กว่าครูเลยไม่สามารถใส่เสื้อผ้าของครูได้ทุกตัว

ขนาดครอบครัวครูที่บอกเป็นคนนอก ยังช่วยเหลือดีกว่าคนที่บอกว่าครอบครัว แต่ไม่หยิบยื่นหรือช่วยอะไรเลย เยว่หรูพูดถึงเรื่องนี้บ่อย ๆ ทั้งแบบที่ตั้งใจพูดและพูดแบบผ่าน ๆ ให้เข้าหูพ่อบ่อย ๆ คล้าย ๆ การเป่าหูให้พ่อซึมซับคำเหล่านั้นเรื่อย ๆ จนตอนนี้เริ่มไม่สนใจบ้านปู่มากนัก เริ่มมีการปฏิเสธบ้าง... ตอบรับบ้าง แต่แม่บอกว่าดีกว่าเมื่อก่อนเยอะเลย เมื่อก่อนอะไรก็ก้มหน้ารับทั้งหมด

"อาทิตย์หน้าจะเข้าไปสมัครเป็นผู้ช่วยแล้วเหรอ" จางหยวนเดินเข้ามาที่ข้างบ้านเพื่อดูลูกสาวเตรียมทำปุ๋ยหมักใบไม้แห้ง ตอนแรกเขาแปลกใจ แต่พอลูกบอกว่าอ่านในหนังสือมาเลยจะลองทำดู เขาก็อาสาช่วย หากลูกสาวต้องการอะไร เขาจะได้จัดหามาให้

"ใช่ค่ะ หนูตั้งใจว่าจะเป็นผู้ช่วยไปก่อน จนกว่าจะถึงวันที่เขาสามารถให้สอบได้ค่อยยื่นเอกสารสอบค่ะ... " เยว่หรูหันมายิ้มให้พ่อเลี้ยงที่แสนดีของเธอ

"ลูกทำหลายอย่างเกินอายุไปหรือเปล่า" จางหยวนถามลูกสาวอีกรอบ เพราะลูกสาวทำงานหลายอย่าง ช่วยงานด้วย เรียนด้วย อายุแค่นี้ทำไมทำหลายอย่างเพื่อครอบครัวขนาดนี้

"มันคือสิ่งที่หนูชอบและถนัดค่ะพ่อ" เยว่หรูไม่อยากให้ทุกคนเป็นห่วงเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย

"ตามใจลูก แต่หากเหนื่อยแล้วไม่อยากทำ... พ่อกับแม่ก็ไม่ว่าลูกเลย" จางหยวนตอบพร้อมกับหันไปมองภรรยาที่ยืนฟังอยู่ไม่ห่าง เขารับหน้าที่เข้ามาคุยกับลูกสาวในเรื่องนี้ เพราะภรรยาเขากลัวว่าลูกทำงานด้วยเรียนด้วยจะเหนื่อยเกินไป

"พ่อบอกแม่ด้วยว่า... หนูรู้ว่าหนูทำได้แค่ไหน... อย่าห่วงเลย" ทำไมเยว่หรูจะไม่รู้ว่าแม่รักและเป็นห่วงขนาดไหน 

เยว่หรูจัดการครอบครัวของพ่อเลี้ยงไปได้แล้ว ถึงบทลงโทษมันจะไม่หนักมากสักเท่าไหร่ แต่ก็ไม่มีใครกล้ายุ่งกับครอบครัวเธอมากนัก ถือซะว่าจัดการปัญหาเรื่องนี้ได้แล้วเรื่องหนึ่ง

เรื่องต่อไปคือเรื่องที่เธอเป็นนางเอกปลอม ๆ เธอก็ต้องจัดการเรื่องนี้ด้วยเช่นกัน... ดูแล้วเธอมีงานที่ต้องทำมากมาย เธอต้องสร้างอาชีพ สร้างเนื้อสร้างตัวเพื่อครอบครัว เอาตัวเองออกมาให้ห่างจากนางเอกตัวจริงอีกด้วย เธอถึงไม่สามารถใจเย็นได้ ทุกอย่างมันเลยดูรีบเร่ง การตั้งตัวได้ก่อนจะมีโอกาสมากกว่าคนอื่น... เยว่หรูผู้มีชะตาชีวิตรันทด... ต้องการโอกาสเป็นอย่างมาก...

.

เมื่อถึงวันที่ต้องไปสมัครเป็นผู้ช่วย เยว่หรูก็ต้องเข้าเมืองไปคนเดียว ซึ่งเป็นครั้งแรกที่เธอจะต้องเข้าไปที่สมาพันธ์แพทย์แผนโบราณที่ตั้งอยู่ในเมือง หากอยากทำงานในโรงพยาบาลนั้นก็ต้องไปสมัครงานที่นั่นก่อน อาจไม่ได้ค่าตอบแทน แต่จะได้มีโอกาสในการสอบ และหากเขารู้ว่ามีความสามารถอาจได้เข้าไปช่วยงานที่โรงพยาบาล 

ไม่มีอะไรยืนยันได้ว่ามันจะออกมาเป็นแบบไหน เลยต้องลงมือทำ และยังไม่รู้ว่าลงมือทำแล้วมันจะสำเร็จหรือเปล่า เยว่หรูต้องการที่จะสมัครเข้าไปเป็นผู้ช่วยที่สมาพันธ์ เพื่อได้รับโอกาสสอบในอาชีพนี้ มีทั้งใบรับรองและใบประกอบวิชาชีพที่สามารถทำงานได้ทั่วทั้งประเทศ ไม่จำเป็นต้องไปลงทะเบียนที่กองสาธารณสุขเหมือนหมอชาวบ้าน หรือหมอเท้าเปล่า

การเข้าเมืองครั้งแรกของเธอนั้น... พ่อแม่ห่วงจนจะหยุดงานไปเป็นเพื่อน กว่าจะพูดคุยให้เข้าใจก็ใช้เวลาตั้งนาน เยว่หรูมีเงินติดตัวมา 5 หยวน ซึ่งตอนแรกตั้งใจว่าจะนั่งรถไปกลับ แต่พอเห็นค่ารถไปกลับแล้วตัดสินใจเดินลัดทุ่งนาไปทางโรงเรียน แล้วค่อยเดินเข้าเมืองต่อ เสียเวลาหน่อย เหนื่อยหน่อยแต่ประหยัด

เยว่หรูยืนมองกลุ่มคนมาใหม่ ซึ่งมีหัวหน้าหมู่บ้านรวมอยู่ในนั้นด้วย ทั้งกลุ่มมองมาที่เธอเช่นกัน กลุ่มนี้หากให้เดาคงเป็นทหาร แต่ไม่รู้พวกเขามาทำไม ในเมื่อเยว่หรูเป็นคนที่ไม่ค่อยชอบทหารมากนักเลยเดินต่อทันที เลิกสนใจผู้มาใหม่ โดยไม่รู้เลยว่ามีคนที่มองตามเยว่หรูไปจนสุดสายตา...

เยว่หรูศึกษาเส้นทางก่อนที่จะมา ทั้งข้อมูลต่าง ๆ จนไปถึงสมาพันธ์แพทย์แผนโบราณประจำเมือง เยว่หรูเตรียมเอกสารมาเพื่อแนะนำตัว ทุกอย่างเตรียมมาพร้อมทั้งที่เขาไม่ได้บอก แต่เพราะอยากได้งานนี้มาก... เลยต้องเตรียมมาให้พร้อม

"สวัสดีค่ะคุณตา... หนูมายื่นสมัครเป็นผู้ช่วยค่ะ" เยว่หรูเดินเข้ามาที่จุดต้อนรับซึ่งมีโต๊ะยาวที่ดูเหมือนเคาน์เตอร์ตั้งอยู่ และมีคุณตาคนหนึ่งนั่งอยู่

"บอกชื่อกับอายุและบอกความรู้เกี่ยวกับสมุนไพร... ความสามารถเกี่ยวกับการรักษาเบื้องต้น พอจะบอกได้ไหม" ท่านตาถามเด็กสาวที่อายุไม่น่าจะเกิน 15 ปี หากต้องการเป็นผู้ช่วย ต้องมีความรู้พื้นฐานพวกนี้อยู่แล้ว

"ชื่อเยว่หรู อายุ 14 ปีค่ะ ส่วนนี้คือเอกสารแนะนำตัว" เยว่หรูบอกพร้อมกับยื่นเอกสารที่เตรียมมาทั้งหมดให้คุณตา

"แซ่อะไร... หรือว่าไม่มีแซ่" คุณตายังถามต่อและสงสัยเพราะเหมือนจะมีแต่ชื่อ

"มีค่ะคุณตา แซ่ เหยียน ค่ะ เหยียนเยว่หรู ค่ะ" เยว่หรูตอบกลับ เธอไม่อยากแนะนำแซ่ของตัวเองมากนัก อาจเพราะอคติกับพ่อของตัวเอง รู้ว่ามันไม่เกี่ยวกับแซ่แต่เพราะไม่อยากยุ่งกับพวกเขาเลยแนะนำแค่ชื่อเท่านั้น

"หากส่งเอกสารมาแบบนี้ คือต้องการทดสอบใช่ไหม" คุณตาเปิดเอกสารที่เด็กสาวให้มาอ่านดูคร่าว ๆ พร้อมกับจ้องมองทั้งคนทั้งเอกสาร หากบอกว่าทั้งหมดที่ได้อ่านนี้คือความสามารถของเด็กสาว มันไม่น่าเชื่อ แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ หากอยากรู้ก็ต้องทดสอบ หากเป็นจริงนี่คือคนที่มีความสามารถคนหนึ่งเลยก็ว่าได้

"ใช่ค่ะ หนูต้องการให้ทดสอบว่าหนูเหมาะสมที่จะได้ทำงานเป็นผู้ช่วยไหม... " เขียนบรรยายสรรพคุณความสามารถของตัวเองนั้นง่าย แต่ใครจะเชื่อ ทางที่ดีเสนอตัวให้เขาพิสูจน์นั่นแหละดีที่สุด และเยว่หรูมั่นใจว่าตัวเองสามารถทำได้อย่างแน่นอน...