บทที่ 14 เริ่มทำแบบทดสอบ

บทที่ 14 เริ่มทำแบบทดสอบ

แบบทดสอบที่เยว่หรูได้รับมีทั้งหมดสองฉบับ... หนึ่งฉบับเป็นแบบทดสอบเกี่ยวกับความรู้สมุนไพรเบื้องต้น แบบที่สองคือการรักษาขั้นพื้นฐานของแพทย์แผนจีน... แบบทดสอบต้องตอบเป็นข้อเขียนทั้งหมด หรือก็คืออัตนัยนั่นเอง...

ถึงแม้ว่าเยว่หรูจะเป็นแพทย์แผนจีนมาก่อน แต่ก็ยังไม่วางใจ เพราะสิ่งที่เธอถนัดและคุ้นเคยนั้น... เป็นความรู้และการรักษาแบบโลกเดิม คือปี 2020 มันคือการรักษาแบบประยุกต์ มีการรักษาแผนปัจจุบันเข้ามาร่วมด้วย หากทดสอบโดยให้รักษาจะไม่มีปัญหาเพราะเธอเคยทำมาแล้ว แต่การทดสอบตอนนี้นั้น... ต้องตอบตามแบบหนังสือ พลิกแพลงมากไม่ได้ เลยทำให้เยว่หรูใช้เวลาในการทดสอบเรื่องการรักษาด้วยสมุนไพรค่อนข้างนาน

ทำแบบทดสอบได้... แต่ไม่รู้จะผ่านไหม ต้องรอดูอย่างเดียว มั่นใจมากไม่ดี... จงรู้ไว้ว่าในหนังสือเรียนกับสถานการณ์จริงแตกต่างกันมาก แล้วคนที่เรียนจบมาจนทำงานแล้วแบบเธอ... บางอย่างในหนังสือเรียนที่ไม่ค่อยได้ใช้ก็หลงลืมเป็นธรรมดา และที่สำคัญหนังสือเรียนแพทย์แผนจีนของที่นี่ก็ไม่ค่อยมีให้อ่านมากนัก

"เสร็จแล้วค่ะ" เยว่หรูยื่นเอกสารให้คุณตา ก่อนจะมานั่งรอและมองทุกอย่างรอบ ๆ ตัว เหมือนที่นี่ไม่ค่อยมีคนมากนัก หรืออาจไปประจำตามโรงพยาบาล ตามคลินิกแพทย์ของคอมมูน หรืออีกชื่อหนึ่งที่คนเรียกคือสถานีแพทย์ เพราะนโยบายของรัฐบาลจะต้องมีสถานีแพทย์ประจำคอมมูน ประจำโรงงานอุตสาหกรรม ต้องบอกว่าทุกสถานที่ต้องมีสถานีแพทย์ 

"ทำไมถึงเลือกมาสมัครเป็นผู้ช่วย หากพอรู้เรื่องสมุนไพรและการรักษาบ้างสามารถฝึกเป็นหมอเท้าเปล่าได้เลย หากทำงานก็สามารถมีเงินเดือนได้เลย การมาเป็นผู้ช่วยไม่ใช่ว่าจะได้เงินเดือนเลย" เขามองเด็กสาวที่ตัวเล็กและดูเด็กกว่าอายุที่แจ้งมาเสียอีก จากการที่ตรวจดูกระดาษคำตอบคร่าว ๆ ต้องยอมรับว่าเด็กคนนี้มีความรู้มากพอสมควร เหลือแค่ทดสอบภาคปฏิบัติเท่านั้นที่ยังไม่รู้ว่าจะทำออกมาได้หรือเปล่า

"เพราะหนูอยากมีใบประกอบวิชาชีพจากสมาพันธ์ค่ะ มันง่ายต่อการทำงานไม่ว่าจะย้ายไปอยู่ไหน หนูก็ยังสามารถทำงานนี้ได้โดยไม่ต้องยื่นขอใหม่ค่ะ" เยว่หรูตอบไปตามความจริง การสมัครเป็นผู้ช่วยคือก้าวแรกเพียงเท่านั้น ในเมื่อยังไม่ถึงเวลาการสอบชิงทุน ก็มาฝึกมือและมาเพื่อที่จะได้โอกาสด้วยเช่นกัน

"หากเข้าใจไม่ผิด... นี่คือก้าวแรก จริง ๆ แล้วหนูอยากเป็นหมอใช่ไหม" พอจะรู้แต่ก็ถามเพื่อที่จะพาไปทดสอบภาคปฏิบัติว่าควรพาไปที่ไหน ทดสอบแบบใด

"ใช่ค่ะ แต่หนูไม่รู้ว่าตอนนี้การเรียนหรือการรักษานั้นเขาใช้แบบผสมหรือว่ายังใช้แบบดั้งเดิม" เยว่หรูพอรู้ว่ายุคนี้แพทย์แผนปัจจุบันเริ่มเข้ามามีบทบาทแล้ว แต่ไม่รู้ว่าพวกเขาใช้การรักษาแบบไหน

"ตอนนี้ก็เริ่มมีการรักษาแบบผสม ส่วนมากคือการฝังเข็มให้ชาแทนการวางยาสลบ ต้องทำงานร่วมกันแพทย์แผนปัจจุบัน และเริ่มมีหลักสูตรนี้เปิดสอนแล้ว" คุณตายังคงบอกเล่า แต่ก็อ่านกระดาษคำตอบของเด็กสาวไปด้วย ยิ่งอ่านยิ่งน่าสนใจ เพราะนี่คือการรักษาที่สามารถนำไปใช้แบบเรียนและการรักษาแบบใหม่

"หากหนูผ่านและได้เป็นผู้ช่วย หนูจะมีโอกาสนั้นไหมคะ" เยว่หรูถามด้วยน้ำเสียงปกติ แต่ในใจกลับกรีดร้องด้วยความดีใจ มันคือการรักษาแบบที่เธอถนัดเลยแหละ ในตอนแรกไม่ค่อยมั่นใจเรื่องการรักษา แต่พอไปถามที่โรงพยาบาลมา เธอก็พอได้คำตอบจากการสอบถามหลาย ๆ คน แต่ไม่รู้ว่ารัฐบาลให้มีหลักสูตรการเรียนการสอนแบบนี้แล้วด้วย

"อาจไม่ต้องเป็นผู้ช่วย หากเจ้าผ่านการทดสอบ แต่การทดสอบนี้ต้องใช้เวลานานพอสมควร ต้องไปทดสอบของจริงเลย นั่นคือ... ไปที่โรงพยาบาล" หากอยากรู้ว่าความสามารถมีจริงไหม สามารถควบคุมความกดดันและตื่นเต้นได้จะถือว่าดีเลยแหละ เมื่ออยากรู้ก็ต้องพาไปพบผู้ป่วยจริง!!

"เมื่อไหร่คะ" เยว่หรูตอบกลับ เธอนั้นพร้อมมาก ทดสอบได้เลยขอแค่โอกาสเท่านั้น เธอจะทำอย่างสุดความสามารถเลยแหละ

"หากนัดวันหลังได้ไหม เพราะวันนี้ตาต้องออกไปข้างนอก" วันนี้คือวันที่ไม่มีคนอยู่ที่สมาพันธ์ ต่างคนต่างมีงานกันทั้งนั้น และที่สำคัญเขาอยากไปเห็นการทดสอบด้วยตาของเขาด้วยเช่นกัน

ต้องบอกว่าแต่ละจังหวัดหรือเมืองจะมีสมาพันธ์แพทย์แผนโบราณอยู่ทุกเมือง แต่พวกเขาไม่ได้เปิดเพื่อรับการรักษา เขาเปิดเพื่อให้คำปรึกษา แพทย์ที่อยู่ในสังกัดของสมาพันธ์นั้นต้องไปประจำตามสถานที่ต่าง ๆ ที่ทางสมาพันธ์และรัฐบาลเป็นคนระบุ พวกเขาจะได้เงินเดือนจากทางรัฐบาลโดยตรง แต่หากเป็นหมอเท้าเปล่า พวกเขาจะได้จากหน่วยชุมชนหรือคอมมูน

"หากเป็นเสาร์อาทิตย์ หนูสะดวกทั้งวัน แต่หากเป็นวันธรรมดาหนูต้องไปเรียนในช่วงเช้า แต่หากคุณตาจะทดสอบในช่วงวันธรรมดาก็ได้ค่ะ หนูจะลาคุณครูมาทดสอบ" เยว่หรูตอบไปตามตรง เพราะในใบแนะนำตัวนั้นระบุแล้วว่าเธอยังเรียนอยู่ในระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย

"โรงเรียนของหนูอยู่ไม่ห่างจากโรงพยาบาลประจำจังหวัดใช่ไหม" เพราะไม่แน่ใจว่าใช่ที่เดียวกันไหมเลยต้องสอบถามให้แน่นอน

"ใช่ค่ะ" เยว่หรูตอบ แต่ในใจก็อยากทดสอบพรุ่งนี้เลยเสียด้วยซ้ำ

"ถ้าอย่างนั้นเอาเป็นวันจันทร์หลังเลิกเรียน เจอกันที่โรงพยาบาล ส่วนวันพรุ่งนี้ให้ทดลองทำงานเป็นผู้ช่วยที่โรงพยาบาลก่อน แล้วให้เขียนรายงานมาส่งในวันจันทร์" เมื่อเจอคนที่สามารถส่งเสริมได้ต้องรีบคว้าไว้ก่อนที่หน่วยงานอื่นจะมาแย่งตัวไป หากเก่งจริงก็ส่งเสริม แต่หากที่เขียนมาทั้งหมดคือการท่องจำแล้วนำมาเขียน ก็ค่อยว่ากันอีกที เมื่อคิดได้แบบนั้นเลยตัดสินใจอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเอาใบส่งตัวมอบให้เด็กสาว

"เข้าใจแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะคุณตา" เยว่หรูกล่าวขอบคุณพร้อมกับอ่านรายละเอียดในกระดาษ 

"รายละเอียดมีบอกไว้หมดแล้ว กลับบ้านไปพักผ่อนได้ เจอกันวันจันทร์" คุณตาเอ่ยออกมาพร้อมรอยยิ้ม

"ค่ะ ขอบคุณมาก ๆ เลยนะคะ" เยว่หรูกล่าวขอบคุณอีกครั้งพร้อมกับเก็บเอกสารในกระเป๋าให้เรียบร้อย ก่อนที่จะเดินยิ้มออกไปด้วยความสุขใจ

ทางด้านคุณตาที่อยู่ในสมาพันธ์มองตามเด็กสาว พร้อมกับก้มลงมองกระดาษคำตอบ เรื่องนี้มันน่าแปลกมาก แต่แนวทางการรักษาที่เด็กสาวเขียนมานั้นมันคือการรักษาแบบใหม่ที่กำลังจะเปิดเป็นหลักสูตรให้เรียนในปีการศึกษาหน้า ยังไม่มีการเปิดเผย ยังไม่มีหนังสือออกมา แล้วเด็กคนนั้นเอาแนวทางนี้มาจากไหน

"กลับมาแล้วครับอาจารย์ ขอโทษที่ต้องให้อาจารย์มาเฝ้าสมาพันธ์แทนครับ" เด็กหนุ่มวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในสมาพันธ์ รีบกล่าวขอโทษขออภัยอาจารย์ผู้เป็นประธานของสมาพันธ์แพทย์แผนโบราณประจำจังหวัด เพราะมีเรื่องเขาเลยต้องขอออกมาไปทำธุระสำคัญ ปกติจะมีคนอยู่ที่สมาพันธ์ตลอด แต่วันนี้ทุกคนล้วนมีงานล้นมือจนต้องเดือดร้อนถึงอาจารย์หม่าประธานสมาพันธ์ ดีที่ท่านเป็นคนใจดี ไม่อย่างนั้นคงต้องปิดทำการในวันนี้แล้ว

"ธุระเรียบร้อยดีไหม" อาจารย์หม่าถามเด็กที่เขาให้มาช่วยงาน แต่สายตาเขายังจับจ้องอยู่ที่กระดาษคำตอบของเด็กสาว... อยากให้ถึงวันจันทร์เร็ว ๆ อยากดูฝีมือของเด็กคนนี้จริง ๆ 

ทางด้านเยว่หรูเดินออกมาแล้วก็มองดูบ้านของคนในเมือง ผู้คนไม่ได้พลุกพล่านมากนัก อาจเพราะตรงนี้ไม่ใช่แหล่งชุมชน ไม่ได้มีห้างหรือสถานที่สำคัญมากนัก การซื้อขายทุกอย่างก็ต้องใช้ตั๋วใช้คูปอง มีเงินอย่างเดียวซื้อไม่ได้ คิดถึงตลาดมืดตามหนังสือที่เคยอ่านทันที อยากไปแต่ไม่มีเงิน อยากขายแต่ไม่รู้จะเอาอะไรไปขาย...

เดินไปด้วยปลงไปด้วย เคยอยู่ในโลกที่เสรี... มีกิจการเป็นของตัวเอง พอเจออะไรที่เหมือนโดนบังคับ ต้องอยู่ภายใต้คำสั่งคนอื่น เลยทำให้เธอไม่ชอบสักเท่าไหร่ แต่เธอไม่มีทางเลือกมากนัก บางครั้งคนเราก็ต้องเลือกทำในสิ่งที่ไม่ชอบ... เพื่อไม่ให้ตัวเองอดตาย... เพื่อชีวิตครอบครัวดีขึ้น ตราบใดที่ไม่ได้ทำร้ายคนอื่น... เยว่หรูก็สามารถทำสิ่งที่ไม่ชอบได้

การจะมีกิจการหรือมีธุรกิจเป็นของตัวเองนั้นคงอีกนาน เพราะเธอมาอยู่ในยุค 60 ซึ่งกว่าจะมีการเปิดการค้าเสรี ยกเลิกการใช้ตั๋วหรือคูปอง... ก็ประมาณปี 80 ซึ่งอีกนานเลยทีเดียว เธอไม่สามารถรอเปิดร้านค้าขายหรือรอเปิดคลินิกเป็นของตัวเองได้ 

ต้องหาทางทำงานในโรงพยาบาลของรัฐบาล เพราะว่ามีสวัสดิการดีกว่าอย่างอื่น ต้องค่อย ๆ ขยับขยายไปเรื่อย ๆ ยังไม่รู้เลยว่า... จะมีชีวิตอยู่ถึงตอนที่เปิดการค้าเสรีหรือเปล่า อาจอดตายก่อนก็ได้หากไม่ดิ้นรน 

หากตามโลกเดิมที่เคยรู้ ในปี 60 นี้ต้องเจอกับภัยธรรมชาติ น้ำท่วม ภัยแล้ง รวมถึงปัญหาทางการเมืองและวัฒนธรรม แต่ก็อีกนั่นแหละ ไม่รู้นักเขียนนิยายเรื่องนี้จะอ้างอิงและหยิบยกเอาอะไรมาบ้าง แต่เหตุการณ์พวกนั้นคือเหตุการณ์ที่หนักมาก มีความเป็นไปได้ว่านักเขียนจะหยิบยกมา ทางที่ดีต้องเตรียมตัวให้พร้อมรับมือเสมอ...