LOGINบทที่ 3 นับถอยหลัง (1)
หลังจากสร้างวีรกรรมสาดน้ำแกงจนสะใจ ไป๋ซูเฉียวก็เบนสายตาไปยังเป้าหมายหลักที่เธอกำหนดไว้ พันเอกหลี่ลู่เฟิงตามเนื้อหานิยายต้นฉบับ ในฉากงานเลี้ยงวันนี้หลี่ลู่เฟิงควรจะลุกขึ้นมาอาละวาด คว้าข้อมือหลินอีเพื่อประกาศความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของและข่มขวัญเหรินเจี๋ยอีกแรงจนเกิดเป็นรักสี่เส้าที่น่าปวดหัว
แต่ทว่าภาพตรงหน้ามันดันกลับตาลปัตร...
ชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวมะกอกยังคงนั่งนิ่งสนิท แผ่นหลังเหยียดตรงกว้างขวางดุจภูผา ใบหน้าหล่อเหลาที่ถูกขนานนามว่ามัจจุราชหน้าหยก เรียบเฉยไร้อารมณ์ เขาไม่แม้แต่จะปรายตามองละครลิงระหว่างพระเอกนางเอกเมื่อครู่เลยสักนิด มือหนาเพียงแค่คีบผักต้มเหี่ยว ๆ ใส่จานให้เด็กน้อยสองคนที่นั่งขนาบข้างอย่างเงียบเชียบ
“ฮึ ผิดคิวซะงั้น” ไป๋ซูเฉียวกระตุกยิ้มมุมปาก “สงสัยนายเองก็คงเบื่อบทตัวร้ายโง่ ๆ เหมือนกันสินะ หลี่-ลู่-เฟิง!”
เอาล่ะ! ในเมื่อเขาไม่เดินตามบท เธอก็จะเขียนบทให้เขาใหม่เองเช่นกัน
ไป๋ซูเฉียวสูดหายใจลึกเตรียมดำเนินแผนการขั้นต่อไป หล่อนเรียกเมนูจากระบบในความคิด นำไก่ทอด 3 น่องออกมา เพียงพริบตาเดียวในมือที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งก็สัมผัสได้ถึงความร้อนระอุและกลิ่นหอมฉุยของไก่ทอดสูตรต้นตำรับจากปี 2025
เธออาศัยจังหวะที่คนทั้งโรงอาหารยังคงซุบซิบเรื่องเหรินเจี๋ย เดินตรงดิ่งเข้าไปยังมุมอับที่สามพ่อลูกนั่งอยู่
ร่างระหงมายืนค้ำหัวโต๊ะ เงาของเธอทาบทับลงบนจานข้าวอันแร้นแค้น หลี่ลู่เฟิงชะงักตะเกียบ สัญชาตญาณทหารสั่งให้เขาระวังภัย ดวงตาคมกริบตวัดขึ้นมองหญิงสาวผู้มาเยือนด้วยแววตาอำมหิต
“มีธุระอะไร?” เสียงของเขาต่ำลึกและเย็นเยียบจนทำเอาคนฟังแทบกลั้นหายใจแข็งตาย แต่ไม่ใช่กับไป๋ซูเฉียวคนนี้
“กินแต่ผักต้มแบบนี้ เมื่อไหร่ลูกจะโตคะ คุณพันเอกหลี่?”
ไป๋ซูเฉียวไม่พูดเปล่า เธอขยับตัวบังสายตาคนภายนอก แล้วล้วงมือหยิบน่องไก่ทอดสีเหลืองทองชิ้นโต 3 ชิ้น ออกมาจากความว่างเปล่า เธอวางแปะลงในชามข้าวของเด็กแฝดอย่างต้าเป่าและเสี่ยวเป่าอย่างแม่นยำ แล้วเธอก็ไม่วายวางลงให้หลี่ลู่เฟิงด้วยเช่นกัน
ตุ้บ!
น่องไก่ร้อน ๆ ควันฉุย ส่งกลิ่นหอมของเครื่องเทศฟุ้งกระจายไปทั่วโต๊ะ ตัดกับกลิ่นผักดองในโรงอาหารอย่างสิ้นเชิง เด็กน้อยฝาแฝดที่นั่งหน้าละห้อยเบิกตากว้างเท่าไข่ห่าน จ้องมองก้อนเนื้อสีทองตรงหน้าพลางกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงท้อง
⊙_⊙ “นะ...เนื้อไก่?” เสี่ยวเป่าแฝดน้องร้องอุทานเสียงสั่น หลี่ลู่เฟิงขมวดคิ้วมุ่นมองน่องไก่ในชามของเขาสลับกับใบหน้าสวยเฉี่ยวของหญิงสาว
“คุณไป๋นี่หมายความว่าอะไร?”
“ไม่ต้องมองแบบนั้น ฉันไม่ได้วางยาพิษ” ไป๋ซูเฉียวยักคิ้วให้เขาข้างหนึ่งเป็นท่าวิ้งค์[1]ที่ดูยั่วยวนและกวนประสาทในเวลาเดียวกัน “ถือซะว่าเป็นค่าเช่าที่นั่งหรือไม่ก็ค่าจีบค่ะ”
“ค่าจีบ?” หลี่ลู่เฟิงทวนคำ สีหน้ามึนงงวูบหนึ่ง
“ก็คุณหล่อ” ไป๋ซูเฉียวตอบกลับหน้าตายแต่ทว่าแววตาดันพราวระยับคล้ายคนเจ้าเล่ห์เจ้ากล “ฉันเพิ่งทิ้งขยะเปียกไป เลยอยากหาอะไรที่เจริญหูเจริญตาดูบ้าง ลูกคุณก็น่ารักดีนี่ รีบให้กินซะสิเดี๋ยวก็เย็นหมดหรอก”
ในขณะที่หลี่ลู่เฟิงกำลังอึ้งกับการรุกฆาตแบบไม่ทันให้ตั้งตัวของผู้หญิงตรงหน้า เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังรัว ๆ ขึ้นในหัวของไป๋ซูเฉียว
[ติ๊ง! ภารกิจ : ผูกมิตรและอ่อยตัวละครสำคัญ สำเร็จ]
[ได้รับรางวัล : +200 แต้ม]
[ขอแสดงความยินดี! ระดับร้านค้า Level D ถูกอัปเกรด ปลดล็อกโซนวัตถุดิบและอาหารสด เรียบร้อย]
ไป๋ซูเฉียวลอบยิ้มมุมปากพลางครุ่นคิดในใจ
‘ง่ายชะมัด’
แต่ทว่ารอยยิ้มของเธอก็จำต้องแข็งค้าง เมื่อหน้าต่างโฮโลแกรมที่ปกติต้องเป็นสีฟ้าสดใส ดันมีสีแดงฉานเด้งแทรกขึ้นมา พร้อมมีเสียงไซเรนเตือนภัยที่ดังลั่นจนพาให้เธอรู้สึกแสบแก้วหูไปหมด
[คำเตือนฉุกเฉินจากผู้สร้าง!]
[บทละครกำลังจะเริ่มเข้าสู่จุดวิกฤติ!]
[ภารกิจหลัก : เอาชีวิตรอดให้พ้น 90 วันหลังเกิดวันสิ้นโลก]
[สถานะปัจจุบัน : อ่อนแอมาก]
[คำแนะนำ: กรุณาเร่งสะสมแต้มเพื่ออัปเกรดร้านค้าเป็น Level C (ยารักษา) หรือ Level B (อาวุธพื้นฐาน) โดยด่วนที่สุด! Level A (อาวุธสงคราม) อาจจะยากเกินไปสำหรับมือใหม่ แต่ถ้าทำได้ คุณจะครองโลกใบนี้ได้ครับ!]
ไป๋ซูเฉียวขมวดคิ้ว 'รีบอะไรขนาดนั้น ยังมีเวลาอีกตั้ง...' สายตาของเธอเหลือบไปเห็นตัวเลขดิจิทัลสีแดงฉานที่มุมขวาบนของจอภาพ มันกำลังนับถอยหลังอย่างน่าใจหาย
[COUNTDOWN TO DOOMSDAY[2]]
[09 วัน : 00 ชั่วโมง : 00 นาที]
[1] ท่าวิ้งค์ คือ การ ขยิบตา หรือ กระพริบตาข้างเดียว ซึ่งอาจหมายถึงการส่งสัญญาณ การแสดงความรู้สึก (เช่น หวานซึ้ง, ทะเล้น, ยั่วยวน)
[2] COUNTDOWN TO DOOMSDAY หมายถึง นับถอยหลังสู่วันสิ้นโลก
บทส่งท้าย เริ่มต้นใหม่ที่แท้จริง (3)งานเลี้ยงฉลองดำเนินไปจนถึงรุ่งสาง เสียงหัวเราะและเสียงเพลงค่อย ๆ เงียบลง ผู้คนแยกย้ายกันกลับไปพักผ่อน เตรียมตัวสำหรับการสร้างเมืองในวันพรุ่งนี้ ไป๋ซูเฉียวและหลี่ลู่เฟิงปลีกตัวออกมาจากงาน ทั้งคู่เดินจูงมือกันขึ้นไปบนดาดฟ้าของห้างสรรพสินค้าหมื่นล้าน จุดที่สูงที่สุดของเมืองที่สามารถมองเห็นทิวทัศน์ได้รอบทิศ 360 องศาสายลมยามเช้าพัดเอื่อย ๆ ปะทะใบหน้าของชายหนุ่ม ความหนาวเหน็บของวันสิ้นโลกหายไปแล้ว เหลือเพียงความเย็นสบายของฤดูกาลใหม่ ไป๋ซูเฉียวยืนเกาะราวระเบียง มองดูดวงอาทิตย์ดวงโตสีส้มแดงที่กำลังค่อย ๆ โผล่พ้นขอบฟ้า ตัดกับสีเขียวขจีของป่าไม้ที่ฟื้นคืนชีพ และสีสันของบ้านเรือนที่เริ่มมีการทาสีใหม่"งดงามมากเลยค่ะ" เธอพึมพำ"ใช่มันงดงามมาก" หลี่ลู่เฟิงตอบ แต่สายตาของเขาไม่ได้มองพระอาทิตย์ เขามองใบหน้าด้านข้างของเธอที่ต้องแสงแดดอ่อน ๆไป๋ซูเฉียวรู้ตัวว่าถูกมองจึงหันมายิ้มให้ "มองวิวสิคะ มองหน้าฉันทำไม""ก็วิวตรงนี้สวยกว่าพระอาทิตย์ตั้งเยอะ" หลี่ลู่เฟิงหยอดคำหวานที่พัฒนาเลเวลขึ้นทุ
บทส่งท้าย เริ่มต้นใหม่ที่แท้จริง (2)1 เดือนต่อมางานมงคลสมรสที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ยุคใหม่ถูกจัดขึ้น ณ ลานกว้างหน้าห้างสรรพสินค้าหมื่นล้าน เสียงดนตรีบรรเลงเพลงวิวาห์ดังคลอไปกับสายลม ธงทิวสีแดงประดับประดาไปทั่วเมืองหงซิง ผู้คนนับพันนับหมื่นชีวิตที่รอดตายต่างมาร่วมงานมงคลนี้ด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ไม่มีความหวาดกลัว ไม่มีความหิวโหย ไม่มีความวิตกกังวลแต่อย่างใด มีเพียงความยินดีปรีดาเท่านั้น"เจ้าสาวมาแล้ว!"ไป๋ซูเฉียวปรากฏตัวในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ที่ตัดเย็บจากผ้าไหมเกรดพรีเมียม แน่นอนว่าหล่อนหยิบมาจากห้างสรรพสินค้าหมื่นล้าน ชุดแต่งงานชุดนี้มีลวดลายไม่มาก แต่ดีไซน์เรียบหรูและดูสง่างาม ช่วงเอวถูกปรับแก้เล็กน้อยเพื่อรองรับหน้าท้องที่เริ่มนูนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าสวยหวานถูกแต่งแต้มอย่างประณีตขับเน้นให้ไป๋ซูเฉียวดูสวยเจิดจรัสกว่าที่เคยหลี่ลู่เฟิงในชุดสูททหารเต็มยศสีขาวที่เธอไม่เคยเห็นเขาใส่มาก่อนยืนรออยู่ที่แท่นพิธี เขาดูหล่อเหลาและดูภูมิฐานจนสาว ๆ ในงานพากันกลั้นหายใจ แต่ทว่าสายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่เ
บทส่งท้าย เริ่มต้นใหม่ที่แท้จริง (1)แสงแรกแห่งอรุณรุ่งสาดส่องลงมาจากฟากฟ้า ทะลุผ่านม่านเมฆสีเทาที่ปกคลุมโลกใบนี้มานานหลายปี แต่วันนี้มันไม่ใช่แสงแดดที่ร้อนแรงแผดเผา หรือแสงสลัวที่ดูหดหู่เหมือนอย่างเคย แต่มันคือแสงสีทองอร่ามที่มาพร้อมกับท้องฟ้าสีครามสดใส ราวกับภาพวาดของจิตรกรเอกที่บรรจงแต้มสีสันแห่งชีวิตกลับคืนสู่ผืนผ้าใบที่เคยฉีกขาดละอองวัคซีนสีฟ้าที่ถูกปล่อยออกจากหอส่งสัญญาณกลางเมืองหลวงเมื่อสามวันก่อน ได้ทำหน้าที่ของมันอย่างสมบูรณ์แบบ มันไม่เพียงแค่ชำระล้างเชื้อไวรัสซอมบี้จนหมดเกลี้ยง แต่มันยังทำปฏิกิริยากับชั้นบรรยากาศ ช่วยชะล้างสารพิษและช่วยชะล้างฝุ่นผงเชื้อโรคที่ตกค้างอยู่ในอากาศจนหมดสิ้น"แม่คร้าบดูนั่นสิ! ต้นไม้! ต้นไม้มันกำลังงอก!" เสียงเรียกสุดกระตือรือร้นของเสี่ยวเป่าดังขึ้นตอนนี้พวกเขาสี่คนพ่อแม่ลูกกำลังยืนอยู่บนกำแพงสูงของเมืองหงซิง ไป๋ซูเฉียวยืนรับลมเย็นด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข หล่อนปรายตามองลงไปเบื้องล่าง มองไปยังเมืองหงซิง และกวาดตามองไปยังพื้นที่รอบนอก หลังกำแพงสูงด้านนอกนั่นเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเ
บทที่ 36 ชัยชนะของทุกคน (2)ทุกคนในที่นี้เปลี่ยนจากยืนมองหลี่ลู่เฟิงกับภรรยา มาเป็นเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า เพื่อชื่นชมความสวยงามของละอองวัคซีนสีฟ้าที่ดูงดงามตระกาลตาเหมือนน่านทะเลแทน ละอองวัคซีนเหล่านั้นเริ่มกระจายตัวลงสู่พื้นดินทีละนิด ทีละนิด และปกคลุมไปทั่วซากปรักหักพัง ราวกับหิมะแห่งการชำระล้างภาพอันน่าอัศจรรย์ใจปรากฏขึ้นแก่สายตาทุกคน ซอมบี้ลูกสมุนที่เคยบ้าคลั่งไล่กัดกินคน ตอนนี้ซูบผอมขยับเขยื้อนไปไหนไม่ได้ ซอมบี้บางตัวร่างกายค่อย ๆ บุบสลายกลายเป็นผุยผงและปลิวหายไปพร้อมกับสายลมส่วนพวกที่ยังหลงเหลืออยู่ก็ไม่มีพละกำลังที่จะลุกขึ้นมาทำร้ายใครได้ เมื่อพวกมันสูดดมละอองวัคซีนสีฟ้านี้เข้าไป อวัยวะภายในของพวกมันจะหยุดชะงัก ผิวหนังสีดำคล้ำเริ่มหลุดลอกออก ร่างกายที่บวมน้ำเน่าเฟะค่อย ๆ หดตัวลงกระทั่งเนื้อหนังบางส่วนแห้งกรังติดกระดูกท้ายที่สุดแล้วร่างทั้งร่างของมันก็จะค่อย ๆ สลายกลายเป็นฝุ่นผงและปลิดปลิวหายไปในอากาศ เหลือเพียงเศษเสื้อผ้าขาดวิ่นที่กองอยู่บนพื้นทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้าพวกเขาทุกคนยืนมองภาพเหล่านั้นอยู่เพี
บทที่ 36 ชัยชนะของทุกคน (1)วิ้ง!รองเท้าคอมแบทของเธอเรืองแสงสีนีออนขึ้นมา ซึ่งมีเพียงเธอคนเดียวที่สามารถมองเห็นแสงนั้นได้“แข็งใจไว้ แล้วสู้ไปกับแม่นะลูกรัก!” ไป๋ซูเฉียวรู้ดีว่า การวิ่ง! จะส่งผลเสียต่อลูกในท้อง แต่ทว่าตอนนี้เธอไม่มีทางเลือก แม้ไม่อยากวิ่ง แต่เธอก็ต้องวิ่งไป๋ซูเฉียวลูบฝ่ามือสัมผัสหน้าท้องของเธอเบา ๆ ก่อนที่เธอจะออกตัววิ่ง แต่ทว่าทันใดนั้นระบบก็ดังขึ้นในหัวของเธอ[โฮตส์ไม่ต้องห่วง ผมจะปกป้องลูกในท้องของโฮสต์ให้ปลอดภัยเอง]ไป๋ซูเฉียวนึกชื่นชมเจ้าระบบอยู่ในใจ แรก ๆ ตอนที่หล่อนเพิ่งเชื่อมต่อกับมัน มันมักพูดจากวนประสาทหล่อน และมักทำตัวเหมือนเป็นคู่กัดของหล่อนอยู่เสมอ แต่พอนานวันเข้า มันกลับทำให้หล่อนรู้สึกได้ว่า มันนี่แหละคือเพื่อนที่แท้จริงของหล่อน“ไม่มีอะไรต้องห่วงแล้ว งั้นแม่ลุยเต็มเหนี่ยวเลยนะ” ไป๋ซูเฉียววิ่งไต่ขึ้นไปบนซากตึกที่พังทลาย ดีดตัวพุ่งทะยานขึ้นไปกลางอากาศ ร่างของหล่อนลอยสูงขึ้น… สูงขึ้น… และสูงขึ้นจนอยู่ระดับเดียวกับ
บทที่ 35 อย่าชะล่าใจ (2)ฟ้าบบบบบ ฉึก!!ลูกศรเรืองแสงพุ่งเข้าไปปักลงกลางหน้าผากของราชันซอมบี้อย่างแม่นยำ แม้ครั้งนี้ปลายลูกศรจะไม่ได้ทะลุทะลวงไปถึงผนังกะโหลกด้านหลัง แต่ทว่ามันก็สร้างความเจ็บปวดให้ราชันซอมบี้เป็นอย่างมากร่างใหญ่ของราชันซอมบี้เสียหลักล้มลง มันแกว่งมือไปมา และฟาดกรงเล็บยาวใหญ่ลงพื้นเพื่อระบายความโกรธและเพื่อระบายความเจ็บปวดพื้นดินบริเวณที่ถูกปลายเล็บของมันฟาดลง เกิดเป็นหลุมลึกกว่าหนึ่งเมตร“ตอนนี้แหละ เหมาะที่จะปีนขึ้นไป!” ไป๋ซูเฉียวหันมาหาสามี และพยักหน้าให้เขาราวกับว่า ทุกสิ่งทุกอย่างขึ้นอยู่ที่เขาแล้ว “ไม่ต้องห่วงทางนี้ค่ะ ฉันจะคอยระวังหลังให้เอง!”ใช่หลี่ลู่เฟิงห่วงความปลอดภัยของตัวเองซะที่ไหน เขาห่วงเธอต่างหากล่ะ แต่ทว่าเขาก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงพยักหน้ารับ แล้วรีบปีนขึ้นไปบนที่สูงอย่างคล่องแคล่วว่องไวฟึบ! ฟับ! ฟึบ! ฟับ!ไอ้ราชันซอมบี้ใช้แรงเฮือกสุดท้ายหยัดตัวลุกขึ้นยืน มันใช้หางที่ยาวเฟื้อยซึ่งมีเงี่ยงแหลมคมราวกับคมมีดตวัดฟึบฟับไปมาอย่างไร้ทิศทาง
บทที่ 4 กองทัพต้องเดินด้วยท้อง (2)ไป๋ซูเฉียวกลืนน้ำลายอึกใหญ่เมื่อเห็นรายชื่อเมนูอาหาร แต่ทว่า! 100 แต้ม...นั่นมันครึ่งหนึ่งของทรัพย์สินทั้งหมดที่เธอมีเลยนะ! ถ้าเอา 100 แต้มนี้ไปซื้อแป้งซื้อไข่ เธอคงไม่อดตายไปจนถึงวันสิ้นโลก แต่คนอย่างไป๋ซูเฉียว เคยใช้ชีวิตแบบอด ๆ อยาก ๆ ซะที่ไหนกัน"ชีวิตคนเราไ
บทที่ 4 กองทัพต้องเดินด้วยท้อง (1)วูบ!ทันใดนั้น เบื้องหน้าของไป๋ซูเฉียวก็ปรากฏภาพจำลองสามมิติเสมือนจริงประหนึ่งเธอกำลังยืนอยู่กลางห้างสรรพสินค้ายักษ์ใหญ่ใจกลางมหานคร ภาพตัดสลับไปมาอย่างรวดเร็ว ทำให้เธอได้เห็นอะไรหลาย ๆ อย่างในระยะเวลาอันสั้นLevel C ร้านขายยาขนาดใหญ่ที่มียาปฏิชีวนะ ยาแก้ปวด ยาทำ
บทที่ 3 นับถอยหลัง (2)[COUNTDOWN TO DOOMSDAY[2]] [09 วัน : 00 ชั่วโมง : 00 นาที] ‘เก้าวัน!?’ ไป๋ซูเฉียวอุทานในใจจนแทบจะหลุดเสียงจริงออกมา‘แค่เก้าวันเนี่ยนะ? ไหนในนิยายบอกว่าอีกตั้งเป็นเดือน กว่าเชื้อจะระบาด! ไอ้นักเขียนเฮงซวยนั่น มันแอบแก้พล็อตให้เร็วขึ้นเพื่อฆ่าฉันชัด ๆ’ ให้ตายสิ! เวลาน้อยข
บทที่ 2 เข้ามาอยู่ในร่างนางร้าย (2)ไป๋ซูเฉียววางชามเปล่าลงบนโต๊ะเสียงดัง ปึก! เธอกอดอกเชิดหน้าขึ้นมองชายหนุ่มที่สภาพดูไม่ได้ด้วยสายตาของผู้เหนือกว่า ไม่มีแววความกลัวเลยแม้แต่น้อย“ก็แค่อยากช่วยล้างตา เผื่อนายจะตาสว่างขึ้นบ้าง” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ดังกังวานไปทั่ว “ที่ผ่านมาฉันคงสมองกลับที







