LOGINบทที่ 3 นับถอยหลัง (2)
[COUNTDOWN TO DOOMSDAY[2]]
[09 วัน : 00 ชั่วโมง : 00 นาที]
‘เก้าวัน!?’ ไป๋ซูเฉียวอุทานในใจจนแทบจะหลุดเสียงจริงออกมา
‘แค่เก้าวันเนี่ยนะ? ไหนในนิยายบอกว่าอีกตั้งเป็นเดือน กว่าเชื้อจะระบาด! ไอ้นักเขียนเฮงซวยนั่น มันแอบแก้พล็อตให้เร็วขึ้นเพื่อฆ่าฉันชัด ๆ’
ให้ตายสิ! เวลาน้อยขนาดนี้ แค่โซนอาหารระดับ D มันไม่พอจะกันตายจากฝูงซอมบี้ได้แน่ เธอต้องรีบหาทางปั๊มแต้มเพื่อปลดล็อกอาวุธให้ได้ ก่อนที่โลกใบนี้จะกลายเป็นนรกบนดิน
ไป๋ซูเฉียวที่มัวแต่คิดเรื่องเอาตัวรอด ลืมการอ่อยก่อนหน้าไปจนหมดสิ้น เธอไม่แม้แต่จะบอกลาหลี่ลู่เฟิง เธอเดินเหม่อลอยจากไปเงียบ ๆ ปล่อยให้พันเอกสุดหล่อนั่งงงเป็นไก่ตาแตก
เมื่อตั้งสติได้แล้วหลี่ลู่เฟิงก็พยายามเอ่ยเรียกไล่หลัง แต่ทว่าไม่เป็นผล ไป๋ซูเฉียวคนนั้นทำอย่างกับเห็นเขาเป็นตัวตลกไปได้!
‘ผู้หญิงคนนี้นิสัยเสียจริง ๆ’ หลี่ลู่เฟิงครุ่นคิดในใจแต่ไม่ได้พูดออกมาให้ใครได้ยิน เขาก้มลงมองหน้าลูกชายตัวน้อยทั้งสองคน เห็นต้าเป่ากับเสี่ยวเป่าทำหน้าตาอ้อน ๆ พันเอกหนุ่มคนนี้จึงพยักหน้าอนุญาตให้ลูกชายกินเนื้อไก่ในจานได้
“ขอบคุณคร๊าบคุณพ่อ” ต้าเป่ากับเสี่ยวเป่าฉีกยิ้มตาหยี ส่งเสียงเจื้อยแจ้วขอบคุณคนเป็นพ่อไปยกใหญ่
“อื้ม งั่ม ง๊าม ง๊าม อร่อยมากจริง ๆ” เสียงพูดของสองเด็กชายชวนให้หลี่ลู่เฟิงแอบคลี่ยิ้มมุมปาก เขารู้สึกดีที่ได้เห็นลูกชายบุญธรรมทั้งสองคนฉีกยิ้มและหัวเราะร่าได้มากขนาดนั้น
หลี่ลู่เฟิงหยิบน่องไก่ชิ้นของตัวเองขึ้นมากิน ดวงตาเป็นประกายเบิกกว้าง ไก่ทอดชิ้นนี้อร่อยมากจริง ๆ ไม่น่าล่ะ… เจ้าแฝดทั้งสองถึงได้กัดกินอย่างเอร็ดอร่อยขนาดนั้น
‘อืม… ไว้จะหาอะไรตอบแทนเธอวันหลังก็แล้วกันนะ ไป๋ซูเฉียว’
หลังจากแยกย้ายกับพันเอกหลี่ลู่เฟิงที่โรงอาหาร ไป๋ซูเฉียวก็เดินกลับมาตามความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม เส้นทางในค่ายทหารยุค 80 นั้นขรุขระและเต็มไปด้วยฝุ่นแดง สองข้างทางมีป้ายคำขวัญปลุกใจสีแดงซีด ๆ ติดอยู่เป็นระยะ บรรยากาศดูแห้งแล้งและล้าสมัยจนดาราสาวจากปี 2025 อย่างเธอต้องลอบถอนหายใจอยู่หลายครั้ง
หมู่บ้านหงซิงแห่งมณฑลซีเป่ย ในปี 1985 นั้นช่างแห้งแล้งและกันดาร ลมเหนือพัดพาฝุ่นทรายสีเหลืองมาปกคลุมหลังคาบ้านเรือนอิฐดิบที่เรียงราย...
"นี่ฉันต้องมาใช้ชีวิตอยู่ในนิยายย้อนยุคเกรดบีจริง ๆ เหรอเนี่ย..." เท้าที่สวมรองเท้าผ้าใบเก่า ๆ หยุดลงที่หน้าบ้านแถวชั้นเดียวสภาพซอมซ่อ ผนังปูนกะเทาะจนเห็นอิฐมอญ ประตูไม้ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดน่ารำคาญทุกครั้งที่ลมพัดผ่าน
นี่คือบ้านของไป๋ซูเฉียวในโลกนี้!
ทันทีที่ผลักประตูเข้าไป กลิ่นอับชื้นผสมกลิ่นราก็พุ่งเข้ากระแทกจมูก ไป๋ซูเฉียวยกมือขึ้นปิดจมูกด้วยความรังเกียจ เธอกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้องสี่เหลี่ยมแคบ ๆ ที่มีของตกแต่งเพียงไม่กี่อย่าง มีเตียงไม้กระดานแข็ง ๆ มีตู้เสื้อผ้าที่ประตูพังไปข้างหนึ่ง และมีโต๊ะญี่ปุ่นตัวเล็กที่มีอุปกรณ์ปักผ้าวางระเกะระกะอยู่
"ให้ตายสิ..." เธอพึมพำกับตัวเอง เดินไปใช้นิ้วปาดฝุ่นบนโต๊ะ "เมื่อก่อนห้องน้ำแมวที่บ้านฉันยังหรูกว่านี้ตั้งสิบเท่า ยัยเจ้าของร่างเดิมนี่ทนอยู่ไปได้ยังไงนะ หาเช้ากินค่ำปักผ้าจนตามัว ปลูกผักจนมือด้าน เพื่อจะเอาเงินไปเปย์ผู้ชายห่วย ๆ แบบเหรินเจี๋ยเนี่ยนะ? สมองกลวงจริง ๆ"
ไป๋ซูเฉียวทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงไม้แข็ง ๆ ที่มีฟูกบางเฉียบปูรอง ความแข็งกระด้างของมันทำให้เธอคิดถึงที่นอนยางพาราเกรดพรีเมียมราคาหลักแสนที่จากมาจับใจ
แต่บ่นไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา ในเมื่อทะลุมิติมาแล้ว นางร้ายอย่างเธอก็ต้องอยู่ให้รอดและต้องรอดแบบลักชูรี่ด้วย!
"ระบบ" เธอเปล่งเสียงเรียกอย่างท้าทาย "ออกมาคุยกันหน่อยสิ"
[ติ๊ง! ระบบห้างสรรพสินค้าหมื่นล้านพร้อมให้บริการครับโฮสต์]
เสียงสังเคราะห์กวนประสาทดังขึ้นทันที
[เห็นสภาพรูหนู...บ้านใหม่แล้ว เป็นยังไงบ้างครับ? พอใจไหม?]
"ถ้าจะกวนประสาท งั้นก็หุบปากไปเลย" ไป๋ซูเฉียวกลอกตาใส่ความว่างเปล่า "ฉันอยากรู้รายละเอียดของแกมากกว่านี้ ที่บอกว่ามีห้างหมื่นล้านน่ะ โม้หรือเปล่า? ตอนนี้ฉันเห็นแค่เมนูผักกาดขาวกับไข่ไก่เกรด D เองนะ"
[โฮสต์ใจร้อนจริง ๆ]
ระบบตอบกลับ
[ระดับ D ที่โฮสต์อยู่ตอนนี้ มันก็เหมือนร้านชำหน้าปากซอยนั่นแหละครับ มีแต่วัตถุดิบพื้นฐาน แต่ถ้าระดับสูงขึ้น... ฮึ ฮึ งั้นกระผมจะทำการจำลองภาพโฮโลแกรมให้คุณดูเป็นขวัญตาก็แล้วกัน]
บทส่งท้าย เริ่มต้นใหม่ที่แท้จริง (3)งานเลี้ยงฉลองดำเนินไปจนถึงรุ่งสาง เสียงหัวเราะและเสียงเพลงค่อย ๆ เงียบลง ผู้คนแยกย้ายกันกลับไปพักผ่อน เตรียมตัวสำหรับการสร้างเมืองในวันพรุ่งนี้ ไป๋ซูเฉียวและหลี่ลู่เฟิงปลีกตัวออกมาจากงาน ทั้งคู่เดินจูงมือกันขึ้นไปบนดาดฟ้าของห้างสรรพสินค้าหมื่นล้าน จุดที่สูงที่สุดของเมืองที่สามารถมองเห็นทิวทัศน์ได้รอบทิศ 360 องศาสายลมยามเช้าพัดเอื่อย ๆ ปะทะใบหน้าของชายหนุ่ม ความหนาวเหน็บของวันสิ้นโลกหายไปแล้ว เหลือเพียงความเย็นสบายของฤดูกาลใหม่ ไป๋ซูเฉียวยืนเกาะราวระเบียง มองดูดวงอาทิตย์ดวงโตสีส้มแดงที่กำลังค่อย ๆ โผล่พ้นขอบฟ้า ตัดกับสีเขียวขจีของป่าไม้ที่ฟื้นคืนชีพ และสีสันของบ้านเรือนที่เริ่มมีการทาสีใหม่"งดงามมากเลยค่ะ" เธอพึมพำ"ใช่มันงดงามมาก" หลี่ลู่เฟิงตอบ แต่สายตาของเขาไม่ได้มองพระอาทิตย์ เขามองใบหน้าด้านข้างของเธอที่ต้องแสงแดดอ่อน ๆไป๋ซูเฉียวรู้ตัวว่าถูกมองจึงหันมายิ้มให้ "มองวิวสิคะ มองหน้าฉันทำไม""ก็วิวตรงนี้สวยกว่าพระอาทิตย์ตั้งเยอะ" หลี่ลู่เฟิงหยอดคำหวานที่พัฒนาเลเวลขึ้นทุ
บทส่งท้าย เริ่มต้นใหม่ที่แท้จริง (2)1 เดือนต่อมางานมงคลสมรสที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ยุคใหม่ถูกจัดขึ้น ณ ลานกว้างหน้าห้างสรรพสินค้าหมื่นล้าน เสียงดนตรีบรรเลงเพลงวิวาห์ดังคลอไปกับสายลม ธงทิวสีแดงประดับประดาไปทั่วเมืองหงซิง ผู้คนนับพันนับหมื่นชีวิตที่รอดตายต่างมาร่วมงานมงคลนี้ด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ไม่มีความหวาดกลัว ไม่มีความหิวโหย ไม่มีความวิตกกังวลแต่อย่างใด มีเพียงความยินดีปรีดาเท่านั้น"เจ้าสาวมาแล้ว!"ไป๋ซูเฉียวปรากฏตัวในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ที่ตัดเย็บจากผ้าไหมเกรดพรีเมียม แน่นอนว่าหล่อนหยิบมาจากห้างสรรพสินค้าหมื่นล้าน ชุดแต่งงานชุดนี้มีลวดลายไม่มาก แต่ดีไซน์เรียบหรูและดูสง่างาม ช่วงเอวถูกปรับแก้เล็กน้อยเพื่อรองรับหน้าท้องที่เริ่มนูนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าสวยหวานถูกแต่งแต้มอย่างประณีตขับเน้นให้ไป๋ซูเฉียวดูสวยเจิดจรัสกว่าที่เคยหลี่ลู่เฟิงในชุดสูททหารเต็มยศสีขาวที่เธอไม่เคยเห็นเขาใส่มาก่อนยืนรออยู่ที่แท่นพิธี เขาดูหล่อเหลาและดูภูมิฐานจนสาว ๆ ในงานพากันกลั้นหายใจ แต่ทว่าสายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่เ
บทส่งท้าย เริ่มต้นใหม่ที่แท้จริง (1)แสงแรกแห่งอรุณรุ่งสาดส่องลงมาจากฟากฟ้า ทะลุผ่านม่านเมฆสีเทาที่ปกคลุมโลกใบนี้มานานหลายปี แต่วันนี้มันไม่ใช่แสงแดดที่ร้อนแรงแผดเผา หรือแสงสลัวที่ดูหดหู่เหมือนอย่างเคย แต่มันคือแสงสีทองอร่ามที่มาพร้อมกับท้องฟ้าสีครามสดใส ราวกับภาพวาดของจิตรกรเอกที่บรรจงแต้มสีสันแห่งชีวิตกลับคืนสู่ผืนผ้าใบที่เคยฉีกขาดละอองวัคซีนสีฟ้าที่ถูกปล่อยออกจากหอส่งสัญญาณกลางเมืองหลวงเมื่อสามวันก่อน ได้ทำหน้าที่ของมันอย่างสมบูรณ์แบบ มันไม่เพียงแค่ชำระล้างเชื้อไวรัสซอมบี้จนหมดเกลี้ยง แต่มันยังทำปฏิกิริยากับชั้นบรรยากาศ ช่วยชะล้างสารพิษและช่วยชะล้างฝุ่นผงเชื้อโรคที่ตกค้างอยู่ในอากาศจนหมดสิ้น"แม่คร้าบดูนั่นสิ! ต้นไม้! ต้นไม้มันกำลังงอก!" เสียงเรียกสุดกระตือรือร้นของเสี่ยวเป่าดังขึ้นตอนนี้พวกเขาสี่คนพ่อแม่ลูกกำลังยืนอยู่บนกำแพงสูงของเมืองหงซิง ไป๋ซูเฉียวยืนรับลมเย็นด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข หล่อนปรายตามองลงไปเบื้องล่าง มองไปยังเมืองหงซิง และกวาดตามองไปยังพื้นที่รอบนอก หลังกำแพงสูงด้านนอกนั่นเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเ
บทที่ 36 ชัยชนะของทุกคน (2)ทุกคนในที่นี้เปลี่ยนจากยืนมองหลี่ลู่เฟิงกับภรรยา มาเป็นเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า เพื่อชื่นชมความสวยงามของละอองวัคซีนสีฟ้าที่ดูงดงามตระกาลตาเหมือนน่านทะเลแทน ละอองวัคซีนเหล่านั้นเริ่มกระจายตัวลงสู่พื้นดินทีละนิด ทีละนิด และปกคลุมไปทั่วซากปรักหักพัง ราวกับหิมะแห่งการชำระล้างภาพอันน่าอัศจรรย์ใจปรากฏขึ้นแก่สายตาทุกคน ซอมบี้ลูกสมุนที่เคยบ้าคลั่งไล่กัดกินคน ตอนนี้ซูบผอมขยับเขยื้อนไปไหนไม่ได้ ซอมบี้บางตัวร่างกายค่อย ๆ บุบสลายกลายเป็นผุยผงและปลิวหายไปพร้อมกับสายลมส่วนพวกที่ยังหลงเหลืออยู่ก็ไม่มีพละกำลังที่จะลุกขึ้นมาทำร้ายใครได้ เมื่อพวกมันสูดดมละอองวัคซีนสีฟ้านี้เข้าไป อวัยวะภายในของพวกมันจะหยุดชะงัก ผิวหนังสีดำคล้ำเริ่มหลุดลอกออก ร่างกายที่บวมน้ำเน่าเฟะค่อย ๆ หดตัวลงกระทั่งเนื้อหนังบางส่วนแห้งกรังติดกระดูกท้ายที่สุดแล้วร่างทั้งร่างของมันก็จะค่อย ๆ สลายกลายเป็นฝุ่นผงและปลิดปลิวหายไปในอากาศ เหลือเพียงเศษเสื้อผ้าขาดวิ่นที่กองอยู่บนพื้นทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้าพวกเขาทุกคนยืนมองภาพเหล่านั้นอยู่เพี
บทที่ 36 ชัยชนะของทุกคน (1)วิ้ง!รองเท้าคอมแบทของเธอเรืองแสงสีนีออนขึ้นมา ซึ่งมีเพียงเธอคนเดียวที่สามารถมองเห็นแสงนั้นได้“แข็งใจไว้ แล้วสู้ไปกับแม่นะลูกรัก!” ไป๋ซูเฉียวรู้ดีว่า การวิ่ง! จะส่งผลเสียต่อลูกในท้อง แต่ทว่าตอนนี้เธอไม่มีทางเลือก แม้ไม่อยากวิ่ง แต่เธอก็ต้องวิ่งไป๋ซูเฉียวลูบฝ่ามือสัมผัสหน้าท้องของเธอเบา ๆ ก่อนที่เธอจะออกตัววิ่ง แต่ทว่าทันใดนั้นระบบก็ดังขึ้นในหัวของเธอ[โฮตส์ไม่ต้องห่วง ผมจะปกป้องลูกในท้องของโฮสต์ให้ปลอดภัยเอง]ไป๋ซูเฉียวนึกชื่นชมเจ้าระบบอยู่ในใจ แรก ๆ ตอนที่หล่อนเพิ่งเชื่อมต่อกับมัน มันมักพูดจากวนประสาทหล่อน และมักทำตัวเหมือนเป็นคู่กัดของหล่อนอยู่เสมอ แต่พอนานวันเข้า มันกลับทำให้หล่อนรู้สึกได้ว่า มันนี่แหละคือเพื่อนที่แท้จริงของหล่อน“ไม่มีอะไรต้องห่วงแล้ว งั้นแม่ลุยเต็มเหนี่ยวเลยนะ” ไป๋ซูเฉียววิ่งไต่ขึ้นไปบนซากตึกที่พังทลาย ดีดตัวพุ่งทะยานขึ้นไปกลางอากาศ ร่างของหล่อนลอยสูงขึ้น… สูงขึ้น… และสูงขึ้นจนอยู่ระดับเดียวกับ
บทที่ 35 อย่าชะล่าใจ (2)ฟ้าบบบบบ ฉึก!!ลูกศรเรืองแสงพุ่งเข้าไปปักลงกลางหน้าผากของราชันซอมบี้อย่างแม่นยำ แม้ครั้งนี้ปลายลูกศรจะไม่ได้ทะลุทะลวงไปถึงผนังกะโหลกด้านหลัง แต่ทว่ามันก็สร้างความเจ็บปวดให้ราชันซอมบี้เป็นอย่างมากร่างใหญ่ของราชันซอมบี้เสียหลักล้มลง มันแกว่งมือไปมา และฟาดกรงเล็บยาวใหญ่ลงพื้นเพื่อระบายความโกรธและเพื่อระบายความเจ็บปวดพื้นดินบริเวณที่ถูกปลายเล็บของมันฟาดลง เกิดเป็นหลุมลึกกว่าหนึ่งเมตร“ตอนนี้แหละ เหมาะที่จะปีนขึ้นไป!” ไป๋ซูเฉียวหันมาหาสามี และพยักหน้าให้เขาราวกับว่า ทุกสิ่งทุกอย่างขึ้นอยู่ที่เขาแล้ว “ไม่ต้องห่วงทางนี้ค่ะ ฉันจะคอยระวังหลังให้เอง!”ใช่หลี่ลู่เฟิงห่วงความปลอดภัยของตัวเองซะที่ไหน เขาห่วงเธอต่างหากล่ะ แต่ทว่าเขาก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงพยักหน้ารับ แล้วรีบปีนขึ้นไปบนที่สูงอย่างคล่องแคล่วว่องไวฟึบ! ฟับ! ฟึบ! ฟับ!ไอ้ราชันซอมบี้ใช้แรงเฮือกสุดท้ายหยัดตัวลุกขึ้นยืน มันใช้หางที่ยาวเฟื้อยซึ่งมีเงี่ยงแหลมคมราวกับคมมีดตวัดฟึบฟับไปมาอย่างไร้ทิศทาง
บทที่ 2 เข้ามาอยู่ในร่างนางร้าย (2)ไป๋ซูเฉียววางชามเปล่าลงบนโต๊ะเสียงดัง ปึก! เธอกอดอกเชิดหน้าขึ้นมองชายหนุ่มที่สภาพดูไม่ได้ด้วยสายตาของผู้เหนือกว่า ไม่มีแววความกลัวเลยแม้แต่น้อย“ก็แค่อยากช่วยล้างตา เผื่อนายจะตาสว่างขึ้นบ้าง” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ดังกังวานไปทั่ว “ที่ผ่านมาฉันคงสมองกลับที
บทที่ 2 เข้ามาอยู่ในร่างนางร้าย (1)ความเจ็บปวดรุนแรงที่ศีรษะยังคงเต้นตุบ ๆ เหมือนกับมีค้อนหินแข็ง ๆ ระดมทุบไม่ยั้ง ภาพสุดท้ายที่ไป๋ซูเฉียวจำได้ คือสลิงที่ขาดผั้นและแรงโน้มถ่วงที่กระชากร่างของเธอให้ดิ่งลงสู่พื้นพสุธา แต่ทว่าวินาทีต่อมาปลายจมูกของเธอกลับไม่ได้กลิ่นคาวเลือด หรือกลิ่นละอองควันเอ็ฟเฟ็
บทที่ 1 ดาราสาว (2)ไป๋ซูเฉียวรับหนังสือเล่มหนาปกแข็งมาถือไว้ หน้าปกเป็นรูปหญิงสาวยืนหันหลังชนกับนายทหารคนหนึ่ง ซึ่งเดาว่าน่าจะเป็นพระเอกนางเอกของเรื่องล่ะมั้ง ฝ่ายผู้หญิงกำลังยืนถือมีดทำครัว ส่วนผู้ชายถือปืนหน้าไม้เตรียมต่อสู้กับซอมบี้! เหอะ! ดูเกรดบีพิลึก!!"ชื่อเหมือนฉันงั้นเหรอ?" ไป๋ซูเฉียวมอง
บทที่ 1 ดาราสาว (1)บรรยากาศภายในโรงถ่ายทำภาพยนตร์เหิงเตี้ยนอบอวลไปด้วยกลิ่นของน้ำแข็งแห้งและฝุ่นแป้ง เสียงเครื่องจักรทำงานดังก้องสะท้อนไปมาผสมกับเสียงตะโกนสั่งการของผู้ช่วยผู้กำกับวัยสามสิบห้าปี แสงไฟสปอตไลต์สาดส่องลงมายังใจกลางฉากที่ถูกเนรมิตให้กลายเป็นตำหนักบรรพกาลอันเคร่งขรึมและลึกลับท่ามกลาง







