Share

บทที่ 8 สามีผู้น่าสงสาร

last update publish date: 2026-07-10 20:00:20

บทที่ 8 สามีผู้น่าสงสาร

"คะ...คุณ… แค่ก"

อู๋หลิวตัดสินใจเปล่งเสียงเรียกผู้เป็นสามีของร่างเดิม เธอตั้งใจจะพูดคำว่า ‘ขอโทษ’ กับเขาสักครั้ง แต่ทว่าดูเหมือนสถานการณ์จะไม่เป็นใจ เพราะจู่ ๆ เธอก็ไอโครกออกมาอย่างหาสาเหตุไม่ได้ซะงั้น

ฟ่านอี้สะดุ้งโหยงไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงไอโครกของหล่อน แต่ทว่าสักครู่หนึ่งเขาก็ออกอาการโล่งใจ เพราะไม่ได้ยินเสียงด่าทอไล่หลัง เขานึกว่าหล่อนจะอ้าปากด่าทอเขาซะอีก

ฟ่านอี้สันนิษฐานว่าหล่อนอาจจะไอโครกเพราะลำคอแห้งผาก ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะหล่อนนอนหลับไม่ได้สติมาหลายวัน 

คิดได้ดังนั้นฟ่านอี้ก็รีบวางอ่างน้ำลงบนเก้าอี้ไม้ข้างเตียง เขารีบเดินไปหาน้ำสะอาดมาให้หล่อนดื่ม เสร็จแล้วเขาก็จับผ้าขนหนูผืนเก่า ๆ ชุบลงไปในอ่างน้ำ บิดให้พอหมาด แล้วเขาก็เดินมานั่งลงที่ข้างเตียงโดยไม่ได้พูดอะไร

ส่วนลูกสาวตัวน้อยก็ยืนอยู่ใกล้ ๆ คนเป็นพ่อโดยไม่ยอมห่างไปไหน แววตาของมี่อิงดูรักและดูเป็นห่วงพ่อมาก เห็นอย่างนั้นอู๋หลิวก็นึกเอ็นดูมี่อิงจนจับใจ

ฟ่านอี้ยื่นมือเข้ามาใกล้ เขาใช้ผ้าผืนนั้นเช็ดเบา ๆ ตามกรอบหน้าของหล่อน การกระทำของเขามันแผ่วเบาและนุ่มนวลอย่างน่าเหลือเชื่อ มันช่างขัดกับบุคลิกเย็นชาและท่าทางที่ดูแข็งกระด้างของเขาเหลือเกิน 

ในขณะที่เขาเช็ดคราบเหงื่อไคลตามลำคอและกรอบหน้าให้หล่อนอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้โดนศีรษะของหล่อนที่ได้รับการกระทบกระเทือนอย่างหนักจากการตกบันไดครั้งนั้น อู๋หลิวก็พลันสังเกตได้ว่า… 

เขาไม่ยอมสบตาหล่อนเลยแม้แต่วินาทีเดียว สิ่งนี้มันชวนให้อู๋หลิวรู้สึกได้ว่า เขากำลังดูแลหล่อน ประหนึ่งกำลังดูแล ‘วัตถุ’  ชิ้นหนึ่งก็เท่านั้น

อู๋หลิวลอบมองใบหน้าด้านข้างของฟ่านอี้เงียบ ๆ ผิวของเขาเป็นสีแทนจากการตรากตรำทำงานหนักกลางแดด จมูกโด่งเป็นสันรับกับคิ้วเข้ม แม้บนใบหน้าดวงนั้นจะมีร่องรอยของความเหนื่อยล้าหลงเหลืออยู่บ้าง แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเขาหล่อเหลาชนิดที่ดาราชายในยุคปัจจุบันบางคนยังต้องอาย และเทียบเขาไม่ติด 

ถ้าไม่ใช่เพราะเขาเป็นใบ้กับยากจนและมีลูกมีเมียแล้ว ป่านนี้คงมีผู้หญิงเข้าหาเขาจนแถวยาวเป็นหางว่าวเป็นแน่

‘จินเซี่ย ยัยโง่เอ๊ย! คนที่ทั้งหล่อและดีขนาดนี้...ทำไมเธอถึงทำร้ายเขาได้ลงคอ’  อู๋หลิวคิดในใจด้วยความเวทนา

เมื่อเพ่งมองสามีจนพอใจแล้ว สายตาของเธอก็เลื่อนไปที่ลูกสาวตัวน้อย ฟ่านมี่อิงมองดูแม่ด้วยความระแวดระวัง กลัวว่าคนเป็นแม่จะลุกขึ้นมาอาละวาดขว้างปาข้าวของใส่พ่อเหมือนทุกครั้ง 

อู๋หลิวอยากดึงเด็กน้อยเข้ามาสวมกอดเพื่อมอบความอบอุ่นให้ แต่อีกใจหนึ่งก็คิดว่า หากหล่อนโพล่งทำสิ่งเหล่านั้นกะทันหัน ก็กลัวว่าเด็กน้อยจะตกใจและเตลิดเอาได้

ด้วยคิดได้อย่างนี้อู๋หลิวจึงทำได้เพียงส่งสายตาอ่อนโยนไปให้ แต่ดูเหมือนนั่นยิ่งทำให้เด็กน้อยหวาดกลัวและเกิดอาการสับสนงุนงงเข้าไปใหญ่ งุนงงว่าทำไมแม่ถึงมองเธอด้วยสายตาแบบนั้น?

อู๋หลิวมีใบหน้าจืดเจื่อนไปชั่วขณะเมื่อเห็นว่ามี่อิงงุดหน้าก้มต่ำเพื่อหลบสายตาอันอ่อนโยนของเธอ

ความเย็นชาของลูกสาวร่างเดิมตีแสกหน้าของอู๋หลิวเข้าอย่างจัง 

เธอรับรู้แล้วว่า… วิกฤติที่เธอต้องรีบแก้ไขในตอนนี้ ไม่ใช่แค่ความสะอาดของบ้านช่อง ไม่ใช่แค่อุปนิสัยของร่างนี้ แต่ยังเป็นความสัมพันธ์ของคนในครอบครัวอีกด้วย

ครอบครัวนี้พังพินาศย่อยยับ พ่อแม่ลูกต่างทำตัวเย็นชา บ้านช่องซอมซ่อเหมือนรังหนู เงินทองไม่เหลือติดบ้าน ลูกผัวอดอยาก ข้าวสารไม่มีกรอกหม้อ เพราะเงินทุกหยวนที่ฟ่านอี้หามาได้อย่างยากลำบาก ถูกจินเซี่ยคนเดิมขโมยเพื่อเอาไปเล่นไพ่จนหมด

‘ฟ่านอี้… สวรรค์ได้ส่งฉันให้มาอยู่กับนายแล้ว ต่อไปนี้ฉันจะรับผิดชอบทุกอย่างไปพร้อม ๆ กันกับนาย คงถึงเวลาแล้วสินะ ที่ชีวิตของนายจะเปลี่ยนไปตลอดกาล เพราะฉันจะไม่มีวันทำให้ชีวิตของนายกับลูกต้องตกต่ำอีก ฉันจะพลิกชีวิตให้นายเอง’ 

อู๋หลิวปฏิญาณในใจอย่างมุ่งมั่น เธอเพ่งมองสามีใบ้สลับกับหันไปมองลูกสาวตัวน้อยด้วยสายตาที่อบอุ่นอ่อนโยน

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • 1988 ย้อนเวลามาเป็นภรรยาแสนดีของสามีใบ้   บทส่งท้าย (2) 

    บทส่งท้าย (2)เช้าวันต่อมาอากาศสดใสและเย็นสบาย ฟ่านอี้พาอู๋หลิวและมี่อิงขึ้นมายังเนินเขาท้ายเมือง ซึ่งเป็นที่ตั้งของฮวงซุ้ยบรรพชนตระกูลฟ่าน หลุมศพของพ่อแม่และคุณปู่ที่เคยรกร้างในช่วงที่ชีวิตตกต่ำที่สุด ตอนนี้ได้รับการบูรณะใหม่จนสะอาดสะอ้าน ปูด้วยหินอ่อนสีขาวและประดับด้วยดอกเบญจมาศสีเหลืองสดใสฟ่านอี้จุดธูป 3 ดอก จำนวน 3 ครั้ง รวมทั้งหมดเป็น 9 ดอก ตามหลักความเชื่อของบรรพบุรุษที่สืบทอดกันมายาวนาน ควันธูปลอยอ้อยอิ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า เขาคุกเข่าลงเบื้องหน้าป้ายชื่อของบิดามารดาและปู่ทวด"พ่อครับ แม่ครับ คุณปู่ครับ" ฟ่านอี้เอ่ยเสียงทุ้มก้องกังวานท่ามกลางความเงียบงันของท้ายเขา"วันนี้ผมพาหลิวหลิวกับมี่อิงมาเยี่ยมครับ ผมอยากบอกให้พ่อแม่กับคุณปู่ได้รู้ว่า คนร้ายที่ทำลายครอบครัวเรา ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นคนใกล้ตัวอย่างป้าฟ่านเจาถัวครับ ตอนนี้คนผิดได้รับผลกรรมอย่างสาสมแล้ว ถูกประหารชีวิตไปนานแล้วล่ะครับ"ถึงจะเป็นคนตระกูลเดียวกัน แต่ฟ่านอี้ก็ไม่ยอมให้เอาร่างของป้าเจาถัวมาฝังไว้ที่สุสานของบรรพบุรุษ คนอย่างป้าเจาถัวสมคว

  • 1988 ย้อนเวลามาเป็นภรรยาแสนดีของสามีใบ้   บทส่งท้าย (1)

    บทส่งท้าย (1)เย็นวันนี้…ที่สวนหลังคฤหาสน์ตระกูลฟ่านไม่ได้จัดงานเลี้ยงหรูหราเอิกเกริกเพื่อธุรกิจ แต่จัดงานเลี้ยงน้ำชาเล็ก ๆ ที่อบอวลไปด้วยความรัก เพื่อฉลองวันคล้ายวันเกิดครบรอบ 85 ปี ให้กับผู้อาวุโสของบ้านอย่างย่าทวดหมิงฉีโคมไฟกระดาษสีแดงถูกประดับตามกิ่งเหมย แสงไฟสีนวลตาขับเน้นบรรยากาศให้อบอุ่น มีเพียงสมาชิกในครอบครัวและคนสนิทไม่กี่คนเท่านั้นที่ได้รับเชิญฟ่านอี้เข็นรถเข็นของย่าทวดออกมาที่กลางสวน โดยมีอู๋หลิวเดินเคียงข้างถือกล่องไม้จันทน์หอมแกะสลักขนาดใหญ่มาด้วย"คุณย่าคะ ปีนี้หนูไม่ได้ซื้อของราคาแพงให้ แต่หนูตั้งใจทำสิ่งนี้ให้คุณย่าด้วยมือของหนูเองค่ะ"อู๋หลิวยิ้มหวาน วางกล่องไม้ลงบนโต๊ะเบื้องหน้าหญิงชรา แล้วค่อย ๆ เปิดผ้าคลุมกำมะหยี่สีแดงออกวิ้ง!แสงจันทร์ดูเหมือนจะหมองลงทันทีเมื่อเทียบกับความงดงามเบื้องหน้า มันคือ ‘หยกขาวเนื้อดีที่แกะสลักขึ้นรูปเป็นรูปคน’ ขนาดของมันคือ 9 นิ้วคนคนนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นย่าทวดสมัยยังสาว ส่วนข้าง

  • 1988 ย้อนเวลามาเป็นภรรยาแสนดีของสามีใบ้   บทที่ 72 อิสรภาพนิรันดร์ (2) 

    บทที่ 72 อิสรภาพนิรันดร์ (2)"อืม" มี่อิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ทำหน้าจริงจังแบบผู้ใหญ่ "พ่อคะ ป้ายราคานี้เขียนว่า 'เกรดน้ำแข็ง' เหรอคะ?""ใช่แล้ว ลูกว่าไง?" ฟ่านอี้กอดอกมองลูกสาวอย่างท้าทาย มี่อิงวางกำไลลง แล้วชี้ไปที่จุดเล็ก ๆ ภายในเนื้อหยก"หนูว่าชิ้นนี้เนื้อยังไม่ใสเท่าน้ำแข็งนะคะคุณพ่อ"เด็กน้อยวิจารณ์ด้วยน้ำเสียงฉะฉานและแม่นยำ "ดูตรงนี้สิคะ แสงยังผ่านไม่สุด มีความขุ่นปนอยู่นิดหน่อย ถ้าจะขายราคานี้ลูกค้าตาถึงเขาอาจจะติเอาได้ หนูว่าต้องตั้งราคาลดลงมาหน่อย หรือไม่ก็จัดหมวดหมู่ใหม่เป็น 'เนื้อเทียนกึ่งน้ำแข็ง' จะเหมาะกว่านะคะ"ฟ่านอี้เบิกตากว้าง ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาด้วยความชอบใจและภาคภูมิใจอย่างสุดขีด"ฮ่า ฮ่า ๆ ลูกสาวของใครครับเนี่ย ทั้งเก่ง ทั้งฉลาด ทั้งน่ารัก โตขึ้นใครได้มี่อิงของเราไปครอง คงโชคดีไปทั้งชาติแน่นอน"ฟ่านอี้หันไปสั่งพนักงาน "ได้ยินที่คุณหนูใหญ่บอกไหม? ปรับราคาลง 10% แล้วแก้ป้ายกำกับสินค้าตามที่มี่อิงบอก ตาถึงจริง ๆ ลูกสาวพ่อ!"ฟ่านอี้ลูบหัวมี่อิงด้วยค

  • 1988 ย้อนเวลามาเป็นภรรยาแสนดีของสามีใบ้   บทที่ 72 อิสรภาพนิรันดร์ (1)

    บทที่ 72 อิสรภาพนิรันดร์ (1)ที่ริมถนนใหญ่ห่างจากชุมชนแออัด รถยนต์สีดำคันหรูจอดสตาร์ทเครื่องรออยู่เงียบ ๆ ทันทีที่อู๋หลิวเดินไปถึงคันรถ ประตูรถก็เปิดออกอู๋หลิวก้าวขึ้นมานั่งที่เบาะข้างคนขับ ปิดประตูลงเพื่อตัดขาดเสียงด้านนอก ภายในรถยนต์เย็นฉ่ำอบอวลด้วยกลิ่นน้ำหอมปรับอากาศที่คุ้นเคย ฟ่านอี้ที่นั่งรออยู่ ไม่ได้เอ่ยถามเซ้าซี้ถึงรายละเอียดการสนทนา เขาเพียงแค่เอื้อมมือหนามาบีบมือภรรยาเบา ๆ อย่างรู้ใจ"เรียบร้อยดีไหมครับ?" เขาถามด้วยน้ำเสียงทุ้มแต่รื่นหูอู๋หลิวพิงศีรษะลงกับเบาะรถ หลับตาลงชั่วครู่ แล้วระบายลมหายใจยาวเหยียดออกมา มันคือลมหายใจที่สื่อถึงความโล่งอก"อื้ม เรียบร้อยดีค่ะ" อู๋หลิวลืมตาขึ้น หันไปยิ้มให้สามี รอยยิ้มของเธอมันเป็นรอยยิ้มที่สดใสและปลอดโปร่ง "มันจบแล้วค่ะพี่ฟ่าน ฉันมอบเงินช่วยเหลือให้เธอแล้ว และฉันก็อโหสิกรรมให้เธอแล้วด้วย ต่อไปนี้ ไม่มีอะไรติดค้างกันอีกแล้วค่ะ"ฟ่านอี้ยิ้มตอบ ยกมือเธอขึ้นมาจูบที่หลังมือเบา ๆ "เก่งมากครับ คุณทำดีที่สุดแล้ว""กลับบ้านกันเถอะค่ะ มี่อิงกับคุณย่าคงรอกินข้าวแล้ว"

  • 1988 ย้อนเวลามาเป็นภรรยาแสนดีของสามีใบ้   บทที่ 71 ขาดสะบั้น (2) 

    บทที่ 71 ขาดสะบั้น (2)อู๋หลิวรอจนน้องสาวสงบสติอารมณ์ได้บ้างแล้ว เธอจึงเอื้อมมือไปหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลหนาปึกออกจากกระเป๋าถือใบหรู ความหนาของซองบ่งบอกถึงมูลค่าของสิ่งที่อยู่ภายใน อู๋หลิววางมันลงบนตักของจินเหยาอย่างแผ่วเบา แล้วพูดว่า…"รับไปสิ" อู๋หลิวเอ่ยเสียงเรียบจินเหยาก้มมองซองนั้น มือที่สั่นเทาค่อย ๆ เปิดดูและพบปึกธนบัตรจำนวนมหาศาลอยู่ภายใน ดวงตาที่บวมช้ำเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เงินจำนวนนี้มากพอที่จะซื้อบ้านหลังเล็ก ๆ ในต่างอำเภอ หรือใช้เป็นทุนเปิดร้านค้าขายเลี้ยงชีพได้สบาย ๆ ไปอีก 5 ปี"ได้ยินข่าวว่าเธอตั้งท้องแล้ว อีกหน่อยก็จะแพ้ท้อง ออกไปทำงานไม่ได้ ในนี้เป็นเงินสดจำนวนหนึ่ง พี่เตรียมมาให้เธอ" อู๋หลิวพูดด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงและจริงจัง "เงินก้อนนี้ถือเป็นของขวัญชิ้นสุดท้ายจากพี่ รับไว้รักษาตัวและเริ่มต้นใหม่ซะ อย่าเอาไปให้ผู้ชายคนนั้นผลาญจนหมดล่ะ เก็บไว้สร้างชีวิตของตัวเองและลูกนะ""พี่เซี่ย" จินเหยาเงยหน้ามองพี่สาว ริมฝีปากสั่นระริก "ทำไม… ทำไมพี่ถึงดีกับฉันขนาดนี้ ทั้ง ๆ ที่ตอนที่พี่ลำ

  • 1988 ย้อนเวลามาเป็นภรรยาแสนดีของสามีใบ้   บทที่ 71 ขาดสะบั้น (1)

    บทที่ 71 ขาดสะบั้น (1)ความเงียบงันเข้าปกคลุมอยู่ครู่ใหญ่ จินเหยานั่งก้มหน้าก้มตาเม้มริมฝีปากแน่น หล่อนไม่กล้าเอ่ยปาก หล่อนเอาแต่บีบมือที่หยาบกร้านของตัวเองแน่น ยิ่งไม่กล้าสบตาพี่สาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวพี่จินเซี่ยยิ่งตอกย้ำความแตกต่างระหว่างพวกเธอในตอนนี้ เธอคือหนูท่อสกปรก ส่วนพี่เซี่ยคือนกหงส์ที่ลอยเด่นอยู่บนฟากฟ้า"พี่เซี่ย... พี่มาทำไม? ไหนพี่บอกว่ามีเรื่องอยากคุยกับฉัน แต่ทำไมถึงเอาแต่นั่งเงียบล่ะ" เมื่ออดรนทนไม่ไหว ในที่สุดจินเหยาก็เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นมาทำลายความเงียบงัน เสียงของหล่อนสั่นเครือเล็กน้อย“หรือพี่มาที่นี่ก็เพื่อ… จะมาสมน้ำหน้าฉัน และมาดูให้เห็นกับตาตัวเอง ว่าชีวิตของฉันมันตกต่ำมากแค่ไหน?”จินเหยาเงยหน้าขึ้นมองจินเซี่ยทั้งน้ำตา แต่ทว่าสิ่งที่เธอได้รับกลับมา กลับไม่ใช่คำสมน้ำหน้า ไม่ใช่สายตาที่ดูถูกเหยียดหยาม แต่เป็นสายตาที่สงบนิ่งราวกับคนที่ปล่อยวางแล้ว"เหยาเหยา… ฟังพี่นะ… พี่ไม่ได้มาเพื่อเอาชนะเธอ และไม่ได้มาเพื่อสมน้ำหน้า" อู๋หลิ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status