เข้าสู่ระบบบทที่ 9 มาหาถึงที่
ช่วงบ่ายแก่ ๆ ของวันแสงแดดเริ่มคล้อยต่ำลง อู๋หลิวรู้สึกว่าเรี่ยวแรงของร่างนี้เริ่มกลับคืนมาบ้างแล้ว ความเจ็บปวดตามร่างกายก็เริ่มทุเลาเบาบางลงจนแทบไม่หลงเหลือความเจ็บปวดใด ๆ อีก คล้ายว่าเธอมีเวทมนตร์วิเศษที่ช่วยฟื้นฟูพลังชีวิตและร่างกายได้
เธอพยุงร่างของตัวเองให้ลุกออกมาจากเตียงนอน เพราะเธออยากเดินสำรวจดูสภาพบ้านให้ทั่วถึง อยากดูว่าพอมีอะไรหลงเหลือให้ตั้งตัวได้บ้าง หรืออย่างน้อยก็อยากหาน้ำกินเองโดยไม่ต้องรบกวนคนป่วยใจอย่างฟ่านอี้
แต่ทว่าในขณะที่อู๋หลิวเพิ่งจะหย่อนฝ่าเท้าเล็ก ๆ ลงมาแตะพื้นได้แค่ไม่กี่วินาที เสียงเอะอะโวยวายของใครบางคนก็ดังมาจากหน้าบ้าน เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ของใครคนนั้นย่ำเข้ามาในเขตบ้านโดยไม่เกรงใจคนเป็นเจ้าของบ้านเลยแม้แต่น้อย
"พี่สาวเซี่ย! อยู่ไหม? ได้ข่าวว่าตกบันไดหัวแตก อาการเป็นยังไงบ้างล่ะ!"
เสียงยียวนกวนประสาทดังนำมาก่อนตัว ทำให้คิ้วโค้งสวยของอู๋หลิวพลันกระตุกริก ๆ โดยสัญชาตญาณ ความทรงจำของร่างเดิมบอกกับเธอว่า นี่คือเสียงของ 'จ้านเฟินถิง' นายทหารหนุ่มยศพันโท สามีของจินเหยา หรือผู้ชายสารเลวที่เป็นต้นเหตุของเรื่องราววุ่นวายทั้งหมด!
จ้านเฟินถิงอายุมากกว่าจินเซี่ยถึงสี่ปี แต่เขากลับต้องเรียกจินเซี่ยว่าพี่เซี่ย เพราะเห็นว่าหล่อนมีสถานะเป็นพี่สาวของภรรยาตนเอง เรียกว่าพี่เซี่ยถือเป็นการให้เกียรติหล่อนอย่างหนึ่ง
ร่างสูงโปร่งในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวขี้ม้าเดินดุ่ม ๆ เข้ามาในห้องโถงบ้านตระกูลฟ่านโดยไม่รอให้เจ้าของบ้านอนุญาตซะก่อน ใบหน้าของเขาจัดว่าหล่อเหลาแบบเพลย์บอย ผมสีดำขลับหวีเรียบแปล้ขึ้นเงา รอยยิ้มมุมปากของเขาดูเหมือนห่วงใยและใส่ใจ แต่แววตาของชายหนุ่มผู้มาใหม่กลับฉายแววดูถูกและโลมเลียอย่างปิดไม่มิด
จ้านเฟินถิงเดินตรงเข้ามากลางบ้าน มองกราดไปทั่วสภาพบ้านเก่า ๆ กรัง ๆ ที่เต็มไปด้วยคราบฝุ่นและหยากไย่ ภาษากายของเขาสื่อให้เห็นว่าเขาขยะแขยงความสกปรกภายในบ้านหลังนี้มากจริง ๆ
สายตาของเขาตอนที่กวาดมองไปรอบตัวเต็มไปด้วยการดูถูกเหยียดหยาม เขาหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องนอนของอู๋หลิว เพราะฟ่านอี้เข้ามาขวางไว้
อู๋หลิวเห็นภาพเหตุการณ์นี้ทั้งหมด เพราะประตูห้องนอนของเธอไม่ได้ปิดไว้ตั้งแต่แรก หลังจากเข้าไปเช็ดหน้าให้เธอในตอนบ่าย ฟ่านอี้ก็จงใจเปิดประตูทิ้งไว้ เพราะหากปิดประตูไว้มิดชิด ในตอนที่เธอต้องการความช่วยเหลือ เขากลัวไม่ได้ยินเสียงเรียกของเธอ
"อ้าว! พี่เขยฟ่านก็อยู่หรอกเหรอนี่ นึกว่าไม่อยู่บ้านซะอีก" จ้านเฟินถิงทักทายฟ่านอี้ด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน เขาปรายตามองฟ่านอี้ตั้งแต่หัวจรดเท้า เขานึกสมเพชเสื้อผ้าเก่า ๆ ของอีกฝ่ายจนแทบกลั้นเสียงหัวเราะเอาไว้ไม่อยู่
ฟ่านอี้ไม่ชอบขี้หน้าของจ้านเฟินถิง เขาไม่ชอบที่จ้านเฟินถิงคือสามีของจินเหยาซึ่งเป็นผู้หญิงที่เขาเคยรัก และไม่ชอบที่จ้านเฟินถิงมักสอดส่ายสายตาเจ้าเล่ห์เจ้ากลมาหาภรรยาเพียงในนามของเขาอยู่บ่อย ๆ
ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้รักจินเซี่ย แต่เขาก็ไม่อยากให้ชายอื่นมามองหล่อนด้วยสายตาแบบนั้น เพราะนั่นมันหมายถึงการไม่ให้เกียรติเขา และมันเป็นการด้อยค่าเขาทางอ้อมในอีกรูปแบบหนึ่ง
ฟ่านอี้ยืนเผชิญหน้ากับจ้านเฟินถิงด้วยสีหน้าโกรธจัด เขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดหลังมือปูดโปนขึ้นมา แต่ด้วยความที่เป็นใบ้ ฟ่านอี้จึงทำได้เพียงยืนจ้องหน้าผู้บุกรุกด้วยแววตาไหวระริก ร่างกายของเขาสั่นเทาจากการพยายามข่มกลั้นอารมณ์ไม่ให้พุ่งเข้าไปชกหน้าคนพาล
จ้านเฟินถิงไม่ได้สนใจท่าทีโกรธเกรี้ยวของคนใบ้ เขาชะโงกหน้าข้ามสันไหล่ของฟ่านอี้เพื่อจ้องมองคนด้านหลัง สายตานั้นไล่มองตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างหยาบคาย และหยุดอยู่ที่เนินอกวูบหนึ่งก่อนจะเลื่อนขึ้นมาสบตากับคนสวย พร้อมกับแสยะยิ้มกรุ้มกริ่มอย่างมีนัยสกปรกโสมม
"พี่เซี่ยครับ...ตกบันไดคราวนี้คงเจ็บหนักน่าดู แย่จริงที่น้องเหยาพลั้งมือแรงไปหน่อย ภรรยาของผมคนนี้ทำตัวเจ้าอารมณ์ขึ้นทุกวัน ผมเองก็จนปัญญาจะสั่งสอนเธอแล้ว" เฟินถิงแสร้งทำเสียงเศร้าสร้อย ก่อนจะเปลี่ยนเป็นกระซิบกระซาบด้วยน้ำเสียงหยอกเย้าชวนคลื่นไส้โดยไม่สนใจสีหน้าของฟ่านอี้เลยแม้แต่น้อย
"เอ… ตกบันไดคราวนี้เป็นเหยาเหยาของผมที่ทำผิด หรือเป็นพี่เซี่ยที่จงใจทำให้ตัวเองดูแย่ หวังเรียกร้องความสนใจจากผมกันแน่นะ? แหม ๆ ไม่เห็นต้องลงทุนขนาดนั้นเลยก็ได้ พี่ทำถึงขนาดนี้ผมล่ะซึ้งใจจริง ๆ"
คำพูดไร้สาระของนายทหารหนุ่มเปรียบเสมือนน้ำมันเชื้อเพลิงชั้นดีที่จู่ ๆ ก็มีคนจับไปราดลงบนกองไฟ ฟ่านอี้ที่ยืนอยู่ตรงนั้นได้แต่กัดฟันกรอดอย่างหัวเสีย
เขาจ้องหน้าเฟินถิงเขม็งจนดวงตาแทบหลุดออกจากเบ้า เหลือเพียงแค่อึดใจเดียวเท่านั้น ความอดทนอดกลั้นของฟ่านอี้ก็จะหมดลงแล้ว
เฟินถิงแสยะยิ้มให้กับท่าทางก้าวร้าวของฟ่านอี้ เขายังคงยิ้มกริ่มอย่างไม่รู้ทุกข์ไม่รู้ร้อน หนำซ้ำยังยักไหล่ไปหนหนึ่ง ภาษากายของเขาสื่อสารได้ดีแทนคำพูด ประมาณว่า…
'ไงไอ้ใบ้! คนอย่างแกจะทำอะไรฉันได้'
บทส่งท้าย (2)เช้าวันต่อมาอากาศสดใสและเย็นสบาย ฟ่านอี้พาอู๋หลิวและมี่อิงขึ้นมายังเนินเขาท้ายเมือง ซึ่งเป็นที่ตั้งของฮวงซุ้ยบรรพชนตระกูลฟ่าน หลุมศพของพ่อแม่และคุณปู่ที่เคยรกร้างในช่วงที่ชีวิตตกต่ำที่สุด ตอนนี้ได้รับการบูรณะใหม่จนสะอาดสะอ้าน ปูด้วยหินอ่อนสีขาวและประดับด้วยดอกเบญจมาศสีเหลืองสดใสฟ่านอี้จุดธูป 3 ดอก จำนวน 3 ครั้ง รวมทั้งหมดเป็น 9 ดอก ตามหลักความเชื่อของบรรพบุรุษที่สืบทอดกันมายาวนาน ควันธูปลอยอ้อยอิ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า เขาคุกเข่าลงเบื้องหน้าป้ายชื่อของบิดามารดาและปู่ทวด"พ่อครับ แม่ครับ คุณปู่ครับ" ฟ่านอี้เอ่ยเสียงทุ้มก้องกังวานท่ามกลางความเงียบงันของท้ายเขา"วันนี้ผมพาหลิวหลิวกับมี่อิงมาเยี่ยมครับ ผมอยากบอกให้พ่อแม่กับคุณปู่ได้รู้ว่า คนร้ายที่ทำลายครอบครัวเรา ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นคนใกล้ตัวอย่างป้าฟ่านเจาถัวครับ ตอนนี้คนผิดได้รับผลกรรมอย่างสาสมแล้ว ถูกประหารชีวิตไปนานแล้วล่ะครับ"ถึงจะเป็นคนตระกูลเดียวกัน แต่ฟ่านอี้ก็ไม่ยอมให้เอาร่างของป้าเจาถัวมาฝังไว้ที่สุสานของบรรพบุรุษ คนอย่างป้าเจาถัวสมคว
บทส่งท้าย (1)เย็นวันนี้…ที่สวนหลังคฤหาสน์ตระกูลฟ่านไม่ได้จัดงานเลี้ยงหรูหราเอิกเกริกเพื่อธุรกิจ แต่จัดงานเลี้ยงน้ำชาเล็ก ๆ ที่อบอวลไปด้วยความรัก เพื่อฉลองวันคล้ายวันเกิดครบรอบ 85 ปี ให้กับผู้อาวุโสของบ้านอย่างย่าทวดหมิงฉีโคมไฟกระดาษสีแดงถูกประดับตามกิ่งเหมย แสงไฟสีนวลตาขับเน้นบรรยากาศให้อบอุ่น มีเพียงสมาชิกในครอบครัวและคนสนิทไม่กี่คนเท่านั้นที่ได้รับเชิญฟ่านอี้เข็นรถเข็นของย่าทวดออกมาที่กลางสวน โดยมีอู๋หลิวเดินเคียงข้างถือกล่องไม้จันทน์หอมแกะสลักขนาดใหญ่มาด้วย"คุณย่าคะ ปีนี้หนูไม่ได้ซื้อของราคาแพงให้ แต่หนูตั้งใจทำสิ่งนี้ให้คุณย่าด้วยมือของหนูเองค่ะ"อู๋หลิวยิ้มหวาน วางกล่องไม้ลงบนโต๊ะเบื้องหน้าหญิงชรา แล้วค่อย ๆ เปิดผ้าคลุมกำมะหยี่สีแดงออกวิ้ง!แสงจันทร์ดูเหมือนจะหมองลงทันทีเมื่อเทียบกับความงดงามเบื้องหน้า มันคือ ‘หยกขาวเนื้อดีที่แกะสลักขึ้นรูปเป็นรูปคน’ ขนาดของมันคือ 9 นิ้วคนคนนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นย่าทวดสมัยยังสาว ส่วนข้าง
บทที่ 72 อิสรภาพนิรันดร์ (2)"อืม" มี่อิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ทำหน้าจริงจังแบบผู้ใหญ่ "พ่อคะ ป้ายราคานี้เขียนว่า 'เกรดน้ำแข็ง' เหรอคะ?""ใช่แล้ว ลูกว่าไง?" ฟ่านอี้กอดอกมองลูกสาวอย่างท้าทาย มี่อิงวางกำไลลง แล้วชี้ไปที่จุดเล็ก ๆ ภายในเนื้อหยก"หนูว่าชิ้นนี้เนื้อยังไม่ใสเท่าน้ำแข็งนะคะคุณพ่อ"เด็กน้อยวิจารณ์ด้วยน้ำเสียงฉะฉานและแม่นยำ "ดูตรงนี้สิคะ แสงยังผ่านไม่สุด มีความขุ่นปนอยู่นิดหน่อย ถ้าจะขายราคานี้ลูกค้าตาถึงเขาอาจจะติเอาได้ หนูว่าต้องตั้งราคาลดลงมาหน่อย หรือไม่ก็จัดหมวดหมู่ใหม่เป็น 'เนื้อเทียนกึ่งน้ำแข็ง' จะเหมาะกว่านะคะ"ฟ่านอี้เบิกตากว้าง ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาด้วยความชอบใจและภาคภูมิใจอย่างสุดขีด"ฮ่า ฮ่า ๆ ลูกสาวของใครครับเนี่ย ทั้งเก่ง ทั้งฉลาด ทั้งน่ารัก โตขึ้นใครได้มี่อิงของเราไปครอง คงโชคดีไปทั้งชาติแน่นอน"ฟ่านอี้หันไปสั่งพนักงาน "ได้ยินที่คุณหนูใหญ่บอกไหม? ปรับราคาลง 10% แล้วแก้ป้ายกำกับสินค้าตามที่มี่อิงบอก ตาถึงจริง ๆ ลูกสาวพ่อ!"ฟ่านอี้ลูบหัวมี่อิงด้วยค
บทที่ 72 อิสรภาพนิรันดร์ (1)ที่ริมถนนใหญ่ห่างจากชุมชนแออัด รถยนต์สีดำคันหรูจอดสตาร์ทเครื่องรออยู่เงียบ ๆ ทันทีที่อู๋หลิวเดินไปถึงคันรถ ประตูรถก็เปิดออกอู๋หลิวก้าวขึ้นมานั่งที่เบาะข้างคนขับ ปิดประตูลงเพื่อตัดขาดเสียงด้านนอก ภายในรถยนต์เย็นฉ่ำอบอวลด้วยกลิ่นน้ำหอมปรับอากาศที่คุ้นเคย ฟ่านอี้ที่นั่งรออยู่ ไม่ได้เอ่ยถามเซ้าซี้ถึงรายละเอียดการสนทนา เขาเพียงแค่เอื้อมมือหนามาบีบมือภรรยาเบา ๆ อย่างรู้ใจ"เรียบร้อยดีไหมครับ?" เขาถามด้วยน้ำเสียงทุ้มแต่รื่นหูอู๋หลิวพิงศีรษะลงกับเบาะรถ หลับตาลงชั่วครู่ แล้วระบายลมหายใจยาวเหยียดออกมา มันคือลมหายใจที่สื่อถึงความโล่งอก"อื้ม เรียบร้อยดีค่ะ" อู๋หลิวลืมตาขึ้น หันไปยิ้มให้สามี รอยยิ้มของเธอมันเป็นรอยยิ้มที่สดใสและปลอดโปร่ง "มันจบแล้วค่ะพี่ฟ่าน ฉันมอบเงินช่วยเหลือให้เธอแล้ว และฉันก็อโหสิกรรมให้เธอแล้วด้วย ต่อไปนี้ ไม่มีอะไรติดค้างกันอีกแล้วค่ะ"ฟ่านอี้ยิ้มตอบ ยกมือเธอขึ้นมาจูบที่หลังมือเบา ๆ "เก่งมากครับ คุณทำดีที่สุดแล้ว""กลับบ้านกันเถอะค่ะ มี่อิงกับคุณย่าคงรอกินข้าวแล้ว"
บทที่ 71 ขาดสะบั้น (2)อู๋หลิวรอจนน้องสาวสงบสติอารมณ์ได้บ้างแล้ว เธอจึงเอื้อมมือไปหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลหนาปึกออกจากกระเป๋าถือใบหรู ความหนาของซองบ่งบอกถึงมูลค่าของสิ่งที่อยู่ภายใน อู๋หลิววางมันลงบนตักของจินเหยาอย่างแผ่วเบา แล้วพูดว่า…"รับไปสิ" อู๋หลิวเอ่ยเสียงเรียบจินเหยาก้มมองซองนั้น มือที่สั่นเทาค่อย ๆ เปิดดูและพบปึกธนบัตรจำนวนมหาศาลอยู่ภายใน ดวงตาที่บวมช้ำเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เงินจำนวนนี้มากพอที่จะซื้อบ้านหลังเล็ก ๆ ในต่างอำเภอ หรือใช้เป็นทุนเปิดร้านค้าขายเลี้ยงชีพได้สบาย ๆ ไปอีก 5 ปี"ได้ยินข่าวว่าเธอตั้งท้องแล้ว อีกหน่อยก็จะแพ้ท้อง ออกไปทำงานไม่ได้ ในนี้เป็นเงินสดจำนวนหนึ่ง พี่เตรียมมาให้เธอ" อู๋หลิวพูดด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงและจริงจัง "เงินก้อนนี้ถือเป็นของขวัญชิ้นสุดท้ายจากพี่ รับไว้รักษาตัวและเริ่มต้นใหม่ซะ อย่าเอาไปให้ผู้ชายคนนั้นผลาญจนหมดล่ะ เก็บไว้สร้างชีวิตของตัวเองและลูกนะ""พี่เซี่ย" จินเหยาเงยหน้ามองพี่สาว ริมฝีปากสั่นระริก "ทำไม… ทำไมพี่ถึงดีกับฉันขนาดนี้ ทั้ง ๆ ที่ตอนที่พี่ลำ
บทที่ 71 ขาดสะบั้น (1)ความเงียบงันเข้าปกคลุมอยู่ครู่ใหญ่ จินเหยานั่งก้มหน้าก้มตาเม้มริมฝีปากแน่น หล่อนไม่กล้าเอ่ยปาก หล่อนเอาแต่บีบมือที่หยาบกร้านของตัวเองแน่น ยิ่งไม่กล้าสบตาพี่สาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวพี่จินเซี่ยยิ่งตอกย้ำความแตกต่างระหว่างพวกเธอในตอนนี้ เธอคือหนูท่อสกปรก ส่วนพี่เซี่ยคือนกหงส์ที่ลอยเด่นอยู่บนฟากฟ้า"พี่เซี่ย... พี่มาทำไม? ไหนพี่บอกว่ามีเรื่องอยากคุยกับฉัน แต่ทำไมถึงเอาแต่นั่งเงียบล่ะ" เมื่ออดรนทนไม่ไหว ในที่สุดจินเหยาก็เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นมาทำลายความเงียบงัน เสียงของหล่อนสั่นเครือเล็กน้อย“หรือพี่มาที่นี่ก็เพื่อ… จะมาสมน้ำหน้าฉัน และมาดูให้เห็นกับตาตัวเอง ว่าชีวิตของฉันมันตกต่ำมากแค่ไหน?”จินเหยาเงยหน้าขึ้นมองจินเซี่ยทั้งน้ำตา แต่ทว่าสิ่งที่เธอได้รับกลับมา กลับไม่ใช่คำสมน้ำหน้า ไม่ใช่สายตาที่ดูถูกเหยียดหยาม แต่เป็นสายตาที่สงบนิ่งราวกับคนที่ปล่อยวางแล้ว"เหยาเหยา… ฟังพี่นะ… พี่ไม่ได้มาเพื่อเอาชนะเธอ และไม่ได้มาเพื่อสมน้ำหน้า" อู๋หลิ







