บทที่ 2 งานเลี้ยง (2) 

บทที่ 2 งานเลี้ยง (2) 

เซิ้งอวี้ที่ยืนอยู่ในเงามืดรับรู้ได้ถึงรสขมปร่าที่โคนลิ้น สายตาของเธอจ้องมองคนพวกนั้นด้วยความรู้สึกสมเพช พ่อที่พร้อมจะทอดทิ้งลูกสาวเพื่อผลประโยชน์ พี่ชายที่หลงน้องสาวต่างสายเลือดจนลืมน้องสาวแท้ ๆ ของตัวเอง และแม่ที่ประคบประหงมลูกนอกไส้ราวกับเป็นลูกแท้ ๆ ของตัวเอง เห็นแล้วก็ช่างน่าสะอิดสะเอียนจริง ๆ

เหยาเซิ้งอวี้มองประเมินภาพตรงหน้าด้วยสายตาของนิติเวชสาว

‘เคสนี้ช่างน่าสนใจจริง ๆ ใบหน้านวลเนียนที่ดูผุดผ่องแต่ซ่อนการแสดงที่เน่าเฟะไว้ภายใน สมควรต้องลงมีดชำแหละให้ลึกถึงแกนกระดูก’

เหยาเซิ้งอวี้ก้าวออกจากเงามืดอย่างเชื่องช้า เสียงรองเท้าส้นสูงที่กระทบพื้นหินอ่อนนั้นเบาหวิว ทว่ากลับทรงอำนาจจนบรรยากาศในห้องโถงค่อย ๆ เงียบเสียงลงทีละน้อย ความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากร่างบางในชุดโค้ทสีเบจที่ดูสุขุมนุ่มลึกผิดกับสีเสื้อผ้าฉูดฉาดของแขกเหรื่อ ทำให้ทุกคนต้องหันมาจับจ้องอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

เธอยืนนิ่งอยู่ห่างจากกลุ่มคนเหล่านั้นเพียงไม่กี่ก้าว ริมฝีปากบางประดับด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่ส่งไปไม่ถึงดวงตา แววตาของคุณหนูรองนั้นว่างเปล่าไร้ระลอกคลื่นแต่กลับแฝงรังสีอำมหิตจาง ๆ ที่ทำให้คนสบตาถึงกับขนลุกซู่

“ดูเหมือนว่าฉันจะกลับมาทันดูพิธีสวมหน้ากากพอดีเลยนะ” น้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือนดังขึ้นในวงล้อมที่เงียบงัน มู่เยี่ยนถิงถึงกับสะดุ้งสุดตัว หล่อนหันขวับมามองยังต้นเสียง รอยยิ้มค้างเติ่งอยู่บนใบหน้าเหมือนหน้ากากที่กำลังจะแตกสลาย

“เซิ้งอวี้! แก...แกกลับมาได้ยังไง!” เหยาอี้ฉิงเป็นคนแรกที่โพล่งออกมา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตระหนกมากกว่าความดีใจ

เซี่ยหรันอิงที่ยืนอยู่ตรงกลางวงล้อม พลันแสดงละครทันควัน หล่อนรีบทำหน้าตกใจพลางบีบน้ำตาที่รื้นขึ้นมาคลอเบ้าอย่างรวดเร็ว “พี่เซิ้งอวี้ พี่กลับมาแล้วเหรอคะ หรันอิง...หรันอิงคิดถึงพี่มากที่สุดเลยค่ะ!”

หล่อนรีบวิ่งถลาเข้ามาหาเซิ้งอวี้ หวังจะสวมกอดเพื่อแสดงภาพลักษณ์น้องสาวผู้อ่อนโยนต่อหน้าแขกเหรื่อ หากแต่เซิ้งอวี้กลับเบี่ยงตัวหลบเพียงเล็กน้อยด้วยท่วงท่าที่สง่างาม ทำให้เซี่ยหรันอิงเกือบจะเสียหลักล้มคว่ำ

“อย่ามาแตะต้องตัวฉันด้วยมือที่เปื้อนคราบน้ำตาจอมปลอมพวกนั้นเลยหรันอิง” เซิ้งอวี้เอ่ยเสียงนุ่มทว่าบาดลึก “กลิ่นของดอกบัวขาวในงานนี้ มันเหม็นโชยจนฉันอยากจะอาเจียนเสียเหลือเกิน”

“เซิ้งอวี้! พูดจาให้มันดี ๆ หน่อย น้องอุตส่าห์แสดงความรักความเป็นห่วง” เหยาเจี้ยนฉีเค้นเสียงต่ำลอดไรฟัน ใบหน้าแดงก่ำด้วยความอับอายต่อหน้าแขกเหรื่อที่เริ่มซุบซิบ

“เหอะ รักงั้นเหรอ ห่วงงั้นเหรอคะ? ที่แสดงออกมา มันคือห่วงพี่สาวคนนี้จริง ๆ หรือแค่ห่วงว่าจะไม่มีใครมาช่วยฟอกขาวให้แผนการฮุบมรดกกันแน่” เซิ้งอวี้ปรายตามองคนเป็นพ่อด้วยสายตาเย็นชา ทำเอาเหยาเจี้ยนฉีต้องชะงักคำพูด “ไม่ต้องกังวลไปหรอกค่ะคุณพ่อ เซิ้งอวี้คนนี้ไม่ได้กลับมาเพื่อร้องไห้เรียกร้องความสนใจ แต่กลับมาเพื่อจัดระเบียบบ้านหลังนี้ใหม่ให้สะอาดเอี่ยม เหมือนห้องดับจิตที่หนูคุ้นเคยยังไงล่ะคะ”

คำพูดของเซิ้งอวี้ทำแขกในงานขนลุกซู่ โดยเฉพาะคำว่าห้องดับจิตอะไรนั่น วันนี้ที่นี่จัดงานรื่นเริงแท้ ๆ แต่กลับมีคนมาพูดคำอัปมงคล ถือว่าไร้มารยาทสิ้นดี

เซิ้งอวี้เดินผ่านหน้าเซี่ยหรันอิงไปอย่างไม่ไยดี เธอตรงไปยังโต๊ะอาหารยาวที่มีถาดเครื่องดื่มวางอยู่ เธอหยิบแก้วไวน์แดงขึ้นมาหนึ่งใบ หมุนวนของเหลวสีแดงเข้มในแก้วช้า ๆ จ้องมองเงาสะท้อนของครอบครัว พ่อ แม่ ลูก ที่ยืนเกาะกลุ่มกันอยู่อีกฝั่งของห้องโถงผ่านแก้วทรงสูง ในเงาสะท้อนนั้น พวกเขาดูเหมือนมนุษย์ที่สมบูรณ์แบบ ทว่าในสายตาของเซิ้งอวี้ พวกเขาเป็นเพียงศพที่ยังเดินได้ ซึ่งเธอกำลังรอเวลาที่จะลงมีด

“ไวน์ขวดนี้...กลิ่นอายมันแรงไปหน่อยนะ” เซิ้งอวี้เอ่ยขึ้นเพื่อสร้างแรงกดดันให้กับคนในงาน “เครื่องดื่มในแก้วนี้ มันเหมือนเลือด...เลือดของคนที่ถูกทรยศจนตาย”

พูดจบ ปลายนิ้วเรียวสวยก็ค่อย ๆ เอียงแก้วไวน์ลงช้า ๆ ทำให้ของเหลวสีแดงไหลหยดลงบนพื้นพรมสีครีมราคาแพง ก่อนจะตวัดข้อมือหนึ่งจังหวะเพื่อเหวี่ยงของเหลวในแก้ว ไวน์ราคาแพงสาดกระจายเป็นวงกว้างคล้ายคราบเลือดที่เกิดจากการฆาตกรรมที่รุนแรง

มู่เยี่ยนถิงกรีดร้องออกมาเบา ๆ ด้วยความเสียดายของรัก ส่วนเซี่ยหรันอิงหน้าซีดเผือดจับจ้องรอยแดงบนพื้นพรมด้วยความรู้สึกหนาวเหน็บอย่างบอกไม่ถูก เหยาเซิ้งอวี้จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของมู่เยี่ยนถิงและเซี่ยหรันอิง ทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มที่อำมหิตที่สุดเท่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะพึงมี

“พรมผืนนี้มันเปื้อนแล้ว และต่อให้พวกคุณจะใช้ความศรัทธาจอมปลอม หรือน้ำมนต์วิเศษแค่ไหนมาซักล้าง รอยสีแดงนี้ก็จะยังอยู่เตือนใจพวกคุณตลอดไป” คำพูดของเซิ้งอวี้แฝงไปด้วยความนัย

เธอวางแก้วเปล่าลงบนโต๊ะจนเกิดเสียงดังเคร้ง! สะท้อนก้องไปทั่วโถงงานเลี้ยง “ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งนะคะ ครอบครัวที่รักของฉัน งั้นขอตัวขึ้นไปเปลี่ยนชุดสวย ๆ ก่อนนะคะ เดี๋ยวกลับลงมาใหม่” น้ำเสียงและคำพูดของเธอช่างชวนขนลุกยังไงชอบกล

เมื่อเอ่ยจบแล้ว เหยาเซิ้งอวี้ก็เดินหันหลังมุ่งหน้าไปยังบันไดวนเพื่อขึ้นสู่ชั้นบนของคฤหาสน์ ไม่สนเสียงซุบซิบและท่าทีของคนในงาน ทิ้งให้คนในครอบครัวยืนตกตะลึงราวกับถูกแช่แข็ง

ในขณะเดียวกันนี้ รอยไวน์แดงบนพรมเริ่มซึมลึกลงสู่เส้นใย เปรียบเสมือนสัญลักษณ์ของการประกาศสงครามที่ไม่มีทางถอยหลังกลับ สงครามที่เธอจะใช้มีดผ่าตัดและวิทยาศาสตร์ กระชากหน้ากากที่พวกเขาสวมไว้ออกมาทีละชั้น จนกว่าจะเหลือเพียงเศษเนื้อเน่าเฟะ และเอาคืนพวกเขาอย่างสาสม!